156 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
20.09.2017
Ορφέας | Main Feed

Τα πρόσωπα


ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΑΝΤΣΙΟΣ: «Σχετικά με το δικό μου μέλλον, προσπαθώ να κάνω σταθερά βήματα, να είμαι αισιόδοξος, θετικός και κυρίως παραγωγικός»


Συνέντευξη στη Μαρία Φιλιππάκη



Με αφορμή την κυκλοφορία του νέου του δίσκου «Το ροκ εντός μου» και την επικείμενη, πολλά υποσχόμενη εμφάνιση του στο «ARCHITECTURE Rock Cafe – Live Stage», στις 7 Ιουνίου, μιλήσαμε με τον ερμηνευτή και δημιουργό Βασίλη Πάντσιο. Απαντώντας για το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον, τόσο του ίδιου όσο και της ελληνικής, μουσικής βιομηχανίας και της κοινωνίας, ο Βασίλης Πάντσιος μοιράστηκε ιστορίες και «πιστεύω» με το e-orfeas, φανερώνοντας πως πρόκειται για έναν άνθρωπο και καλλιτέχνη ευθύ, αντισυμβατικό και «ροκ» σε όλες του τις εκφάνσεις.


Πώς ήταν η «διαδρομή» από τα φοιτητικά μπαράκια της Θεσσαλονίκης και της Κομοτηνής στο «Το ροκ εντός μου»;

Η διαδρομή ήταν μεγάλη, κοπιαστική, αλλά, συνάμα, πλούσια και συναρπαστική. Από τα είκοσι μου χρόνια και μετά, που αποφάσισα να ακολουθήσω την μουσική, με θυμάμαι να βαδίζω πάντα σε ένα τεντωμένο σκοινί. Να παλεύω να επιβιώσω σε ένα χώρο δύσκολο κι ανταγωνιστικό, να προσπαθώ να ξεπερνώ πρόσωπα και συγκυρίες που με τραβούσαν πίσω και γενικά να βιώνω καταστάσεις με μεγάλες εναλλαγές συναισθημάτων… Υπήρχαν περίοδοι που ήμουν απογοητευμένος, κλεισμένος στο εαυτό μου, που αισθανόμουν «άδειος» κι άλλες πάλι που πατούσα γερά στα πόδια μου, είχα ενέργεια και αυτοπεποίθηση και τραγουδούσα σε μαγαζιά γεμάτα από κόσμο. Αυτό όμως ήθελα, και αυτό επεδίωκα πάντα. Αυτές οι εναλλαγές με έκαναν να νιώθω πιο ζωντανός, με δυνάμωσαν και με καθόρισαν σαν άτομο. Έτσι και στην παρούσα στιγμή, αφού πέρασα μια μακρά περίοδο, που απείχα από την μουσική, νιώθω πως γέμισα ξανά τις μπαταρίες μου κι είμαι έτοιμος, με τον δίσκο μου που κυκλοφόρησε πρόσφατα και με τις συναυλίες που θα έρθουν, να τα βιώσω ακόμα πιο έντονα όλα αυτά.
 
Τελικά, ο χώρος της μουσικής, σαν κύκλωμα, είναι «αφιλόξενος»;



