99 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
18.04.2019
Ορφέας | Main Feed

Νέα πρόσωπα

Καλή Βανδώρου

Είναι γεγονός πως στις περιοχές εκτός της πρωτεύουσας γεννιούνται πάρα πολλοί και άξιοι νέοι καλλιτέχνες. Η  Άρτα, λοιπόν, «προσφέρει» στο μουσικόφιλο κοινό έναν καλλιτέχνη του οποίου ο δίσκος ίσως να είναι η πιο αισιόδοξη πρόταση που υπάρχει αυτή τη στιγμή στη δισκογραφία. Ο λόγος για τον Νίκο Σιακούφη που έρχεται για να μας γεμίσει με ευχάριστες και συνάμα μελωδικές σκέψεις μέσα από το cd του «Χάρτινα τρένα». Εκεί υπάρχουν 11 νέα κομμάτια και ένα bonus track, τα περισσότερα εκ των οποίων φέρουν την υπογραφή του ίδιου του ερμηνευτή. Περισσότερες πληροφορίες για τον Νίκο Σιακούφη υπάρχουν στη συνέντευξη που ακολουθεί.


Στο δελτίο τύπου της εταιρίας σας γράφει πως από τα 18 σας χρόνια που φύγατε από την Άρτα και για τα επόμενα 11 χρόνια περιπλανηθήκατε συνειδητοποιημένος και αφοσιωμένος στις μουσικές σας. Τι διαφορές βρίσκετε στον εαυτό σας 11 χρόνια πριν συγκριτικά με το σήμερα;
Νίκος Σιακούφης: Μπορώ να πω με βεβαιότητα ότι, άλλος είναι ο Νίκος που ήξερα όταν με τον ενθουσιασμό του νέου άφηνε την πόλη του να ταξιδέψει στο άγνωστο και άλλος επέστρεψε. Ίσως πολύ πιο προσγειωμένος, κάπως απογοητευμένος και κουρασμένος από πανεπιστήμια και τα εννιά χρόνια σπουδών, από το μεγάλο ταξίδι δέκα και πλέον χρόνων και σίγουρα απίστευτα επηρεασμένος από ανθρώπους και καταστάσεις. Όλη αυτή η μικρή Οδύσσεια, τα όνειρα που ξεκινούσαν και τελείωναν πριν καν συνειδητοποιήσω το πώς και το γιατί, αλλά και η απογοήτευση τις πιο πολλές φορές από τους δήθεν φίλους που θέλεις να στηριχτείς στα δύσκολα για να φύγεις πιο ψηλά, με έκαναν να επιστρέψω στην εκκίνηση του ταξιδιού μου με όπλα τις εμπειρίες της ζωής γραμμένους σε στίχους τραγουδιών. Σήμερα, η λογική είναι πιο μπροστά από τον ενθουσιασμό μέσα στο μυαλό μου και τα όνειρα αν και ετεροχρονισμένα βρίσκουν τον τρόπο να γεμίσουν με χαμόγελο τη μέρα μου και να μου δείξουν ότι μόνο με  την υπομονή γίνονται πραγματικότητα.
 
Κατά πόσο είναι εφικτό ένας καλλιτέχνης που μένει στην επαρχία να προωθήσει τη δουλειά του στο ευρύ κοινό;
Ν.Σ.: Αν σου αρέσει το ταξίδι, η αναζήτηση και η συνεχής πρόκληση, νομίζω πως δεν υπάρχουν πια εμπόδια. Σίγουρα η επαφή με το κέντρο είναι απαραίτητη για ρυθμιστικούς λόγους, αλλά η τεχνολογία πλέον έχει εκμηδενίσει την απόσταση και σου δίνει τη δυνατότητα να είσαι παντού και πάντα. Άλλωστε, γι αυτό υπάρχουν και οι συνεργάτες.  Όσο για τις εμφανίσεις που αναγκαστικά πρέπει να είναι μακριά από τον τόπο σου, είναι μια ευκαιρία περισσότερο για να ανακαλύψεις καινούριους κόσμους παρά δυσκολία. Ξέρω εκ των προτέρων ότι θα αναγκαστώ να αναλωθώ μεταξύ κέντρου και περιφέρειας αλλά τι αξία θα είχε η πρόκληση αν τα πάντα ήταν εύκολα; Και είμαι σίγουρος πως το κοινό θέλει να μαθαίνει για προκλήσεις που γίνονται πραγματικότητα, μοιάζει κατά κάποιο τρόπο να γίνεται αλήθεια το άπιαστο όνειρο του καθενός!

