81 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
21.10.2019
Ορφέας | Main Feed
Κείμενο: Βασίλης Χαρδαλιάς

Νίκος Γώγος: Kρυμμένος θησαυρός

Βασίλης Χαρδαλιάς

Ο Νίκος Γώγος, είναι ένας σχετικα καινούριος τραγουδοποιός που απασχόλησε τον ΟΡΦΕΑ με την πρόσφατη κυκλοφορία του “Κρυμμένος Θησαυρός”. Είχα την τύχη λίγο πρίν πέσει στα χέρια μου το cd να τον ακούσω ζωντανά, και οφείλω να ομολογήσω πως με κέρδισε η ενέργειά του καθώς και η μελωδική φωνή του. Είναι λοιπόν ιδιαίτερη χαρά μου να σας τον παρουσιάσω μέσα απο μια συνέντευξη εφ'όλης της “μουσικής” ύλης. Απολαύστε τον!

Νίκο, σε καλωσορίζω στον ΟΡΦΕΑ. Μας χαροποιεί ιδιαίτερα το γεγονός οτι τον τελευταίο καιρό μιλάμε πολύ συχνά με νέους – πρωτοεμφανιζόμενους καλλιτέχνες στον χώρο της μουσικης διότι έχουμε την ευκαιρία να τους ανακαλύπτουμε και μέσα απο τις απόψεις τους για τα διάφορα θέματα που τους απασχολούν. Θα ήθελα να μάθω πρώτα, πώς νιώθεις που κυκλοφόρησε ο δίσκος σου, σε μία μάλλον δύσκολη εποχή για παραγωγές.
Ν.Γ.: Ευχαριστώ για την πρόσκληση Βασίλη και εσένα προσωπικά και τον ΟΡΦΕΑ. Tώρα όσον αφορά την ερώτηση, σαφέστατα νοιώθω πολύ τυχερός που σε μια τέτοια εποχή που η δισκογραφία έχει πέσει σε κρίση,  χειρότερη κι απ’ αυτήν που βιώνουμε - τη γενική οικονομική κρίση δηλαδή, βρέθηκε μια εταιρεία και ένας παραγωγός που πίστεψαν σε μένα. Ξέρεις σίγουρα και συ ο ίδιος πως το να βγάζει κάποιος δίσκο τα τελευταία χρόνια είναι απλά μια πιο επίσημη δήλωση του «υπάρχω» και συνήθως κανείς δεν έχει ψευδαισθήσεις για κάτι περισσότερο.

Πώς θα μπορούσε η ζωή ενος καλλιτέχνη να βελτιωθεί κατα τη γνώμη σου; Ποιοι ειναι οι καταλυτικοί φορείς που μπορούν να κάνουν βήματα μπροστά; Μήπως και οι ίδιοι οι καλλιτέχνες ζητάνε τον ουρανό με τ’άστρα ενώ δεν μπορούν να προσφέρουν ουσιαστικά στον χώρο;
Ν.Γ.: Νομίζω πως οι καλλιτέχνες που ζητούν τον ουρανό με τ’ άστρα στην Ελλάδα είναι λίγοι και συγκεκριμένου ρεπερτορίου. Στο δικό μου χώρο πλέον αυτό που είναι το ζητούμενο είναι να καταφέρεις να συντηρείς τη μουσική σου δραστηριότητα, να επιβιώνεις δηλαδή μουσικά και να μην αναγκαστείς να παρατήσεις το «σπορ» επειδή απλά πεινάς… Τώρα για το αν θα μπορούσε να βελτιωθεί η ζωή ενός καλλιτέχνη, αυτό έχει να κάνει με θεσμικά πλαίσια, νόμους που πρέπει να ψηφιστούν και τέτοια…. Στη Σουηδία π.χ. αν έχεις μπάντα και στείλεις νομίζω 3 κομμάτια (demo) στο υπουργείο πολιτισμού, άμεσα ξεκινάει η ενίσχυση σου με ειδικό κονδύλι σε μηνιαία βάση και σου παραχωρούνται κάποιες ώρες κάθε εβδομάδα για πρόβα σε studio δωρεάν. Αυτό όπως καταλαβαίνεις για να συζητηθεί για εδώ πρέπει να περάσει μια 50ετία τουλάχιστον και αν τότε έχουμε ξεπληρώσει κάποια από τα δάνεια ίσως και να ακουστεί από κάποιον στη βουλή.

