104 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
13.11.2019
Ορφέας | Main Feed

Νέα πρόσωπα

Εύη Αργυρίου

Toν  γνωρίσαμε μέσα από την μπάντα της Νατάσσας Μποφίλιου και του Απόστολου Ρίζου ως κιθαρίστα. Τώρα, ο Παύλος Συνοδινός μας συστήνεται ως τραγουδοποιός μέσα από την πρώτη του δισκογραφική δουλειά «Μικρές Ελπίδες» και μας μιλάει για το συγκρότημα του αλλά και για την μετέπειτα πορεία του στο χώρο της μουσικής.

Έχεις τελειώσει το Πειραματικό Γυμνάσιο και Λύκειο. Από τόσο νωρίς είχες αποφασίσει να ασχοληθείς με την μουσική;
Παύλος Συνοδινός: Από πολύ μικρός. Από το δημοτικό ακόμη είχα ξεκινήσει αρμόνιο, κιθάρα οπότε το συγκεκριμένο σχολείο ήταν κάτι που ήθελα πολύ.  Ο πατέρας μου, επίσης, ήταν μουσικός και έτσι ζούσα από πολύ μικρός την διαδικασία του live με τα καλά  και τα κακά του. Ήταν ευτύχημα το σχολείο αυτό γιατί ήταν πραγματικά ιδιαίτερο. Υπήρχαν  άνθρωποι με τα ίδια ενδιαφέροντα και μας έδινε την δυνατότητα  να κάνουμε live. Είναι πολύ σημαντικό από μικρός να έχεις επαφή με τον κόσμο της μουσικής.

Η πρώτη σου δισκογραφική παρουσία βρίσκεται στη συλλογή «Pure rock» μαζί με το τότε συγκρότημα σου Ktirio2team. Πως από το συγκρότημα κατέληξες να είσαι ο βασικός κιθαρίστας στο μουσικό δυναμικό της Νατάσσας Μποφίλιου και του Απόστολου Ρίζου;
Π.Σ.: Όπως γνωρίζουμε η χώρα αυτή είναι πολύ δύσκολο να στηρίξει και να προβάλλει καινούργιους καλλιτέχνες τη στιγμή που δεν υπάρχει καμία υποδομή για κάτι τέτοιο. Είναι μεγάλη επιτυχία για ένα συγκρότημα να προχωράει και να πηγαίνει μπροστά. Εμείς, όμως, ανήκαμε στον κανόνα που έλεγε ότι δεν μπορούσε να πάει παραπέρα αυτό. Όταν φτάσαμε σε ένα τέλμα και δεν υπήρχε σύμπνοια προθέσεων, αποφάσισα να πάρω την ευθύνη μόνος μου. Με τον Αποστόλη κάναμε παρέα και έτσι έπαιξα στα πρώτα live του. Μέσα από εκείνα τα live με βρήκε και η Νατάσσα.

Πρώτη ολοκληρωμένη δισκογραφική δουλειά φέτος με τις «Μικρές Ελπίδες». Πως αποφάσισες να αυτονομηθείς μουσικά;
Π.Σ.: Πολύ πριν γνωρίσω τον Αποστόλη και την Νατάσσα έγραφα στίχους και μουσική για τραγούδια του συγκροτήματος. Στο δίσκο υπάρχουν δυο ομάδες κομματιών, αυτά που είναι από τα σχολικά χρόνια και εκείνα που προέκυψαν από την εμπειρία μου με αυτούς τους ανθρώπους. Αυτή η απόφαση δηλαδή δεν ήρθε εκ των υστέρων. Προϋπήρχε και συνέβη φυσιολογικά και όμορφα.

Χρειάζεται διπλή προσπάθεια να καταγραφείς στα μάτια του κόσμου ως τραγουδοποιός τη στιγμή που σε έχει γνωρίσει με άλλη ταυτότητα;
Π.Σ.: Με έχει προβληματίσει αρκετά αυτό το θέμα. Νομίζω όμως πως η ταμπέλα είναι μια παγίδα που πέφτουμε όλοι. Είτε σαν καλλιτέχνες είτε σαν ακροατές. Ο κάθε άνθρωπος έχει κάποια εκφραστικά μέσα για να εκφράζεται. Στη προκειμένη περίπτωση της μουσικής, προσπαθώ είτε με κιθάρα, είτε με φωνή είτε φτιάχνοντας τραγούδια να πω αυτό που πιστεύω. Η σκληρή καθημερινή αντικειμενικότητα όμως με ρίχνει και εμένα στη παγίδα και έτσι για τώρα δεν μπορώ να παίζω κιθάρα σε κάποιο σχήμα χωρίς να έχω έστω και στιγμιαία το δικό μου πιο ξεκάθαρο βήμα. Καλώς ή κακώς η προσπάθεια έγινε και δεν πρέπει ούτε θέλω να την αφήσω πίσω.

Ο ήχος σου είναι ηλεκτρικός με ξεσπάσματα και οι στίχοι σου περιγράφουν εικόνες αστικές. Ποιες είναι οι επιρροές που οδήγησαν σε αυτό το αποτέλεσμα;
Π.Σ.: Έχω ακούσει πολύ αμερικάνικη μουσική της δεκαετίας τους 60 και πολύ αγγλική μουσική της δεκαετίας του 70 και του 90. Επίσης με έχουν επηρρεάσει και ελλήνικα πράγματα όπως το ρεμπέτικο της Σμύρνης αλλά και ο Αττίκ. Στιχουργικά θα ήθελα πολύ να γράφω ονειροπαγίδες σαν τον Jimi Hendrix, πράγμα που δεν γίνεται στα ελληνικά! Νομίζω ότι αρκετά με έχει επηρρεάσει ο Παυλίδης.  Λέει πράγματα τα οποία είναι σημαντικά και ανθρώπινα με έναν πολύ απλό τρόπο. Δεν είναι χρησμοί που στάζουν αίμα όπως γράφουν όλοι.

