94 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
20.09.2017
Ορφέας | Main Feed
Αδελφοί Κατσιμίχα
Αναζήτηση με tags

Οι  αδελφοί Κατσιμίχα τάραξαν  τα λιμνάζοντα νερά της δισκογραφία τη δεκαετία του ’80 με τα «Ζεστά ποτά». Οι καλλιτέχνες αυτοί είναι ό,τι καλύτερο βγήκε  εκείνη την εποχή! Καλλιτέχνες ολοκληρωμένοι που ψάχνονταν συνεχώς και συνεχίζουν ακόμα-όπως αποδεικνύεται  από τη νέα τους δουλειά - μακριά από εύκολα σουξέ κι εφήμερη δόξα. Κατά τη δική μου εκτίμηση ακόμα και τη δημοσιότητά τους τη διαχειρίστηκαν επιφυλακτικά, σαν να την κρατούσαν σε απόσταση! Όλες οι κοινές δισκογραφικές δουλειές  τους –και όχι μόνο- διακρίνονταν πάντα από υψηλή αισθητική. Έφτιαξαν υπέροχες μελωδίες , έγραψαν πολύ καλούς στίχους , ερμήνευσαν μοναδικά τα τραγούδια τους αλλά αξιόλογες ήταν και οι μελοποιήσεις ποιητών  που κυκλοφόρησαν!
Το 2012 , μια εποχή δίσεκτη και για τη δισκογραφία  ο Χάρης & ο Πάνος Κατσιμίχας έρχονται με μια αληθινή μουσική πρόταση. Συνήθως, όλοι γκρινιάζουμε γιατί κάποιοι καλλιτέχνες βγάζουν συνέχεια δίσκους χωρίς να καταθέτουν μια καινούρια μουσική πρόταση και απλά τους ενδιαφέρει να δηλώνουν απλά την παρουσία τους στο χώρο.  Οι αδελφοί Κατσιμίχα δεν ανήκουν σε αυτούς.  Έχουν συνειδητά διαλέξει τον δύσκολο δρόμο! Το cd-βιβλίο «Beat Poetry» είναι μια μουσική πρόταση! Και γίνεται ακόμα πιο ουσιαστική η πρόταση αυτή , σήμερα που η δισκογραφικές εταιρείες ψυχορραγούν και δεν κυκλοφορούν πια πολλοί νέοι δίσκοι στην αγορά.  Στο  νέο τους άλμπουμ  ο Χάρης και ο Πάνος Κατσιμίχας παρουσιάζουν μία μουσική εργασία πάνω στην ποίηση της «beat γενιάς» (κίνημα των πρωτοπόρων αμερικανών λογοτεχνών , που μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, εμφανίστηκε ως ένα γενικότερο πολιτιστικό και καλλιτεχνικό φαινόμενο κι επηρέασε όχι μόνο την αμερικανική κουλτούρα κατά τις δεκαετίες του ’50 και του ’60 αλλά και τον παγκόσμιο πολιτισμό και την πολιτική μέχρι και τις μέρες μας…). Είναι  ένα μουσικό παραμύθι για μεγάλους. «…Ήταν τότε που ο Βάρναλης, ο Παλαμάς, ο Σικελιανός, ο Καβάφης και ο Σεφέρης, δε μας κάλυπταν πια. Κάτι άλλο υπήρχε. Κάτι που δεν το ξέραμε κι όμως μας έλειπε, το μυριζόμασταν, το περιμέναμε, το ψάχναμε. Ερχόταν μέσα από τα τραγούδια των Grateful Dead, των Beatles, των Velvet Underground, του Βob Dylan, του Frank Zappa. Στίχοι θρύψαλα, πολύτιμα θραύσματα μιας άλλης διάστασης, ενός κόσμου που πάλευε να μας συναντήσει και παλεύαμε να τον συναντήσουμε….» γράφουν οι Αφοί Κατσιμίχα στο ένθετο του άλμπουμ. Και συνεχίζουν την αφήγησή τους : «…1971, δεύτερο έτος στην Πάντειο.  Έναν καταραμένο χουντικό χειμώνα, βράδυ αργά, στο σπίτι ενός φίλου μεγαλύτερου σε ηλικία. Πάνω στο τραπέζι, κονιάκ, ηλιόσποροι, 100 χιλιάδες τσιγάρα στα τασάκια και κάτω από το μπουκάλι, ένα παράξενο περιοδικάκι. Τα «Panderma»  του Λεωνίδα Χρηστάκη.

