170 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
19.10.2017
Ορφέας | Main Feed
Κείμενο: Τάσο Π. Καραντής

Μαρία Σαχπασίδη: «Η ζωή μου έχει μονίμως ένα soundtrack από πίσω»

Νέα πρόσωπα

Τάσος Π. Καραντής

Μαρία Σαχπασίδη: «Η ζωή μου έχει μονίμως ένα soundtrack από πίσω»

Συνέντευξη στον Τάσο Π. Καραντή


Αυτό που λατρεύω στη «δουλειά» μου, είναι η έκπληξη, της γνωριμίας φωνών και καλλιτεχνικών προσωπικοτήτων, νέων ανθρώπων, δηλαδή, που αποτελούν το σήμερα και το αύριο, τη συνέχεια της μουσικής μας.
Είναι η, μόνη, «ανταμοιβή» μου, αυτές οι ανακαλύψεις, μαζί με την τιμή να επικοινωνώ – μέσω μιας συνέντευξης – τόσο με τα σεβαστά και ιστορικά πρόσωπα του τραγουδιού μας, «κοινωνώντας» την πολύχρονη και κατασταλαγμένη εμπειρία τους, όσο και να ανανεώνομαι, μέσα από τις φρέσκιες ιδέες των νέων προσώπων.
Μια τέτοια, καινούρια γνωριμία, μια ανακάλυψη κι ένα νέο πρόσωπο, που με κέρδισε, από πρώτο λεπτό στη σκηνή, είναι κι η Μαρία Σαχπασίδη!
Ας είναι καλά, το υπέροχο πρότζεκτ «Προς την επόμενη θάλασσα»(μαζί με τους Νίκο Καλλίνη, Πέτρο Συνοδινό, Σαββέρια Μαργιολά, Δημήτρη Αιγινίτη), που έγινε η αφορμή της γνωριμίας μου με την Μαρία, που – παρά, την μετριοφροσύνη και ταπεινοφροσύνη που την διακατέχει(σοφό για την ηλικία της) – εγώ, εξαρχής, πίστεψα, πως αξίζει να την γνωρίσετε κι ότι θα μας απασχολήσει στο μέλλον.
Τα υπόλοιπα τα αφήνω στην ίδια, που τα αφηγείται – όπως κι ερμηνεύει – με θέση κι άποψη, άρα και προσωπική ταυτότητα, ιδιαίτερη κι αξιοπρόσεκτη,  που είναι το ζητούμενο για μια καλλιτεχνική περσόνα.
 

Μαρία, σε μια συνέντευξη – γνωριμίας, για τους αναγνώστες του e-orfeas, πρέπει να ξεκινήσουμε από την αρχή. Κι εννοώ, το πότε, το πώς και το γιατί, της έναρξης της σχέσης σου με τη μουσική και το τραγούδι.

Όλα ξεκίνησαν όπως ξεκινούν για τα περισσότερα παιδιά που ασχολούνται με τη μουσική, μέσα από το ωδείο. Από την ηλικία των οκτώ ξεκίνησα κλασικό πιάνο και θεωρία της μουσικής. Προχώρησα μέχρι την ανωτέρα, πήρα το πτυχίο της Αρμονίας και κάπου εκεί με βρήκαν οι πανελλαδικές εξετάσεις, οπότε και σταμάτησα αναγκαστικά τα μαθήματα. Βέβαια, στα λυκειακά χρόνια, άρχισα να συμμετέχω σε μαθητικά συγκροτήματα και να απομακρύνομαι από την εκμάθηση της μουσικής μέσω του ωδείου. Άρχιζα να μαθαίνω τη μουσική μέσα από τις πρόβες στο στούντιο, τις σχολικές εκδηλώσεις κλπ. Ήμουν πολύ τυχερή γιατί βρέθηκα σε ένα εξαιρετικό σχολείο (1ο ΓΕΛ Περάματος) με ιδιαίτερη καλλιτεχνική δραστηριότητα. Το πρώτο συγκρότημα στο οποίο συμμετείχα ήταν μια πρωτοβουλία του φυσικού μας(!) κι εκεί ξεκίνησα ουσιαστικά να παίζω και να τραγουδάω.


