110 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
14.12.2017
Ορφέας | Main Feed

Συνεντεύξεις

Τάσος Π. Καραντής

Νίκος Καλλίνης : «Στους καιρούς που ζούμε, εκείνο που μοιάζει να λείπει πιο πολύ, είναι αυτό που περισσότερο από κάθε άλλη φορά είναι αναγκαίο: Η αλληλεγγύη»

Συνέντευξη στον Τάσο Π. Καραντή


Είναι κάτι συνεντεύξεις – και τέτοια είναι αυτή με το Νίκο Καλλίνη – που είναι τόσο ωραία δομημένες, κι οι απαντήσεις, από καρδιάς, αλλά και με ειρμό και στιβαρές, που μπαίνεις στον πειρασμό, να γράψεις την περίληψη, στη δική σου δημοσιογραφική εισαγωγή.
Δεν θα το κάνω, θα πω μόνο, ότι πάντα αγαπούσα το είδος και το ύφος των τραγουδιών του Νίκου(να αποκαλυφτώ κι εγώ, ότι με το «Παραισθήσεις», με δένει μια καυτή ερωτική μου σχέση, προ 20ετίας…) κι ότι πάντα ήθελα μια συνέντευξη μαζί του.
Να ’ναι καλά το, εξαιρετικό, «Τελευταίο Πέρασμα», η επιτυχημένη, μουσική παράσταση «Προς την Επόμενη Θάλασσα», κι ένα από τα καλύτερα τραγούδια που έχω ακούσει τελευταία - το «Σε ποια θάλασσα αρμενίζεις» με τη Σαββέρια Μαργιολά - που μας έδωσε την αφορμή γι’ αυτήν την κουβέντα ζωής.
Το Σάββατο στις 7/6, στο «ΡΥΘΜΟΣ STAGE», το ταξίδι κλείνει τον πρώτο κύκλο του, κι αυτή η συνέντευξη, μας αποκαλύπτει πολλά, τώρα, που φτάσαμε στον τελευταίο του σταθμό.
 Διαβάστε την, προετοιμαστείτε δηλαδή, κι ελάτε συνταξιδιώτες «Προς την Επόμενη Θάλασσα»!




Νίκο, στη «διαδρομή σου»(στο καλλιτεχνικό βιογραφικό σου, δηλαδή), αυτοπροσδιορίζεσαι ως συνθέτης, τραγουδιστής και κιθαρίστας, που γεννήθηκε στον Πειραιά, μεγάλωσε στο Πέραμα κι είσαι αυτοδίδακτος μουσικός, όπου γράφεις τραγούδια, από πολύ νεαρή ηλικία, έχοντας συμμετάσχει, σαν κιθαρίστας και τραγουδιστής, σε διάφορες μπάντες. Να ξεκινήσουμε από την αρχή; Κι εννοώ, το πότε, το πώς και το γιατί, της έναρξης της σχέσης σου με τη μουσική και το τραγούδι.


Αυτοδίδακτος μουσικός από την ηλικία των 8,  πρωτόπαιξα μαντολίνο, συνέχισα στο μπουζούκι του πατέρα μου και 12 χρονών πέρασα στην κιθάρα, όπου και με τα πρώτα 3 ακόρντα που έμαθα, συνέθεσα το πρώτο μου τραγούδι («Ο ΒΡΑΧΟΣ») σε στίχους της φίλης και συμμαθήτριας μου Χριστίνας Γεραλή. Μια ηλεκτρική κιθάρα που μου έστειλαν κάποιοι συγγενείς από τον Καναδά στα 16 μου, ο δίσκος «LIVE IN COOK COUNTY JAIL» του B.B.King και το να παρακολουθώ τις πρόβες του Περαμιώτη κιθαρίστα Σταύρου Καράμπελα (φίλου του Γιάννη Σπάθα και του Κώστα Δουκάκη), στάθηκαν  τα καθοριστικά στοιχεία  για την μουσική μου εξέλιξη και πορεία, όπως βέβαια και το μεγάλωμα μου, σε μια λαϊκή γειτονιά, με όλα τα μουσικά ακούσματα που αυτό συνεπάγεται…



Τα πρώτα σου βήματα στη δισκογραφία, μας πάνε σχεδόν 30 χρόνια πίσω, στα μέσα των ’80ς, και στο συγκρότημα των «ΕΝΑΛΛΑΞ». Μίλησέ μου λίγο γι’αυτή την εποχή.