  

Είπαμε. Καλοί και άγιοι ο Βάρναλης κι ο Παλαμάς, ο Καβάφης και ο Σεφέρης, αλλά η εικοσάχρονη αγωνία μας ζητούσε έναν άλλο καθρέφτη, για να αναγνωρίσει μέσα του, το δικό της είδωλο. Επί ένα μήνα τα «Panderma», έγιναν η κύρια ασχολία μας. Επιτέλους, μας είχε αποκαλυφθεί το «γλωσσικό αντίστοιχο» του ροκ ήχου, που από μόνος του δεν έφτανε για να ξεδιαλύνει την εικόνα στον καθρέφτη.
Δυο - τρία (μεταφρασμένα στα ελληνικά) ποιήματα του Άλλεν Γκίνσμπεργκ, δυο - τρία του Γκρέγκορυ Κόρσο, ένα απόσπασμα από Τζακ Κέρουακ. Να ’ναι καλά εκεί που είναι ο Λεωνίδας Χρηστάκης με τα «Panderma» του. Μετά από εκείνο το βράδυ, το ροκ πήρε μέσα μας άλλη διάσταση και άλλο βάρος. Αρχίσαμε σιγά σιγά να βλέπουμε τις συγγένειες των beat ποιητών με τους στίχους των Doors, του Lou Reed, των Rolling Stones,η εικόνα έγινε πιο σαφής, και επιτέλους, όλα δέσανε μεταξύ τους. Μια απαραίτητη διευκρίνιση. Μη φανταστεί κανείς, ότι αποθεώναμε άκριτα, οτιδήποτε ήταν αμερικανόφερτο. Όχι. Αγκαλιάζαμε μόνο εκείνα που κρίναμε ότι άξιζαν τον κόπο. Τα φούμαρα για μεταξωτές κορδέλες, τα γράφαμε στις «cojones» μας και πρώτοι εμείς τα φτύναμε….».  Εκεί ξεκινάει το ταξίδι τους με τους beat ποιητές που η επιρροή τους υπάρχει και στα «Ζεστά ποτά» . Γράφουν γι’ αυτό οι ίδιοι : «  Όταν βγήκαν τα «Ζεστά ποτά», το 1985, το ξέραμε και το περιμέναμε, ότι κάποια από τα τραγούδια μας, θα φάνταζαν «ξενόφερτα». Όχι μόνο σαν ήχος, αλλά κυρίως σαν επιλογή θεμάτων και φυσικά σαν εκφορά του λόγου. Χωρίς το φερετζέ της ευπρέπειας, με στοιχεία από την ποίηση, αλλά και τη γλώσσα του δρόμου, όπως ακριβώς μας είχε επηρεάσει η γλώσσα του ροκ και το «Ουρλιαχτό» του Γκίνσμπεργκ. Τι δουλειά είχαν ξαφνικά μέσα στο ελληνικό τραγούδι της εποχής εκείνης, τα κουτάλια και οι βελόνες του «Φάνη», ο τύπος που αυνανίζεται μέσα σ’ ένα πορνοσινεμά, η ψυχεδέλεια του «Υπόγειου» και ο «κοκοράκος» που δηλώνει «μες του φαλλού μου το φολκλόρ να κοροϊδεύομαι;». Ακόμα και η παρωδία του 50`s Rock’n’Roll στο «Ρίτα Ριτάκι» και διάφορα άλλα εδώ κι εκεί, για να μη μακρηγορούμε... Δε θα είχαμε διανοηθεί ίσως ποτέ να αναφερθούμε σε τέτοια θέματα, αν κάποτε δεν είχαμε συναντήσει τους beat ποιητές και φυσικά τη ροκ τραγουδοποιΐα, που μαζί, καθόρισαν την αισθητική και τη νοοτροπία γραφής μας, τόσο στιχουργικά, όσο και μουσικά.