Ποια ήταν τα πρώτα μουσικά σου ακούσματα(δημιουργοί και φωνές) που σε επηρέασαν καθοριστικά;



Η αλήθεια είναι πως θυμάμαι πάντα να παίζει μουσική στο σπίτι μας. Από κλασική μέχρι Παπάζογλου, από Χατζιδάκι μέχρι Massive Attack. Η μεγάλη αγάπη για τη μουσική είναι κάτι που προφανώς κληρονόμησα από την οικογένειά μου, οπότε η ζωή μου έχει μονίμως ένα soundtrack από πίσω. Η πρώτη συναυλία που πήγα ήταν στους Metallica το ’93, ούσα δύο χρονών. Ωραίο ξεκίνημα υποθέτω. Πέρα όμως από τα μουσικά ακούσματα της παιδικής ηλικίας, που λειτουργούν κυρίως υποσυνείδητα, στη μετέπειτα εξέλιξη του ατόμου, όταν άρχιζα να επιλέγω πλέον τι θα ακούσω, από έλληνες δημιουργούς ξεχώρισα αμέσως τον Παυλίδη, τον Θανάση Παπακωνσταντίνου και το Δεληβοριά. Ειδικά τον Παυλίδη. Θεωρώ πως έχει απίστευτο ταλέντο στο να περιγράφει ιστορίες και συναισθήματα μέσα από τα τραγούδια του, και αυτό είναι το πιο ουσιαστικό πράγμα για μένα σε ένα τραγούδι. Τώρα από ξένη μουσική, την οποία και ακούω περισσότερο, η λίστα είναι πάρα πολύ μεγάλη. Δεν νομίζω ότι μπορεί κάποιος μουσικός να πει «Ξεκίνησα ακούγοντας Pink Floyd και Queen» γιατί προφανώς πρόκειται για σταθμούς στην Μουσική Ιστορία. Προφανώς όλοι ξεκινήσαμε ακούγοντας Pink Floyd και Queen.


Θεωρείς τον εαυτό σου, ως μια τραγουδίστρια συγκεκριμένου ύφους και είδους, που θες να το υπηρετήσεις, απαράκαμπτα, εξελισσόμενη σ’ αυτό, ή θα μπορούσες να δοκιμαστείς, να πειραματιστείς, ίσως, και να τσαλακωθείς, στα πάντα μουσικά;


Καταρχάς, για να είμαστε και ειλικρινείς, δεν θεωρώ τον εαυτό μου ακριβώς ως τραγουδίστρια. Οι φωνητικές μου δυνατότητες είναι, αντικειμενικά, αρκετά περιορισμένες, καθώς δεν έχω κάνει ποτέ κανένα μάθημα φωνητικής, αλλά ούτε και έχω κάποιο ιδιαίτερο ταλέντο φωνητικά. Αυτό που κάνω πλησιάζει πιο πολύ τον όρο τραγουδοποιός. Ή τουλάχιστον αυτό θέλω να συμβαίνει. Να γράφω τα δικά μου τραγούδια και να τα ερμηνεύω με τον δικό μου τρόπο. Τώρα, όσον αφορά στα κομμάτια άλλων καλλιτεχνών που διαλέγω πολλές φορές να τραγουδήσω, είναι από αυτά που νιώθεις ότι «γίνονται» δικά σου επειδή τα αγαπάς πολύ. Δεν νιώθω ότι ανήκω σε κάποιο είδος μουσικής. Μπορώ να συγκινηθώ εξίσου με ένα τραγούδι της τζαζ, ένα μέταλ ή ένα hip hop. Ως εκ τούτου δεν έχω και κάποιο συγκεκριμένο είδος στο μυαλό μου όταν γράφω ένα τραγούδι. Επίσης το «τσαλάκωμα» στη μουσική θεωρώ πως ίσως θα έπρεπε να γίνεται περισσότερο συνειδητά παρά να προκύπτει. Να τσαλακώνεσαι για να σταματήσεις αυτό το ταμπέλωμα. Να ένας όμορφος στόχος. Και μέσα από αυτό βρίσκεις και το ύφος που μπορείς για πάντα να υπηρετείς τυφλά...Το δικό σου.

