111 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
27.04.2017
Ορφέας | Main Feed
Κείμενο: Γεωργία - Σοφία Μουστάκα

Παύλος Παυλίδης: Ο μοναχικός παραμυθάς

Τα πρόσωπα


Ένα intro με σόλο πιάνο, ψηλά στις οκτάβες, και μια βελούδινη φωνή ψιθυρίζει: «Παλιά φωτογραφία στην άδεια παραλία, σιωπή...κοιτάζω απ’ το μπαλκόνι το δρόμο που θολώνει η βροχή...λένε πως στη χώρα που ναυάγησες βασιλεύουν οι μάγισσες...»
Είναι η φωνή του Παύλου Παυλίδη, του ιδιαίτερου εκείνου τραγουδοποιού, με λογοτεχνικές ανησυχίες και μουσικά ενδιαφέροντα. Διαβάζει Σκαρίμπα και Μάρκες, ακούει Νηλ Γιανγκ. Λατρεύει να επικοινωνεί με τους ανθρώπους, να ονειροπολεί, να ταξιδεύει, να γράφει στίχους. Μπορεί και συνυπάρχει με τη θλίψη, τη βιώνει και τη μεταφράζει σε δημιουργικότητα. Πιστεύει πως δεν υπάρχει «ζενίθ» και «ναδίρ» στην προσωπική του ζωή, πως απλά υπάρχει χαρά και πόνος, και θεωρεί πως είναι ισάξιες πηγές έμπνευσης και δημιουργίας.
Ο Παύλος Παυλίδης έχει βαδίσει σε διαφορετικούς δρόμους κατά τη διάρκεια της εικοσάχρονης σχεδόν πορείας του στο μουσικό στερέωμα. Πολλοί υποστηρίζουν πως είναι αλληλοσυγκρουόμενοι και αντιφατικοί. Ίσως, όμως, να αποτελούν συμπληρωματικά κομμάτια του ίδιου παζλ, που παρουσιάζουν το καθένα μια διαφορετική άποψη της ίδιας εικόνας, στην πραγματικότητα μια διαφορετική πτυχή της προσωπικότητας του τραγουδοποιού.

Ταξιδεύει από την πόλη όπου γεννήθηκε, τη Βέροια, στη Θεσσαλονίκη, κάπου στα μέσα της δεκαετίας του ’80. Η παρθενική του εμφάνιση στη μουσική σκηνή γίνεται με το συγκρότημα «Μωρά στη Φωτιά», μια εποχή που ο ίδιος αναφέρει πως χαρακτηρίζεται από τρέλα και απερισκεψία. Τραγουδά τότε: «Ήρθαμε απόψε από τόσο μακριά με τέρμα το γκάζι και βρώμικα μυαλά, φτερά στο κεφάλι, τα μάτια μας θολά, τα όπλα μας γεμάτα και κρυμμένα καλά στα φορτηγά». Πίσω από το στίχο αυτό διαβλέπει κανείς τις συνθήκες που επικρατούσαν τότε στο συγκρότημα, το νεανικό ενθουσιασμό, τη μεγάλη τους αγάπη για τη μουσική, παράλληλα με τις μεγάλες δυσκολίες που αντιμετώπιζαν παρουσιάζοντας κάτι πρωτόγνωρο για τα μέχρι τότε μουσικά δεδομένα, για την ανύπαρκτη ροκ σκηνή.

Μωρά στη φωτιά

Το γεγονός ότι η μουσική τους βρήκε ανταπόκριση σε πολύ μικρή μερίδα του κοινού, ιδιαίτερα στους Θεσσαλονικείς, οδήγησε συν τοις άλλοις στη διάλυση του συγκροτήματος. Το ένστικτό του τον οδηγεί στο Παρίσι, όπου έμεινε για τριάμισι χρόνια, συνδιαλεγόμενος με τον εαυτό του. Εκεί προετοιμάζει το έδαφος για την επιστροφή του στην Ελλάδα προκειμένου να ιδρύσει ένα νέο συγκρότημα. Στην πόλη του φωτός θα γράψει την «Ξεσσαλονίκη» και κάποια κομμάτια από τις «πόλεις της ασφάλτου».