Το 1979, 20 χρονών, περιπλανήθηκα στην Ευρώπη και έζησα στο Δυτικό – τότε – Βερολίνο, για 2 χρόνια παίζοντας σε ελληνικά, κυρίως, στέκια, αλλά και στο δρόμο, για τα προς το ζην. Εκεί κατάλαβα ότι η μοίρα μου με ήθελε μουσικό. Το 1984, με τον ΓΙΩΡΓΟ ΑΙΓΙΝΙΤΗ στα τύμπανα και τον 17χρονο τότε ΓΙΩΡΓΟ ΚΟΝΤΡΑΦΟΥΡΗ στο μπάσο, σχηματίσαμε  το συγκρότημα «ΧΑΡΟΥΜΕΝΕΣ ΚΟΥΔΟΥΝΙΣΤΡΕΣ», το οποίο αργότερα μετονομάστηκε σε «ΕΝΑΛΛΑΞ». Ορμητικός  και ακατέργαστος ήχος, φωτιά στο λαιμό η φωνή, σχεδόν στα όρια της κραυγής, όλες οι τάσεις, όλες οι αγαπημένες επιρροές, ριγμένες στην καυτή μαρμίτα της νιότης...                                                                             
Στέκι μας το ιστορικό «ΣΚΙΑΧΤΡΟ» στον  Πειραιά. Συγκροτήματα όπως οι «ΣΚΙΕΣ», οι  «SCORIA», οι «ΑΝΤί» - και στα ραδιόφωνα η δημιουργική αυγή των νέων ελλήνων τραγουδοποιών, συνέθεσαν, ίσως, την  πιο δημιουργική μουσική περίοδο της σύγχρονης ελληνικής σκηνής, που ο απόηχος της κρατάει μέχρι και σήμερα.
Με το συγκρότημα των  «ΕΝΑΛΛΑΞ» εμφανίστηκα στη δισκογραφία το 1985 στη συλλογή «ΣΥΝΤΑΓΗ  ΑΝΤΙ-ΘΑΝΑΤΟΥ» και το τραγούδι «ΚΟΝΤΡΑ»(Γ. ΚΟΝΤΡΑΦΟΥΡΗΣ – μπάσο, πλήκτρα  /  ΧΡ. ΑΔΡΙΑΝΟΣ – τύμπανα, Γ.ΠΟΛΥΜΕΝΑΚΟΣ - στίχοι).
Το 1986 κυκλοφόρησε από την F.M.RECORDS  το πρώτο μου  άλμπουμ με τίτλο το όνομα του γκρουπ.    

                                                                       


Το 1988, μαζί με τον συνθέτη Κώστα Λογοθετίδη, σχηματίζετε το συγκρότημα «ΕΚΕΙΝΟΣ + ΕΚΕΙΝΟΣ», με συνεχή δισκογραφική παρουσία από το1991 ως το 2004 κι αρκετά τραγούδια – επιτυχίες («Χειμωνιάτικα Μπαρ», «Χρώματα», «Παραισθήσεις», «Τα λόγια κομμάτια», κ.ά.).  Τι σε οδήγησε από τους «ΕΝΑΛΛΑΞ», στους «ΕΚΕΙΝΟΣ + ΕΚΕΙΝΟΣ» και πως θα αποτιμούσες, τώρα, 10 χρόνια μετά την αποχώρηση σου από το συγκρότημα, αυτήν την περίοδο της καριέρας σου;

