150 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
17.06.2019
Ορφέας | Main Feed
Καλή Βανδώρου

Ένας νέος καλλιτέχνης, με γνώσεις, σκέψεις και πολλά όνειρα, ο Nίκος Ευαντινός, συστήνεται στο κοινό με το πρώτο του προσωπικό cd που έχει τίτλο «Πανταχού απών», το οποίο περιέχει 12 τραγούδια σε δικούς του στίχους και μουσική. Κάθε ένα ξεχωριστά, έχει τη δικιά του, μικρή ιστορία, η οποία έχει τις ρίζες της αφενός στην παράδοση και αφετέρου στα βιώματα του συγκεκριμένου δημιουργού – ερμηνευτή. Ξεχωρίζουν τα «Πανταχού απών», «Μια μάνα κι ένας γιος», «Καλωσορίσατε» και «Ο χαρταετός».
Στη συνέντευξη που ακολουθεί, ο Νίκος Ευαντινός αναπτύσσει τις σκέψεις του, τα πιστεύω του και πάνω από όλα, τις αλήθειες του. Γιατί ένας καλλιτέχνης που επιμένει να γράφει τη λέξη Τέχνη με Τ κεφαλαίο, σίγουρα είναι αληθινός!
 
Στο τραγούδι που είναι και ο τίτλος του δίσκου σας αναφέρετε πως θα θέλατε να ήσασταν αεράκι και να σκορπάτε γλυκιά δροσούλα μες στης ζωής τη φάρσα. Πιστεύετε ότι έχουμε ανάγκη όλοι μας από λίγη δροσούλα; Αν ναι, πού τη χρειαζόμαστε περισσότερο;
Νίκος Ευαντινός: Όλοι μας έχουμε ανάγκη να αντλήσουμε δύναμη και ελπίδα προκειμένου να δώσουμε νόημα στη φάρσα της ζωής. Αυτό το νόημα έχει και ο στίχος. Μια δροσούλα στον καύσωνα του ατομικισμού, της παντοκρατορίας της κούφιας σχετικότητας και του υποκειμενισμού που χαρακτηρίζουν τις μέρες μας, θα ήταν για παράδειγμα μια ανθρώπινη πράξη, μια δημιουργία, μια σκέψη που θα έδινε στην κοινωνία μια άλλη δυνατότητα και θα της αποκάλυπτε ένα αληθινό πρόσωπο της ομορφιάς του κόσμου. Όλοι λοιπόν  χρειαζόμαστε μια τέτοια γλυκιά δροσούλα.

Είναι εύκολο, πιστεύετε σήμερα, να ακουστούν σε μεγάλο ποσοτικά αριθμό κόσμου τα τραγούδια σας που έχουν ένα ιδιαίτερο, έντεχνο ύφος;
Ν.Ε.: Όχι, είναι δύσκολο. Και αυτό γιατί το κοινό το οποίο υπονοείτε, δηλαδή το μαζικό, αντλεί τα αισθητικά του πρότυπα κατά κύριο λόγο από τα ΜΜΕ τα οποία δεν ενδιαφέρονται για την Τέχνη αλλά για το εμπόριο. Η φτήνια, το κιτς, ο μιμητισμός, και η ιλουστρασιόν τέχνη της εφήμερης παραγωγής και κατανάλωσης έχουν κυριαρχήσει και έχουν εμποτίσει πλέον την πλειοψηφία των συμπολιτών μου. Εδώ όμως πρέπει να κάνουμε μια επισήμανση. Όποιος άνθρωπος δημιουργεί συνειδητά και ελεύθερα  δεν ενδιαφέρεται για την μαζικότητα. Ενδιαφέρεται κυρίως για την ατομικότητα. Αντιμετωπίζει τον κάθε ένα που του κάνει την τιμή να τον ακούσει ή να τον διαβάσει ως μια μοναδική προσωπικότητα που χρήζει σεβασμού. Κι ας μην τον γνωρίσει, κι ας μην του μιλήσει ποτέ. Όσο για μένα, δεν θεωρώ τα τραγούδια μου «δύσκολα». Ίσα-ίσα συνομιλούν με την λαϊκή παράδοση. Δεν ξέρω όμως κατά πόσο η μεγάλη μερίδα του ελληνικού λαού συνομιλεί πλέον μαζί της.

