180 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
23.10.2017
Ορφέας | Main Feed
Δώρα Παπαδοπούλου

«Είχε έρθει στο σπίτι μου λίγο προτού γυρίσει τον "Μεγαλέξανδρο"», λέει η Ελένη Καραΐνδρου περιγράφοντας το πως γνώρισε το Θόδωρο Αγγελόπουλο σε συνέντευξή της στην εφημερίδα “Το Βήμα” και στο συντάκτη Γιώργο Σκίντσα το 2000. Κάπου στις αρχές του 1980 θα συμπλήρωνα εγώ. Και συνεχίζει: «Μιλούσε με πάθος γι' αυτή την ταινία και λίγο μετά, όταν άρχισε να οργανώνει την παραγωγή, με κάλεσε μαζί με τον Χριστόδουλο Χάλαρη για να γράψουμε τη μουσική. Οταν γύρισα σπίτι μου, τον πήρα τηλέφωνο και του είπα: "Εγώ έχω μάθει να λειτουργώ μόνη μου, ας το αφήσουμε για αργότερα". Και το αφήσαμε. Με ξαναφώναξε να συνεργαστούμε στο "Ταξίδι στα Κύθηρα". Αλλά είχε ακόμη τις αντιστάσεις του απέναντί μου.

Όταν πήγα στο γραφείο του, μου είπε ότι τα τελευταία δύο χρόνια άκουγε το "Κοντσέρτο για δύο μαντολίνα" του Βιβάλντι και η μουσική θα ήθελε να βασίζεται σε αυτό το έργο. Πάλι δεν με αποδέχθηκε, αν και το 1982 μου είχαν δώσει το βραβείο μουσικής στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης για τη μουσική στη "Ρόζα" του Χριστόφορου Χριστοφή. Και καλά έκανε. Συνεργαστήκαμε όταν του αντιπρότεινα να μου πει το σενάριο της ταινίας, να γράψω εγώ τη μουσική που ήθελα και μετά να δούμε. Δέχθηκε. Την επόμενη ημέρα το πρωί του πήγα την κασέτα με τα μουσικά θέματα λέγοντάς του: "Δύο χρόνια άκουγες Βιβάλντι, ας μη μου απαντήσεις αμέσως". Το απόγευμα με πήρε τηλέφωνο και μου είπε: "Καλό είναι, μου κάνει". Επειδή εγώ ξέρω πόσο λιτός είναι ο Θόδωρος Αγγελόπουλος, κατάλαβα ότι ο δρόμος επικοινωνίας μεταξύ μας είχε ανοίξει».

Κάπως έτσι ξεκίνησε ο κοινός καλλιτεχνικός βίος Καραΐνδρου και Αγγελόπουλου, το 1984, με την ταινία Ταξίδι στα Κύθηρα. Για να ακολουθήσουν οι ταινίες Ο μελισσοκόμος (1987), Τοπίο στην ομίχλη (1988), Το  βλέμμα του Οδυσσέα (1991), Μία αιωνιότητα και μια μέρα (1998), Το λιβάδι που δακρύζει (2004), Η σκόνη του χρόνου (2008). Δεν είναι ένα αμιγώς μουσικό δίδυμο. Είναι ένα μουσικοκινηματογραφικό δίδυμο. Και είναι σίγουρα μία καλλιτεχνική σύμπραξη που κρατάει πια πολλά χρόνια. Κι εκεί που νομίζεις πως αυτή η καλλιτεχνική διαδρομή εκ των πραγμάτων πιθανότατα έχει κάνει τον κύκλο της ή έχει δώσει τα περισσότερα από αυτά που έχει να δώσει, έρχεται κάθε φορά η επόμενη συνεργασία να σε διαψεύσει. Κι αυτό γιατί, όσο κι αν θεωρούμε εκ των προτέρων γνωστό το δρόμο που ακολουθούν οι δύο καλλιτέχνες, γιατί αναμφίβολα ο καθένας διατηρεί το προσωπικό του ύφος, τις καταβολές και τα οράματά του που μαζί χτίζουν το καλλιτεχνικό του προφίλ, κάθε φορά μας εμφανίζουν κι ένα καινούργιο μονοπάτι στη διαδρομή αυτή. Δεν είναι καθόλου τυχαίο πως κάθε επόμενη σύμπραξη των δύο αναμένεται με ιδιαίτερο ενδιαφέρον και προσμονή.