Οι «ΕΝΑΛΛΑΞ» ήταν ένα πειραματικό στάδιο στην ζωή όλων των συντελεστών του γκρουπ. Όμως οι «ΕΚΕΙΝΟΣ + ΕΚΕΙΝΟΣ» φάνηκε από την αρχή ότι ήταν για μεγάλα πράγματα: Νέος ήχος, νέα δεδομένα στη σύνθεση, ένα ποπ - ροκ υψηλού επιπέδου και - κυρίως - ένας στίχος που άγγιζε πολύ κόσμο χωρίς να είναι ούτε «ελαφρύς» αλλά ούτε και εξεζητημένος. Με τον Κώστα Λογοθετίδη είχα την τύχη να μοιραστώ 15 από τα πιο δημιουργικά χρόνια της ζωής μου. Δουλέψαμε πολύ, γελάσαμε πολύ, γράψαμε τραγούδια που άντεξαν στον χρόνο, ζήσαμε  έντονα, μάθαμε πολλά.  Όμως η επιτυχία των «ΕΚΕΙΝΟΣ + ΕΚΕΙΝΟΣ», ήδη από την αρχή της συνεργασίας μας, ήταν αποτέλεσμα αφοσίωσης και σκληρής δουλειάς. Ατέλειωτων ωρών στο στούντιο και σχεδόν ολοκληρωτικού δοσίματος στη μουσική δημιουργία. Φτιάχναμε ωραία πράγματα και το διασκεδάζαμε  κανονικά. Δύο όμως - κατά την γνώμη μου - στάθηκαν τα κρίσιμα σημεία: 1) το "ΜΙΑ ΓΥΝΑΙΚΑ ΜΟΝΟ ΞΕΡΕΙ" που  απογείωσε τη δημοτικότητά μας (αλλά και η αδυναμία μας - ή η απροθυμία μας- να διαχειριστούμε προς όφελος μας όλο αυτό το θόρυβο που δημιουργήθηκε) και 2) Η επιτυχία του τραγουδιού αυτού μας αποδιοργάνωσε, στραφήκαμε προς πιο λαϊκότροπους δρόμους και χαθήκαμε, αν και στην πορεία δώσαμε τραγούδια - σταθμούς του τί θα μπορούσαμε να κάνουμε, όπως τις «ΠΑΡΑΙΣΘΗΣΕΙΣ» (σε στίχους Γιώργου Πολυμενάκου). Ξαναβρήκαμε τον εαυτό μας το 2000 με το δίσκο «Ρόδο + Αγκάθι»  και τα  «Λόγια κομμάτια».




Από το 2004 και μετά, ακολούθησε, για κάποια χρόνια, μια περίοδος σιωπής και δημόσιας καλλιτεχνικής αποχής. Γιατί;



Ήδη από το 2000, για μένα είχε αρχίσει η εσωτερική διαδικασία εξόδου από το συγκρότημα λόγω κούρασης. Όλη αυτή η πολύχρονη προσπάθεια, με τις ατέλειωτες ώρες σύνθεσης, πρόβας, στίχου, ΣΥΝ βραδινές εμφανίσεις, είχε αρχίσει να δοκιμάζει τις αντοχές μου. Έτσι, το 2004, επιθύμησα λιγότερη μουσική και καριέρα και περισσότερο χρόνο για μένα και την οικογένεια μου. Ήταν επόμενο, λοιπόν, να μην μπορούμε να συνεχίσουμε να δημιουργούμε πια μαζί με τον Κώστα και ο καθένας να τραβήξει  τον δικό του μουσικό δρόμο. Ακολούθησαν  τα  « Χρόνια Της Σιωπής», όπως τα αποκαλώ, που ξεκίνησε μεν σαν μια περίοδος  ηθελημένης « ηρεμίας»  και  «μουσικής ανακατάταξης», κατά την οποία  έγραψα μεν αρκετά τραγούδια, αλλά  ελάχιστα δημοσιοποιήθηκαν,  με πιο γνωστό το «Ένα Σύννεφο» ( Ντουέτο Ραλλίας Χρηστίδου - Γιάννη Κότσιρα ) σε στίχους του Τάσου  Βουγιατζή. Όμως, το 2006, η ζωή επιφύλαξε δυσάρεστα σενάρια  για μένα  και την οικογένεια μου και αυτή η προσπάθεια  να προσαρμοστώ στα νέα δεδομένα με πήγε σε τελείως άλλους δρόμους. Στην αρχή με γονάτισε, όμως μετά, με πήγε σε άλλες παρέες ανθρώπων, πέρα από τις μουσικές, γνώρισα καθημερινούς ήρωες, εμπνεύστηκα από τον αγώνα τους, έμαθα για μένα, διόρθωσα βασικά μου ελαττώματα, βίωσα την αγωνία και την περιπέτεια της πατρότητας - κάτι που θεωρώ τώρα πια ότι είναι  το σημαντικότερο έργο που μπορεί να αναλάβει κάποιος και το μεγαλύτερο στοίχημα της ζωής. Ξέχασα το «εγώ» για χάρη του «εμείς», έμαθα να αντλώ  δύναμη από μικρές καθημερινές χαρές, έμαθα την αξία του να ζεις  και να μη βαρυγκομάς για τα ασήμαντα, ένοιωσα  τι θα πει να είσαι  ευγνώμων  για την κάθε - μια ξεχωριστή και πολύτιμη παραπάνω μέρα στη ζωή, ένοιωσα - επιτέλους!! - συμφιλιωμένος με τον χρόνο και τις αλλαγές που φέρνει.