Ξέρετε, δεν είμαι άτομο που όταν κάτι του πάει στραβά ψάχνει να «φoρτώσει» τις ευθύνες σε άλλους… Για παράδειγμα αν κάποιο live, ένα βράδυ, δεν κυλάει καλά, ποτέ δεν λέω ότι φταίει ο κόσμος που είναι αδιάφορος και δεν συμμετέχει. Λέω πως φταίω εγώ, που δεν τους φτιάχνω σήμερα, δεν λειτουργώ σωστά, ώστε να τους ξεσηκώσω. Έτσι και με τα demos, που μοίραζα τα πρώτα χρόνια, που κατέβηκα στην Αθήνα, όταν «έτρωγα» μια απόρριψη δεν έψαχνα τις αίτιες στο «κακό» σύστημα και σε θεωρίες συνωμοσίας. Έλεγα, απλώς, πως τα τραγούδια μου δεν ήταν τόσο αξιόλογα όσο νόμιζα, δεν τους συγκίνησαν αρκετά, ώστε να ασχοληθούν με μένα. Kι έτσι στρωνόμουν και πάλι στη δουλειά και προσπαθούσα να γίνω καλύτερος. Aλλά όλα έχουν ένα όριο… Και η αυστηρή αυτοκριτική κάποτε τελειώνει. Όταν φτάνει ένα σημείο που ξέρεις πια ότι διένυσες μια μακρά διαδρομή, ότι εξελίχθηκες και πέρασες στο επόμενο στάδιο, αλλά και πάλι οι πόρτες είναι κλειστές, σίγουρα σκέφτεσαι ότι κάτι περίεργο συμβαίνει με αυτό το περιβόητο κύκλωμα. Προβληματίστηκα αρκετές φορές για τον τρόπο και τα κριτήρια που επιλέγουν ένα καλλιτέχνη, ένα πρόσωπο για να επενδύσουν σε αυτό, και δεν βρήκα άκρη. Θα πρέπει να μιλάς την γλώσσα τους φαίνεται κι εγώ δεν την κατάλαβα ποτέ… Από την άλλη ξέρω και ξέρετε περιπτώσεις καλλιτεχνών που ήρθαν από το πουθενά, χωρίς καμιά ιδιαίτερη πρόταση και μια χαρά τους δέχτηκε το κύκλωμα. Θράσος ήταν; Κωλοφαρδία ήταν; Η εμφάνιση και τα λεφτά τους ήταν; Ίσως όλα μαζί… Το μόνο σίγουρο είναι πως είχαν την ικανότητα να επιβάλουν τον εαυτό τους, πράγμα που εγώ δεν μπορούσα να κάνω για πολύ καιρό… Μόνο τώρα, που έχω επτά άλμπουμ έτοιμα και ένα πλάνο δεκαετίας μπροστά μου, νιώθω επιτέλους σίγουρος. Για αυτό και σταμάτησα κάποια στιγμή να αποζητώ την βοήθεια που δεν ερχόταν από πουθενά και πήρα την κατάσταση στα χέρια μου. Δούλεψα σκληρά, έγινα εγώ παραγωγός του εαυτού μου και κατάφερα να ολοκληρώσω «Το ροκ εντός μου’’ που, αν κι εκτός συστήματος και χωρίς την βοήθεια των εταιριών, τα πάει μια χαρά και δείχνει να βρίσκει τον δρόμο του με μεταδόσεις σε ραδιόφωνα και σε μπαράκια και να έχει όλο και μεγαλύτερη απήχηση στο κοινό με τις ακροάσεις να έχουν ξεπεράσει τις 1.850.000 στη σελίδα μου στο YouTube.


- Έχεις υπάρξει μέλος συγκροτήματος, των «Ντόμινο», αλλά έχεις δουλέψει και μόνος σου. Αφενός, προσωπικά ποια κατάσταση προτιμάς και, αφετέρου, τι ήταν αυτό που σε ώθησε να ακολουθήσεις την δική σου πορεία;


Σίγουρα η δουλειά σε ένα γκρουπ είναι συλλογική και έχει τα πλεονεκτήματα της. Οι ευθύνες μοιράζονται, τα έξοδα μοιράζονται, δεν αισθάνεσαι μόνος, καθώς ανήκεις σε μια ομάδα. Αλλά, από την άλλη, ‘’όπου λαλούν πολλοί κοκόροι αργεί να ξημερώσει’’ λέει ο λαός μας κι όπως πάντα έχει δίκιο… Υπάρχουν συχνά διαφωνίες για το που θα κινηθεί η ενορχήστρωση και η παραγωγή ενός τραγουδιού, υπάρχουν προστριβές, πολλές φορές ακόμα και για ασήμαντα πράγματα, κι όλα αυτά είναι εις βάρος της δημιουργικής διαδικασίας. Προτιμώ τη φάση που βρίσκομαι τώρα, που εγώ παίρνω όλες τις αποφάσεις και είμαι ο αποκλειστικός υπεύθυνος για το τελικό αποτέλεσμα.


