89 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
22.09.2019
Ορφέας | Main Feed
Μιχάλης Τσαντίλας

Ο Δημήτρης Λάμπος είναι ένας νέος τραγουδοποιός που μας συστήθηκε λίγο πριν την εκπνοή του 2010 μέσω του ντεμπούτου άλμπουμ του με τίτλο Μη Σε Φοβίσει Η Αγέλη. Πρόκειται για μια δουλειά σε ενορχήστρωση και επιμέλεια παραγωγής του Στάθη Δρογώση και ερμηνευτικές συμμετοχές από τους Μανώλη Φάμελλο, Jessica Kilroy και Δημήτρη Παναγόπουλο, μεταξύ άλλων. Ακούγοντάς την, διαπίστωσα ότι η τραγουδοποιία του Λάμπου ξεχωρίζει σε σχέση με όσα ακούγονται αυτή την εποχή και θέλησα να μιλήσω μαζί του. Όπως θα διαπιστώσετε διαβάζοντας την παρακάτω κουβέντα, ο τραγουδοποιός είχε πολλά και ενδιαφέροντα πράγματα να μου πει...

Ξεκινώντας, ας κάνουμε μια αναδρομή στην σχέση σου με τη μουσική. Πότε και πώς ξεκίνησε και πώς εξελίχθηκε μέχρι σήμερα;
Δημήτρης Λάμπος: Πρώτα ήρθε η γραφή στη δική μου περίπτωση. Ξεκίνησα γράφοντας ποίηση και πεζά. Κάπου στα 16 μου άρχισα να παίζω κιθάρα. Αλλά η ενασχόλησή μου με τη μουσική ουσιαστικά είχε ξεκινήσει από πολύ πριν. Στην πορεία, περνώντας από πολλά διαφορετικά είδη, τα οποία και κουβαλάω ακόμα μέσα μου, καταστάλαξα περισσότερο στη folk rock σκηνή, ίσως επειδή εκεί άνθισε για πρώτη φορά και το τραγούδι διαμαρτυρίας, ο πολιτικός στίχος, στοιχεία πολύ σημαντικά για εμένα, και ως ακροατής και ως τραγουδοποιός.
 
Μίλησέ μου για τη διαδικασία δημιουργίας και τον χαρακτήρα του πρώτου σου άλμπουμ που κυκλοφόρησε πριν λίγους μήνες από τη Lyra. Πώς προέκυψε η συνεργασία σου με τον Στάθη Δρογώση αλλά και με τους συμμετέχοντες μουσικούς και ερμηνευτές;
Δ.Λ.
: Γνωρίστηκα με τον Στάθη μέσω του Μανώλη Φάμελλου και από τη στιγμή που ανέλαβε την επιμέλεια και την ενορχήστρωση άρχισαν να προστίθενται και οι μουσικοί. Ενδεικτικά να αναφέρω τον Πάνο Τόλιο, τον Φώτη Σιώτα, τον Γιάννη Πλαγιαννάκο, τον Μύρωνα Στρατή, τον Γιώργο Χαρατζόγλου και τον Γιάννη Καραγιαννάκη. Σπουδαίοι μουσικοί όλοι, με έργο, δε χρειάζονται συστάσεις. Πέρα από τον Μανώλη και τον Στάθη, συμμετείχαν και άλλοι φίλοι τραγουδοποιοί και μουσικοί. Ο Δημήτρης Παναγόπουλος, ο Βαγγέλης Μαρκαντώνης, η Jessica Kilroy, η οποία θα έρθει για δεύτερη συνεχή χρονιά στην Ευρώπη και θα εμφανιστούμε μαζί και στην Ελλάδα πάλι, αρχές καλοκαιριού. Ήταν μακρύς ο δρόμος, σίγουρα. Δε μπορώ να πω ότι ήρθαν εύκολα τα πράγματα. Αλλά ο δίσκος που κάναμε αξίζει κι αυτό είναι ό,τι κρατάω από αυτή την εμπειρία.
 