Θα αλλάζατε για κάποιον συγκεκριμένο το καλλιτεχνικό και τραγουδιστικό σας στυλ, ερμηνεύοντας για παράδειγμα, κάτι πιο «εύκολο» στα αφτιά του αγοραστικού κοινού;
Ν.Ε.: Όχι. Δεν είμαι ούτε τραγουδιστής ούτε διασκεδαστής ούτε επιθυμώ να κάνω καριέρα. Θα ήθελα να τραγουδάω τα λόγια μου, τις μουσικές μου, τραγούδια άλλων δημιουργών που θεωρώ ότι αποτελούν τέχνη και από εκεί κει πέρα όποιος βρει κάτι σε όλα αυτά που τον αφορά και τον ενδιαφέρει έχει καλώς. Δεν δημιουργούμε για να πάμε με τα νερά της εκάστοτε πλειοψηφίας ή μειοψηφίας. Η δημιουργία στην Τέχνη δεν έχει σκοπιμότητα. Την βρίσκει μόνη της στον χρόνο.
 

 
Τα τραγούδια του δίσκου σας είναι αυτοβιογραφικά; Δηλαδή, ισχύουν αυτά που λέτε στο τραγούδι «Μια μάνα κι ένας γιος»;
Ν.Ε.: Αυτοβιογραφικό είναι ο «Χαρταετός».  Όλα όμως  τα τραγούδια είναι ό,τι είμαι. Και ό,τι είμαι είναι εμπειρίες, βιώματα, μνήμες, ιδέες, αναγνώσματα, ρίζες, όνειρα που κουβαλάω. Από αυτήν την άποψη όλα τα τραγούδια αποτελούν ψηφίδες της υπόγειας βιογραφίας μου.

Ποιο είναι για εσάς το ιδανικό μέρος στην Ελλάδα για να συγκεντρωθείτε και να δημιουργήσετε;
Ν.Ε.: Κανένα. Η ανάγκη για δημιουργία είναι παντού η ίδια. Το αποτέλεσμα της όμως ίσως διαφέρει εξαιτίας του ότι αφουγκράζομαι την ατμόσφαιρα, τα χρώματα, την ενέργεια του περιβάλλοντος που με περιτριγυρίζει. Βέβαια αυτό συμβαίνει όταν διαθέτω την κατάλληλη ψυχολογική εξωστρέφεια. Ειδάλλως ένα διαμέρισμα, όπου κι αν είναι αυτό, δεν παύει να είναι ένα διαμέρισμα, οπότε το μέρος, ο τόπος τον οποίο «ακούς» είναι καθαρά θέμα εσωτερικής διεργασίας.

Πείτε μου ένα μόνο όνομα καλλιτέχνη με τον οποίον θα θέλατε οπωσδήποτε να συνεργαστείτε και δεν το έχετε κάνει ακόμα.
Ν.Ε.: Είναι αρκετοί αυτοί που εκτιμώ, λίγοι αυτοί που θαυμάζω. Ο Ορφέας Περίδης είναι ένας από τους λίγους. Όλο του το έργο συνθετικά, στιχουργικά αλλά και η όλη του στάση, μου είναι πολύ οικεία. Είναι από τους λίγους που έχουν την ποιητικότητα στον πυρήνα της δουλειάς τους -μάλλον γιατί πηγάζει ατόφια από το είναι του- και δεν την χρησιμοποιεί ως έντεχνη γαρνιτούρα.

Στο τραγούδι «Καλωσορίσατε» επιμένετε πως είμαστε άοπλοι. Αυτό που λέτε αφορά την καθημερινότητά μας ή και κάτι παραπάνω;
Ν.Ε.: Η φράση «είμαστε άοπλοι» είναι χαραγμένη μέσα μου σπαρακτικά επαναλαμβανόμενη από τον Δημήτρη Παπαχρήστο την νύχτα του Πολυτεχνείου. Το συγκεκριμένο είναι ένα αμιγώς πολιτικό τραγούδι που γράφτηκε τον Δεκέμβρη του 2008. Ανήκω στην γενιά που πραγματικά απέναντι στην δικτατορία των αγορών, του marketing, και της ελεύθερης οικονομίας στέκεται άοπλη δίχως ιδεολογικά πολιτικά στηρίγματα. Το μόνο όπλο που μπορούμε να έχουμε, και το εννοώ το μόνο, είναι η δίψα να ξανακερδίσουμε την ανθρωπινότητα μας ως πολίτες. Να ζητήσουμε αυτό που θα μπορούσε να καταστήσει μια κοινωνία ανθρώπινη. Η βία στη βία δεν είναι λύση. Πολλοί άοπλοι μαζί όμως αποτελούν το πιο ισχυρό όπλο.

