81 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
23.02.2019
Ορφέας | Main Feed
Μιχάλης Τσαντίλας

Οι Lexicon Project είναι ένα κουαρτέτο αποτελούμενο από τους Μιχάλη Κεχαγιά (φωνή, μπάσο), Κοσμά Μπρούσαλη (τύμπανα), Γιάννη Κοκκώνη (κιθάρα, μελόντικα, φωνητικά) και Πάνο Χαραλαμπίδη (κιθάρες). Σχηματίστηκαν στην Αθήνα το 2008 και φέτος κυκλοφόρησαν το καλό ομώνυμο ντεμπούτο τους, μια συλλογή τραγουδιών με ελληνικό στίχο και ποπ-ροκ ήχο επηρεασμένο κυρίως από τις βρετανικές μπάντες των 60s και των 90s. Τραγούδια όπως τα Ας Κάνουμε Τη Νύχτα Μέρα, Χειμώνας και Ταξίδεψε δημιούργησαν κατάσταση και ακούστηκαν πολύ από τα ραδιόφωνα. Καθώς ετοιμάζονται για μια σειρά εμφανίσεων στη μουσική σκηνή Δίπλα Στο Ποτάμι παρέα με τον Μίλτο Πασχαλίδη (έναρξη 15 Οκτωβρίου και για τρία Παρασκευοσάββατα) αλλά και αργότερα στον Σταυρό Του Νότου, ο Μιχάλης και ο Κοσμάς απάντησαν στις ερωτήσεις του Ορφέα σχετικά με τον δίσκο τους, τις ζωντανές εμφανίσεις τους αλλά και την σημερινή κατάσταση των μουσικών μας πραγμάτων. Διαβάζοντας νομίζω θα διαπιστώσετε, όπως κι εγώ, ότι ετούτοι είναι δύο πολύ ωραίοι και ενδιαφέροντες τύποι...

Ας ξεκινήσουμε από το πώς ξεκίνησε η σχέση σας με τη μουσική.
Κοσμάς: Στα σχολικά χρόνια, μια παρέα 5 ατόμων πάνω στην τρέλα τους, χωρίς να παίζει κανένας μουσική, αποφάσισαν να κάνουν συγκρότημα. Μοιράσαμε τις αρμοδιότητες κι εμένα μού έτυχαν τα τύμπανα. Από τότε ξεκίνησα και πάντα ασχολούμουν με συγκροτήματα. Εκείνη την εποχή επιρροές μου ήταν οι Nirvana, μετά με τράβηξε η Britpop και στη συνέχεια ανακάλυψα τους Beatles, τους Kinks κλπ. Πήγα αντίστροφα , λόγω ηλικίας. Υπάρχουν βέβαια και άλλα ακούσματα όπως ηλεκτρονική μουσική,  King Crimson..…
Μιχάλης: Εγώ πριν μάθω όλα τα ακόρντα είχα μπάντα. Ήταν πιο πολύ θράσος και θέληση να κάνω κάτι τέτοιο. Τα πρότυπά μου και τα ακούσματά μου ήταν κυρίως από τη βρετανική μουσική του ’60, η αντίστροφη πορεία αυτής του Κοσμά. Πίστευα για κάποιο λόγο ότι η μουσική σταμάτησε το ’68 (γέλια). Δεν ξέρω γιατί. Μέχρι που άκουσα τη βρετανική σκηνή των 90s που με έβαλε να ακούω και καινούργια πράγματα. Πριν από εκείνο το σημείο άκουγα αυστηρά μέχρι τους χίπηδες. Ήξερα 11 ακόρντα στην κιθάρα και έλεγα: «μόλις μάθω το 12ο θα σκίσω!» (γέλια) Από πολύ μικρός, 16-17, εκεί... Ξεκίνησα ως κιθαρίστας. Για τη στροφή μου στο μπάσο ευθύνεται ο Λάκης Παπαδόπουλος με τον οποίο έχουμε δουλέψει και οι δύο. Έτσι συναντηθήκαμε και επειδή ακούγαμε περίπου τα ίδια πράγματα, αρχίσαμε να μιλάμε, να ανταλλάσουμε δίσκους και να καταλαβαίνουμε ότι μουσικά μπορούμε να συννενοηθούμε.