Επιστρέφοντας στην Αθήνα, δημιουργεί τα «Ξύλινα Σπαθιά», το συγκρότημα που μαζί με τις «Τρύπες» θα δημιουργήσουν το ελληνικό μελωδικό ροκ. Η περίοδος αυτή είναι ιδιαίτερα δημιουργική για τον Παυλίδη. «Αδρεναλίνη», «Βασιλιάς της σκόνης», «Λιωμένο παγωτό», «Βροχοποιός», «Ζεστός αέρας». Ο ήχος του συγκροτήματος ξεκινά ηλεκτρικός και καταλήγει ηλεκτρονικός. Ακολουθούν πέντε δίσκοι, και στο απόγειο της επιτυχίας, δίνεται τέλος στην πολύχρονη και πολύ επιτυχημένη πορεία του συγκροτήματος με το δίσκο «Ένας κύκλος στον αέρα», μεγάλο τμήμα του οποίου δημιούργησε ο Παυλίδης στην Αμοργό.

Ξύλινα σπαθιά


Δε διστάζει να αρνηθεί να συμβιβαστεί στην εύκολη λύση της επανάληψης, παρά το γεγονός πως είχε προηγηθεί η αποθέωση από τους φανατικούς του συγκροτήματος και εκατοντάδες συναυλίες, μεταξύ των άλλων εκείνη στο Brighton και το support στους Rolling Stones το 1997. Ωστόσο, η τριβή και ο κορεσμός ήταν επόμενο να επέλθουν, έπειτα από μια δεκαετία αρμονικής συνύπαρξης. «Είναι όπως χωρίζουν τα ζευγάρια», θα πει ο ίδιος, «πολλές φορές δεν καταλαβαίνεις τις αιτίες, απλά συνειδητοποιούν ότι δεν έχουν κάτι άλλο να κάνουν μαζί...».

Παύλος  Παυλίδης: Αφού λοιπόν ξεχάστηκαΈτσι, με μια κιθάρα και πολλούς φίλους ξεκινά το μοναχικό του ταξίδι. Τώρα αισθάνεται απελευθερωμένος να πειραματιστεί, έχει τον ολοκληρωτικό έλεγχο των επιλογών του, αλλά και του αποτελέσματος. Έχοντας στα σκαριά νέο υλικό, δημιουργεί το δίσκο «Αφού λοιπόν ξεχάστηκα», υιοθετώντας ένα αρκετά διαφορετικό ηχητικό στυλ, σαφώς περισσότερο ακουστικό. Οι αντιδράσεις από τους φανατικούς των Ξύλινων Σπαθιών είναι πολλές, ωστόσο ο Παυλίδης καταθέτει εκείνο που ήθελε να κάνει τη δεδομένη στιγμή. Δεν θεωρεί πως ο δίσκος αυτός αποτελεί απλά προϊόν ωρίμανσης, τον βλέπει περισσότερο σαν την κατάληξη της πολύχρονης ενασχόλησής του με τη μουσική, σαν μια παρένθεση. Εδώ οι ενορχηστρώσεις είναι σαφώς πιο απαλές, κυριαρχούν μελωδίες δομημένες με ακουστική και κλασική κιθάρα, πλήκτρα και πλήθος πνευστών. «Αφού λοιπόν ξεχάστηκα», «Η σπασμένη πολυθρόνα», «Μόχα», «Ο κηπουρός», είναι τραγούδια τα οποία μπορούν να χαρακτηριστούν σαν «παραμύθια μικρού μήκους», σαν αυτοτελείς ιστορίες με λόγο δομημένο, ποιητικό. Οι συνεχείς αναφορές σε λέξεις όπως πουλιά, ουρανός, αυλή, βροχή, θάλασσα βοηθούν τον ακροατή να πλάσει φανταστικές εικόνες, που, σε συνδυασμό με τις απαλές ενορχηστρώσεις, «παραμυθιάζουν», ταξιδεύουν, ονειροπολούν. Ο Παυλίδης δημιούργησε ένα δίσκο εξαιρετικό, αιθέριο, όπου μπορεί κανείς να φανταστεί την εικόνα του μοναχικού, ευαίσθητου τροβαδούρου, που μετουσιώνει σε λόγο και μελωδία τα κρυφά παραθυράκια του μυαλού του:

«Μέσα στον κήπο της δικής μου μοναξιάς
Κάτι παιδιά που γκρέμισαν το φράκτη
Μου είπαν’ σε είδαν πάλι απ’ έξω να περνάς
και έπειτα είπαν’ «η αγάπη θα ‘ρθει, θα ‘ρθει»....
Μέσα στους τοίχους της μικρής μου φυλακής
Κάποιος διαβάζει της παλάμης μου το χάρτη
Βλέπει τους δρόμους της χαμένης μου ζωής και
Μου τραγουδάει «η αγάπη θα ‘ρθει, θα ‘ρθει»....»
[ Ο κηπουρός ]