- Πιο συγκεκριμένα, σχετικά με το νέο και πρώτο, προσωπικό σου δίσκο, πώς αισθάνεσαι; Έχεις και με τους «Ντόμινο» ένα άλμπουμ στο ενεργητικό σου. Κατά πόσο διαφέρουν τα συναισθήματα;

Το άλμπουμ με τους ‘’Ντόμινο’’ γράφτηκε σε 2 μήνες (μου είχαν δώσει θυμάμαι μόνο ένα τετράωρο για να τραγουδήσω όλα τα κομμάτια του δίσκου), ενώ «Το ροκ εντός μου» πήρε τρία χρόνια για να φτάσει στην τελική μορφή του, με σύνθετες ενορχηστρώσεις στα κομμάτια, με πολύ ψάξιμο στις μίξεις, με άπειρες ώρες προσωπικής δουλειάς στον υπολογιστή. Σίγουρα το τελικό αποτέλεσμα δεν μπορεί να συγκριθεί…  Κι έτσι πρέπει να συμβαίνει με την δισκογραφία. Τίποτα δεν πρέπει να γίνεται στο πόδι, τίποτα να μην είναι πρόχειρο.

 
Τι σημαίνει «Το ροκ εντός μου»; Τι είναι για σένα ροκ;
Κάπου σημειώνεται «το ροκ ως στάση ζωής». Πώς γίνεται το ροκ ή οποιοδήποτε άλλο είδος μουσικής να αποτελεί στάση ζωής;

Το ροκ ξεκίνησε σαν είδος μουσικής, αλλά εξελίχθηκε σε διαμαρτυρία μιας ολόκληρης γενιάς, μια μορφή επανάστασης για τις ιδέες και τα «πιστεύω» τους. Ήταν αντιπολεμικό, αντιρατσιστικό, πρόβαλε την ισότητα των φύλων, είχε κοινωνικές και πολιτικές προεκτάσεις και πολλοί που έχουν ασχοληθεί εκτενώς με το θέμα, αναφέρουν, πως αν δεν είχε πολεμηθεί με διάφορους τρόπους από το κατεστημένο της εποχής και δεν είχε μπει φρένο στη δυναμική του, θα μπορούσε πραγματικά να κάνει την ανατροπή σε αυτό το παλιό και φθαρμένο καθεστώς που μας κυβερνάει μέχρι σήμερα. Αντιλαμβάνομαι την έννοια του «ροκ» σε διάφορες προεκτάσεις της, όπως έχω πει και σε άλλες συνεντεύξεις μου. Είναι ο αγώνας που δίνουμε όλοι στην καθημερινότητά μας, η επιμονή μας να ξεπερνάμε τα δύσκολα, η διάθεση να εξελισσόμαστε συνεχώς ως άτομα. Αλλά θα μου επιτρέψετε, μιας και περάσαμε πρόσφατα μια έντονη προεκλογική περίοδο να απαντήσω στην ερώτηση με μια σχετική εικόνα - ανάμνηση που μου ήρθε από τα παλιά. Θυμάμαι μια φορά, πριν από χρόνια, που βρέθηκα τυχαία στο τέλος μιας προεκλογικής συγκέντρωσης μεγάλου κόμματος στο πεδίο του Άρεως. Το πλήθος, μετά το τέλος της ομιλίας, είχε αποχωρήσει γρήγορα κι εμφανίστηκε τότε στην άδεια πλατεία μια αδύνατη μικροκαμωμένη γυναίκα, που άρχισε με αργές σταθερές κινήσεις να καθαρίζει τον δρόμο. Έμεινα για ώρα θυμάμαι σε μια γωνία να την κοιτώ. Μια αμίλητη φιγούρα, με σοβαρότητα και μια συγκινητική αξιοπρέπεια να παλεύει με όλο εκείνο το σκουπιδαριό που είχαν αφήσει οι φωνακλάδες οπαδοί λίγο πριν, τις πλαστικές σημαίες τους, τα κουρελιασμένα πανό και τις αφίσες τους, τα απομεινάρια από τα σουβλάκια και τα λουκάνικα, τα λιγδωμένα κουτάκια κόκα κόλες και μπύρες… Τα χρόνια πέρασαν, ο σπουδαίος πολιτικός είναι ξεχασμένος τώρα πια, οι οπαδοί του σκορπιστήκαν, ασπαστήκαν άλλες ιδέες, πήγαν να φωνάξουν κάπου αλλού και έμεινε μόνο αυτή η γυναίκα χαραγμένη στο μυαλό μου. Αυτό είναι το «ροκ» για μένα στην πιο καθαρή του μορφή. Οι καθημερινοί άνθρωποι που μοιάζουν ασήμαντοι πολλές φορές, αλλά παλεύουν με τον τρόπο τους ενάντια στο κιτς, σε καθετί ρηχό που θέλει να μας διαφεντεύει, κι αυτά που παράγουν έχουν διάρκεια και σκοπό.