Τίθεται αυτόματα το εξής ερώτημα: Τι θα ήταν οι ταινίες του Αγγελόπουλου χωρίς τη μουσική της Καραΐνδρου; Το ίδιο ερώτημα μπορεί να τεθεί και αντίστροφα:  Ποια πορεία θα είχαν ακολουθήσει οι μουσικές της Καραΐνδρου αν δεν είχαν προηγουμένως ντύσει τις ταινίες του Αγγελόπουλου; Μιας και είναι υποθετικά ερωτήματα και τα δύο, δε μπορούν να πάρουν ξεκάθαρη απάντηση. Μπορεί πολλά. Μπορεί  περισσότερα. Μπορεί και πολύ λιγότερα. Μία υποθετική ερώτηση μπορεί να δημιουργήσει μία απογοήτευση ή μια φαντασίωση. Τίποτα όμως δεν είναι ικανό να αναιρέσει την πραγματικότητα. Η ουσια είναι να δούμε την πραγματικότητα γιατί αυτή στην πράξη αναδεικνύει την τέχνη είναι αυτή που μας οδηγεί τελικά στο ιδεατό και το οραματικό του πράγματος.
Αυτή λοιπόν η πραγματικότητα καταδεικνύει πως ο Θόδωρος Αγγελόπουλος και η Ελένη Καραΐνδρου αποτελούν ένα μοναδικό και περίτεχνα δημιουργικό ζευγάρι στην τέχνη, που ο ένας τροφοδοτεί τον άλλον. Είναι σχεδόν αδύνατο να φανταστεί πια κανείς φιλμ του Αγγελόπουλου (χωρίς βέβαια να θέλουμε να καθοδηγήσουμε τις μελλοντικές επιλογές του σκηνοθέτη ή της συνθέτριας), χωρίς τη μουσική της Καραΐνδρου. Οι οποίοι ενώνοντας δύο διαφορετικές εκφάνσεις της όπως είναι η μουσική και ο κινηματογράφος κατάφεραν να εξελίξουν αυτό το συνδυασμό σε μία διαφορετική μορφή τέχνης, αυτόνομη και αυτοσυντήρητη. Θα μπορούσε κάποιος εύκολα να πει πως Καραΐνδρου και Αγγελόπουλος μαζί δεν κάνουν μόνο ούτε κινηματογράφο, ούτε μουσική. Κάνουν μαζί κάτι άλλο, κάτι καινούργιο. Κάνουν, ας πούμε, μια μουσική εικονογράφηση.

Ο συντάκτης του διαδικτυακού μουσικού περιοδικού Avopolis Χάρης Συμβουλίδης, που φιλοξένησε συνέντευξη της δημιουργού το 2009, τη ρωτά κάποια στιγμή στη ροή της κουβέντας: “Αν θα πρέπει να περιγράφατε σε κάποιον ας πούμε πολύ νέο τη σχέση σας ως δημιουργού με τον Θόδωρο Αγγελόπουλο, πού θα εστιάζατε;
Για να πάρει την απάντηση: «Θα έλεγα ότι η μουσική είναι μια τέχνη εντελώς αφηρημένη, η οποία υπακούει στους δικούς της νόμους. Γι’ αυτό και, ακόμα και όταν ένας συνθέτης κληθεί να συνυπάρξει με έναν σκηνοθέτη γράφοντας τη μουσική για μια ταινία, ο ένας δίνει αφορμές στον άλλον. Στον αμερικάνικο ειδικά κινηματογράφο υπάρχει όμως μια τάση οι συνθέτες των soundtrack να περιγράφουν απλώς σκηνές – αυτού του είδους η μουσική, η περιγραφική, δεν με ενδιαφέρει καθόλου, παρ’ όλο που κατά καιρούς με προσεγγίζουν με τέτοιες προτάσεις – πιο πρόσφατα από τη Χιλή, παλιότερα και από την Κίνα. Με ενδιαφέρει η μουσική αντιστικτική, που να δημιουργεί δηλαδή μια χημεία με την εικόνα, ένα πάντρεμα, το οποίο τελικά να γίνεται κάτι τρίτο. Ο Θόδωρος Αγγελόπουλος υπήρξε για μένα μια πολύ σημαντική συνάντηση και δεν αισθάνθηκα ποτέ ότι κάνω μουσικές επενδύσεις στις ταινίες του. Θα το περιέγραφα ως μια παράλληλη συνδημιουργία, γιατί ούτε ο Θόδωρος πιστεύει στην περιγραφική μουσική στον κινηματογράφο. Γι’ αυτό και με έχει αφήσει εντελώς ελεύθερη – ή, για να ακριβολογούμε, την πήρα εγώ εξ’ αρχής την ελευθερία από μόνη μου, κι εκείνος το δέχτηκε!».