Στο συγκεκριμένο τραγούδι θα έλεγα ότι το ύφος σας θυμίζει πολύ Σωκράτη Μάλαμα. Συμφωνείτε;
Ν.Ε.: Για μένα αυτό είναι άκρως κολακευτικό καθότι ο Μάλαμας είναι για πολλούς νέους δημιουργούς, όπως και για μένα, σημείο αναφοράς. Είναι από τους λίγους που ανέφερα πριν, οι οποίοι έχουν την ποιητικότητα στον πυρήνα της δουλειάς τους. Μια ποιητικότητα βαθιά αντιακαδημαϊκή, ακατέργαστη και αντρίκια… είναι με την καλή έννοια «του δρόμου» και αυτό μου αρέσει και σε αυτήν αναγνωρίζω πολλά δικά μου στοιχεία. Σαν επιρροή σαφώς και υπάρχει διάσπαρτος όπως και πάρα πολλοί άλλοι σε όλα μου τα τραγούδια. Όμως για το συγκεκριμένο δεν νομίζω. Όπως και να ‘χει, αν σας τον θυμίζει αυτό είναι ένα γεγονός για το οποίο δεν μου πέφτει και λόγος. Καλώς σας τον θυμίζει.

Θα μπορούσατε να λάβετε μέρος σε κάποιον διαγωνισμό όπως την eurovision ή το eurovoice, έστω κι αν το ύφος των τραγουδιών σας δεν «ταιριάζει» με αυτά που πάνε συνήθως;
Ν.Ε.: Δεν υπάρχει καμιά τέτοια περίπτωση. Ποτέ των ποτών. Ο διαγωνισμός είναι έννοια αντίθετη με αυτήν της Τέχνης. Να διαγωνιστώ στο τρέξιμο, στα βάρη στο κολύμπι το καταλαβαίνω. Αλλά στην μουσική; Για ποιο λόγο; Αφήστε που αυτοί οι διαγωνισμοί δεν έχουν σχέση ούτε με την μουσική, ούτε με τον λόγο. Είναι καθαρά τηλεοπτικά πανηγύρια. Υπάρχουν πολλοί για τα πανηγύρια, δεν χρειάζεται να προστεθώ κι εγώ σε αυτούς.

Πιστεύετε ότι η δισκογραφία θα βγει από την κρίση που την κυνηγάει εδώ και αρκετά χρόνια ή πλέον, πάμε γι’ άλλα;
Ν.Ε.: Δεν ξέρω. Ήδη φαίνεται πως το διαδίκτυο δίνει την δυνατότητα στους μουσικούς να αυτοδιαχειρίζονται την τέχνη και τους εαυτούς τους. Όμως από την άλλη η όλη υποδομή που χρειάζεται για παράδειγμα γα να βγει ένας δίσκος είναι μια υπόθεση πολύ ακριβή. Για αυτό ακόμα και ο δίσκος τείνει να περάσει στα μουσεία της μουσικής ιστορίας και φαίνεται να καλπάζει η εποχή των διαδικτυακών singles. Ευχής έργο θα ήταν οι δισκογραφικές να μπορούν να πληρώνονται προκειμένου να βοηθούν την καλλιτεχνική δημιουργία. Δυστυχώς όμως λειτουργούν 100% ως κερδοσκοπικές επιχειρήσεις δίχως να ενδιαφέρονται για το επίπεδο και την ποιότητα με αποτέλεσμα τώρα να πέφτουν στον λάκκο που οι ίδιες άνοιξαν. Ναι μεν η πειρατεία τις έπληξε αλλά δεν φταίει μονάχα αυτό. Ειλικρινά δεν ξέρω τι ξημερώνει. 

Είστε από εκείνους που θεωρούν ότι η καλή ελληνική μουσική δεν είναι δυνατόν να ακουστεί στις μέρες μας και γιατί;
Ν.Ε.: Με τον όρο «καλή ελληνική μουσική» εννοούμε πολλά και ετερόκλιτα πράγματα. Είναι τόσο ευρύ και βαθύ το φάσμα του όρου που θεωρώ πως δεν θα μπορέσει ποτέ να ηττηθεί από τα λογής κατασκευάσματα, όσο κι αν τα τελευταία πριμοδοτούνται από την αγορά. Το ζητούμενο είναι να αναζωογονούμε την καλή μουσική, να της δίνουμε νέους ορίζοντες, και να της φτιάξουμε καινούργια παρακλάδια. Να μην καθίσουμε ποτέ στα αυγά μας. Να είμαστε ανήσυχοι και πατώντας στην βάση που επιλέγει ο καθένας από την καλή ελληνική μουσική να πετάξει προς νέους ορίζοντες. Γενικά είμαι αισιόδοξος. Δεν γίνεται αλλιώς. Κάποτε ο Ψαραντώνης μου είπε μια κουβέντα που την κρατώ σαν φυλαχτό: «Το καλό ριζώνει…».
 
Φωτογραφίες: Μενέλαος Λιόντος

Menelaos Liontos
Photography
Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΕ ΑΛΛΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Με την πρώτη σταγόνα της βροχής σκοτώθηκε το καλοκαίρι.
Οδυσσέας Ελύτης

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

18/6/1939 Γεννήθηκε ο ηθοποιός και τραγουδιστής Γιώργος Μαρίνος

ΤΥΧΑΙΑ TAGS