Και κάποια στιγμή αποφασίζετε να φτιάξετε το γκρουπ;
Μιχάλης: Κάποια στιγμή, επειδή παίζαμε σαν μουσικοί μαζί και επειδή η Musicom μανάτζαρε τους καλλιτέχνες με τους οποίους παίζαμε, ρώτησα τον Τάκη (Μουζάκη, ιδιοκτήτη της εταιρείας) αν θα μπορούσαμε να ξεκινήσουμε να δουλεύουμε τα τραγούδια που είχαμε με τον Κοσμά. Μας είπε «ξεκινήστε» και το άφησε καθαρά πάνω μας.
Κοσμάς: Και ξεκινήσαμε να γράφουμε τραγούδια  μαζί με τον παραγωγό μας, τον Βαγγέλη Καραπέτρο.
Μιχάλης: Πάλι αντίστροφα δηλαδή.
Κοσμάς: Κάναμε το cd και μετά φτιάξαμε τη μπάντα για να βγούμε να παίξουμε.
Μιχάλης: Το κριτήριο για τους μουσικούς που βρήκαμε δεν ήταν το πόσο καλοί θα είναι αλλά το κατά πόσο θα μπορούσαμε να συννενοηθούμε. Θεωρώ ότι η επικοινωνία είναι το ζητούμενο για να προχωρήσεις. Ο Γιάννης (Κοκκώνης), που παίζει κιθάρα, γνωρίζεται με τον Κοσμά από πολύ μικρή ηλικία και ο Πάνος (Χαραλαμπίδης) ήταν ο τελευταίος που ήρθε και κόλλαγε, σαν χημεία, με τους υπόλοιπους. Είναι πολύ καλός κιθαρίστας αλλά δεν ήταν για μας πρώτο κριτήριο η τεχνική κατάρτιση. Άσε που, συνήθως, αυτοί που παίζουν τα τρελά, έχουν και τρελές απαιτήσεις... (γέλια)

Ο ήχος σας αλλά και το όνομά σας παραπέμπουν στο βρετανικό ύφος, παρόλα αυτά όμως επιλέξατε τον ελληνικό στίχο, σε αντίθεση μάλιστα με τη μεγάλη πλειοψηφία των εγχώριων γκρουπ που ξεφυτρώνουν τελευταία. Πώς κι έτσι;
Κοσμάς: Δεν υπήρχε νομίζω καν θέμα ποτέ με τον στίχο. Εξ αρχής γράφαμε ελληνικά, ελληνικά θέλαμε να μιλήσουμε. Δεν υπήρξε αυτό το δίλημμα δηλαδή, παρότι κι εμείς ακούμε κυρίως αγγλικά τραγούδια.

Πώς βλέπετε το φαινόμενο αυτό, το ότι οι νέοι Έλληνες επιλέγουν να τραγουδούν στα αγγλικά;
Μιχάλης: Εμένα δε μου αρέσει αυτό. Έχω κάνει στην Αγγλία 5 χρόνια, λόγω σπουδών, είναι σα να πας εκεί και να τραγουδάς με ελληνικό στίχο, είναι μια αντίστοιχη κατάσταση. Αυτό που με ενοχλεί είναι ότι υπάρχουν μπάντες με φρέσκες ιδέες, φρέσκα μυαλά που δυστυχώς επιλέγουν τον αγγλικό στίχο και αυτό έχει σαν αποτέλεσμα  να μην ασχολούνται με οτιδήποτε είναι ελληνικό και να μην δημιουργείται μια οποιαδήποτε σκηνή. Οπότε ένας μικρός, συγκρίνοντας μια οποιαδήποτε αγγλόφωνη μπάντα με μία ξένη μπάντα του παρελθόντος ή των 90s, πάντα η ελληνική θα υστερεί. Και στη γλώσσα και στο ύφος το οποίο χτίζεται. Αν είχαν ελληνικό στίχο από την άλλη, θα μπορούσαν να βοηθήσουν στη δημιουργία μιας σκηνής. Θεωρώ ότι υπάρχουν πολλές αξιοπρεπείς μπάντες αλλά ... θα μπορούσαμε να έχουμε και μια σκηνή και να μιλάμε για κάτι άλλο που δυστυχώς δεν υπάρχει.

