170 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
23.05.2017
Ορφέας | Main Feed

Τα πρόσωπα

Τάσος Π. Καραντής

Παρακολουθώντας ένα θεατρικό, ανακάλυψα έναν συνθέτη και την εμπνευσμένη μουσική του. Πράγματι, έτσι γίνονται όλα στη ζωή μας, «τυχαία». Από την θεατρική παράσταση, λοιπόν, «Η μαμά μου ποτέ δεν πεθαίνει», όπου παρακολούθησα στον πολυχώρο τέχνης «VAULT», γνώρισα, μέσω της μουσικής του, τον Μάνο Αντωνιάδη κι αμέσως κατάλαβα, πως έχουμε να κάνουμε με έναν δημιουργό που αξίζει της προσοχής μας. Εκ Κύπρου ορμώμενος, ανοίχτηκε, από μικρός, στο «πέλαγος της μουσικής», που τον ταξίδεψε σε αρκετά ευρωπαϊκά  κράτη, με στόχευση τις σπουδές γύρω από τη σύνθεση μουσικής για θέατρο και κινηματογράφο. Γι’ αυτήν του την μουσική περιπλάνηση μου μίλησε, αλλά και για το σημαντικό έργο πολιτισμού που συντελείται στον πολυχώρο πολιτισμού «VAULT», στο οποίο εντάσσονται κι οι μουσικές του. Σταθήκαμε στο «VAULT» και στην καλλιτεχνική συνεργασία του, εκεί, με τον σκηνοθέτη Δημήτρη Καρατζιά και προτείνω κι εσείς να σταθείτε και να το επισκεφτείτε, αφού, θα βρείτε το πολυπολιτισμικό στέκι σας!

Μάνο μπήκες στον κόσμο της μουσικής από τα 13 σου μέσω της εκμάθησης πολλών οργάνων και πολύπλευρων μουσικών σπουδών σε Κύπρο, Ελλάδα κι εξωτερικό. Τι ήταν αυτό που, στην εφηβεία σου, σε έσπρωξε για τέτοια μεγάλη – και συνειδητοποιημένη, απ’ ότι φαίνεται - βουτιά στο πέλαγος της μουσικής;  
Καλά το είπες… πέλαγος! Στην πραγματικότητα η βουτιά έγινε με κλειστά τα μάτια… και τη μύτη! Όταν πήρα το πρώτο μου μικρό αρμόνιο και άρχισα να κλείνομαι με τις ώρες στο δωμάτιο μου. Έπαιζα γνωστές ή δικές μου μελωδίες και φανταζόμουν τον ήχο της ορχήστρας να τις συνοδεύει και ηλεκτρονικά μπλιμπλίκια να αιωρούνται στην ατμόσφαιρα. Η συνειδητοποίηση ήρθε αργότερα... Χρειάζονται πολλά χρόνια μελέτης, σπουδών και έρευνας για να δαμάσεις μια ορχήστρα.