  
  
 



Πέραν της μουσικής, σε ορισμένα κομμάτια του άλμπουμ υπογράφεις και τους στίχους. Να περιμένει κανείς πως ακούγοντας αυτά τα τραγούδια θα μάθει και κάτι από εσένα;


- Σίγουρα, στα τραγούδια που γράφω οι περισσότεροι στίχοι μου είναι βιωματικοί, περιγράφουν δηλαδή συναισθήματα και καταστάσεις που έχω ζήσει σε διάφορες εποχές. Αλλά υπάρχουν κι άλλα που εμπνεύστηκα κατά καιρούς, διαβάζοντας ένα καλό βιβλίο ή ακούγοντας μια καλή ιστορία από ένα φίλο. Επίσης συμβαίνει συχνά να μου «βγει» μια ωραία μουσική πάνω σε στίχους που έχει γράψει κάποιος άλλος και πολλές φορές το αποτέλεσμα να είναι πολύ καλό. Για αυτό και θεώρησα σημαντικό να συμπεριλάβω στον δίσκο μου και τραγούδια των οποίων τους στίχους έχουν γράψει ταλαντούχοι φίλοι μου. Πάντως να ξέρετε, πολλές φορές οι στίχοι που γράφει κανείς, μπορεί μεν να βασίζονται σε αληθινά περιστατικά που έχει ζήσει, αλλά συνήθως φιλτράρονται μέσα από το παραμορφωτικό φίλτρο της υπερβολής και της ποίησης και καταλήγουν να γίνονται αφηρημένοι. Δεν είναι εύκολο συνεπώς να βγάλεις συμπέρασμα από τα γραπτά κάποιου για την ζωή του και για το ποιος είναι πραγματικά. Αν θέλετε να μάθετε κάτι συγκεκριμένο για μένα καλύτερα να με ρωτήσετε ευθέως. Το πιθανότερο είναι να σας απαντήσω!

 
Ροκάς μπεκρής σεξομανής» είναι ένα άλλο κομμάτι της νέας σου δουλειάς του οποίου η μουσική και οι στίχοι είναι δικοί σου.Εσύ είσαι αυτός;


Ο ‘’Ροκάς’’ μου βγήκε ένα βράδυ, ακριβώς μέσα στην καρδιά της κρίσης. Ήταν κάτι σαν ξέσπασμα και σαν αντίδραση στα ζόρια που περνάμε οι περισσότεροι από μας εδώ και καιρό. Έχοντας όμως παράλληλα στο μυαλό και τα 11 χρόνια που έζησα στα Εξάρχεια, που αν και ήταν μια εποχή προ της κρίσης, τα πράγματα δεν ήταν εύκολα, ειδικά τα διαστήματα που έμενα άνεργος. Θέλω να πω πως για ένα μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού, η ανέχεια, η ανασφάλεια και η σκληρή καθημερινότητα υπήρχαν πάντα, και θα παραμείνει έτσι η κατάστασή τους, ακόμα κι όταν θα έχει περάσει η κρίση για μας τους πολλούς. Λειτουργώντας περισσότερο σαν σκηνοθέτης παρά σαν συνθέτης, προσπάθησα να ενώσω εικόνες μέσω ενός πρωταγωνιστή, ενός επαρχιώτη, που ενώ βιώνει μια σκληρή πραγματικότητα στην Αθήνα, παρόλα αυτά δεν το βάζει κάτω, και αντιμετωπίζει με τσαμπουκά τη ζωή. Όχι, δεν είμαι εγώ αυτός που περιγράφει το κομμάτι, έναν παλιό μου φίλο είχα στο μυαλό που έχουμε χαθεί εδώ και χρόνια… Και είναι ευκαιρία νομίζω εδώ, να παρουσιάσω για πρώτη φορά την ιστορία του τραγουδιού μέσα από το e-orfeas.