Παύλος  Παυλίδης: Άλλη μια μέραΔυο χρόνια μετά το ακουστικό, εσωστρεφές «Αφού λοιπόν ξεχάστηκα», ακολουθεί ο δίσκος «Άλλη μια μέρα», σαφώς πιο δυναμικός, πιο ζωντανός. Οι στίχοι του και πάλι θα εντυπωσιάσουν, οι απαιτητικοί ακροατές θα δουν τις δικές τους μύχιες σκέψεις να γίνονται λόγος συγκροτημένος, λακωνικός δια χειρός Παύλου Παυλίδη. «Αερικό», «Άλλη μια μέρα», « Κοραλλένιος βυθός», «Θεριστές», είναι κάποια από τα τραγούδια – ιστορίες που απαιτούν πολλαπλές ακροάσεις, χρειάζεται προσεκτική «μελέτη» για να αποκρυπτογραφηθούν, καθώς σε καθεμιά από αυτές ανακαλύπτει κανείς συνεχώς καινούρια στοιχεία. Πρόκειται για ένα καθαρά γιορταστικό και φωτεινό δίσκο, με δυνατές ενορχηστρώσεις, που παραπέμπουν στους ήχους των Ξύλινων Σπαθιών, και όπως πολλοί υποστηρίζουν, με στιχουργικές επιρροές από τον Σεφέρη και τον Καββαδία. Όπως αναφέρει και ο ίδιος ο τραγουδοποιός, πρόκειται για μια βόλτα στην πόλη και παράλληλα μια πρόσκληση σε πάρτυ.


«Άσε να μπει λιγάκι φως μες στην ψυχή μου
Αυτή η πόρτα ήταν για χρόνια σφραγισμένη
Πίσω της πάγωνε, κρυβόταν φοβισμένη
Παραδομένη στο σκοτάδι η ζωή μου...
Έλα και κάθισε για λίγο εδώ κοντά μου
Άπλωσε σ’ ένα βλέμμα όλη τη ζωή σου
Μπορεί να έμενες παλιά εδώ, θυμήσου
Νομίζω σ’ έχω ξαναδεί στα όνειρά μου...»
[ Το στοιχειωμένο σπίτι ]

Παύλος  Παυλίδης: LiveΤο τελευταίο album του Παύλου Παυλίδη είναι ένας διπλός live δίσκος, ο οποίος ηχογραφήθηκε το Μάρτη του 2008 στο θέατρο «Απόλλων» στη Σύρο. Το υλικό που περιλαμβάνει προέρχεται στην πλειονότητά του από τα δύο προσωπικά του albums, όπως επίσης και κάποια από τα «δυνατά» τραγούδια των Ξύλινων Σπαθιών, όπως η «Φωτιά στο λιμάνι» και το «Grand Hotel». Ακόμη, μας συστήνει το νέο του τραγούδι που τιτλοφορείται «Όταν πεθαίνει γύρω κάθε ομορφιά», το οποίο γοητεύει με την ποιητική του χροιά και την ονειρική του μελωδία. Αυτό που διαφοροποιεί αυτό το δίσκο από άλλα live albums είναι το γεγονός ότι δεν πρόκειται για μια απλή επανάληψη των ήδη γνωστών τραγουδιών στη στουντιακή τους μορφή. Οι διασκευές που παρουσιάζει εδώ ο Παυλίδης με την μπάντα του, τους B – movies, είναι πραγματικά «ζωντανές», καθηλώνουν τους ακροατές, οι οποίοι τον παρακολουθούν μυσταγωγικά.
Πρόκειται για μια σειρά τραγουδιών χωρίς περιττά μουσικά και στιχουργικά στολίδια, που δημιουργούν το κατάλληλο κλίμα για μια άκρως απολαυστική – και συνάμα εις βάθος - ακρόαση, σε συνδυασμό με την αέρινη, γοητευτική φωνή του Παύλου Παυλίδη. Το «Live – Θέατρο Απόλλων – Σύρος» είναι ένας δίσκος που γίνεται τελικά προσωπική υπόθεση για τους απαιτητικούς ακροατές, καθώς μέσα από τα πολλαπλά επίπεδα «ανάγνωσης» βλέπουν στους ήχους και τους στίχους του Παυλίδη κομμάτια της δικής τους ψυχής και σκέψης. Το οπτικό υλικό από τις παραστάσεις θα κυκλοφορήσει τον Οκτώβριο του 2008 σε dvd από την Archangel music.