Γεννήθηκες στη Λεμεσό της Κύπρου, όπου κι έζησες ως τα 20 σου. Είναι, τελικά, πάρα πολλοί οι Κύπριοι – σε κάθε είδος μουσικής και τραγουδιού – στην Ελλάδα και, συνήθως, καλλιτεχνικά ή εμπορικά ή και τα δυο μαζί, επιτυχημένοι. Πως το εξηγείς; Υπάρχει ισχυρή μουσική παράδοση, αλλά και παιδεία στην Κύπρο, ή φαίνεται έτσι στα μάτια μας, αφού όλοι καταλήγουν να αναζητήσουν την καλλιτεχνική τους ανέλιξη στην Ελλάδα;
Στην Κύπρο αγαπάμε πολύ τη μουσική. Είναι το κύριο μέσο έκφρασης, εκτόνωσης και διασκέδασης των περισσοτέρων, είτε ως ακροατές, είτε ως δημιουργοί, είτε ως εκτελεστές. Μάλιστα τα τελευταία χρόνια όλο και πιο πολλά παιδιά ξεκινάνε από νωρίς το ωδείο. Δυστυχώς όμως μέχρι πρόσφατα δεν υπήρχε πανεπιστημιακός κλάδος μουσικής και μετά από κάποιο στάδιο, οι μαθητές, καλούνταν να φύγουν στο εξωτερικό για να ολοκληρώσουν τις σπουδές τους. Ως επαγγελματίες μουσικοί οι περισσότεροι επιλέγουν την Ελλάδα, αφού στην Κύπρο, όντας ένας μικρός τόπος, δεν έχει αναπτυχθεί ιδιαίτερα η μουσική παραγωγή και δισκογραφία, και οι κινηματογραφικές, τηλεοπτικές και θεατρικές παραγωγές είναι ελάχιστες και ακόμη πιο λίγες, αυτές που, χρησιμοποιούν πρωτότυπη μουσική. Βέβαια τα τελευταία χρόνια γίνεται μια προσπάθεια ανάκαμψης αυτού του τομέα από νέα παιδιά που επέστρεψαν στην Κύπρο.

Σπούδασες μουσική σε Γερμανία, Ιταλία, Αγγλία και, μάλιστα, με απώτερο στόχο τη σύνθεση μουσικής για θέατρο και κινηματογράφο. Από πού εκπορεύεται αυτή η αγάπη σου κι ο συγκεκριμένος μουσικός σου στόχος;
Η αγάπη νομίζω γεννήθηκε από πολύ νωρίς. Θυμάμαι ανέκαθεν, για μένα, έπαιζε καθοριστικό ρόλο η μουσική επένδυση στο πόσο θα μου άρεσε μία ταινία ή ένα θεατρικό έργο. Δεν γίνεται εικόνα χωρίς ήχο… Η μουσική είναι ατμόσφαιρα, είναι οι σκέψεις, τα λόγια πίσω από τις λέξεις, οι φράσεις που δεν ειπώνονται. Πάντα ζήλευα την ωραία μουσική και αντίθετα, αν σε κάποια ωραία ταινία ή θεατρικό, η μουσική δεν με γέμιζε, περνούσα νύχτες άυπνος να σκέφτομαι το κατάλληλο, κατ' εμένα, soundtrack. Κι έτσι έγινε στόχος. Τελείωσα σύνθεση στη Ρώμη, αν και η παραμονή μου σε όλα αυτά τα μέρη της Ευρώπης, τα χρόνια των σπουδών,  με γέμισαν εμπειρίες και γνώσεις, ίσως, πολύ πιο σημαντικές κι από το ίδιο το δίπλωμα Σύνθεσης.
 
Κάνε μερικές στάσεις, αυτές που εσύ θεωρείς πιο σημαντικές, σ’ όλη αυτήν την «μουσική περιπλάνησή» σου στο εξωτερικό;
Όταν είσαι σε μια διαδικασία αναζήτησης κάθε μέρος που βρίσκεσαι γίνεται πομπός ιδεών και έμπνευσης. Ακόμα κι ένα ταξίδι για να παρακολουθήσεις ένα κονσέρτο, μια συναυλία ή να παρευρεθείς σε ένα μουσικό φεστιβάλ.  Σαφώς για μένα σημαντικότερες ήταν οι χώρες στις οποίες έζησα κάποιο μικρό ή μεγάλο διάστημα λόγω σπουδών. Μου έκανε τρομερή εντύπωση το πόσο διαφορετικά αντιμετωπίζεται η δημιουργία της μουσικής στα διαφορετικά αυτά μέρη της Ευρώπης. Για παράδειγμα στη Γερμανία, στη σύγχρονη κλασική μουσική, δίνεται βάση στο να είναι σωστά δομημένο ένα project, να κορυφώνεται η αρχική ιδέα και να καταλήγει σε ένα εύηχο αποτέλεσμα. Στην Αγγλία, ωστόσο, μεγάλο ρόλο παίζει η αρχική ιδέα, η οποία, πολλές φορές, είναι αποτέλεσμα πειραματισμού με μουσικά όργανα που πρόκειται να, ή να μην, χρησιμοποιηθούν για την εκτέλεση της σύνθεσης, ενώ στην Ιταλία, οι συνθέτες, προσπαθούν  να δημιουργήσουν μουσικές ατμόσφαιρες με πρωτότυπους τρόπους και καινοτόμες ιδέες.  Σε κάθε περίπτωση αυτό που εγώ εισέπραξα είναι ότι, είτε πρόκειται για μουσική επένδυση, είτε για αυτόνομη μουσική σύνθεση, ο δημιουργός πρέπει σε κάθε νέο του project να προσπαθεί να εξελιχθεί και να δώσει κάτι καινούργιο, άσχετα με το ύφος και τον χαρακτήρα που επιλέγει να κρατήσει.