«ΡΟΚΑΣ ΜΠΕΚΡΗΣ ΣΕΞΟΜΑΝΗΣ - Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΤΡΑΓΟΥΔΙΟΥ


Γνώρισα τον Γιώργο Κ. πριν από καιρό, όταν έμενα στα Εξάρχεια. Ήταν από την επαρχία ξέμπαρκος, άνεργος και πάλευε με τα «θηρία», όπως οι περισσότεροι από μας τότε…Ήταν ανήσυχο νιάτο, γεμάτος ενέργεια, με μια ωραία τρέλα, που καμιά φορά όμως περνούσε το όριο και γινόταν καταστροφική. Υπήρχαν θυμάμαι περίοδοι που του πέφτανε όλα μαζεμένα. Τον κυνηγούσαν συνεχώς γκαντεμιές, τραβούσε τους μπελάδες πάνω του, έμπλεκε με τις «λάθος» παρέες και είχε συχνά «τραβήγματα» με την αστυνομία. Όμως, παρόλα αυτά, δεν τον έπαιρνε από κάτω, διακωμωδούσε την κάθε φάση του, αυτοσαρκαζόταν και τον ζήλευα γι αυτό. Είχε μια πολύ πιο σοφή προσέγγιση στη ζωή από μένα, που όταν είχα τις μαυρίλες μου έβραζα στο ζουμί μου και δεν μιλούσα σε άνθρωπο για μέρες. Και επειδή ήταν «κουλαριστός» κι ωραίος (σαν τον Μπάμπη τον φλου ένα πράμα) έβγαζε φυσικά και τις πιο πολλές γκόμενες! «Καλά που πίνουμε, πηδάμε και ξεχνιόμαστε, αλλιώς δεν θα την βγάζαμε καθαρή», μου έλεγε. Και είναι αλήθεια. Αν δεν υπήρχαν οι γυναίκες, οι φίλοι, τα μπαράκια και οι μουσικές μας να γουστάρουμε, δεν θα την βγάζαμε καθαρή… Μετά έφυγα από την Αθήνα και χαθήκαμε. Kι ούτε έχω νέα του πια εδώ και καιρό. Tον θυμήθηκα πριν κάνα χρόνο που σκάλιζα την κιθάρα και μου βγήκε αυτό το κομμάτι… Γιωργάρα για πάρτη σου.».

 
Στην επίσημη σελίδα σου στο facebook έχεις αναρτήσει την ιστορία κάποιων τραγουδιών σου με έναν τρόπο που θυμίζει ημερολόγιο. Ανοίγεσαι στο κοινό σου. Έτσι είσαι και στην προσωπική σου ζωή;

Στην προσωπική μου ζωή νομίζω πως εξαρτάται από τον συνομιλητή μου. Αλλιώς επικοινωνείς, φυσικά, με τον «κολλητό» σου κι αλλιώς με κάποιον που γνωρίζεις λίγο καιρό. Γενικά προσπαθώ να κρατάω μια ισορροπία, ούτε να ξανοίγομαι πολύ, ούτε να είμαι αντικοινωνικός και κλειστός. Για τα συγκεκριμένα πάντως τραγούδια, που αναφέρατε, είναι πράγματι κάτι σαν ημερολόγιο για μένα. Μου αρέσει πολλές φορές να γράφω τις ιστορίες τους, για να μένουν πιο εύκολα στη μνήμη μου πρόσωπα και περιστατικά από εποχές που έχω ζήσει, αλλά ταυτόχρονα είναι κι ένας τρόπος να δώσω στον ακροατή να καταλάβει κάπως καλύτερα την εσωτερική διαδικασία που με οδήγησε να γράψω κάτι. Πιστεύω ότι έτσι παίρνει ένα βάρος παραπάνω και το ίδιο το τραγούδι και το ακούει κάποιος με μεγαλύτερη προσοχή. Ένα καλό παράδειγμα είναι η ιστορία του «Ροκά» που ανέφερα πιο πάνω.
 
Πώς βλέπεις το μέλλον, τόσο το δικό σου όσο και γενικά της ελληνικής, μουσικής βιομηχανίας;