Μήπως φταίει το ότι όλοι αυτοί στοχεύουν στην επιτυχία στο εξωτερικό;
Κοσμάς: Δε νομίζω. Αν ακούσεις και τους ίδιους σε συνεντεύξεις, κανείς δεν το πιστεύει αυτό, αν και κάποιοι έχουν κατά καιρούς αξιοπρεπή παρουσία στο εξωτερικό. Μάλλον έχει να κάνει με το αφτί και την ψυχολογία. Έμαθαν να ακούν αυτά από μικροί, σε αυτή τη γλώσσα. Όταν κάθεσαι να γράψεις ένα κομμάτι με την κιθάρα σου, σου βγαίνουν αυτά που ακούς, οι φράσεις, τα φωνήεντα της αγγλικής γλώσσας...
Μιχάλης: Κι είναι και πιο εύκολο, κακά τα ψέματα.
Κοσμάς: Ναι, βοηθάει τη ροκ η αγγλική γλώσσα, σίγουρα.
Μιχάλης: Είναι πιο εύκολο να πεις “jam” από το να πεις “μαρμελάδα”.
Κοσμάς: Ή “I love you babe”...
Μιχάλης: Και μην ξεχνάς ότι και οι Άγγλοι ως λαός είναι ξενοφοβικοί. Και πολύ καλοί να ήταν οι δικοί μας, δεν θα κατάφερναν κάτι εκεί. Η μουσική είναι το μεγαλύτερο εξαγώγιμο προϊόν της Αγγλίας, μετά το ποδόσφαιρο. Δε νομίζω ότι θα είχαν ανάγκη, 60 εκατομμύρια λαός, να βρουν κάτι απ’ έξω.

Εσείς ποια γκρουπ και ποιους καλλιτέχνες, από οποιονδήποτε χώρο, εκτιμάτε;
Μιχάλης: Εγώ βγαίνω συνέχεια και βλέπω λάιβ. Μου άρεσαν πάρα πολύ οι δύο πρώτοι δίσκοι των Closer, εκπληκτικοί και οι δύο. Μου άρεσε, επίσης, ο πρώτος δίσκος των Film.

Από το λεγόμενο «έντεχνο» τραγούδι ακούτε πράγματα;
Μιχάλης: Οι δύο δίσκοι του Θανάση Παπακωνσταντίνου, Βραχνός Προφήτης και Αγρύπνια, είναι πολύ καλοί, εξαιρετικοί. Μου άρεσε επίσης η Ωμή Αλήθεια από τους Τρύπες, πάρα πολύ, ειδικά οι στίχοι του Αγγελάκα που παραπέμπουν σε Edgar Allan Poe και οι στίχοι του Σωκράτη Μάλαμα.

Πώς δουλεύτε ως γκρουπ στις πρόβες και στις ηχογραφήσεις; Είστε δημοκρατική ομάδα;
Μιχάλης: Ναι.
Κοσμάς: Έτσι θέλουμε να πιστεύουμε. Και τα άλλα δύο παιδιά μπήκαν επί ίσοις όροις στο γκρουπ. Στον καινούργιο δίσκο θα συνεισφέρουν και συνθετικά. Όσον αφορά το στήσιμο και τις πρόβες για τις ζωντανές εμφανίσεις, όλοι έχουμε άποψη και τη λέμε. Το πώς καταλήγει να υπερισχύσει το ένα ένταντι των άλλων είναι μια χαοτική διαδικασία.
Μιχάλης: Είναι και θέμα χαρακτήρα.

