82 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
23.03.2017
Ορφέας | Main Feed

Τα πρόσωπα

Κέλλυ Γκούνη

Ο Μιχάλης Αλιάγας είναι ένας πολυδιάστατος καλλιτέχνης. Ασχολείται με το τραγούδι, τη σύνθεση, τηΝ στιχουργική, την παραγωγή δίσκων και είναι υπεύθυνος σύνταξης σε πολιτιστικό ηλεκτρονικό περιοδικό.  Στο αίμα του κυλάει αίμα ελληνικό και περουβιανό. Τα μουσικά του ερεθίσματα και ακούσματα ποικίλουν και  καθρεπτίζονται στη νέα του δισκογραφική δουλειά που κυκλοφορεί από την Culture Music και ονομάζεται «Oud Sensations». Μια instrumental συλλογή με μουσικά ηχοχρώματα από την ανατολή, τη μεσόγειο και την ελληνική μουσική παράδοση, στα οποία πρωταγωνιστικό ρόλο έχει το μουσικό όργανο ούτι. Στον δίσκο συμμετέχει και το μουσικό σχήμα Viento de Oriente. Ο Μιχάλης Αλιάγας αγαπά τα απλά πράγματα, μια και θεωρεί ότι είναι και τα πιο όμορφα. Η μουσική είναι ένα ταξίδι, λέει και ευελπιστεί με την νέα του αυτή δουλειά να αγγίξει τις ψυχές όλων. Ο Ορφέας συνάντησε τον Μιχάλη, κερδίζοντας την υπογράφουσα με την απλότητα και την ευγένεια του.  

Τρίτη δισκογραφική δουλειά (Oud Sensations). Πες μου, ποιο ήταν το κίνητρο σου για να μπεις στο studio και να ηχογραφήσεις τα νέα σου τραγούδια;

Σπούδασα παραδοσιακή μουσική και τα τελευταία χρόνια τελείωσα και τις σπουδές μου στη βυζαντινή μουσική. Είναι λίγο μεταβατική η μουσική μου πορεία. Είχα γοητευτεί πολύ από αυτά τα ακούσματα και πάντα ήθελα να το κάνω. Τα 2-3 τελευταία χρόνια μου δημιουργήθηκε η ανάγκη να κάνω κάτι το διαφορετικό. Επειδή παίζω ούτι τα τελευταία χρόνια, το οποίο είναι ένα όργανο, διεθνώς αναγνωρισμένο, θεωρείται ο βασιλιάς των οργάνων ειδικά στον αραβικό κόσμο, είπα να το χρησιμοποιήσω ως βασικό όργανο στη νέα μου δουλειά. Ήθελα να περάσω ότι το ούτι είναι ένα πολύ απλό όργανο, που μπορείς να βγάλεις απλές μελωδίες. Δεν μου αρέσουν οι περίπλοκες ενορχηστρώσεις. Ίσως βέβαια, δεν είναι η ώρα μου να παίξω κάτι πιο περίπλοκο.


Το ούτι είναι ένα πολυπολιτισμικό, μελωδικό όργανο. Ένα όργανο που μπορεί να χορδιστεί με πάρα πολλούς τρόπους κάτι που προβληματίζει συχνά τους οργανοπαίχτες. Εσύ χρησιμοποιείς κάποιο συγκεκριμένο χόρδισμα;

Το ούτι έχει πολλά χορδίσματα. Στην Αραβία χορδίζεται αλλιώς, εμείς εδώ στην Ελλάδα χρησιμοποιούμε αυτό που έχουν οι Τούρκοι, όπου ο ήχος, το χόρδισμα βγαίνει ποιο ευρωπαϊκό. Το δικό μου είναι το Ελληνικό, το συνηθισμένο. Κάποιοι άραβες,- που θεωρούνται οι κατ’εξοχήν δεξιοτέχνες του οργάνου- άκουσαν την δουλειά μου, μου έκαναν αυτή την παρατήρηση ,ότι είναι πιο ευρωπαϊκό, ότι παίζεις απλά πράγματα, δεν ακούμε πολύ τις αναλύσεις των μανταμιών, κάτι που εγώ το ήθελα να το κάνω. Δεν έρχεσαι να κάνεις μία νέα μουσική πρόταση, κάνεις μία πρόταση πιο μοντέρνα, πιο light. Διεθνείς αναγνωρισμένοι ουτίστες, όπως ο Αντρανίκ Κζιριάν, ο Μουνίρ Μπασίρ, ο Ανουάρ Μπραχέμ, ανέμειξαν την jazz μουσική και την new age σε ευρωπαϊκούς ήχους, έκαναν αυτό το πάντρεμα και ακούγεται πολύ ωραία. Δεν είναι το καθαρό αραβικό, είναι ethnic.