Από το 2006 μένεις μόνιμα στην Ελλάδα, όπου έχεις γράψει μουσική για διαφημιστικά spot, videos, fashion art shows και ειδικότερα θέατρο. Πως πρωτοξεκίνησαν όλα;
Αρχικά μέσω φίλων, έκανα τις πρώτες μου δουλειές στην Ελλάδα, μέχρι να δημιουργηθεί μια αλυσίδα γνωριμιών και να αρχίσει κόσμος να ακούει την μουσική μου. Στην πραγματικότητα δεν το κυνήγησα ιδιαίτερα. Άφησα τα πράγματα να έρθουν από μόνα τους.

Αυτό το είδος της μουσικής έχει, στην Ελλάδα, αναγνωρισιμότητα και μπορεί να εξασφαλίσει και την επαγγελματική αποκατάσταση, ή δεν σ’ ενδιαφέρει αυτή η παράμετρος; Το ρωτάω, γιατί το κυρίαρχο μουσικό μας τοπίο είναι τραγουδιστοκεντρικό. Ακόμα και συνθέτες με έργο στον τομέα «μουσική για το θέατρο, τον κινηματογράφο και την τηλεόραση» είναι περισσότερο γνωστοί – πλην ελάχιστων εξαιρέσεων - από τα τραγούδια τους, έστω κι από αυτά που έγιναν επιτυχίες, μέσα από σήριαλ ή σάουντρακ.
Σαφώς και τα τραγούδια αγγίζουν ένα μεγαλύτερο ακροατήριο, αλλά υπάρχει και στην Ελλάδα το κοινό που ακούει και ορχηστρική αλλά και ηλεκτρονική μουσική. Όσο για την επαγγελματική αποκατάσταση είναι απαραίτητη, θεωρώ και για κάθε καλλιτέχνη, εφόσον σκοπός είναι να ζει κανείς από την τέχνη του κι όχι να την εξασκεί μόνο ως χόμπι.