Καταφέρνετε να ζείτε από τη μουσική;
Μιχάλης: Έχει πτωτική πορεία το πράγμα και είναι λογικό λόγω της οικονομικής κρίσης. Είτε αυτή υπάρχει είτε όχι, σε εμάς έχει αντίκτυπο ούτως ή άλλως. Θυμάμαι παλιότερα που εργαζόμασταν σαν μουσικοί με τον Κοσμά, τύχαινε να παίξουμε και 4 συνεχόμενες μέρες στη Θεσσαλονίκη με τον Λάκη Παπαδόπουλο. Αυτό πλέον δε συμβαίνει, υπάρχει μόνο μια Παρασκευή με ερωτηματικό κι ένα Σάββατο. Προσπαθούμε να ζήσουμε απ’ αυτό, με αυτό ασχολούμαστε. Είναι ωραίο αλλά έχει ρίσκο. Απ’ την άλλη, όλα έχουν ρίσκο, μια οποιαδήποτε δουλειά είναι ζαριά πλέον. Απλά το πρώτο πράγμα που χτυπάει η οικονομική κρίση είναι η διασκέδαση, γιατί είναι το έξοδο που μπορούν οι άνθρωποι να κόψουν πιο εύκολα.
Κοσμάς: Εμείς ελπίζουμε στο αντίθετο ενδεχόμενο βέβαια, στο ότι δηλαδή η μουσική σε περιόδους κρίσης μπορεί να λειτουργήσει καθαρτικά ή ως κοινωνικός ρυθμιστής. Όπως και όλα τα θεάματα, το ποδόσφαιρο κλπ.
(γέλια)

Τα τραγούδια σας ακούστηκαν αρκετά στο ραδιόφωνο. Πόσο δύσκολο είναι κάτι τέτοιο στην εποχή της playlist; Ποια η γνώμη σας για το ραδιόφωνο γενικότερα;
Μιχάλης: Σαν μέσο το προτιμώ από την τηλεόραση γιατί, όπως έχει πει ο Κοσμάς, δε σε πιάνει απ’ το λαιμό. Εμείς, σαν Lexicon Project, βοηθηθήκαμε από τη συγκυρία καθώς πριν βγει ο δίσκος στείλαμε ένα κομμάτι στον Freedom για ένα σποτάκι μιας εμφάνισής μας, το οποίο ο σταθμός το έπαιξε πάρα πολύ.
Κοσμάς: Πριν καν βρούμε εταιρεία έγινε αυτό.
Μιχάλης: Βοήθησε πολύ ο Freedom και βοηθάει γενικά ανθρώπους σαν κι εμάς. Από ‘κει και πέρα, όταν βγήκε ο δίσκος κι έγινε κι ένα βίντεο κλίπ, η εταιρεία στήριξε και στηρίζει όλο αυτό το πράγμα. Είμαστε από τις μπάντες που συγκυριακά πέσανε σε μία εταιρεία της οποίας οι άνθρωποι είχαν όρεξη να δουλέψουν, και που το πίστεψαν. Είναι μια εταιρεία που προτιμά την ποιοτική δουλειά από την ποσοτική. Δεν έχει πάρα πολλά πράγματα όπως άλλες που έχουν τα πάντα. Μας βοήθησε πάρα πολύ και το κλίμα με τους ανθρώπους το οποίο είναι πολύ καλό. Δεν έχω κανένα παράπονο μέχρι τώρα. Το πόσο θα τον αγοράσει, πόσο θα τον ακούσει τον δίσκο ο κόσμος κι αυτό ζαριά είναι. Δεν το ξέρεις. Αν το ήξερες θα έκανες άλλη δουλειά.
Κοσμάς: Εγώ δεν ακούω και πολύ ράδιο...