Σε τούτη εδώ τη φράση κρύβεται πραγματικά όλη η ουσία: “Με ενδιαφέρει η μουσική αντιστικτική, που να δημιουργεί δηλαδή μια χημεία με την εικόνα, ένα πάντρεμα, το οποίο τελικά να γίνεται κάτι τρίτο”. Αυτή η ιδιότυπη αντίστιξη, αυτή το ταίριασμα αντίληψης και οράματος είναι  που φτιάχνει ένα νέο είδος μουσικοκινηματογραφικής τέχνης. Είναι κάτι που πολύ εύκολα το καταλαβαίνουμε αν μηδενίσουμε τον ήχο σε μία ταινία του Αγγελόπουλου. Κάτι λείπει. Το ίδιο εύκολα φέρνουμε συγκεκριμένες εικόνες στο μυαλό, ακόμη κι αν δεν προέρχονται από τις συγκεκριμένες ταινίες, αλλά πάντα στο πνεύμα αυτών, όταν ακούμε με κλειστά μάτια μουσική της Καραΐνδρου. Με όρους καθαρά επιστημονικούς, θα μπορούσαμε να το περιγράψουμε ως δύο χημικά στοιχεία, σημαντικά και αναγκαία και τα δύο, που εν τη ενώσι τους παράγουν μία χημική ένωση τελείως διαφορετική αλλά το ίδιο ή και περισσότερο σημαντική. Η ένωση υδρογόνου και οξυγόνου σε νερό θα μπορούσε να είναι το τέλειο χημικό παράδειγμα. Και ο ίδιος ο Θόδωρος Αγγελόπουλος, παραδέχεται πως υπάρχει μία μοναδική χημεία μεταξύ τους. Λέει πολύ χαρακτηριστικά πως ειδικά στη Σκόνη του χρόνου, αισθάνεται ότι η μουσική της συνομιλεί με ένα μοναδικό τρόπο με την εικόνα. Θα μπορούσε να πει κανείς ότι σε αυτή την έννοια της μουσικής εικονογράφησης Καραΐνδρου και Αγγελόπουλος έχουν βάλει ανεξίτηλα τη σφραγίδα τους.
Οι ταινίες του Θόδωρου Αγγελόπουλου δεν είναι παρά αμέτρητες κινηματογραφικές εικόνες. Δεν εστιάζουν στο πρόσωπο ή στο λόγο. Εστιάζει σε αυτό που κρύβεται πίσω από τα πρόσωπα και τα λόγια. Ένα τοπίο, ένα βλέμμα, μία κίνηση, μία χειρονομία, δύο λέξεις, ένα αντικείμενο, μία φωνή, το καθένα δεν είναι παρά μία αυτόνομη εικόνα. Μία εικόνα που από μόνη της μπορεί να πει πολλά. Κι όλα αυτά μαζί φτιάχνουν μία αλληλουχία εικόνων. Και έχεις έτσι ένα στόρυ, ένα σενάριο, που δεν είναι τελικά μία ιστορία αλλά  μία φιλοσοφία, μία στάση, μία αντίληψη για τη ζωή. Εκεί έρχεται και κολλάει η μουσική. Είναι ο λόγος που αρθρώνει αυτή τη φιλοσοφία. Είναι η πνοή σε αυτή την αντίληψη. Διότι αυτό ακριβώς κάνει η μουσική της Καραΐνδρου. Ζωντανεύει την εικόνα. Ξέρουμε άλλωστε πολύ καλά πως ο κόσμος μας δεν είναι τίποτε άλλο παρά εικόνες και ήχοι, σε κάθε μας βήμα, σε κάθε μας σκέψη και σε κάθε μας πράξη. Κι όταν αυτές βρίσκονται σε μία ισορροπία, τότε και ο βίος μας είναι αρμονικός. Μία αρμονία που στους καιρούς μας έχει διαταραχθεί από θολές και δυσδιάκριτες εικόνες και δυνατούς θορύβους.