Για την ελληνική μουσική βιομηχανία, πραγματικά, δεν μπορώ να προβλέψω ποιο θα είναι το μέλλον της. Με όλα αυτά τα ξενόφερτα reality-shows και γενικά με την νοοτροπία της ελαφρότητας και του lifestyle που κυριαρχεί το πράγμα έχει ξεφύγει. Αυτή η «υπερπληθώρα» τραγουδιστών, προσωπικά, δεν μου λέει τίποτα πια. Οι δημιουργοί είναι που με ενδιαφέρουν, τα ταλαντούχα νέα παιδιά που παιδεύονται να δημιουργήσουν κάτι παρ’ όλες τις αντιξοότητες. Προς τα εκεί, κατά την γνώμη μου, θα έπρεπε να στραφούν οι εταιρίες και οι παραγωγοί και να στηρίξουν αυτά τα παιδιά. Οι «σταρ», οι «showmen» και τα κάθε λογής «sex-symbols» δεν μας λείπουν. Τα καλά τραγούδια μας λείπουν. Αυτά που θα τραγουδήσει μια παρέα σε ένα μπαράκι, σε μια γιορτή, σε μια παραλία με μια κιθάρα, τα τραγούδια που φέρνουν τον κόσμο πιο κοντά, που τα σιγανοσφυρίζει ο καθένας μας στο δρόμο, στο αμάξι, στη δουλειά και λειτουργούν σαν μια μικρή χαραμάδα χαράς κι ανεμελιάς στη δύσκολη καθημερινότητά μας.
Σχετικά με το δικό μου μέλλον, προσπαθώ να κάνω σταθερά βήματα, να είμαι αισιόδοξος, θετικός και κυρίως παραγωγικός. Μετά το «Δεν θέλω εξηγήσεις», που ήταν το πρώτο single από «Το ροκ εντός μου», κυκλοφόρησαν πρόσφατα άλλα τρία singles, το «Πες μου σ’ όλα ναι» σε στίχους της Κάτιας Κισσονέργη, μια κεφάτη χορευτική bossa nova με πνευστά, το «Φεγγάρι μου πλανόδιο» σε στίχους της Άννας Δασκαλούδη, που είναι μια κλασσική μελωδική μπαλάντα, και το «Μια γραμμή» σε στίχους του Κώστα Μπαρμπαγιάννη, ένα ιδιαίτερο άκουσμα με rhythm & blouse στοιχεία.
Παράλληλα, σειρά έχουν οι live εμφανίσεις. Θα παρουσιάσω ζωντανά στον κόσμο μια φιλόδοξη πρόταση που δουλεύω καιρό τώρα. Το τρίωρο και πλέον πρόγραμμα περιλαμβάνει υλικό από «Το ροκ εντός μου», το πρώτο μου προσωπικό άλμπουμ, καθώς και γνωστά αγαπημένα κομμάτια, που «πειράζω» με τον δικό μου τρόπο, διασκευές που κι αυτές διανύουν παράλληλα τη δική τους πετυχημένη πορεία σε μπαράκια, ραδιοφωνικούς σταθμούς, αλλά και στο διαδίκτυο. Ξεχωριστό κομμάτι της συναυλίας αποτελεί η μία ώρα με τα δυνατά ντουέτα που ερμηνεύω μαζί με την Αλκμήνη Χατζηνάσιου, μια νέα ταλαντούχα τραγουδίστρια, με εξαιρετική φωνή και υπέροχη σκηνική παρουσία. Το project πλαισιώνεται από μια σφιχτοδεμένη ροκ μπάντα, ένα σύνολο από έμπειρους μουσικούς, ο καθένας με τη δική του δισκογραφία και με πολύχρονες συνεργασίες με γνωστά «ονόματα» της ελληνικής σκηνής. Είναι ο Γιώργος Τσολάκος στο πιάνο, ο Chris Mike στην ηλεκτρική κιθάρα, ο Λεωνίδας Φιλίντας στο μπάσο και ο Αντώνης Φίλης στα τύμπανα. Ένα ιδιαίτερα «ανεβαστικό» πρόγραμμα, μια ολοκληρωμένη πρόταση για τον ακροατή, που έχει πρόθεση να δώσει μια καινούρια άποψη κι αισθητική στο κλασικό, ελληνικό ροκ, που όλοι αγαπάμε. Ήδη η πρώτη μας εμφάνιση έχει κλειστεί για το Σάββατο 7 Ιουνίου στο «ARCHITECTURE Rock Cafe – Live Stage» στου Ζωγράφου, με ελεύθερη είσοδο. Φυσικά, είστε όλοι καλεσμένοι!
 

Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΕ ΑΛΛΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Ο καιρός σκουλήκιασε.
Κατερίνα Γώγου

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

20/9/1971 Πέθανε στην Αθήνα ο νομπελίστας ποιητής Γεώργιος Σεφέρης (Γεώργιος Σεφεριάδης)

ΤΥΧΑΙΑ TAGS