Ως καλλιτέχνες, ποια θεωρείτε ότι είναι η ουσία της δουλειάς σας; Αυτό που δημιουργείτε στο στούντιο ή αυτό που κάνετε πάνω στη σκηνή;
Κοσμάς: Δεν υπάρχει μονομερής απάντηση σε αυτό. Είναι και τα δύο, το καθένα έχει τη χάρη του και την ουσία του. Το στούντιο είναι πιο δημιουργικό, από την άποψη ότι γεννιέται κάτι εκεί. Το λάιβ, όμως, από την άποψη ότι το εκτελείς, είναι ίσως ο απώτερος σκοπός, το μοιράζεσαι με τον κόσμο επί τόπου, βλέπεις τις αντιδράσεις, ανταλλάσσεις ενέργεια.
Μιχάλης: Για μένα είναι όλα μαζί, δεν είσαι ένα πράγμα. Ακόμα και πέρα από μουσική, αυτά που λες, που διαβάζει κάποιος σε μια συνέντευξη, είναι μέρος αυτού που είσαι, της συνολικής στάσης σου.

Για την κατάσταση στη δισκογραφία σήμερα τι γνώμη έχετε; Οι εταιρείες πλέον δεν δίνουν χρήματα για παραγωγές...
Μιχάλης: Πάντως, το ότι δεν σου δίνει χρήματα η εταιρεία σού δίνει τη δυνατότητα να έχεις τον δημιουργικό έλεγχο. Δεν κάνεις εκπτώσεις, δε βάζεις νερό στο κρασί σου. Από την άλλη, σκέφτομαι ότι κάποιος που δεν έχει επενδύσει σε αυτό, δεν θα έχει λόγο και να τρέξει γι’ αυτό, μπορεί απλά να κάτσει και να περιμένει τα κέρδη.

Ανησυχείτε για την απαξίωση στην οποία έχει περιέλθει το cd ως μέσο;
Κοσμάς: Προσωπικά δεν ανησυχώ και τόσο. Συνήθισα πλέον να έχω τη μουσική μου σε αρχεία στον υπολογιστή. Έχω αποσπαστεί τελείως από την αγορά του cd, αν και ήμουν φανατικός παλιότερα. Για μένα το σημαντικό είναι το ίδιο το τραγούδι κι όχι το μέσο στο οποίο αποθηκεύεται.
Μιχάλης: Εγώ ενοχλούμαι πολύ, δε μου αρέσει. Θέλω να κρατάω το αντικείμενο, να βλέπω το εξώφυλλο. Στο cd μας για παράδειγμα αν δεν υπήρχε η φυσική μορφή του αλλά μόνο η ψηφιακή, νιώθω ότι θα ήταν μισό. Είμαι από αυτούς που αγοράζουν δίσκους για παραπάνω από ένα τραγούδι. Νομίζω ότι η απαξίωση του cd στην ελληνική αγορά προέρχεται από δουλειές στις οποίες υπήρχαν 2-3 καλά τραγούδια και τα υπόλοιπα ήταν «δορυφόροι». Όλα είναι κύκλος, η playlist, η υψηλές τιμές... Οπότε εύκολα το πράγμα πήρε την κατηφόρα. Οι ευθύνες υπάρχουν σε όλες τις πλευρές αλλά σίγουρα βαρύνουν περισσότερο τις δισκογραφικές οι οποίες έκαναν τεράστια λάθη. Εκνευρίζομαι, ας πούμε, να βλέπω το Φλου του Σιδηρόπουλου μέσα στους πάκους των εφημερίδων.

Αυτό δόθηκε και από την Espresso… (γέλια)
Μιχάλης: Ναι. Αν ζούσε ο δημιουργός του – είναι τομή για μένα ο συγκεκριμένος δίσκος και περιέχει ίσως τα πιο γνωστά τραγούδια του Σιδηρόπουλου – θέλω να πιστεύω ότι δεν θα επέτρεπε να γίνει κάτι τέτοιο. Ποτέ δεν ξέρεις όμως...