Τι σε απωθεί απ’ την ιδέα ανασυγκρότησης ενός δεύτερου συγκροτήματος;
Π.Σ.: Το συγκρότημα προκύπτει, δεν το φτιάχνεις. Χρειάζεται να βρεθούν τρεις, τέσσερις άνθρωποι οι οποίοι χωρίς να σκεφτούν ότι θα κάνουν συγκρότημα θα δημιουργηθεί κάτι ενιαίο και δεμένο. Το να φτιάξεις επιτηδευμένα ένα γκρουπ θα αποτύχει πριν το κάνεις. Τη στιγμή ειδικά που υπάρχουν άνθρωποι που δεν είναι ονειροπόλοι, έχουν το σχέδιο μέσα τους. Είναι καθαρά θέμα έκφρασης.

Η παρουσία σου στην σκηνή ως κιθαρίστας πως σε έχει βοηθήσει στην διαμόρφωση της μουσικής σου αισθητικής;
Π.Σ.: Παίζοντας με την Νατάσσα, τον Χαρούλη, τον Ρίζο έμαθα και μαθαίνω πώς να εκφράζω την διαφορετικότητα μου. Αυτή την εμπειρία δεν την είχα με το γκρουπ ακόμη κι αν ήμουν μπροστάρης. Είναι σημαντικό στο ελληνικό τραγούδι να εκφράζει ο καθένας με τον τρόπο του την διαφορετικότητα του, ώστε το κοινό να εντοπίσει αυτή τη διαφορετικότητα και να εκφραστεί εκ νέου όλο αυτό.

Είναι δύσκολο να σχηματίσεις το δικό σου κοινό όταν γίνεσαι γνωστός μέσα από δυο άλλους καλλιτέχνες;
Π.Σ.: Κανονικά θα έπρεπε να υπάρχουν υποδομές και παιδεία σε κάθε επίπεδο της κοινωνίας ώστε να υπάρχει βήμα για τους νέους καλλιτέχνες να γνωστοποιούν την δουλειά τους και αυθόρμητα το κοινό που θέλει να τους ακολουθήσει. Αυτό βέβαια είναι ουτοπικό. Δεν ξέρω αν είναι δύσκολο αλλά έχει ενδιαφέρον. Συνειδητοποιώ ότι το κοινό της Νατάσσας, του Αποστόλη ή του Χαρούλη το οποίο είναι ένα τελείως διαφορετικό κοινό από το εκείνο που ταιριάζει στην δική μου μουσική,  στιγμιαία ή εν μέρει με αφορά. Απ’ την στιγμή, λοιπόν, που με αφορά κάτι έχω να βγάλω από μέσα μου γι’ αυτό το κοινό. Αυτή η διαδικασία έχει ενδιαφέρον γιατί ο κάθε καλλιτέχνης ψάχνεται με έναν διαφορετικό τρόπο απ’ την στιγμή που δεν υπάρχουν υποδομές. Όταν, όμως, υπάρξει εδραίωση δεν υπάρχει τίποτα δύσκολο. Η εδραίωση είναι το πιο δύσκολο και από εκεί και πέρα πρέπει να υπάρχει ειλικρίνεια κι απ’ τον καλλιτέχνη και από το κοινό.

Με ποιο τρόπο πιστεύεις ότι ένας νέος καλλιτέχνης μπορεί να επιβιώσει στο χώρο της μουσικής βιομηχανίας με βάση τα νέα δεδομένα;
Π.Σ.: Σίγουρα όχι από δίσκο. Τον δίσκο απλώς τον βγάζει για να έχεις μια ταυτότητα. Η επιβίωση δυστυχώς έχει να κάνει και με το χρήμα και τα πράγματα είναι ζόρικα. Η ελπίδα παρόλαυτα έρχεται από τον κόσμο που αντιδρά σε αυτό που συμβαίνει. Θέλω να πιστεύω ότι θα γυρίσει σε πιο  ανθρώπινα πράγματα και καταστάσεις Έχει αρχίσει να ψάχνεται με πιο αναλογικούς τρόπους. Η κατάσταση πάντως σώζεται σε μεγάλο βαθμό από τα live και από το ίντερνετ που είναι ένας δρόμος θετικός. Δεν νομίζω ότι θα αλλάξει κάτι ή ότι θα επιβιώσει η δισκογραφία. Θα συνεχίσει να φυτοζωεί μέχρι να έρθει κάτι άλλο, καινούργιο.

 

 

Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΕ ΑΛΛΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Θα ήθελα μια κοινωνία που θα έχει μια γραμμή – οριζόντια – για όλα τα παιδιά που γεννιούνται. Να είναι όλα ίσα στην εκκίνηση. Όταν μου λένε αν είμαι αριστερός, αυτό τους απαντώ.
Θάνος Μικρούτσικος

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

14/11/1949 Γεννήθηκε ο τραγουδοποιός Βαγγέλης Γερμανός
14/11/1952 Γεννήθηκε στην Αθήνα η τραγουδίστρια Δήμητρα Γαλάνη
14/11/1989 Ο Μάνος Χατζιδάκις ίδρυσε την Ορχήστρα των Χρωμάτων