Ιδιαίτερη εντύπωση μου έκανε η ποιότητα της παραγωγής. Γνωρίζω οτι σε βοήθησαν ο Ανδρέας Βαϊτούδης και ο Γιούρι Γιατάκης καθώς και πολλοί άλλοι. Τελικά είναι τόσο δύσκολο για ένα καλλιτέχνη να υποστηρίξει τέτοιας ποιότητας παραγωγές;
Ν.Γ.
: Είναι γεγονός πως χωρίς τη βοήθεια του Γιούρι και του Ανδρέα το αποτέλεσμα θα ήταν πολύ κατώτερο. Όταν έχεις στο μυαλό σου έναν συγκεκριμένο ήχο που θέλεις να βγάλεις, καλό θα είναι να έχεις δίπλα σου τους κατάλληλους ανθρώπους. Εγώ ήθελα ένα κιθαριστικό άλμπουμ και είχα δίπλα μου τον Γιούρι που συνεννοούμαστε με τα μάτια λόγω της κοινής μας συνύπαρξης τόσα χρόνια στους “Electrica”. Από την άλλη ο Ανδρέας νομίζω πως ξέρουμε όλοι όσοι είμαστε στο χώρο τι εμπειρία έχει και που μπορεί να φτάσει μια παραγωγή.

Το πρώτο σου άλμπουμ με τίτλο «Κρυμμένος θησαυρός» κυκλοφόρησε από την Μικρός Ήρως. Διαβάζω συνεχώς για την αμέριστη συμπαράσταση της εταιρείας προς την δουλειά σου. Τι συνθήκες συνάντησες απο αυτήν την πλευρά; Πιστεύεις πως είχες την δυνατότητα να αφοσιωθείς εξ’ολοκλήρου στην παραγωγή και να μή σε απασχολήσουν διαδικαστικά θέματα σχετικά με το άλμπουμ;
Ν.Γ.: Όταν μπαίνεις σε τέτοιους…«κύκλους», για τους οποίους ακούς επί χρόνια τα μύρια όσα, έχεις επιφυλάξεις και φόβους, αλλά εγώ τουλάχιστον έμεινα έκπληκτος όταν συνειδητοποίησα πως είμαι ελεύθερος να εξελίξω αυτό που θέλω, τη μουσική μου. Χωρίς να έχω να ασχοληθώ με όλα τα τριγύρω απ’ αυτήν ήξερα πως υπάρχουν άνθρωποι που θα τα αναλάβουν όλα αυτά και μάλιστα με καλή διάθεση. Όχι, πραγματικά συνάντησα πολύ θετικό κλίμα και τους ευχαριστώ γι’ αυτό.

Όπως έγραψα και στην κριτική μου, ο δίσκος μου δίνει την εντύπωση πως είναι «τσίτα τα γκάζια». Δεν συναντάμε τέτοιο ηλεκτρισμό σε ποπ-ροκ δουλειές συχνά και ήθελα να σε ρωτήσω πού οφείλεται.
Ν.Γ.: Ε, όπως σε όλους φαντάζομαι, όσους γράφουν μουσική, οφείλεται στα ακούσματα με τα οποία μεγάλωσα. Το 1990 ήμουν 16 χρονών και το 2000 ήμουν 26. Όπως καταλαβαίνεις σ’ αυτήν την τόσο έντονη και κρίσιμη περίοδο (γιατί κάπου εκεί μέσα διαμορφώνει συνήθως νομίζω κάποιος τον χαρακτήρα του) τα ακούσματα παίζουν τεράστιο ρόλο στο που και πως θα κινηθείς μουσικά. Αν δεις λοιπόν τι γινόταν εκείνη τη δεκαετία με την έκρηξη της Βρετανικής ροκ σκηνής και την grunge από απέναντι, βγάλεις μια χροιά από αυτήν την εκρηκτική ομολογουμένως  πρόσμιξη και προσθέσεις ελληνικό στίχο και αρκετή δόση μελωδίας γιατί μου αρέσει…τσουπ, νάτος ο Γώγος. (γέλια)!