Το βινύλιο το προλάβατε;
Μιχάλης: Σαν πιτσιρικάς. Όλους τους δίσκους των Beatles τους έχω σε βινύλιο και σε παλιές κόπιες. Είναι πιο μπελαλίδικο ως μέσο αλλά είναι δυνατή η συγκεκριμένη αγορά. Χτες είδαμε κι ένα πολύ ωραίο δισκάδικο στη Διδότου, απέναντι από το After Dark (σ.σ.: μάλλον εννοεί το Vinyl Microstore), στο οποίο χαίρεσαι να μπεις, έχει προσωπικότητα και νιώθεις σαν στο σπίτι σου. Δε νιώθεις ότι μπαίνεις σε σούπερ μάρκετ όπως στα μεγάλα δισκάδικα.

Ως συγκρότημα, θα μπαίνατε ποτέ στη διαδικασία να γράψετε τραγούδια με σαφή κοινωνικοπολιτική κατεύθυνση; Σας απασχόλησε ποτέ το να μιλήσετε μέσα από τα τραγούδια σας για τα προβλήματα της καθημερινότητας; Κάτι σαν αυτό που έκανε ο Lennon, ας πούμε, στο Sometime In New York City…
Κοσμάς
: Έχουμε κάποια τραγούδια με κοινωνική χροιά αλλά, προσωπικά μιλώντας, προσεγγίζω τα πράγματα από ψυχολογική άποψη, το πώς όλα αυτά πηγάζουν από την ψυχολογία του ατόμου  και  πώς αυτό τέμνεται με τα κοινωνικά δρώμενα. Αλλά πολιτικό τραγούδι με την έννοια της ιδεολογίας, της επίκρισης, του σαφούς στίγματος και τοποθέτησης, ποτέ. Πάντως στον καινούργιο δίσκο θα συμπεριλαμβάνονται κάποια κομμάτια προς αυτή την κατεύθυνση.
Μιχάλης: Αυτό που έκανε ο Lennon και ανέφερες πριν ήταν πιο ανθρωπιστικό, δεν είχε ούτε χρώματα, ούτε σημαίες, ήταν σα να σου μιλάει ο Χριστιανισμός  χωρίς  εκκλησίες. Εκείνο τον καιρό τού απαγορευόταν η παραμονή στις Η.Π.Α. και ήταν καθαρά προσωπικό θέμα. Ποτέ δεν προσπάθησα να στήσω μια πλατφόρμα για τον εαυτό μου ώστε να μπορώ να κυρήττω πράγματα. Δε μου αρέσει και δυστυχώς το βλέπω και από καλλιτέχνες. Θεωρώ ότι είναι πιο αξιοπρεπές να μη μιλάς γι’ αυτό αλλά να πράττεις.

Μιας και ανέφερες τον Χριστιανισμό, ποια η σχέση σας με τη θρησκεία;
Μιχάλης: Θα μπορούσαμε να σου πούμε πολλά κλισέ τώρα...

Πείτε τα, δεν έχω πρόβλημα. (γέλια)
Κοσμάς: Από την οργανωμένη θρησκεία απέχω πάρα πολύ.
Μιχάλης: Πρέπει να ξεχωρίσουμε επιτέλους τη Θρησκεία από την Εκκλησία με τη μορφή που έχει στη χώρα μας. Θυμάμαι πριν κάποια χρόνια βγήκε ένα λάβαρο της Επανάστασης επειδή δεν θα αναγραφόταν πια το θρήσκευμα στις ταυτότητες. Ενώ δεν αναγραφόταν η ομάδα αίματός σου για την περίπτωση τραυματισμού σου...