Είσαστε διατεθειμένος να μετακομίσετε στην Αθήνα για το καλό της καριέρας σας;
Ν.Σ.: Για μένα η ζωή στην Αθήνα είναι δοκιμασμένη πριν καιρό και μάλιστα ήταν και ο τελευταίος σταθμός του ταξιδιού μου πριν επιστρέψω στη Άρτα. Δεν κατάφερα ποτέ να χορέψω στους ρυθμούς της και να τραφώ από την έντασή της, ίσως δεν το άντεχε το μυαλό μου και λιγότερο το σώμα μου. Η επαρχία μου έδωσε την ελευθερία που ζητούσα, να πετάξω χωρίς χρονικά περιθώρια, να σκεφτώ όταν ήθελα, να ακούσω τους ήχους της θάλασσας και του βουνού, να περπατήσω ώρες ατελείωτες στη φύση και να γυρίσω σπίτι πιο γεμάτος από ποτέ, συνειδητοποιημένος ότι θέλω μια ζωή χωρίς να βιάζομαι να τελειώσω τη μέρα μου και να πέφτω στο κρεβάτι χωρίς να έχω τη δύναμη ούτε να ονειρευτώ. Δεν ξέρω αν η Αθήνα θα μπορούσε να μου δώσει την έμπνευση που θέλω για να προχωρήσω να γράφω τη μουσική μου, πάντως είναι σίγουρο πως πρέπει να μου δώσει πολύ περισσότερα απ’ όσα έχω για να με κερδίσει κοντά της.

Ακούγοντας προσεκτικά τον δίσκο σας «Χάρτινα τρένα» είναι ορατή η επιρροή σας από ροκ καλλιτέχνες προηγούμενων γενεών (π.χ. Βασίλης Παπακωνσταντίνου, 2002 GR κ.α.). Αυτό είναι κάτι που επιλέξατε να φανεί ή έτσι είναι το στυλ της μουσικής και της χροιάς σας;
Ν.Σ.: Οι 2002 GR, είναι μια ελληνική μπάντα του ’80 που έδωσε ένα διαφορετικό στίγμα στη ροκ αντίληψη της εποχής και γίνεται αποδεκτή μέχρι και στις μέρες μας. Όσο για τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου θα ήταν λίγο το οτιδήποτε θα έλεγα για την κορυφαία φωνή της ελληνικής ροκ σκηνής. Ποτέ όμως δεν υπήρξε μέσα μου κάποιο συγκεκριμένο πρότυπο καλλιτέχνη που θα ήθελα να μοιάσω κι αν υπήρξε στο βάθος του μυαλού μου κάποια επιρροή, σίγουρα θα ήταν κάτι πέρα από τα σύνορα της χώρας μας. Πιστεύω λοιπόν πως αυτό που μοιάζει είναι περισσότερο η χροιά της φωνής μου, παρά η ίδια μου η μουσική που αν και ακολουθεί το κλασσικό πρότυπο του ’80 και του ’90,  έχει αποκτήσει έναν πιο εναλλακτικό χαρακτήρα.

Το single σας «Υπέροχη μέρα» είναι ένα αμιγώς αισιόδοξο τραγούδι. Πάτε λοιπόν κόντρα στην κατήφεια που μας δεσπόζει;
Ν.Σ.: Έχω γενικά τη τάση να πηγαίνω κόντρα σε όλα τα στραβά και τα ανάποδα της ζωής. Είναι ένας τρόπος να περνάς στην αντεπίθεση όταν νοιώθεις φορτωμένος και να ανεβαίνεις ψυχολογικά. Το «Υπέροχη μέρα» το έγραψα ενώ βρισκόμουν στην Αγγλία όπου μένει ο αδερφός μου και τον επισκέπτομαι συχνά. Εκείνη τη φορά όμως ο καιρός τα είχε βάλει πραγματικά μαζί μου, τόση βροχή και κρύο δεν έχω δει ποτέ μου. Έτσι λοιπόν κλεισμένος στο σπίτι και με την ψυχολογία στο ναδίρ, αποφάσισα να τα δω για λίγο, όλα ανάποδα. Πέταξα με το μυαλό μου στην Ελλάδα, έκανα τη βροχή λιακάδα, τον χειμώνα καλοκαίρι και έτσι γεννήθηκε το τραγούδι.