Συνήθως στις καινούριες δουλειές των τελευταίων 2 ετών συναντώ σε ένα cd τα περισσότερα είδη μουσικής. Αυτό όμως δε συμβαίνει στον δικό σου δίσκο. Μου δίνεις την εντύπωση ότι δε σε πολυενδιαφέρει να κερδίσεις ακροατές απο όλα τα είδη. Ισχύει; Και αν ναι, γιατί συμβαίνει;
Ν.Γ.: Κοίτα, οι ακροατές είναι καλοδεχούμενοι αλλά πίστεψέ με όταν κάθομαι να γράψω κάτι δε σκέφτομαι κανέναν και τίποτα. Απλά θέλω να αρέσει σε μένα. Αλλιώς δε θα είχε νόημα και κατά πάσα πιθανότητα δε θα το έκανα. Το ότι ο δίσκος κινείται πάνω σε συγκεκριμένο είδος δεν το πολυπροσπάθησα. Για την ακρίβεια αυτό μου βγήκε. Αν και υπάρχει νομίζω αν το ψάξεις μια σχετική ποικιλία π.χ. το Motown beat του «Για Πάντα», ή το «Αν» που είναι ουσιαστικά κιθαριστικό βάλς με Americana wannabe αναφορές. Πάντως ναι, έχεις δίκιο σαν χροιά σου μένει κάτι αρκετά προσδιορισμένο. Δεν το κάνω επίτηδες πάντως. Θέλω να πω πως αν μου βγει να γράψω ska ή reague ή οτιδήποτε μέχρι και gospel και μ’ αρέσει, θα το κάνω.

Σε μια κάπως πιο μουσική ερώτηση...είναι τελικά ταλέντο να μπορείς να γράφεις καλές μελωδίες και να αναδεικνύεις τη φωνή σου ή μηπως μπορείς να το πετύχεις εξίσου καλά ακολουθώντας συνθετικές στρατηγικές;
Ν.Γ.
: Νομίζω πως όντως θέλει ταλέντο στο ξεκίνημα. Γιατί φαντάσου πως είναι σα να πηδάς στον ωκεανό χωρίς να ξέρεις κολύμπι. Στην αρχή χρειάζεται σίγουρα. Μετά με τον καιρό αποκτάς κάποιες δικές σου «στρατηγικές» , για να το πω όπως το έθεσες,  που απλά σε βοηθούν να ξεδιαλύνεις πιο γρήγορα που θέλεις να πάει αυτό που σκαρώνεις. Για το ταλέντο δε θέλω να παρεξηγηθώ, αλλά έχω φτάσει να το πιστεύω βαθύτατα, για τον απλούστατο λόγω πως έχω φίλους που έχουν τελειώσει σε ωδεία τα πάντα αλλά δε μπορούν να δημιουργήσουν, μόνο να εκτελέσουν τα δημιουργημένα άλλων και άλλους που δεν ξέρουν να διαβάζουν παρτιτούρα καν και βγάζουν αριστουργήματα. Το ιδεώδες είναι να έχεις και τα δύο βέβαια.