Όσο για τον ήχο, τι δουλειά είχε ξαφνικά, η αυτούσια μεταφορά του riff του τραγουδιού των Who «Baba O` Riley», μέσα στο «Για ένα κομμάτι ψωμί», στον πρώτο κιόλας δίσκο μας; Ή το μπλουζ του «Σχοινοβάτη», η τζαζ του «Torpedo» και το «Ι`m calling earth», τραγουδισμένο στα ίσα σε αγγλική γλώσσα, 20 χρόνια πριν; Ήταν λοιπόν αναπόφευκτο να γράψουμε και «έτσι». Γιατί φυσικά δε γράψαμε μόνο έτσι. Φαίνεται ότι τελικά, τίποτα δεν έγινε τυχαία…».
Ακούγοντας σήμερα το cd  αυτό ανακαλύπτει κανείς ακόμα μια φορά το καλλιτεχνικό ανάστημα αυτών των  ανθρώπων!  Μελοποιούν μοναδικά τα ποιήματα των Άλλεν Γκίνσμπεργκ, Γκρέγκορυ Κόρσο, Γουίλιαμ Μπάροουζ, Τσαρλς Μπουκόφσκι, Μάικλ Μακλιούρ και Χάρολντ Νορς.  Στις ενορχηστρώσεις χρησιμοποιούν ζουρνάδες, σαξόφωνο, ινδικό φλάουτο αλλά και κλαρίνο και πιάνο! Ο Χάρης και ο Πάνος πότε απαγγέλουν και πότε τραγουδούν. Οι ίδιοι λένε για τη δουλειά αυτή : «…Θεωρείστε αυτό το δίσκο, σαν μια μουσική ταινία μικρού μήκους. Ένα μπερδεμένο όνειρο, όπου αναπόφευκτα, διαπλέκονται όλα. Παλιά τραγούδια, καινούρια τραγούδια και μουσικές, όλα μαζί, σαν μια ωδή του υποσυνείδητου, που πλέκει το παρελθόν και το παρόν, όπως αυτό διαλέγει και αποφασίζει. Ερήμην μας.
Ένα μουσικό παραμύθι για μεγάλους. Ένα πολύχρωμο, φωτεινό «Trip», όπως το ομώνυμο κλαμπάκι του ΄70 στην Πλάκα, που έμπαινες μπουσουλώντας και έφευγες πετώντας ή μερικές φορές… το εντελώς αντίθετο … (…) Ας θεωρηθούν τα ποιήματα, πάνω στα οποία στηρίχθηκε αυτή η μουσική εργασία, σαν ένα «libretto». Ένα κείμενο που ένωσε αποσπάσματα από διαφορετικούς ποιητές, παίρνοντας αυτό το «δικαίωμα» από το ποίημα του Γκρέκορυ Κόρσο «Όλα αυτά τα ποιήματα έχουν το ίδιο θέμα... Κανένα δεν είναι πρώτο ή τελευταίο... Μπορούν να ανακατευτούν και να διαβαστούν στην τύχη...»


BEAT POETRY / Αφοί Κατσιμίχα / Λύχνος
Όνειρο του Κατμαντού
Στην τύχη
Τα παράξενα πουλιά του Σαν Φραντσίσκο
Μολώχ
Επιστροφή στην Τάιμς Σκουέαρ
Μανχάταν
Οι μέρες των ποιημάτων μου
Απατεώνες του κόσμου
Καρδιά στο κλουβί
America
Ουρλιαχτό
Αγαπητή Τζέην

Η έκδοση συνοδεύεται από πολυσέλιδο και άκρως κατατοπιστικό βιβλίο. Αξίζουν συγχαρητήρια σε όσους συνέβαλαν στο να κυκλοφορήσει αυτή η δουλειά!
Μετάφραση – απόδοση κειμένων : Πάνος & Χάρης Κατσιμίχας
Επιμέλεια κειμένων : Πάνος Κατσιμίχας
Καλλιτεχνική επιμέλεια έκδοσης  : Πάνος Κατσιμίχας
Παραγωγή : Λύχνος Ο.Ε.
Έκδοση-διανομή : Μετρονόμος

 
Powered by Tags for Joomla

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Με την πρώτη σταγόνα της βροχής σκοτώθηκε το καλοκαίρι.
Οδυσσέας Ελύτης

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

20/9/1971 Πέθανε στην Αθήνα ο νομπελίστας ποιητής Γεώργιος Σεφέρης (Γεώργιος Σεφεριάδης)