Ήταν μια συνειδητοποιημένη απόφαση να μπεις στο χώρο του τραγουδιού; Ή σου ήρθαν έτσι τα πράγματα, από μια καλή, και για σένα και για μας(όπως αποδείχτηκε) συγκυρία;



Δεν θα εκπλήξω κανέναν, είμαι σίγουρη, αλλά όχι, δεν ήταν συνειδητοποιημένη απόφαση. Σίγουρα δεν βρέθηκα ξαφνικά σε μια σκηνή να τραγουδάω, αλλά αν είχαν έρθει διαφορετικά τα πράγματα, δεν ξέρω αν θα είχα βρεθεί και ποτέ. Σίγουρα το να παίζω μουσική είναι μία επιλογή απολύτως δική μου και αυτό θα το έκανα είτε έτσι, είτε αλλιώς. Απλώς οι συγκυρίες μου έδωσαν τη δυνατότητα να σκεφτώ και να νιώσω πως έχω κάτι να πω κι εγώ. Και έτσι να δώσω μεγαλύτερη βάση στο καθαρά δικό μου κομμάτι.


Συμμετέχεις σε δύο μουσικές μπάντες, τους «Aenema» και τους «Suit‘em up», παίζοντας πλήκτρα, ενώ, κατά καιρούς, δίνεις το παρών και σε άλλα μουσικά σχήματα, όπως στο σχήμα της «Επόμενης θάλασσας». Μίλησε μου για όλα αυτά.


Οι Aenema είναι μια μπάντα - οικογένεια στην κυριολεξία. Υπάρχει από το 2007, ενώ εγώ μπήκα στην ομάδα γύρω στο 2009. Το ρεπερτόριό μας περιορίζεται στην ξένη μουσική, αλλά περιλαμβάνει πολλά είδη. Παίζουμε κυρίως covers αν και ανά διαστήματα έχουν γίνει κάποιες απόπειρες και για δικές μας συνθέσεις. Τα τελευταία
δύο χρόνια μάλιστα έχουμε στραφεί στο project των tribute, πράγμα που έχει πολύ μεγάλο ενδιαφέρον. Οι Suit'em up είναι μία νεοσύστατη μπάντα, που αποτελείται από εξαιρετικούς μουσικούς. Το project περιλαμβάνει mainstream rnb και dance μουσική, μόνο σε covers (για την ώρα τουλάχιστον). Πρόκειται για ένα show-party στην ουσία. Διαλέξαμε αυτό το είδος μουσικής, γιατί ενώ είναι απίστευτα διάσημο και διασκεδαστικό, παίζεται από ελάχιστα σχήματα live, ειδικά στην Ελλάδα. Είναι μια πρόκληση. Η "Επόμενη θάλασσα" τώρα... Είναι το σχήμα στο οποίο παίζω τις δικές μου συνθέσεις και τις δικές μου ιδέες. Θεωρώ πως είμαι απίστευτα τυχερή, καθώς μπορώ να βρίσκομαι ταυτόχρονα σε σχήματα, που στο καθένα εκφράζω κάτι από αυτά που έχω μέσα μου. Και φυσικά, το σημαντικότερο από όλα, είναι το γεγονός πως παντού δίπλα μου υπάρχουν εξαιρετικοί μουσικοί, αλλά, κυρίως, αξιαγάπητοι άνθρωποι.

Στο Υ/Τ κυκλοφορεί το τραγούδι σου «Τι έχω να χάσω;», από το ψηφιακό άλμπουμ του Νίκου Καλλίνη «Μυστικά και Αγαπημένα», που φιλοξενείται ολόκληρο στο http://texni.org/music/item/151-mysti.... Ζωντανά σε άκουσα στα, εξαιρετικά, «Κέρματα». Πως βλέπεις και πως σχεδιάζεις το δισκογραφικό σου ξεκίνημα;



Θα ξαναπώ, για άλλη μια φορά, το πόσο τυχερή είμαι, που βρέθηκα από νωρίς ανάμεσα σε ανθρώπους που αγαπάνε τη μουσική και κάνουν πράγματα μέσω της μουσικής. Ένας από αυτούς, ο οποίος έχει και ιδιαίτερη θέση στην καρδιά μου, είναι ο θείος μου, Νίκος Καλλίνης. Ποιο καλύτερο ξεκίνημα, από το να σου δίνει ένας τόσο αγαπημένος σου άνθρωπος, αλλά και τόσο καλός μουσικοσυνθέτης, το χώρο και την ώθηση να ξεκινήσεις. Είναι πολύ μεγάλη η τιμή - κοινότυπη φράση, το ξέρω, αλλά ισχύει. Η μουσική του «Τι έχω να χάσω» είναι του Νίκου Καλλίνη, ενώ οι στίχοι, του Τάσου Βουγιατζή. Τα «Κέρματα» είναι η πρώτη δική μου σύνθεση που ακούει το κοινό. Σύντομα θα ηχογραφηθεί και θα ανέβει στο Y/T και, φυσικά, έχουμε αρχίσει να ετοιμάζουμε και το επόμενο τραγούδι. Ό,τι είναι να γίνει, θα γίνει σίγουρα μέσα από το διαδίκτυο. Αυτός είναι ο τρόπος πια, και μου φαίνεται και πολύ λογικό.  