Υπάρχει στο YouTube ένα τραγούδι σου, Η Εξέγερση Του Δεκέμβρη, που μιλάει για τα γνωστά γεγονότα που ακολούθησαν τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου αλλά και για τη σημερινή κατάσταση γενικότερα. Πώς και δεν συμπεριελήφθη στον δίσκο;
Δ.Λ.: Ήταν πολύ νωρίς. Δεν ήθελα να θεωρήσει κανένας ότι πάω να εκμεταλλευτώ την εξέγερση για να πουλήσω δίσκους. Βέβαια, τελικά μέχρι να βγει ο δίσκος πέρασε καιρός. Ίσως να το συμπεριλάβω, όμως, στον επόμενο, έχω σκεφτεί και μια πιο ολοκληρωμένη ενορχήστρωση και θα ‘θελα να το «ντύσω» με αυτήν. Είναι, όμως, ένα τραγούδι που έφτασε στον κόσμο, το έχουν ακούσει πολλές χιλιάδες άνθρωποι, άσχετα από το γεγονός ότι δεν ξέρουν ποιος το έχει γράψει. Το μήνυμα βρήκε αποδέκτες δηλαδή, κι αυτό είναι που μετράει.
 
Νιώθεις «άτυχος» που η είσοδός σου στη δισκογραφία γίνεται σε μια εποχή που αυτή είναι απαξιωμένη; Ποια η άποψή σου για τις εξελίξεις και το μέλλον αυτού του χώρου;
Δ.Λ.: Είναι πιο δύσκολα τα πράγματα, πολύ πιο δύσκολα, αλλά από την άλλη δεν πρέπει νομίζω να σχετίζει κανείς το λόγο του και όσα δημιουργεί με τις συνθήκες που επικρατούν στο χώρο στον οποίο δοκιμάζεται αλλά στις συνθήκες που επικρατούν στην κοινωνία και τον κόσμο γενικότερα. Το σκηνικό έχει αλλάξει πολύ, απλά ακόμα δεν έχει γίνει ορατή αυτή η αλλαγή στο μέγεθός της. Από ‘δω και πέρα η μουσική θα καθρεφτίζει τις όλο και πιο έντονες αντιθέσεις στην κοινωνία και την οικονομία. Από τη μια μεριά θα συνεχίσει να υπάρχει μια κατ’ επίφαση «επίσημη» δισκογραφία, που θα χαίρει της συνηθισμένης προβολής. Κι από την άλλη θα ολοκληρωθεί η δημιουργία μιας εναλλακτικής, ουσιαστικά εκτός εμπορίου, μουσικής παραγωγής. Ανεξάρτητοι καλλιτέχνες που θα βγάζουν τα τραγούδια τους, με ή χωρίς αντίτιμο, στο διαδίκτυο. Σε αυτή τη δεύτερη περίπτωση θα γεννηθούν και τα νέα μουσικά ρεύματα που θα εκφράσουν τις ανάγκες και τις αγωνίες της εποχής μας.
 
Έχεις δραστηριοποιηθεί ιδιαίτερα και στον τομέα της συγγραφής, έχοντας εκδόσει ήδη το πρώτο σου βιβλίο (Η Ιστορία Ενός Μισάνθρωπου, 2008) και έχοντας συμμετάσχει στην έκδοση του λογοτεχνικού περιοδικού Ο Καθρέφτης. Νιώθεις πρώτα τραγουδοποιός ή συγγραφέας; Και πώς θα έλεγες ότι η κάθε μία από τις δύο αυτές ιδιότητες «συμπληρώνει» την άλλη;
Δ.Λ.: Τα θεωρώ ενιαία κομμάτια, παρά το γεγονός ότι η προσέγγιση αλλάζει σε κάθε περίπτωση.  Πολλές φορές δανείζομαι από τη μια μεριά για την άλλη. Για παράδειγμα, στην Ιστορία Ενός Μισάνθρωπου, το κεφάλαιο που αναφέρεται στο στρατό, κλείνει με μια μετάφραση ενός αγγλόφωνου μπλουζ που είχα γράψει κατά τη διάρκεια της θητείας μου. Ένα από τα τραγούδια που θα έχω στον επόμενο δίσκο ήταν η αρχική έμπνευση για ένα διήγημα που περιέχεται στη συλλογή διηγημάτων που θα εκδώσω σύντομα. Θέλω να πω συγκεκριμένα πράγματα και αυτό μπορεί να γίνει και μέσα από τη λογοτεχνία και μέσα από την τραγουδοποιία αλλά και μέσα από την επιστήμη. Γι’ αυτό και δεν τα ξεχωρίζω. Μέσα από όποιο μέσο και να δώσεις εκείνο που θεωρείς σημαντικό και αληθινό, παραμένει αναλλοίωτο. Το μήνυμα έχει σημασία.
 