Αξίζει τον κόπο, μέχρι την επόμενη ταινία του Αγγελόπουλου που θα ντυθεί με μουσικές της Καραΐνδρου και που ελπίζουμε πως δεν είναι μακριά και πως έλθει, να ανατρέξει κανείς στις επτά συνολικά ως τώρα μουσικές εικονογραφήσεις τους, ξεκινώντας από το Ταξίδι στα Κύθηρα, ιδιαίτερα αν δεν τις έχει παρακολουθήσει ως τώρα. Είναι βέβαιο πως θα αφουγκραστεί αυτή την ιδιαίτερη μορφή τέχνης που δημιουργούν οι δύο καλλιτέχνες που σε αγγίζει εκεί που πονάς και κατά κάποιο τρόπο και γίνεται κάτι σαν γλυκιά εμμονή όταν φύγεις από την κινηματογραφική αίθουσα ή πατήσεις το stop στο dvd. Θα ανακαλύψετε σίγουρα πολλά καρέ που έχει χάσει από την ταινία της ζωής σας.

Φιλμογραφία Θόδωρου Αγγελόπουλου ντυμένη με τη μουσική της Ελένης Καραΐνδρου

Ταξίδι στα Κύθηρα (1984)

Σενάριο, σκηνοθεσία: Θόδωρος Αγγελόπουλος
Θέμα της ταινίας: Ένας σκηνοθέτης του κινηματογράφου, κουρασμένος απ' τις μυθοπλασίες, αναζητά μια ιστορία ουσιαστική και προσκολλάται σ' έναν γέρο που πουλάει λεβάντες στο δρόμο: τον Σπύρο, έναν πρώην κομμουνιστή, εξόριστο στην Τασκένδη, που έχει επιστρέψει στην πατρίδα μετά από 32 χρόνια εξορία. Στο χωριό του, που το είχε υπερασπιστεί κατά τη διάρκεια του πολέμου, γίνεται μάρτυρας ενός ξεπουλήματος της γης και των ιδεών, και προσπαθεί να το αποτρέψει. Ωστόσο, δεν μπορεί να συμπλεύσει με την πραγματικότητα που συναντά. Απομονώνεται. Δεν μπορεί να επικοινωνήσει με τα παιδιά του, με τους γύρω του. Μόνο η γυναίκα του, πιστή και υπομονετική Πηνελόπη, τον ακολουθεί μέχρι το τέλος, μέχρι το τελευταίο του ταξίδι.
Διανομή: Μάνος Κατράκης, Giulio Brogi, Δώρα Βολανάκη, Μαίρη Χρονοπούλου, Διονύσης Παπαγιαννόπουλος, Γιώργος Νέζος, Αθηνόδωρος Προύσαλης, Μιχάλης Γιαννάτος, Βασίλης Τσάγκλος, Δέσποινα Γερουλάνου
Μουσική: Ελένη Καραΐνδρου
Τραγούδι: Γιώργος Νταλάρας (Ταξίδι στα Κύθηρα, στίχοι: Ελένη Καραΐνδρου)
Ταξίδι στα Κύθηρα, Soundtrack. MINOS-EMI, 1985 | Τα περιεχόμενα: Όνειρο / Ταξίδι / Κονσέρτο (Θέμα Αλέξανδρου) / Μπλουζ (Περιπλάνηση στην πόλη) / Θέμα του χωριού / Ταξίδι / Φυγή / Ταξίδι στα Κύθηρα (στίχοι: Ελένη Καραΐνδρου) - Γιώργος Νταλάρας / Το rock της Mobil / Θέμα του χωριού / Κονσέρτο (Η απόφαση) /  Το κάλεσμα / Το ταξίδι

 

Ο μελισσοκόμος (1986)

Σκηνοθεσία: Θόδωρος Αγγελόπουλος
Σενάριο: Θόδωρος Αγγελόπουλος, Δημήτρης Νόλλας
Θέμα της ταινίας: O Σπύρος, δάσκαλος σε μια μικρή επαρχιακή πόλη όπου πέρασε όλη του τη ζωή, μετά το γάμο της κόρης του και την αναχώρηση του γιου του που θα συνεχίσει τις σπουδές του στην Αθήνα, ξαναρχίζει κι αυτός το ταξίδι του, εγκαταλείποντας τη διδασκαλία, το σπίτι, τη γυναίκα του, διασχίζοντας τη χώρα με τις κυψέλες, όπως έκαναν ανέκαθεν ο πατέρας του κι ο πατέρας τού πατέρα του, ακολουθώντας το δρόμο της Άνοιξης, το δρόμο των μελισσών. Η συνάντησή του με μια κοπέλα θα του ξαναζωντανέψει παλιά συναισθήματα κι αναμνήσεις. Για κείνον, το παρελθόν είναι όλα· για κείνην, δεν είναι τίποτα. O Σπύρος, όμως, παλιός «αριστερός» και αγωνιστής, είναι μόνος του με το παρελθόν του και πολύ κουρασμένος πια για να επιμείνει στον αγώνα της ζωής: θα πεθάνει αφημένος στην επίθεση των ίδιων του των μελισσών…
Διανομή: Μarcello Mastroianni (Σπύρος), Νάντια Μουρούζη (κοπέλα), Serge Reggiani (άρρωστος), Τζένη Ρουσσέα (γυναίκα του Σπύρου), Ντίνος Ηλιόπουλος (φίλος του Σπύρου, μηχανικός προβολής), Βάσια Παναγοπούλου, Δημήτρης Πουλικάκος, Νίκος Κούρος, Γιάννης Ζαβραδινός, Χριστόφορος Κ. Νέζερ, Κώστας Κωνσταντόπουλος, Κώστας Τύμβιος, Ντόρα Βολανάκη, Αθηνόδωρος Προύσαλης, Καριοφυλλιά Καραμπέτη, Σταμάτης Γαρδέλης, Στράτος Παχής, Μιχάλης Γιαννάτος
Μουσική: Ελένη Καραΐνδρου
Τραγούδι: Γιώργος Νταλάρας (Τα βουρκωμένα μάτια μου. Τραγούδι στο καφενείο, στίχοι: Λ. Παπαδόπουλος)
Τραγούδι: Julie Massino (I 'll hit the roads. Το τραγούδι του Τζουκ Μποξ, στίχοι: Μελίνα Τανάγρη)
Σαξόφωνο: Jan Garbarek
Ο μελισσοκόμος, Soundtrack. MINOS-EMI, 1986 | Τα περιεχόμενα: Το πέταγμα - Αυτοσχεδιασμός στα δύο θέματα / Το βαλς του γάμου / Θέμα του αποχαιρετισμού και βαλς / Θέμα του αποχαιρετισμού / Το rock της καντίνας / Κραυγή / Θέμα του αποχαιρετισμού - Παραλλαγή Α΄ / Νανούρισμα / Αυτοσχεδιασμός στα δύο θέματα / Θέμα του αποχαιρετισμού - Παραλλαγή Β' / I'll hit the roads. Τραγούδι του τζουκ μποξ  (στίχοι: Μελίνα Τανάγρη)- Julie Massino / Τα βουρκωμένα μάτια μου. Τραγούδι στο καφενείο (στίχοι: Λ. Παπαδόπουλος) - Γιώργος Νταλάρας / Το βαλς / Βαλς / Θέμα του αποχαιρετισμού - Παραλλαγή Γ' / Η σιωπή / Θέμα του αποχαιρετισμού