Όλα σχεδόν τα τραγούδια του δίσκου σας εκπέμπουν μια «χαμογελαστή» διάθεση. Είστε φύση θετικός άνθρωπος;
Ν.Σ.: Αν και έχω περάσει από διάφορα στάδια κατάθλιψης ανά καιρούς, στο τέλος πάντα καταφέρνω να επιβιώνω και να μένω όρθιος. Βρίσκω πάντα το κίνητρο και πείθω τον εαυτό μου ότι όλα έχουν μια λύση, απλώς πρέπει να ψάξω να τη βρω. Γενικά πάντως πιστεύω ότι εκπέμπω θετική ενέργεια και αν κρίνω από τη δεδομένη στιγμή που όλος ο κόσμος δεν είναι και στα καλύτερά του, μου αρέσει να ονειροβατώ στην αισιοδοξία μου, και επειδή είμαι χαμογελαστός άνθρωπος γενικά, αυτή μου η διάθεση μάλλον περνάει ασυνείδητα στη μουσική μου.

Πιστεύετε στη δύναμη των διαδικτυακών μέσων μαζικής ενημέρωσης;
Ν.Σ.: Είναι η αρχή και το τέλος στον κόσμο του αύριο. Και η δύναμή τους βρίσκεται στο γεγονός ότι γίνονται κάθε μέρα όλο και περισσότερα. Είναι πιστεύω η μοναδική ανεπηρέαστη φωνή που πρέπει να ακολουθήσουμε αν θέλουμε να γνωρίζουμε την αλήθεια για τα πάντα. Η τηλεόραση και οι εφημερίδες δυστυχώς έχουν πάψει προ πολλού να είναι αξιόπιστα και το κενό που αφήνουν έρχεται να το καλύψει η διαδικτυακή ενημέρωση.  

Ποιο τραγούδι σας θα αφιερώνατε στους εικοσάχρονους των οποίων τα όνειρα αλλάζουν μέρα με τη μέρα λόγω των οικονομικών δυσκολιών;
Ν.Σ.: Θα ήταν εύκολο να τους αφιερώσω το «Υπέροχη μέρα» και να τους παροτρύνω να μείνουν αισιόδοξοι για το μέλλον, αλλά θα τους χάριζα τα «Χάρτινα τρένα», που για μένα συμβολίζουν τη δύναμη της λέξης «θέλω» και είναι η αφορμή που λέω σήμερα αυτή την παράγραφο.

Μια και βρισκόμαστε σε προεκλογική περίοδο, πείτε μου ποιο τραγούδι θα αφιερώνατε στους ήδη εκλεγμένους πολιτικούς μας;
Ν.Σ.: Το «Χρώμα του λάθους» και ο καθένας που θα διαβάσει αυτές τις γραμμές ας το χρωματίσει πράσινο ή μπλε…

Χαρίστε στους αναγνώστες του ΟΡΦΕΑ το πιο αισιόδοξο απόφθεγμα που πιστεύετε.  
Ν.Σ.Ό,τι κι αν χάσεις, να γελάς!

 

 

 

Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΕ ΑΛΛΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Άσκησα την όραση για μακριά κι έχασα τα κοντινά μου.
Κατερίνα Γώγου

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

18/4/1961 Ο Μάνος Χατζιδάκις κερδίζει το βραβείο Όσκαρ καλύτερου τραγουδιού για το τραγούδι του «Τα παιδιά του Πειραιά» που ακουγεται στην ταινία "Ποτέ την Κυριακή", σε σκηνοθεσία Ζυλ Ντασέν και με ερμηνεύτρια τη Μελίνα Μερκούρη

ΤΥΧΑΙΑ TAGS