Θα ήθελα λίγα λόγια για την συνεργασία και τη σχέση σου με τον Γιώργο Δημητριάδη. Αν δεν κάνω λάθος θα ξεκινήσετε και κοινές εμφανίσεις μαζί...
Ν.Γ.: Ναι, για την ακρίβεια θα συνεχίσουμε τις κοινές εμφανίσεις  μετά το περυσινό μας τρίμηνο που πήγε πολύ καλά. Θα εμφανιζόμαστε μαζί με τη Στέλλα την Πιλάτη στο «Οξυγόνο» από 11 Οκτωβρίου και για τέσσερεις Δευτέρες.
Τι να πω για το Γιώργο… σχολείο σαφώς να δουλεύεις μαζί του, τρελός  χαβαλές σε σημείο να πονάνε οι κοιλιακοί σου απ’ τα γέλια, και ο τύπος ζει και ανασαίνει για την μουσική. Αν δεις τι βινύλιο έχει μαζέψει θα ψαρώσεις. Είμαι πολύ τυχερός που έχουμε γίνει φιλαράκια με τον Δημητριάδη…


Σε μία απο τις πιο όμορφες μπαλάντες που έχουμε ακούσει, το «Αν» συμμετέχει η Σοφία Στρατή. Επιλογή δική σου ή τελικά το διάλεξε ή ίδια το τραγούδι; Και λίγα λόγια για τη συνεργασία σας.
Ν.Γ.: Η  στιχομυθία μεταξύ εμού, του Γιώργου και του Άγγελου Σφακιανάκη ήταν η εξής όταν ψάχναμε για το ποια κοπέλα θα κάνει ντουέτο μαζί μου στο «Αν»…
- Νίκο, λέμε με το Γιώργο να πούμε στη Σοφία. Τι λές;...
- Ακόμα δεν της το έχετε πει;
Η Σοφία πραγματικά το απογείωσε το κομμάτι. Τι άλλο. Όποιος το ακούσει καταλαβαίνει. Όσο για την συνεργασία…τι να πω. Ήρθε, μπήκε στο booth και μετά από πέντε λεπτά είχαμε την τέλεια ερμηνεία. Πολύ καλό παιδί η Σοφία και φοβερή τραγουδίστρια. Της τα χω πει … “Γιατί δεν πας μόνιμα Νέα Υόρκη…”


Ένα «ψεγάδι» στο άλμπουμ κατά τη γνώμη μου ειναι η απουσία της ποικιλίας στη θεματολογία του στίχου (με εξαίρεση φυσικά το Δε σε φοβάμαι). Γνωρίζω πως δεν έχεις γράψει σε όλα στίχους εσύ ο ίδιος όμως, θεωρώ οτι και τα τραγούδια που έχουν καταπιαστεί με τον έρωτα, την αγάπη και το χωρισμό έχουν γίνει χαριτολογώντας «μαστιγα». Συμφωνείς με αυτή τη γνώμη; Θα μπορούσες να γράψεις μουσική και να ερμηνεύσεις κάτι διαφορετικό;
Ν.Γ.: Αυτό που λες μου το χουν ξαναπεί και φίλοι μου σε συζητήσεις που κάνουμε. Το θέμα είναι πως οι στίχοι του άλμπουμ οδηγούν απ’ ότι καταλαβαίνω τον κάθε άνθρωπο που θα το ακούσει στο να βγάλει το δικό του συμπέρασμα για το τι θέλει να πει ο…ποιητής που λέμε… Π.χ. έκτος του «Δε σε φοβάμαι» εγώ θα σου πω πως και το «Όνειρο γλυκό» και το «Πες μου τι θες» και η «Ανάμνηση» και το «Ταξίδι», στο δικό μου πάντα συνειδησιακό τοπίο, δεν καταπιάνονται με τον έρωτα και κοντινές  με αυτόν καταστάσεις, αλλά με άλλου είδους προβληματισμούς, αισιοδοξίες, σκοτάδια, με τον χρόνο και την δύναμη της θέλησης με τη ματαιότητα του υλισμού που μας διακατέχει και μας παραπλανεί από την ουσία…
Ο τρόπος που γράφω στίχους σε αρκετά κομμάτια, (και αυτό είναι κάτι που τώρα τελευταία συγκεκριμενοποίησα στο μυαλό μου μιας και μου γίνονται τέτοιου είδους ερωτήσεις), είναι ο τρόπος με τον οποίο συνήθως μιλάω με τον εαυτό μου. Δηλαδή το άμεσο δεν αναφέρεται πουθενά γιατί απλά το ξέρω. Οπότε με αυτόν τον τρόπο οι λέξεις που βάζω στη σειρά στα τραγούδια αυτά προφανώς μπορούν να ερμηνευτούν απ’ τον καθένα σύμφωνα με το πώς το βλέπει αυτός.
Θα σε παραπέμψω σε μια οπτικοποίηση που έχω κάνει για το «Πες μου τι θες» στο youtube (http://www.youtube.com/watch?v=yQjpYbdjVSg ) για να καταλάβεις πως αντιλαμβάνομαι το κομμάτι εγώ και να το συγκρίνεις με τι δική σου θεώρηση.