Ως ethnic, μπορούμε να χαρακτηρίσουμε μουσικά τη νέα σου δουλειά. Πιστεύεις ότι ο κόσμος μπορεί να αντιληφθεί τον χαρακτηρισμό αυτό;

Πολλοί, ως ethnic, χαρακτηρίζουν το Latin. Πρέπει να υπάρχει μια μελωδική γραμμή.Εμείς στο cd έχουμε αραβικά στοιχεία, στοιχεία Κωνσταντινούπολης αλλά και Ελληνικά ηχοχρώματα. Νομίζω όμως το πάντρεμα ήχων στον τόπο σου, θεωρείται ethnic. Το να πω ethnic μία σάμπα, μία ρούμπα, δεν τίποτε άλλο από ένα εγχώριο προϊόν. Το ethnic θέλει λίγη δουλίτσα, είναι ένα πάντρεμα, ένα προξενιό. Να κάνω μία μίξη ηχοχρωμάτων, να πάρω δηλαδή έναν ήχο της Κωνσταντινούπολης του 17ου αι. έως τον 20ο, να βάλω λίγο πιάνο, λίγο κιθάρα, λίγες μελωδικές γραμμές τζαζ και να βγει κάτι όμορφο. Να εναρμονίζονται όλες οι μουσικές σε μια ζυγαριά.

Σπουδές στην σύγχρονη και βυζαντινή μουσική. Με ποιον τρόπο συνδυάζεις εσύ παιχτικά, αυτούς τους δύο κόσμους;
Κάποιος για να δημιουργήσει πρέπει να έχει ακούσματα. Εγώ όταν διδάσκω το πρώτο πράγμα που λέω στους μαθητές μου είναι «Ν’ ακούς μουσική, πρέπει να μπουν μέσα σου, να ηχογραφηθούν στο μυαλό»  οπότε εάν έχεις ταλέντο να γράψεις κάτι δικό σου ή να αναπαράγεις ως μουσικός, θα βγουν τα ακούσματα που έχεις μέσα σου.

Πατέρας Έλληνας και Περουβιανή μητέρα. Δύο διαφορετικές μουσικές κουλτούρες. Στην Ελλάδα η μουσική παιδεία είναι ελλιπής. Έχεις σκεφτεί να φύγεις για το Περού όπου ίσως να ήταν πιο εύκολο να γίνει αποδεκτή η μουσική σου;

Μου έχει περάσει από το μυαλό, αλλά επειδή ζούμε σε μια καθημερινότητα, μια ρουτίνα που υπάρχει τριβή είναι δύσκολο. Βέβαια σκεφτόμαστε με αυτό το σχήμα τώρα, τους  Viento de Oriente, να στείλουμε κάποιες προτάσεις σε κάποια ethnic φεστιβάλ, όπου καλούν μουσικούς όλων των εθνικοτήτων. Εκεί πιστεύω ότι θα υπάρχει κάποια ανταπόκριση. Τώρα να πάρω τα πράγματα  μου και να πάω έξω, είναι κάτι που δε μπορώ αλλά και ούτε θέλω. Άλλωστε, δε μπορούμε να συναγωνιστούμε τους έξω σε είδη μουσικής που δεν κατέχουμε καλά. Δε μπορώ να πω ότι θα γίνω τζαζίστας και θα πάω στην Αμερική, στο πυρήνα της τζαζ. Υπάρχουν πολλοί βέβαια καλλιτέχνες που έχουν κάνει διεθνή καριέρα όπως η Νανά Μούσχουρη, αλλά είχαν αυτό που λέμε άστρο αλλά είχαν ζήσει και έξω. Θεωρώ όμως ότι η Ελληνική μουσική μπορεί να βγει έξω, όπως η περουβιάνικη.

Η περουβιάνικη μουσική έχει επιρροές από πολλούς πολιτισμούς μιας και θεωρείται πολυπολιτισμική χώρα, αφού στο παρελθόν έχουν εγκατασταθεί πολλές «φυλές». Εμείς στην Ελλάδα δεν είχαμε πολλές επιρροές από άλλους πολιτισμούς, ήμασταν και είμαστε κατά μεγάλο ποσοστό καθαρόαιμοι  Έλληνες.

Η ελληνική μουσική γιατί να μην είναι ξακουστή όπως είναι για παράδειγμα το φλαμέγκο; Βέβαια το φλαμέγκο δεν είναι τόσο ξακουστό στην Ισπανία όπως πολλοί πιστεύουν. Όπως κι αν έχει πιστεύω ότι αυτό οφείλεται ότι η ελληνική παραδοσιακή μουσική ήταν πιο κλεισμένη γι’ αυτό δε βγήκε προς τα έξω.