Ας επιστρέψουμε στη μουσική. Έχετε και οι δυο διπλή ιδιότητα, του τραγουδοποιού αλλά και του μουσικού-οργανοπαίχτη. Πώς βλέπετε τους εαυτούς σας πρώτα απ’ όλα;
Κοσμάς: Εγώ προσωπικά...
Μίχαλης: Τύμπανα παίζει (τρανταχτά γέλια)
Κοσμάς: Νομίζω ότι είμαι τίποτα απ’ τα δύο αλλά και τα δύο ταυτόχρονα. Ποτέ δεν μπήκα στη διαδικασία να βελτιωθώ ως ντράμερ, να γίνω καλύτερος οργανοπαίχτης, να μελετήσω. Από την άλλη δε μπορώ να πω ότι είμαι και κανένας συνθέτης της προκοπής. (γέλια) Μου αρέσουν και τα δύο και τα ψιλοπασαλείβω και κάνω στο τέλος ένα κράμα σφαιρικής μουσικής ενασχόλησης.
Μιχάλης: Είναι έτσι ακριβώς όπως το λέει. Εμένα με ενδιέφεραν πάντα οι ομάδες, ποτέ οι μονάδες.

Δε φαντάζεστε δηλαδή ποτέ τους εαυτούς σας ως σόλο καλλιτέχνες...
Μιχάλης: Στην παρούσα φάση σίγουρα όχι. Είμαι πολύ ευτυχισμένος με την κατάσταση αυτή τη στιγμή, δε μου λείπει κάτι. Ίσα ίσα που τα παιδιά σού δείχνουν πτυχές του εαυτού σου που δεν ήξερες. Αυτό το πάρε-δώσε είναι πολύ όμορφο, δεν ανταλλάσσεται με τίποτα. Είναι πολύ καλό που υπάρχουν οι υπόλοιποι και ξέρουν τι περνάς, που δεν το ζεις μόνος αλλά το μοιράζεσαι. Οι σόλο καλλιτέχνες είναι οι μόνοι που ξέρουν τι περνάνε.

Αυτό που έλεγαν και οι Beatles για τον Elvis…
Μιχάλης: Ακριβώς. Ο Elvis είχε σαράντα ανθρώπους γύρω του που τον κολάκευαν αλλά μόνο αυτός καταλάβαινε τι περνούσε. Είναι πολύ ωραίο να μοιράζεσαι τις εμπειρίες. Και βέβαια εμείς δεν έχουμε καταλάβει ακόμα τι γίνεται με όλο αυτό, απλά το κάνουμε. Δεν μπορούμε να κάνουμε δυο βήματα πίσω και να το δούμε. Οπότε είναι καλό να έχεις ανθρώπους δίπλα σου.

Ποιοι θα αποτελούσαν την ιδανική μπάντα για τον καθένα σας;
Κοσμάς: Στα ντραμς ο Jojo Mayer, κιθάρα ο Robert Fripp, μπάσο ο Paul McCartney και ο Johnny Rotten στη φωνή (γέλια).
Μιχάλης: Εγώ στα τύμπανα θα ήθελα τον David Groll γιατί δεν έπαιξε ποτέ εκτός τραγουδιού, συνοδεύει πάντα τη μελωδία – και ο Ringo (Starr) το έκανε αυτό. Μπάσο ο John Entwistle των Who, ρυθμική κιθάρα ο Johnny Marr των Smiths, μου αρέσουν επίσης ως κιθαρίστες ο John Frusciante και ο (Graham) Coxon. Στη φωνή Nick Drake ή Paul Weller.

Συνεργάζεστε με τον Μίλτο Πασχαλίδη σε μια σειρά εμφανίσεων στη Σκηνή Δίπλα Στο Ποτάμι. Για κάποιους ίσως ακούγεται αταίριαστη μια τέτοια συνάντηση...
Μιχάλης
: Ξεκινάμε στις 15 Οκτωβρίου και θα είμαστε εκεί για τρία Παρασκευοσάββατα. Όπως είπε και ο Μίλτος: «Δεν θα τους παντρευτώ κιόλας!» (γέλια) Κατ’ αρχήν θα είμαστε μέρος της παράστασης, δεν θα παίζουμε απλά κάποια τραγούδια πριν τον Μίλτο. Θα συνυπάρξουμε μαζί του στη σκηνή για κάποια κομμάτια. Αν απλά ήμασταν το support του, ίσως να μην υπήρχε και λόγος να γίνει κάτι τέτοιο – αν και θα μας έκανε και πάλι καλό γιατί ο Μίλτος έχει μεγάλο κοινό. Θα βγαίνουμε ενδιάμεσα στο πρόγραμμα και, εκτός από δικά μας κομμάτια και δύο διασκευές, θα παίζουμε μαζί με τον Μίλτο κάποια δικά του τραγούδια που τα έχουμε διασκευάσει καθώς και κάποιες διασκευές που δεν τις έχει πει μέχρι σήμερα. Νομίζω λοιπόν ότι έχει ενδιαφέρον όλο αυτό για εμάς αλλά, ελπίζω, και για τον Μίλτο.