 

Τοπίο στην ομίχλη (1988)

Σενάριο, σκηνοθεσία: Θόδωρος Αγγελόπουλος
Διακρίσεις: 1998. Αργυρό Λιοντάρι στο Φεστιβάλ Βενετίας. 1989. Ευρωπαϊκό Βραβείο Félix.
Θέμα της ταινίας: Η Βούλα κι ο Αλέξανδρος είναι δυο παιδιά, αδέλφια, που ο πατέρας τους δουλεύει μετανάστης στη Γερμανία. Αυτή, τουλάχιστον, είναι η απάντηση που τους δίνει η μητέρα τους όταν εκείνα τον αναζητούν. Μια μέρα, επιβιβάζονται σ' ένα τρένο που νομίζουν ότι θα τους μεταφέρει στη Γερμανία. Το ταξίδι τους δε φαίνεται να πραγματοποιείται. O προορισμός απομακρύνεται όσο τα δυο παιδιά εμπλέκονται σε μια διαρκή αντιπαράθεση με την πραγματικότητα, που τους «καθυστερεί» σε διάφορους ενδιάμεσους σταθμούς κατά μήκος της χώρας. Μετά από μια σκληρή περιπλάνηση στη ζωή και την ενηλικίωση, θα φτάσουν σ' εκείνο το σύνορο, πέρα απ' το οποίο πιστεύουν ότι θα βρουν τελικά έναν πατέρα, που αντιπροσωπεύει γι’ αυτά μια ελπίδα. Αν, μετά την έρημη και παρακμασμένη χώρα που διέτρεξαν, υπάρχει η «Γερμανία» πέρα απ' αυτό το σύνορο, τότε υπάρχει ελπίδα τα παιδιά να βρουν μόνα τους το δρόμο για να βγουν απ' τον δικό μας χαοτικό κόσμο.
Διανομή: Τάνια Παλαιολόγου, Μιχάλης Ζέκε, Στράτος Τζώρτζογλου, Δημήτρης Καμπερίδης , Βασίλης Κολοβός, Γεράσιμος Σκιαδαρέσης, Κώστας Τσαπέκος, Αντρέας Βαρούχας, Νάντια Μουρούζη, Σωκράτης Αλαφούζος, Ηλίας Λογοθέτης, Νίκος Κoύρος, Βάσια Παναγοπούλου, Παναγιώτης Μποτίνης, Τούλα Σταθοπούλου, Εύα Κοταμανίδου, Αλίκη Γεωργούλη, Βαγγέλης Καζάν, Κυριάκος Κατριβάνος, Νίνα Παπαζαφειροπούλου, Γρηγόρης Ευαγγελάτος, Στράτος Παχής, Χριστόφορος Κ. Νέζερ, Γιάννης Φύριος
Μουσική: Ελένη Καραΐνδρου
 

Το μετέωρο βήμα του πελαργού (1991)

Σενάριο, σκηνοθεσία: Θόδωρος Αγγελόπουλος
Θέμα της ταινίας: Ένας πολιτικός, μετά από μια συνεδρίαση στη βουλή όπου εκφωνεί μάλλον μια ποιητική ανακοίνωση παρά έναν πολιτικό λόγο, εγκαταλείπει το κοινοβούλιο και το σπίτι του, κι εξαφανίζεται χωρίς ν' αφήσει κανένα ίχνος. Ένας δημοσιογράφος που κάνει ρεπορτάζ στην παραμεθόριο για τους εγκλωβισμένους στα σύνορα μετανάστες και πρόσφυγες διαφόρων φυλών, συναντά έναν άντρα που η εξωτερική του εμφάνιση ταιριάζει με τα χαρακτηριστικά του αγνοούμενου πολιτικού. Παρά τις έρευνές του και μια συνάντηση που καταφέρνει να οργανώσει ανάμεσα στον άγνωστο και τη γαλλίδα γυναίκα του πολιτικού, η ταυτότητα του αγνώστου παραμένει ανεξακρίβωτη. Η γυναίκα δεν τον αναγνωρίζει, κι εκείνος δε φαίνεται διατεθειμένος ούτε για μια στιγμή να μας δώσει ένα σημάδι ότι δεν πρόκειται για τον πολιτικό που αγνοείται. Σ’ αυτόν τον κατακερματισμένο κόσμο όπου έχει καταφύγει, στην απομόνωση ενός κόσμου με δικό του θεό και νόμο, συμπιεσμένο ανάμεσα σε εμπόδια, σύνορα και όρια, όλα μετεωρίζονται σε μιαν αβέβαιη πραγματικότητα…
Διανομή: Marcello Mastroianni, Jeanne Moreau, Γρηγόρης Πατρικαρέας, Δώρα Χρυσικού, Ηλίας Λογοθέτης, Βασίλης Μπουγιουκλάκης, Δημήτρης Πουλικάκος, Γεράσιμος Σκιαδαρέσης, Αθηνόδωρος Προύσαλης, Μιχάλης Γιαννάτος, Χριστόφορος Κ. Νέζερ
Μουσική: Ελένη Καραίνδρου
Τραγούδι: Χάρις Αλεξίου (Πανσέληνος ο έρωτας, στίχοι: Κ. Χ. Μύρης)
Το μετέωρο βήμα του πελαργού, Soundtrack. MINOS-EMI, 1991. ECM, 1992 | Τα περιεχόμενα: Τίτλοι / Η αναζήτηση - Θέμα του πρόσφυγα παραλλαγή Α / Αίθουσα χορού - το blues / Η γειτονιά του Θέμα του πρόσφυγα / Πανσέληνος ο έρωτας (στίχοι: Κ. Χ. Μύρης) - Χάρις Αλεξίου / Θέμα του πρόσφυγα / Η αναζήτηση - Θέμα του πρόσφυγα παραλλαγή Β / Το βαλς της νύφης / Η αναζήτηση - Θέμα του πρόσφυγα παραλλαγή Γ / Χασαποσέρβικο / Φινάλε