Το δημοτικό, παραδοσιακό τραγούδι είναι «έντεχνο»;

Το έντεχνο για μένα είναι το είδος μουσικής, που δεν είναι πρόχειρα δουλεμένο και δεν προσαρμόζεται σε σουξέ της εποχής. Για παράδειγμα, τα τελευταία χρόνια ακούω Ιταλική ποπ μουσική. Για μας ποπ είναι ο Ρουβάς της δεκαετίας του ’90. Η Ιταλική ποπ μουσική, είναι συναισθηματική, απίστευτα καλά δουλεμένη, με πολύ καλές φωνητικές ερμηνείες και ενορχηστρώσεις, βλέπε Λάουρα Παουζίνι, Τιτσιάνο Φέρο. Αυτούς τους θεωρώ έντεχνους. Είναι το είδος εκείνο που θα αγγίξει την ψυχή του άλλου. Ακόμα και η Κέιτι Πέρυ, παρ’όλο που θεωρείται ποπ, τραγουδάει με ψυχή. Γενικότερα, το να παίζεις δύσκολα και δεξιοτεχνικά δε μπορεί να λειτουργήσει στην ψυχή του άλλου. Πιστεύω ότι τα πιο απλά πράγματα είναι και τα πιο όμορφα. Κάποτε ο Στ. Καζαντζίδης είχε πει «Τραγούδι που δε κυλάει το δάκρυ, είναι για πέταμα», κάτι ήξερε.

Οι  Έλληνες δηλαδή δεν έχουν ψυχή; Σε ρωτώ γιατί καθ’όλη τη διάρκεια της κουβέντας μας, μου αναφέρεις ως παραδείγματα ονόματα ξένων καλλιτεχνών.
Όλοι οι παλιοί είχαν ψυχή, όπως ο Καζαντζίδης και η Μαρινέλλα αλλά και η γενιά της Χ. Αλεξίου. Από τους νέους δεν έχω ακούσει κάτι που να με αγγίζει. Νομίζω ότι κάθε πέρυσι και καλύτερα, που λένε. Έχουν αλλάξει τα μουσικά δεδομένα. Αν δε βγάζεις ψυχή, ακόμα και αν παίζεις καλά ένα όργανο, δε παράγεις τέχνη, είναι άτεχνο.

Ποιος είναι δηλαδή μουσικός για σένα;
Εκείνος που θα μου δημιουργήσει μια εικόνα, που θα μου αλλάξει το συναίσθημα. Όλα είναι συναίσθημα.

Οι άνθρωποι που συνεργάζεσαι είναι άνθρωποι που σου σε αγγίζουν συναισθηματικά ή μπορείς να κάνεις μία συνεργασία για καθαρά επαγγελματικούς λόγους;
Πάντα προτιμώ να συνεργάζομαι με φίλους και τυγχάνει να έχουν και αυτό το στοιχείο. Να μπορούν να με ταξιδέψουν και συναισθηματικά. Επιλογές είναι όλα. Βέβαια εάν είσαι επαγγελματίας, καλό είναι να έχεις έναν δεξιοτέχνη να καλύψει κάποιες ανάγκες σου μουσικές, για μια συγκεκριμένη παράσταση, ας πούμε. Ξέρω πολλούς δεξιοτέχνες που είναι παγωμένοι άνθρωποι. Χωρίς αγάπη, δε γίνεται τίποτα.

Όλοι οι μουσικοί αναφέρετε αυτό που είπες, ότι χωρίς αγάπη δε γίνεται τίποτα. Έρχεται όμως η στιγμή που πολλοί παραγκωνίζουν την αγάπη και την θέση της καταλαμβάνει η υπεροψία, το εγώ. Το έχεις δει εσύ αυτό στον καλλιτεχνικό χώρο να συμβαίνει;

Αυτό συμβαίνει στους πιο εμπορικούς χώρους. Τώρα, σε έναν χώρο αγνό δεν έχεις λόγο να το κάνεις. Υπάρχει όμως η νοοτροπία ότι «εγώ είμαι και οι άλλοι..». Όμως, όταν μπει το εγώ, χαλάει το συστατικό. Είναι σα να βάζεις παραπάνω αλάτι στο φαγητό. Το εγώ είναι κάτι που χαλάει την μουσική, την καλλιτεχνική ατμόσφαιρα. Δεν ασχολούμαι.

Με την δημόσια εικόνα σου, πως τα πας;
Είμαι χαμηλών τόνων. Όταν κάνω μία δουλειά προσπαθώ να την προβάλω όσο γίνεται αλλά γενικώς δεν μου αρέσει το σύστημα που υπάρχει εδώ στην Ελλάδα. Επιλογή μου είναι να βρίσκομαι μακρυά απ’αυτό το είδος, της προβολής, δεν μου αρέσει. Είμαι σαν χαρακτήρας απόμακρος, δεν μου αρέσει η έκθεση.