Ειδικότερα στο θέατρο, έχεις μια μόνιμη συνεργασία με τον σκηνοθέτη Δημήτρη Καρατζιά κι, ιδιαίτερα, στον πολυχώρο «VAULT». Μίλησέ μας για όλα αυτά, για την καλλιτεχνική χημεία σας με τον Δημήτρη Καρατζιά και το ρόλο του «VAULT» στα καλλιτεχνικά δρώμενα της Αθήνας.  
Με τον Δημήτρη συνεργαστήκαμε πρώτη φορά το 2010 για την παράσταση «ElizaDeth» που ανέβηκε στο θέατρο «Ράγες» και που παίζεται και φέτος στο «VAULT». Ήταν η αρχή για μια άριστη συνεργασία με πολύ καλό, θεωρώ, αποτέλεσμα. Το σημαντικό σε αυτές τις περιπτώσεις είναι να μιλάς την ίδια γλώσσα με τον άλλο και να στοχεύεις στο ίδιο αισθητικό αποτέλεσμα. Κάπως έτσι γεννήθηκε και  η ιδέα για το «VAULT». Ένα project που θα περιέκλειε ότι πολυτιμότερο έχουμε. Την τέχνη. Εξ’ ου και το όνομα. Στην ουσία αποτελείται από ένα σύνολο καλλιτεχνών, φίλων και συνεργατών που παρουσιάζουν το έργο τους, και από επισκέπτες που έρχονται στο χώρο για να απολαύσουν μια θεατρική παράσταση, μια μουσική βραδιά, μια έκθεση, ή απλά να πιούν τον καφέ ή το ποτό τους. Στεγάζεται σ’ ένα μικρό πολυώροφο κτίριο, στην οδό Μελενίκου 26, στο Βοτανικό, το οποίο έχει διαμορφωθεί σε αίθουσες εκθέσεων, θεατρική σκηνή και ένα μικρό bar. Ο χώρος άνοιξε πέρυσι τον Μάρτιο με τις θεατρικές παραστάσεις «Bent» και «Η Μαμά Μου Ποτέ Δεν Πεθαίνει», οι οποίες συνεχίζονται με επιτυχία μέχρι σήμερα, και φέτος προστέθηκε στο πρόγραμμα και η παράσταση «ElizaDeth». Παράλληλα σε αυτό το διάστημα έχουμε φιλοξενήσει θεατρικές παραστάσεις νέων δημιουργών, μουσικά συγκροτήματα, εκθέσεις φωτογραφίας και ζωγραφικής, video art, και μικρά φεστιβάλ μουσικής και εικαστικών τεχνών. Αν και ένας πολύ καινούργιος χώρος, ο κόσμος ανταποκρίθηκε άμεσα και με πολύ θετικό τρόπο.

Μάνο μίλησε μας για το τραγούδι που έχεις συνθέσει για το «Bent», γράφοντας τους στίχους πάνω στο αυθεντικό κείμενο του Martin Sherman, με τις ευλογίες του ίδιου του συγγραφέα(που ενθουσιάστηκε όταν το άκουσε, ερχόμενος να δει την παράσταση), αλλά και γενικότερα τη μουσική σου σ’ αυτό το θεατρικό αλλά και σε άλλα.
Η αρχική ιδέα, για το τραγούδι της Γκρέτα, ήταν ένα κομμάτι για πιάνο - φωνή, ακριβώς όπως έκανε ο Philip Glass στο «Streets of Berlin», για την κινηματογραφική μεταφορά του έργου, με την ερμηνεία του Mick Jagger, και όπως αργότερα ο Γιάννης Σπανός με απόδοση στίχων του Μάνου Ελευθερίου στο τραγούδι “Αντίο Δρόμοι του Βερολίνου”, με την ερμηνεία της Τάνιας Τσανακλίδου.  Στην πορεία όμως και θέλοντας να δώσω πιο έντονα το κλίμα και το ηχόχρωμα της εποχής του 30, όπου αναφέρεται και το έργο, έγραψα το «Δρόμοι του Βερολίνου» με μουσική που θυμίζει πιο πολύ καμπαρέ και με πιστή μετάφραση των αρχικών στίχων του Martin Sherman. Έντονη παρουσία, στο κομμάτι, έχουν τα χάλκινα πνευστά και η ορχήστρα εγχόρδων. Υπάρχει αυστηρός ρυθμός με κρουστά και μπάσα και ένα σόλο από βιόλες που  συνοδεύει την φωνή. Στοιχεία που παντρεύτηκαν από τα μέσα της δεκαετίας του ‘20, και προδίδουν μια glamorous – decadence ατμόσφαιρα, η οποία δεν θα μπορούσε να λείπει από το club της Γκρέτα. Στο υπόλοιπο έργο κυριαρχεί ένα άλλο μουσικό θέμα, το «One Day Before», από έγχορδα και ξύλινα πνευστά, το οποίο στην πορεία της παράστασης αποσυναρμολογείται, ακριβώς όπως ο κεντρικός ήρωας του έργου, για να φτάσει τελικά στην πιο απλή μορφή του, δύο συνυπάρχουσες μελωδικές γραμμές στην μεσαία περιοχή του πιάνου.