 

Το  βλέμμα του Οδυσσέα (1995)

Σενάριο, σκηνοθεσία: Θόδωρος Αγγελόπουλος
Διακρίσεις: 1995. Μεγάλο βραβείο της Επιτροπής (Grand Prix du Jury) του Φεστιβάλ Καννών· Βραβείο της Διεθνούς Κριτικής, Φεστιβάλ Καννών· Félix των κριτικών (ταινία της χρονιάς)
Θέμα της ταινίας: O ελληνοαμερικανός σκηνοθέτης Α. επιστρέφει μετά από πολλά χρόνια στην πατρίδα, αναζητώντας τρεις μπομπίνες ανεμφάνιστου φιλμ των Αδελφών Μανάκη, πιονιέρων του κινηματογράφου στα Βαλκάνια. Η απεγνωσμένη αναζήτηση του φιλμ όπου καταγράφηκε το πρώτο βλέμμα πάνω σε τούτη τη χερσόνησο, γίνεται ταυτόχρονα και η αναζήτηση ενός βλέμματος από πλευράς του Α. (του Αγγελόπουλου, κατ’ επέκταση), που ψάχνει έναν καινούργιο τρόπο να ξαναδεί τον κόσμο.
Η οδύσσεια του Α. δεν είναι μια ομηρική Oδύσσεια. Όλα τα ομηρικά αντίστοιχα δεν αναγνωρίζονται παρά μόνο σαν σχήματα, σκορπισμένα στοιχεία στο μακρύ ταξίδι της σύνθεσης. Τώρα που όλες οι ιδεολογίες κατέρρευσαν, τώρα που το σοσιαλιστικό όνειρο κύλησε στο ποτάμι της Ιστορίας, η περιπέτεια του βλέμματος απέμεινε η μόνη περιπέτεια να αφηγηθείς.

Διανομή: Harvey Keitel (A.), Maia Morgenstern, Erland Josephson, Θανάσης Βέγγος, Γιώργος Μιχαλακόπουλος, Ντόρα Βολανάκη, Μάνια Παπαδημητρίου, Angel Ivanof, Ljuba Tadic, Cert Llanaj, Αγνή Βλάχου, Γιάννης Ζαβραδινός, Βαγγέλης Καζάν, Μίρκα Καλατζοπούλου, Δημήτρης Καμπερίδης, Εύα Κοταμανίδου
Μουσική: Ελένη Καραΐνδρου
Το βλέμμα του Οδυσσέα, Soundtrack, ECM, 1995 | Τα περιεχόμενα: Ulysses' Theme / Litany Variation I / Ulysses' Theme Variation I / Woman's Theme / Ulysses' Theme Variation II / Ulysses' Theme Variation III / The River / Ulysses' Theme / Ulysses' Theme, Litany / Ulysses' Gaze / Woman's Theme / Ulysses' Theme, Lento, Largo, Dance, Bysantine Psalm / Written-By - Traditional / Ulysses' Theme Variation IV / Ulysses' Theme Variation V / Ulysses' Theme Variation VI / Ulysses' Theme Lento, Largo / Litany Variation II / Ulysses' Theme Variation VII

 

Μία αιωνιότητα και μια μέρα (1998)