Ποια τα κοινά σας στοιχεία με τον Πασχαλίδη και ποιες οι διαφορές σας; Τι αγαπάτε σ’ αυτόν;
Μιχάλης: Μου αρέσει πάρα πολύ η φωνή του, τη θεωρώ εξαιρετική και αρκετά από τα τραγούδια του. Σίγουρα σε μουσικό και ενορχηστρωτικό επίπεδο είμαστε διαφορετικοί. Ένα άλλο ατού του είναι το ότι, ξέρει να πιάνει τον παλμό του κόσμου και να μη μένει πίσω. Και βέβαια «ζηλέυω» τη διαχρονικότητά του. Εκεί είναι το στοίχημα.

Και τώρα δύο διλήμματα: Lennon ή McCartney; Και Jagger ή Richards;
Μιχάλης: Για μένα σίγουρα Lennon για το πρώτο. Και για το δεύτερο Brian Jones! (γέλια)
Κοσμάς: Κι εγώ ψηφίζω George Harrison! (γέλια)

Τελειώνοντας, τι άλλο, πέρα από τις εμφανίσεις με τον Πασχαλίδη, επιφυλάσει το μέλλον για τους Lexicon Project;
Μιχάλης: Από το Νοέμβρη θα μας βρεις κάθε Τρίτη στο Club του Σταυρού Του Νότου σε μια ολοκληρωμένη παράσταση με βιντεοπροβολές, παρέα με τη Joanna Drigo. Εκεί θα είμαστε πλέον πενταμελές γκρουπ αφού θα προστεθεί ένας μπασίστας στην παρέα μας – εγώ θα αναλάβω πότε πλήκτρα, πότε κιθάρες, πότε ντέφι, θα είμαι δηλαδή γενικών καθηκόντων. Θα έχουμε επίσης κάποιες παράλληλες εμφανίσεις στη Θεσσαλονίκη, τις Πέμπτες. Και θέλουμε βέβαια να αρχίσουμε κάποια στιγμή να γράφουμε τον επόμενο δίσκο, του οποίου το υλικό είναι σχεδόν έτοιμο. Αυτό το περιμένω πώς και πώς, το στούντιο μού αρέσει πολύ περισσότερο από το λάιβ. Τέλος, υπάρχει κι ένα καινούργιο, πολύ ωραίο κλιπ, για το τραγούδι Χειμώνας που κάναμε με την Low Key Productions. Θα βγει 20 Οκτωβρίου και ανυπομονώ να το δω. Είναι κάτι διαφορετικό, έχει σενάριο και περάσαμε πολύ ωραία στα γυρίσματα.

Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Όταν αγαπάς η μισή αγάπη είναι φόβος για το χαμό της αγάπης, η άλλη μισή είναι μίσος για τη σκλαβιά της αγάπης, όλη η αγάπη είναι πόνος που λείπει η αγάπη.Που ’ναι η χαρά της αγάπης; Που ’ναι η αγάπη;
Γιάννης Ρίτσος

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

23/2/1957 Πέθανε η τραγουδίστρια του ρεμπέτικου Μαρίκα Νίνου
23/2/1973 Έφυγε από τη ζωή η ηθοποιός Κατίνα Παξινού

ΤΥΧΑΙΑ TAGS