Δεσμεύομαι οτι θα το ακούσω κυρίως διότι με ενδιαφέρει να αντιληφθώ τον τρόπο σκέψης σου στο συγκεκριμένο θέμα. Ας περάσω όμως σε κάτι διαφορετικό: Υπάρχει έλλειψη εμπιστοσύνης απο τον κόσμο στους νέους ερμηνευτές κατα τη γνώμη σου; Αν ναι, πού οφείλεται;
Ν.Γ.: Αυτό είναι κάτι αναπόφευκτο, ιδίως σε μια χώρα που έχει πλουραλισμό  πολιτισμού και βρίσκεται σε άμεση επαφή και με την ανατολή και με τη δύση. Κάποιοι καταλαβαίνουν αυτό που πάει να ξεκινήσει κάποιος, κάποιοι άλλοι όχι λόγω διαφορετικής κουλτούρας και ακουσμάτων. Κάποιοι θέλουν απόδειξη πως δεν είναι διάττοντας αστέρας, λόγω της συνεχούς παραγωγής νεο-trash “μουσικών ειδώλων”  και πως θα έχει διάρκεια. Και μέχρι να πειστούν πως συμβαίνει αυτό, ο ερμηνευτής γίνεται … παλιός και ξαφνικά χωρίς να ξέρουν κανένα κομμάτι του τον προσκυνούν και τον εκτιμούν απλά και μόνο γιατί υπάρχει καιρό.  Κάποιοι «έντεχνοι» θεωρούν ρηχό οτιδήποτε πιο up tempo με ματζόρε ακούνε και γενικά καλύτερα να μη το ψάχνεις γιατί δε θα βγάλεις άκρη. Εγώ ακολουθώ το δρόμο που λέει πως αν κάτι μ’ αρέσει να το ακούω δε με νοιάζει από πού προέρχεται.

Που πιστεύεις οτι είσαι πιο δημιουργικός, στο στούντιο ή πάνω στη σκηνή;
Ν.Γ.: Ε, νομίζω πως η δημιουργικότητα εξαντλείται στο studio. Στη σκηνή το υπέροχο είναι να βλέπεις ανταπόκριση απ’ τον κόσμο σ’ αυτό που όταν ήσουν στο studio δημιουργούσες. Εκτός αν βγει σε τζαμάρισμα κάτι καταπληκτικό και σου σηκωθεί η τρίχα… Τότε ναι, παίζει η δημιουργία και εκεί.

Φαντάζομαι ότι το συναίσθημα της ζωντανής εμφάνισης δεν μπορεί κάποιος να το αποχωριστεί εύκολα. Ισχύει αυτό για σένα; Θα έμενες εκτός ζωντανών εμφανίσεων προκειμένου να παρουσιάσεις ίσως μια πολύ καλύτερη δουλειά;
Ν.Γ.: Ναι. Χωρίς δεύτερη σκέψη. Απολαμβάνω βασικά σε όλη αυτή την ιστορία που λέγεται μουσική το ψάξιμο και τους πειραματισμούς. Περνάνε μέρες που είμαι στο studio και ξεχνάω να φάω, χάνω πλήρως την αίσθηση του χρόνου και γενικά σεληνιάζομαι. Και εννοείται πως αν είναι και φίλοι-συνεργάτες μαζί αυτή η χαρά γιγαντώνεται. Βέβαια πάντα έχω το live στο μυαλό μου απλά όταν γράφω δε με  πολυαπασχολεί.