Το «Bent» είναι ένα θεατρικό έργο με γκέι θεματολογία, όπου είχε πολλές υποψηφιότητες και πήρε και βραβεία στα «Athens Gay Theatre Awards 2012». Εσύ, ως  καλλιτέχνης, το αντιμετωπίζεις ως ένα θεατρικό έργο ή το βλέπεις κι από τη σκοπιά, όπου η τέχνη βοηθάει στη συνειδητοποίηση, από όλους μας, για μια ανοιχτή κοινωνία, χωρίς, κάθε είδους, αποκλεισμούς και ρατσισμούς;

Σίγουρα η τέχνη αν πέρα από το αισθητικό κομμάτι και την ψυχαγωγία δεν δίνει και κάποιο κοινωνικό μήνυμα ή ένα στίγμα προβληματισμού, τότε έχει επιτελέσει μόνο το μισό από το έργο της. Στην συγκεκριμένη περίπτωση πρόκειται για ένα πολύ ιδιαίτερο και αριστουργηματικά γραμμένο έργο, το οποίο, με άξονα την ομοφυλοφιλία, πραγματεύεται την κατάχρηση εξουσίας και την βία που γενικότερα ασκείται στις μειονότητες, είτε ψυχολογικά, είτε κοινωνικά, είτε και σωματικά. Ειδικότερα όμως, μέσα από το βίωμα του ήρωα στο Νταχάου, δείχνει σε ποιό σημείο μπορούν να φέρουν τον άνθρωπο, φανατικά καθεστώτα όπως είναι ο ναζισμός. Δυστυχώς αυτό το έργο είναι και πάλι επίκαιρο στις μέρες μας.  

Να ολοκληρώσουμε την κουβέντα μας, με τα επόμενα σχέδιά σου. Θα συνεχίσεις να συνθέτεις μουσική, κυρίως, για θέατρο(θα σε ενδιέφερε και να την εκδώσεις δισκογραφικά); Ή, σκέφτεσαι και το χώρο του τραγουδιού και της δισκογραφίας;
Δεν αποκλείω τίποτα. Για τώρα υπάρχουν κάποιες προτάσεις και δουλεύω για μια επερχόμενη παράσταση, αλλά θα προτιμούσα να μην μιλήσω γι' αυτά μέχρι να πραγματοποιηθούν. Κλείνοντας θα ήθελα να σας ευχαριστήσω για την φιλοξενία και να σας συγχαρώ για την εξαιρετική δουλειά στον Ορφέα.

 



Επισκεφτείτε:
Vault Theatre plus - Athens, Greece - Arts & Entertainment | Facebook

Ακούστε:
Δρόμοι του Βερολίνου (streets of Berlin) - Paul Zachariades - YouTube

Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΕ ΑΛΛΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Εν αρχή ην ο ήχος κι όχι ο λόγος.
Σταύρος Ξαρχάκος

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

23/5/1942 Πέθανε ο συνθέτης Παναγιώτης Τούντας
23/5/1943 Γεννήθηκε στην Αθήνα η τραγουδίστρια Βίκυ Μοσχολιού
24/5/1941 Γεννήθηκε ο αμερικανός τραγουδιστής Μπομπ Ντύλαν
24/5/1974 Έφυγε από τη ζωή ο αμερικανός πιανίστας της jazz Edward Kennedy "Duke" Ellington

ΤΥΧΑΙΑ TAGS