Σενάριο, σκηνοθεσία: Θόδωρος Αγγελόπουλος
Θέμα της ταινίας: O Αλέξανδρος, ένας μεσόκοπος συγγραφέας, ασχολείται με το ημιτελές έργο του Σολωμού Ελεύθεροι πολιορκημένοι. Από το ποίημα λείπουν λέξεις, κι ο Αλέξανδρος αποπειράται να τις συγκεντρώσει, να τις αγοράσει, όπως έκανε για τις δικές του λέξεις κι ο Σολωμός. Τούτες οι λέξεις μπαίνουν στο παζλ της συμπλήρωσης του ημιτελούς αριστουργήματος, για να στοιχειώσουν και τη ζωή τού Αλέξανδρου. Όμως οι δυνάμεις του έχουν εξαντληθεί, κι ο ίδιος βαδίζει προς το θάνατο. O χρόνος που του απομένει, ανήκει στις αναμνήσεις, στον απολογισμό μιας ζωής, γεμάτης χαμένες ευκαιρίες και λάθος κινήσεις. Μόνο μία κίνηση υπάρχει ακόμα: μια τυχαία συνάντηση μ’ ένα άστεγο αγόρι, παιδί των φαναριών. Προσκολλάται σ’ αυτό το παιδί, αναβάλλει την «αναχώρηση» και παρατείνει την αιωνιότητα κατά μία μέρα, για να μεταφέρει στον μικρό του φίλο κάτι από τη γνώση του, ν’ αφήσει τα ίχνη του πάνω σε κάποιον, μέσα από το βλέμμα του οποίου θα σωθεί εκείνος που φεύγει…
Διακρίσεις: 1998. Χρυσός Φοίνικας του Φεστιβάλ Καννών· Oικουμενικό Βραβείο της Καθολικής Εκκλησίας
Διανομή: Bruno Ganz (Aλέξανδρος), Isabelle Renauld (Άννα), Fabrizio Bentivoglio (ποιητής), Αχιλλέας Σκέβης (μικρός των φαναριών), Δέσποινα Μπεμπεδέλη (μητέρα), Ίρις Χατζηαντωνίου (κόρη), Ελένη Γερασιμίδου (οικονόμος), Νίκος Κούρος (θείος), Αλεξάνδρα Λαδικού (μητέρα Άννας), Αλέκος Oυδινότης (πατέρας Άννας), Βασίλης Σεϊμένης (γαμπρός Αλέξανδρου)
Μουσική: Ελένη Καραΐνδρου
Μία αιωνιότητα και μία μέρα, Soundtrack, ECM, 1998 | Τα περιεχόμενα: Hearing The Time / By The Sea / Eternity Theme / Parting A / Depart And Eternity Theme / Borders / Wedding Dance / Parting B / To A Dead Friend / Eternity Theme Variation I / Depart And Eternity Theme Variation I / Bus-Part I / Depart And Eternity Theme Variation II / Bus-Part II / Trio And Eternity Theme / Poet, The / Depart And Eternity Theme Variation III / Depart



Το λιβάδι που δακρύζει (2004)

Σενάριο, σκηνοθεσία: Θόδωρος Αγγελόπουλος
Θέμα της ταινίας: Μια ομάδα ξεριζωμένων Ελλήνων της Οδησσού φτάνει σε ένα βαλτότοπο της Ελλάδας που ορίζεται ένα ποτάμι που τον διασχίζει. Οι πρόσφυγες στεριώνουν εκεί έναν οικισμό προσπαθώντας να ξανακτίσουν τη ζωή τους. Μια οικογένεια κυριαρχεί. Ο πατέρας αυστηρός και πείσμων, μετά το θάνατο της γυναίκας του θα θελήσει να παντρευτεί την Ελένη, ένα κοριτσάκι που μεγάλωσε στο σπίτι του αφού το είχαν περιμαζέψει στο φευγιό τους μέσα στο χαμό του διωγμού. Ο γάμος δεν θα γίνει ποτέ και η Ελένη το σκάει με το γιο του που αγαπιούνται από παιδιά. Η περιπλάνηση των δύο νέων στην Ελλάδα, με την προστασία μιας ομάδας μουσικών, μετατρέπεται σε μια τραγική ιστορία. Η ταραγμένη πολιτική σκηνή οδηγεί τους νέους να αντιμετωπίσουν μια σειρά από γεγονότα που σημαδεύουν οριστικά τη ζωή τους. Μη μπορώντας να στεριώσουν πουθενά, κουβαλώντας την κατάρα του πατέρα για την προδοσία, ο νέος θα αναγκαστεί να φύγει στην Αμερική σε αναζήτηση μιας καλύτερης μοίρα. Η Ελένη, μόνη της πλέον θα βιώσει τη φρίκη του πολέμου και του εμφύλιου, χάνοντας και τα δυο της παιδιά. Μετά από διαδοχικές φυλακίσεις για αντιστασιακή δράση θα εξοριστεί από την πατρίδα που νόμισε ότι είχε βρει φτάνοντας μια μέρα μικρό παιδάκι στην Ελλάδα.
Διανομή: Αλεξάνδρα Αϊδίνη, Νίκος Πουρσανίδης, Γιώργος Αρμένης, Βασίλης Κολοβός, Εύα Κοταμανίδου, Τούλα Σταθοπούλου, Μιχάλης Γιαννάτου, Γρηγόρης Ευαγγελάτος, Θάλεια Αργυρίου, Σμάρω Γαϊτανίδου, Αλίκη Καμινέλλη, Ανδρομάχη Χρυσομάλλη, Χριστίνα Μπακαλάκη
Μουσική: Ελένη Καραΐνδρου
Το λιβάδι που δακρύζει, Soundtrack, ΛΥΡΑ, ECM, 2004 | Τα περιεχόμενα: Τίτλοι / Η αναζήτηση - Θέμα του πρόσφυγα παραλλαγή Α / Αίθουσα χορού - το blues / Η γειτονιά του Θέμα του πρόσφυγα / Πανσέληνος ο έρωτας (στίχοι: Κ. Χ. Μύρης) - Χάρις Αλεξίου / Θέμα του πρόσφυγα / Η αναζήτηση - Θέμα του πρόσφυγα παραλλαγή Β / Το βαλς της νύφης / Η αναζήτηση - Θέμα του πρόσφυγα παραλλαγή Γ / Χασαποσέρβικο / Φινάλε