Μίλησες σε συνέντευξή σου στον Θάνο Μαντζάνα σχετικά με τον διαχωρισμό της μουσικής σε αυτή του σταρ σύστεμ, που έχει ως στόχο τη «διασκέδαση», και σε αυτή που θέλει να προβληματίσει τον ακροατή. Υπάρχουν κάποιοι που υποστηρίζουν ότι ακολουθώντας έναν τέτοιο, «ιδεολογικό», διαχωρισμό είναι εύκολο κανείς να «παγιδευτεί», εμμένοντας σε πολλές φορές μέτρια ή αδιάφορα «ανήσυχα» έργα, χάνοντας παράλληλα άλλα, πιο «εμπορικά», που, όμως, έχουν μεγάλη καλλιτεχνική αξία. Ποια τα σχόλιά σου;
Δ.Λ.: Φυσικά και υπάρχουν τέτοιες περιπτώσεις, και δεν είναι λίγες. Πολλά τραγούδια διαμαρτυρίας χαρακτηρίζονταν από απλοϊκές μουσικές επενδύσεις, από κακές φωνές κτλ. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ο Dylan, στους πρώτους του δίσκους τουλάχιστον. Κι όμως, το μήνυμα ήταν τόσο σημαντικό και δυνατό που δε στέκεται κανείς στη λιτή ενορχήστρωση και στην αλλόκοτη φωνή. Η αλήθεια σε κερδίζει, άσχετα από το περιτύλιγμα. Κι από την άλλη υπάρχουν και περιπτώσεις εμπορικών καλλιτεχνών, που είχαν πραγματική αξία, ο Presley είναι ένα τέτοιο παράδειγμα. Γι’ αυτό και οι πιο σημαντικοί καλλιτέχνες είναι εκείνοι που συνδυάζουν και τα δύο, σπουδαία τέχνη και πολιτικό μήνυμα, όπως ο Phil Ochs, στους πιο ώριμους δίσκους του.
 