Που μπαίνει τελικά ο πήχυς ενος νέου και ταλαντούχου τραγουδοποιού; Τι στόχους έχεις θέσει για το άμεσο μέλλον και πώς σχεδιάζεις να τους πετύχεις;
Ν.Γ.: Δεν έχω κάποιο πλάνο να σου πω την αλήθεια. Αφήνω τη μουσική να οδηγήσει. Θέλω να ασχολούμαι μ’ αυτήν όσο αυτό θα με ευχαριστεί, μάλλον για πάντα δηλαδή, και  όσον αφορά το άμεσο μέλλον αυτό που θέλω είναι με το Γιώργο και τη Στέλλα να τα πάμε καλά και να γουστάρει και ο κόσμος.

Είναι δύσκολη τελικά η μουσική πραγματικότητα που βιώνεις; Πώς βλέπεις τα πράγματα στη χώρα μας απο την στιγμή που τα μαγαζιά συρρικνώνονται και οι καλλιτέχνες πληθαίνουν;
Ν.Γ.: Τώρα που το λες Βασίλη, για θυμήσου πριν καμιά 10ετία 12ετία που τις μουσικές σκηνές τις μετρούσαμε στα δάχτυλα του ενός χεριού…Νομίζω πως έχουν αυξηθεί. Απλά έχουν υπεραυξηθεί οι καλλιτέχνες. Γι αυτό πάλι φαντάζει μίζερη η πραγματικότητα.

Γνωρίζω επίσης οτι έχεις εμφανιστεί και εκτός Αθήνας αρκετές φορές. Τελικά το live ειναι καλύτερο σε κάποια πιο μικρή πόλη;
Ν.Γ.: Το live είναι παντού cool. Το ωραίο στην επαρχία είναι πάνω απ όλα το ταξίδι και προσπαθώ πάντα να το βλέπω έτσι, σαν ταξίδι δηλαδή. Ποτέ δεν πήγα για live κάπου και να μείνω εσώκλειστος στο ξενοδοχείο. Η επαφή με τον κόσμο επίσης στην επαρχία είναι λίγο πιο θερμή απ ότι στην Αθήνα γιατί απλούστατα οι άνθρωποι ζούνε ανθρώπινα κι όχι σαν ρομπότ ανθρωπομήχανα που έλεγε κι ο Άσιμος.

Μετά και τις εμφανίσεις με τον Γιώργο Δημητριάδη, τι να περιμένουμε από εσένα;
Ν.Γ.: Δουλεύω  το νέο άλμπουμ αλλά θα πάρει καιρό ακόμα, οπότε για το χειμώνα σκέφτομαι πολλές live εμφανίσεις ανά τη χώρα.

Νίκο σε αυτό το σημείο θα ήθελα να σε ευχαριστήσω θερμά και προσωπικά αλλα και εκ μέρους του ΟΡΦΕΑ για όλα όσα μοιράστηκες μαζί μας. Ραντεβού στο Οξυγόνο!
Ν.Γ.: Να 'σαι καλά Βασίλη, εγω σας ευχαριστώ πολύ και σας περιμένω!

Φωτογραφίες: Αλέξης Καμίτσος
Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΕ ΑΛΛΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Εν αρχή ην ο ήχος κι όχι ο λόγος.
Σταύρος Ξαρχάκος

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

21/10/1907 Γεννήθηκε ο σουρεαλιστής ζωγράφος και ποιητής Νίκος Εγγονόπουλος
22/10/1937 Γεννήθηκε ο συνθέτης Μάνος Λοίζος

ΤΥΧΑΙΑ TAGS