 

Η σκόνη του χρόνου (2008)

Σενάριο, σκηνοθεσία: Θόδωρος Αγγελόπουλος
Θέμα της ταινίας: O Α, Αμερικανός σκηνοθέτης ελληνικής καταγωγής, γυρίζει μια ταινία πάνω στην ιστορία του και την ιστορία των γονιών του. Μια ιστορία που εξελίσσεται στην Ιταλία, την Γερμανία, την Ρωσία, το Καζακστάν, τον Καναδά και τις Η.Π.Α. Κεντρικό πρόσωπο, η Ελένη, που διεκδικείται και διεκδικεί το απόλυτο της αγάπης. Ταυτόχρονα, ένα μακρύ ταξίδι, στην μεγάλη Ιστορία και στα γεγονότα των τελευταίων πενήντα χρόνων που σημάδεψαν τον 20ο αιώνα. Τα πρόσωπα της ταινίας κινούνται σαν σε όνειρο, η σκόνη του χρόνου μπερδεύει τις μνήμες. Ο Α τις αναζητά και τις ζει στο παρόν.
Διανομή: Willem Dafoe, Bruno Ganz, Michel Piccoli, Irene Jacob, Christiane Paul, Ρένη Πιττακή, Κώστας Αποστολίδης, Αλέξανδρος Μυλωνάς, Norman Mozzato, Alessia Franchin Valentina Carnelutti, Tiziana Pfiffner, Chantel Brathwaite, Herbert Meurer. Sciatoslav Yshakov, Vladimir Bogenko, Ivan Nemtsev  Πέτρος Αλατζάς, Tatiana Gladneva, Arish Galibian, Lev Sankin, Anja Lais, Jerry Mastrodomenico, Zoia Vasiytina, Vadim Pianov, Igor Mikhelson, Andreas Bach, Tim Jansen, Nicque Derenbach, Dela Gakpo, Nina Sytina, Gennadij Ermakov, Ilia Kharchev, Φιλήμων Φωτόπουλος, Olga Bybnova, Sergey Iordan
Μουσική: Ελένη Καραΐνδρου
Ελληνική Συμφωνική ορχήστρα της ΕΡΤ, Διεύθυνση ορχήστρας: Αλέξανδρος Μυράτ
Σολίστ: Ναταλία Μιχαηλίδου
Φωνητικά: Αλέξανδρος Μίχος, Μαρλέν Αγγελίδου, Χρήστος Μάστορας, Λιάνα Παπαλέξη, Αλέξανδρος Μπαλακάκης
Η σκόνη του χρόνου, Soundtrack, ECM, 2009 | Τα περιεχόμενα
LE TEMPS PERDU / DANCE THEME VAR II / NOTES I / SEEKING VAR II / WALTZ BY THE RIVER / UNRAVELLING TIME I / TSIGANIKO I / DANCE THEME VAR I / SEEKING / MEMORIES FROM SIBERIA / UNRAVELLING TIME II / NOTES II / TSIGANIKO II / SEEKING VAR I / DANCE THEME / LE MAL DU PAYS / NOSTALGIA SONG / SOLITUDE / ADIEU

 


Πηγές

 

 

Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου

Σχόλια  

 
+1 #1 Θεοδόσης Βαφειάδης 25-01-2012 01:43
Ωραίο αφιέρωμα Δώρα! Είναι αλήθεια πως οι μαγικές εικόνες του Αγγελόπουλου ταίριαξαν απόλυτα με τις μελωδίες της Καραΐνδρου. Όπως στη συνεργασία Φεντερίκο Φελίνι - Νίνο Ρότα, έτσι και εδώ... καλό ταξίδι στον κορυφαίο δημιουργό. Ο "Θίασος" θα περιοδεύει χωρίς τις οδηγίες του από δω και πέρα.
Παράθεση
 

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Ο καλλιτέχνης δεν είναι ο πιο ευαίσθητος άνθρωπος. Η αποστολή του είναι να εκφράζει τη ζωή με αισθητικό τρόπο.
Γιάννης Ζουγανέλης

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

23/10/1925 Γεννήθηκε στην Ξάνθη ο συνθέτης Μάνος Χατζιδάκις
24/10/2010 Έφυγε από τη ζωή ανήμερα των γενεθλίων της η τραγουδίστρια του Νέου Κύματος Καίτη Χωματά