Τα τελευταία χρόνια, που το κόστος παραγωγής ενός δίσκου καλύπτεται ουσιαστικά από τους ίδιους τους καλλιτέχνες, παρατηρείται το φαινόμενο της εμφάνισης μεγάλου αριθμού νέων δημιουργών. Ξεχωρίζεις κάποιους; Πιστεύεις ότι η αύξηση στον αριθμό φέρνει αύξηση και στην ποιότητα; Πώς βλέπεις την ευρύτερη μουσική σκηνή της χώρας;
Δ.Λ.: Όχι, η αύξηση στην ποσότητα δε συνεπάγεται και καλυτέρευση της ποιότητας. Μένει να δούμε τι θα γεννηθεί σε αυτή τη νέα κατάσταση τελικά, αλλά νομίζω μπαίνουμε σε μια εποχή που οι ακροατές θα πρέπει να αρχίσουν να το ψάχνουν περισσότερο, κι όχι μόνο στο διαδίκτυο γιατί και εκεί οι εταιρείες άρχισαν να έχουν τον πρώτο λόγο. Δεν αρκεί πια να πας σε ένα δισκάδικο για να βρεις, ψάχνοντας, τους πραγματικά καλούς καλλιτέχνες. Ούτε και να μπεις σε δυο ιστοσελίδες με μεγάλη επισκεψιμότητα. Πρέπει να ψάξεις σε άλλους, τελείως ελεύθερους χώρους, όπως στο myspace, το οποίο δυστυχώς αυτοδιαλύεται από ό,τι βλέπω τελευταία. Αλλά αν η κοινωνία ενδιαφέρεται πραγματικά για τέχνη με περιεχόμενο, τότε οι σημαντικές δημιουργίες θα μεταφερθούν από στόμα σε στόμα, στο βαθμό του δυνατού. Σε τελική ανάλυση δηλαδή είναι θέμα κοινωνίας. Ένας καλλιτέχνης μπορεί να φτάσει μέχρι ένα σημείο. Μπορεί να κουραστεί χρόνια για να γράψει πραγματικά καλά τραγούδια, μπορεί να ταλαιπωρηθεί άλλα τόσα για να τα εκδόσει. Αλλά δε γίνεται από ‘κει και πέρα να χορέψεις το χορό του συστήματος, γιατί τότε εντάσσεσαι σε αυτό. Κάποιοι, που ανήκουν στην άρχουσα οικονομική τάξη, έχουν τη δυνατότητα να ανοίγουν όλες τις πόρτες με το χρήμα. Αλλά τέτοιοι δημιουργοί δεν έχουν καμιά ουσιαστική ανάγκη να μιλήσουν καίρια για τα σημεία των καιρών γιατί πολύ απλά οι καιροί τους βολεύουν. Οι άλλοι, οι απ’ έξω, μπορούν μόνο να στέλνουν το μήνυμά τους και αν κάποιοι το αναζητούν, θα το βρουν. Έχω ακούσει πολλούς εξαιρετικούς νέους δημιουργούς στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια, με δισκογραφία και χωρίς. Η Δανάη Παναγιωτοπούλου είναι μια τέτοια περίπτωση. Τραγουδοποιοί ή σχήματα που έχουν πραγματικά κάτι να πουν υπάρχουν. Πώς θα ήταν δυνατόν και να μην υπάρχουν δηλαδή; Σε μια κατάσταση γεμάτη αντιθέσεις, κάποιοι αναπόφευκτα θα μιλήσουν ενάντια στην καταπίεση. Και κάποιοι από αυτούς θα το κάνουν και με εύστοχο τρόπο και θα το κάνουν και με ειλικρίνεια. Μπορεί να μην ακουστούν όσο τα παιδιά του συστήματος, μέσα από τα κανάλια προώθησης, αλλά είναι πάντα εκεί για όποιον θέλει να ακούσει μια εναλλακτική πρόταση. Μπορείς να τους βρεις.
 
Συνεργάστηκες σε ζωντανές εμφανίσεις με τον Δημήτρη Αρναούτη, την Jessica Kilroy και τον Γιώργο Δημητριάδη, μεταξύ άλλων. Είναι κάτι που σου αρέσει και επιδιώκεις γενικά ή πολλές φορές γίνεται από ανάγκη, επειδή η εποχή δεν σηκώνει «μοναχικούς καβαλάρηδες»;
Δ.Λ.: Όπως διαπιστώνει κανείς και στο δίσκο, έχω πάρα πολλές συμμετοχές. Μου άρεσε και το ήθελα αυτό από την αρχή, σίγουρα θα το επαναλάβω. Το ίδιο ισχύει και στα live. Είναι πιο ευχάριστο να παίζεις μαζί με άλλους παρά μόνος σου, η μουσική γενικά είναι πιο ευχάριστη διαδικασία όταν είναι κοινή. Αυτό δε σημαίνει βέβαια ότι κάποιες φορές, σε κάποια τραγούδια έστω, δε θα προτιμήσεις να σταθείς τελείως μόνος. Στο μέλλον θα κάνω σίγουρα και κάποιο δίσκο με τελείως λιτή ενορχήστρωση, ίσως και μόνο κιθάρα – φωνή. Αλλά προς το παρόν θέλω να συνεργαστώ με καλλιτέχνες που εκτιμώ.
 