«Κατρακυλάω μέσα στον ύπνο μου σα βράχος
Ακούω σκυλιά να ουρλιάζουνε και τρέχεις
Καθώς ξυπνάω μου ψιθυρίζεις «να προσέχεις,
Πώς άντεξες τόσο καιρό μονάχος»...
Όταν πεθαίνει γύρω κάθε ομορφιά
Γίνεται ο κόσμος γυάλινα κομμάτια
Μα έτσι όπως με κοιτάς μ’ αυτά τα μάτια
Ο πόνος έστω και για λίγο σταματάει...»
[ Όταν πεθαίνει γύρω κάθε ομορφιά ]

Ο Παύλος Παυλίδης είναι ένας καλλιτέχνης ανεξάρτητος, ασυμβίβαστος, απόλυτος. Δεν διαπραγματεύεται το πλαίσιο μέσα στο οποίο κινείται και δημιουργεί, την ποιότητα των τραγουδιών που θα καταθέσει στους «φίλους» του. Είναι ευαίσθητος, τρυφερός και άμεσος, στην εποχή της ευκολίας, των εκπτώσεων, της ανωνυμίας, των επιφανειακών συναισθημάτων. Υπακούει στις επιταγές της ψυχής του, είναι ειλικρινής στη σχέση του με το κοινό του. Θεωρεί πως το τραγούδι είναι από τη φύση του μια πολιτική πράξη και προτιμά να αποκαλύπτει την άποψή του για τον κόσμο προτείνοντας ένα ταξίδι πνευματικό. Του αρέσει να λέει τα πράγματα χορεύοντας, αφήνοντας τους ακροατές να ανακαλύψουν μόνοι τους τις απόψεις του.
Είναι χαμηλόφωνος και διακριτικός, δεν χρειάζεται να κάνει περιττό θόρυβο για να τραβήξει την προσοχή. Δουλεύει πολύ πάνω στο στίχο, απαιτεί περισσότερη ευκρίνεια, θέλει να κυριολεκτεί και να γίνεται κατανοητός. Πρώτα βρίσκει τους στίχους και στη συνέχεια τους ντύνει με μελωδίες. Τα λόγια του έχουν ποιητική στόφα, μπορούν με μεγάλη ευκολία να θεωρηθούν αυτόνομες, αυτάρκεις οντότητες, ανεξάρτητα από τον ήχο. Ο Παυλίδης είναι λακωνικός στο λόγο του, ακριβής, τίμιος, αγγίζει με αυτόν τις πιο ευαίσθητες χορδές του κοινού. Τα τραγούδια του Παυλίδη είναι μικρά παραμύθια, ακούγοντάς τα πλάθει κανείς με τη φαντασία του εικόνες, ταξιδεύει σε τόπους μακρινούς. Δίκαια, λοιπόν, έχει αποδοθεί στον Παυλίδη ο τίτλος του «ξεναγού στο ταξίδι της φαντασίας»...

ΔΙΣΚΟΓΡΑΦΙΑ ΜΕ ΤΑ «ΞΥΛΙΝΑ ΣΠΑΘΙΑ»
1993 Ξεσσαλονίκη
1995 Πέρα απ’ τις πόλεις της ασφάλτου
1997 Μια ματιά σα βροχή

1999 Τροφή για τα θηρία (ΕP)
2000 Ένας κύκλος στον αέρα
ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΔΙΣΚΟΓΡΑΦΙΑ
2004 Αφού λοιπόν ξεχάστηκα (Plus Rec)
2006 Άλλη μια μέρα (Archangel)
2008 Live, Θέατρο Απόλλων, Σύρος
Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Κάθε μου λέξη μια σταγόνα αίμα.
Μίλτος Σαχτούρης

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

27/4/1932 Γεννήθηκε στην Αθήνα ο σκηνοθέτης Θεόδωρος Αγγελόπουλος.
27/4/1975 Πέθανε ο ρεμπέτης Νίκος Μάθεσης (Τρελάκιας)
27/4/2008 Έφυγε από τη ζωή ο Κύπριος μουσικοσυνθέτης Μάριος Τόκας

ΤΥΧΑΙΑ TAGS