  
  



Φέτος συμμετέχεις στην παράσταση «Προς την επόμενη θάλασσα», μαζί με τους Νίκο Καλλίνη, Πέτρο Συνοδινό, Σαββέρια Μαργιολά, Δημήτρη Αιγινίτη. Πως προέκυψε αυτή η συνεργασία κι η συμμετοχή σου;


Με το Νίκο παίζαμε μαζί στο προσωπικό του ηλεκτρικό σχήμα από το 2012. Έπαιζα πλήκτρα και τραγουδούσα κάποια κομμάτια. Μετά από αυτό, ο Πέτρος με το Νίκο έβαλαν μπροστά το project της «Επόμενης θάλασσας», το οποίο περιλαμβάνει σαν βασικό κορμό τα τραγούδια της ταινίας του Γιώργου Πολυμενάκου «Το τελευταίο πέρασμα». Η Σαββέρια Μαργιολά είχε ερμηνεύσει κάποια τραγούδια της ταινίας, ενώ ο Πέτρος κι ο Νίκος είχαν υπογράψει τη μουσική σε πολλά από αυτά. Έτσι δημιουργήθηκε ο πυρήνας του project. Ο Δημήτρης Αιγινίτης, είναι το αφανές αστέρι (αφανές λόγω θέσης) που κρατάει το groove στα τύμπανα, αν και τώρα που το ξανασκέφτομαι η επιβλητική του παρουσία, η διάθεση και το ταλέντο του, μόνο αφανή δεν τον καθιστούν. Εγώ συμμετέχω μόνο φωνητικά στα τραγούδια, και μου έχει δοθεί και ο χώρος για να παρουσιάσω τη δική μου δουλειά. Θα πω, άλλη μια φορά, πως είναι σπουδαίο το να παίζεις μουσική με τόσο ξεχωριστούς ανθρώπους, να σου «ανοίγουν την αγκαλιά τους», όπως λέει και η Σαββέρια συχνά, μιλώντας για το σχήμα, με την καλύτερη ενέργεια. Έτσι δημιουργείται αυτό που λέμε πραγματική ευκαιρία.


Η Μαρία Σαχπασίδη, ένας νέος άνθρωπος, μορφωμένος(είσαι φιλόλογος) και καλλιτέχνης, τι θέση και στάση έχει απέναντι στα τεκταινόμενα της Ελλάδας του σήμερα, ως πολίτης;


Το πόσο δύσκολα είναι τα πράγματα γύρω μας, δεν χρειάζεται να το επαναλάβω κι εγώ, μέσα σε όλους τους άλλους. Πράγματι, η κατάσταση προσεγγίζει τον προσδιορισμό «απάνθρωπη». Το χειρότερο για εμένα είναι η μόνιμη κατάσταση ασάφειας και ανασφάλειας. Θες να βρεις το πρόβλημα για να το λύσεις κι αυτό μονίμως σου ξεφεύγει από τα χέρια. Αυτό νιώθω ότι με αφοπλίζει. Και οδηγεί σε αυτόν τον φαύλο κύκλου του «ψάχνω να βρω τον φταίχτη». Παρόλα αυτά, παρά τα οικονομικά, κοινωνικά και ψυχολογικά αδιέξοδα, στα οποία καταλήγουμε όλοι, λίγο πολύ κάποτε, θα πρότεινα να μην γκρινιάζουμε τόσο. Όχι με την άποψη του να μην μιλάμε, κάθε άλλο. Όμως οι πράξεις είναι οι μόνες που μπορούν να μας σώσουν από αυτά τα αδιέξοδα. Αλλά χωρίς γκρίνια. Χωρίς να μπαίνουμε στο τρυπάκι της μιζέριας, γιατί εκεί παίζεται ο πραγματικός πόλεμος. Νομίζω, πως αν ο καθένας προσπαθούσε για το καλύτερο, με μια τεράστια συναίσθηση της ευθύνης που αναλογεί στις πράξεις του, τότε όλα θα ήταν λίγο καλύτερα.