Επικρατεί στη χώρα μας μια γενικότερη κατήφεια και απαισιοδοξία για το μέλλον, λόγω της οικονομικής κρίσης που βιώνουμε. Ως πτυχιούχος οικονομικών, ποιες θεωρείς ότι είναι οι βαθύτερες αιτίες της και ποιος ο δρόμος που θα πρέπει να ακολουθηθεί στο μέλλον για την αποφυγή παρόμοιων καταστάσεων;
Δ.Λ.: Είναι μεγάλη ερώτηση. Το μόνο σίγουρο για μένα είναι ότι η κρίση δε θα ξεπεραστεί με περισσότερη εκμετάλλευση και αφαίμαξη της τεράστιας πλειοψηφίας των ανθρώπων που σήμερα φτωχαίνουν όλο και πιο πολύ. Αλλά ο καπιταλισμός είναι από τη φύση του εκμεταλλευτικό σύστημα και έχει ανάγκη τις κρίσεις για να επιβιώνει. Κανείς σήμερα πια δεν έχει αμφιβολίες γι’ αυτό. Και αυτή όπως και οι προηγούμενες, όπως πιθανά και οι επόμενες κρίσεις, θα έχουν σαν αφετηρία τους τον ίδιο τον καπιταλισμό. Λένε ότι η κρίση μπορεί να ξεπεραστεί μόνο μέσα από τη διάσωση του συστήματος, κι αυτό επιχειρούν να πετύχουν τα τελευταία 3-4 χρόνια. Αλλά δεν πείθεται κανείς. Και μέσω αυτής της κρίσης έγινε ξεκάθαρο ποιος κάνει πραγματικά κουμάντο: οι μεγαλοεπενδυτές, οι πολυεθνικές, η μικρή μειοψηφία του πιο πλούσιου 1%, ενάντια στο υπόλοιπο 99%. Αυτή είναι μια πραγματικότητα που σύντομα θα γίνει ξεκάθαρη. Ακόμα και η μεσαία τάξη έχει συρρικνωθεί τόσο πολύ που έχασε τα παλιά της προνόμια, την ψευδαίσθηση συμμετοχής στις αποφάσεις και την κατά φαντασίαν συγγένεια με την άρχουσα τάξη. Δημιουργείται μια παγκόσμια σύγχρονη ομάδα ανθρώπων που αποτελούν τη μεγάλη πλειοψηφία. Μπορεί να μην είναι προλεταριάτο με την παλιά, σκουριασμένη έννοια, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι δεν είναι και καταπιεσμένοι, φτωχοί και όλο και πιο απελπισμένοι. Άρα μπορεί κάποια στιγμή και να ενωθούμε. Αυτή είναι η μόνη αποφυγή παρόμοιων καταστάσεων όπως ανέφερες. Ο καπιταλισμός πρέπει να δώσει τη θέση του σε μια νέα, αμεσοδημοκρατική, οικονομικά ίση και ορθολογική κοινωνία. Κι αυτό δεν απαιτείται μόνο για την ανθρωπότητα, αλλά και για τον ίδιο τον πλανήτη, που καταστρέφεται από τον καπιταλισμό κάθε μέρα και περισσότερο.
 
Τελειώνοντας, ποια τα μουσικά, συγγραφικά και άλλα σχέδιά σου για το άμεσο μέλλον;
Δ.Λ.: Περιμένω την έκδοση του επόμενου βιβλίου μου, μια συλλογή διηγημάτων και δουλεύω τα τραγούδια του επόμενου δίσκου. Ελπίζω να μου δοθεί και η ευκαιρία να κάνω μερικά live ακόμα, πριν το καλοκαίρι που ούτως ή άλλως θα παίξουμε με τη Jessica.
 
Σε ευχαριστώ πολύ!
Δ.Λ.: Εγώ ευχαριστώ!
 
Φωτογραφίες: Μενέλαος Λιόντος
 
Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Σαλπάρω ήρεμος για τον άλλο κόσμο. Αυτόν που αφήνω πίσω μου σίγουρα δεν είναι πια η Ελλάδα μου. Αυτός είναι άλλος τόπος με ανθρώπους άλλης φυλής. Δε με αφορούν. Τί θέλω εγώ ανάμεσά τους; Να ‘στε όλοι καλά. Στον τάφο μου να γράψετε: «Αντιστάθηκε το 1941 - 1944 στη ναζιστική κατοχή, το 1967 - 1974 στη στρατιωτική δικτατορία και το 1989 - 1996 στην ηθική σήψη». Μετά, στην πλημμύρα του άνοου, δεν υπάρχει αντίσταση και το μετά από την πλημμύρα αυτή δεν υπάρχει πια.
Γεώργιος Αλέξανδρος Μαγκάκης (1922 - 2011), νομικός

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

23/9/1971 Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα "Το Βήμα" το τελευταίο ποίημα του Γεωργίου Σεφέρη, τρεις ημέρες μετά το θάνατό του

ΤΥΧΑΙΑ TAGS