Θα ήθελες να δίνεις παραστάσεις έχοντας πίσω σου μία μεγάλη συμφωνική ορχήστρα;

Είναι σαν να ρωτάς κάποιον που έχει ερωτικές φαντασιώσεις, ποια είναι η ερωτική του φαντασίωση και να σου πει κάτι που μπορεί να σε σοκάρει. Έχω σκεφτεί κάποια απλά πράγματα να τα φτιάξω σε μεγάλη ορχήστρα. Έχουμε δει παλαιότερα Rock συγκροτήματα που έχουν συγχωνευθεί με συμφωνικές ορχήστρες όπως οι Metallica ή όπως οι Deep Purple που είναιοι πρώτοι που το έκαναν με την συμφωνική ορχήστρα του Λονδίνου. Επίσης είναι κάτι που συνηθίζουν να κάνουν οι Τούρκοι, με την κλασική Οθωμανική μουσική που είναι πολύ διαδεδομένη στο εξωτερικό. Βέβαια στην Τουρκία, τα ραδιοφωνικά ιδρύματα και η κρατική τηλεόραση μισθώνουν τέτοια πράγματα. Για μένα είναι ένα όνειρο, που δε ξέρω αν θα το κάνω. Σίγουρα χρειάζεται ένα οικονομικό budget αλλά είναι πολύ δημιουργικό και όμορφο.

Ποιος είναι ο επόμενος σου στόχος;
Θέλω να εξελίξω αυτό που ξεκινήσαμε με την μουσική. Να εξελίξω αυτό που έχουμε βγάλει και στον δίσκο. Δεν μου αρέσει να βάζω συγκεκριμένους στόχους, διότι εάν δεν τους φτάσεις, απογοητεύεσαι. Θέλω να έχω ανοιχτά όλα τα ενδεχόμενα, ώστε τη στιγμή που θα έρθει ένα σταυροδρόμι, να μπορέσω να επιλέξω έναν άλλο, ίσως, δρόμο και να νοιώθω εξίσου καλά. Η μουσική είναι ένα ταξίδι. Σήμερα είσαι εδώ, αύριο πιο μακρυά, μεθαύριο παραδίπλα. Να κάνεις κάτι και να νιώθεις όμορφα.

Εάν βρισκόσουν, λοιπόν, σε ένα σταυροδρόμι που έπρεπε να επιλέξεις είτε τον δρόμο της αποδοχής από τον κόσμο, σε κάτι που δε θα σου άρεσε πολύ, είτε τον δρόμο που θα έκανες μόνο αυτό που θα’ θελες, ποιον θα επέλεγες;
Επειδή τραγουδάω κιόλας, κατέχω το Latin, όχι λόγω καταγωγής αλλά λόγω βιωμάτων και ακουσμάτων που είχα από μικρός στο σπίτι. Μου έχουν προτείνει πολλοί άνθρωποι του χώρου να πω αυτό το τραγούδι, να υιοθετήσω ένα συγκεκριμένο στυλ, να το παίξω λατινοεραστής. Δε το προσπάθησα καν. Άμα δεν ερωτευτείς αυτό που κάνεις, τι να το κάνεις; Να, αυτό που έκανα, το ερωτεύτηκα, έκατσα και το δούλεψα, όπως βγήκε, καλό, κακό, μέτριο, τέλειο, δε ξέρω! Οποιαδήποτε πρόκληση μου έρθει αύριο, πρέπει να υπάρχει το ερωτικό στοιχείο.

Σε ποια στιγμή της ζωής σου θα έδινες την πιο «ψηλή νότα» και σε ποια την πιο «μπάσα»;

Δεν έχω σπουδαία ευτυχισμένες στιγμές στη ζωή μου. Προσπαθώ να κάνω την κάθε μέρα μου ευτυχισμένη. Ήταν δύσκολα τα παιδικά μου χρόνια, με δύσκολες καταστάσεις οπότε έχω να θυμάμαι περισσότερο μελαγχολικά πράγματα.Θα ήταν κάτι μελαγχολικό αυτό που θα πω. Οι ευτυχισμένες μου στιγμές είναι τόσο λίγες και μικρές που δε τις θυμάμαι. Ίσως όμως αυτή να είναι και η κινητήρια μου δύναμη για να δημιουργώ.

Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΕ ΑΛΛΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Γελάω άμα ακούω για ελληνικό ροκ. Είναι σα να μου λένε αμερικάνικο τσάμικο.
Στέλλα Βλαχογιάννη

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

Δεν έχουν καταχωρηθεί γεγονότα.