Το τραγουδιστικό μας τοπίο, αντίστοιχα, πως το βλέπεις σήμερα;



Είμαι απίστευτα αισιόδοξη. Θεωρώ πως γίνονται πραγματικά σπουδαία πράγματα σήμερα από νέους καλλιτέχνες. Σε αυτό κατά τη γνώμη μου συμβάλλουν δύο πράγματα. Πρώτον, ότι είναι πολύ πιο εύκολο απ’ ότι ήταν παλαιότερα το να γράψεις ή να παίξεις μουσική, λόγω της εξέλιξης της τεχνολογίας. Ο καθένας μπορεί θεωρητικά να έχει ένα λαπτοπάκι σπίτι του και να κάνει θαύματα. Δεύτερον, η εποχή που ζούμε, λόγω της δυσκολίας της μας «βοηθά» στη δημιουργία. Οι δύσκολες μέρες είναι αυτές που σου δημιουργούν την μεγαλύτερη ανάγκη για να γράψεις ένα τραγούδι για το θυμό ή το φόβο σου, σε εμπνέουν να σκιτσάρεις στο χαρτί κάτι που θαύμασες σήμερα, να μιλήσεις με τον διπλανό σου, να γελάσεις με ένα αστείο. Έτσι λειτουργεί σε εμένα τουλάχιστον. Και νομίζω πως υπάρχουν πολλά νέα παιδιά που μπαίνουν στην διαδικασία αυτή και αντιμετωπίζουν με αυτόν τον τρόπο τη μουσική και την καλλιτεχνική δημιουργία γενικότερα.



Θα ήθελα να ολοκληρώσουμε την κουβέντα μας, με το καλλιτεχνικό σου μέλλον. Είσαι νέα(μόλις 22 χρονών), έχεις το χρόνο σύμμαχό σου. Τι επιθυμείς, τι οραματίζεσαι, τι θέλεις να καταθέσεις και πώς να προχωρήσεις στο χώρο του τραγουδιού;  




Για να είμαστε, για άλλη μια φορά, ειλικρινείς, δεν βλέπω και ποτέ το χρόνο δίπλα μου, αλλά, μάλλον, απέναντί μου. Γι’ αυτό προσπαθώ να κάνω ό,τι προλαβαίνω. Δεν υπάρχει κάποιο συγκεκριμένο σχέδιο για το πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα από ’δω και πέρα. Θα ήθελα να γράψω κι άλλα τραγούδια και να σας τα παρουσιάσω, θα ήθελα να συνεχίσω να παίζω μουσική γενικότερα και να γνωρίσω κι άλλους ανθρώπους που θα μοιράζομαι αυτό το απίστευτο συναίσθημα, του λίγο πριν βγεις στη σκηνή. Όμως και η φιλολογία είναι μεγάλη μου αγάπη και πολλές φορές νιώθω ότι διχάζομαι ανάμεσα στους δύο δρόμους. Μάλλον ο χρόνος θα δείξει.



Ακούστε:
Get Adobe Flash player

Επισκεφτείτε:
https://www.facebook.com/profile.php?id=1761171411


* Οι φωτογραφίες της Μαρίας Σαχπασίδη είναι του Αλέξανδρου Ιωαννίδη και της Χρύσας Μαρκοπούλου.

Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΕ ΑΛΛΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Πατρίδα είναι αυτό που αντέχει η καρδιά του κάθε ανθρώπου να υπερασπιστεί.
Γιώργος Νταλάρας

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

19/10/1969 Ο Μίκης Θεοδωράκης μεταφέρεται από τη χούντα στο στρατόπεδο Ωρωπού
19/10/1993 Έφυγε από τη ζωή χτυπημένος από την επάρατη νόσο ο τραγουδιστής Διονύσης Θεοδόσης
20/10/1854 Γεννήθηκε ο Γάλλος ποιητής Αρθούρος Ρεμπώ. Πέθανε στις 10.11.1891

ΤΥΧΑΙΑ TAGS