Από το 2007-8 παρέα με τους συνεργάτες σου από τους «Εκείνος+Εκείνος», Γιώργο Ρουμάνη (τύμπανα), Δημήτρη Πικέα (μπάσο - τραγούδι) και αργότερα και με τη Μαρία Σαχπασίδη (πλήκτρα - φωνή), παρουσιάζεις ζωντανά τα «Μυστικά κι αγαπημένα» τραγούδια σου, σε γνωστά στέκια της Αθήνας και της περιφέρειας. Ποια ήταν  η ταυτότητα αυτού του πρότζεκτ και τι ακριβώς ήθελες να παρουσιάσεις, μέσα απ’αυτό, στο κοινό;


Το 2007-8, μετά από παραινέσεις και διακριτικά «σπρωξίματα», από τους φίλους και συνεργάτες μου Γιώργο Ρουμάνη (ο ντράμερ) και Δημήτρη Πικέα (ο μπασίστας), άνοιξα πάλι τον υπολογιστή και την κονσόλα, έστησα τα μικρόφωνα, άλλαξα  τις  χορδές στις κιθάρες μου και ξαναμπήκα στο προβάδικο να  συνεχίσω αυτό που είχε μείνει μισοτελειωμένο. Την επιστροφή μου στην μουσική  τη χρωστώ ουσιαστικά σε αυτούς τους δυο. Δεν υπήρχε συγκεκριμένη ταυτότητα  σε αυτό το πρότζεκτ, μόνο θέληση για ζωή και επιστροφή στη δημιουργία… Περάσαμε 2-3 όμορφα χρόνια… Παίξαμε και Ταξιδέψαμε…



«Μυστικά κι αγαπημένα», όμως, είναι κι ο τίτλος, μιας – σε διαρκή εξέλιξη, θα το έλεγα – δισκογραφικής σου δουλειάς.Πως γεννήθηκε αυτή η ιδέα, ο τίτλος αυτής της δουλειάς, τα ίδια τα τραγούδια και το περιεχόμενό τους, αλλά κι η δίοδος κι ο τρόπος παρουσίασής τους, μέσα από το διαδικτυακό χώρο www.texni.org του Γιώργου Πολυμενάκου;


Τα «Μυστικά & Αγαπημένα» μου τραγούδια: Γραμμένα σε δύσκολες εποχές και, κυρίως, σαν αντιπερισπασμός ενάντια στην τρέλα, τα τραγούδια αυτά άρχισαν να γράφονται δίχως «πρέπει» και περιορισμούς και ήδη, το 2006, υπήρχαν κάποιες συνθέσεις στις οποίες είχα γράψει τη μουσική, ενώ στίχους, εκτός από εμένα, είχαν γράψει οι φίλοι και συνεργάτες Δήμητρα Νεοφύτου, Κώστας Στάθης, Γιάννης Ζαφείρης & ο Τάσος Βουγιατζής. Αγαπημένα τραγούδια, που τα κράτησα μυστικά, ακόμα και από τους πολύ κοντινούς μου, για χρόνια, μη θέλοντας να τα δημοσιοποιήσω, ίσως επειδή, λόγω χαρακτήρα, πολλές φορές τα σχόλια και οι κριτικές, στο παρελθόν με αποδιοργάνωσαν και με έσπρωξαν μακριά από τα μουσικά μονοπάτια που ήθελα αληθινά να βαδίσω. Καλά ή κακά, άρτια ή μισοτελειωμένα, είναι για μένα πολύτιμα καθώς, παρά τις όποιες δυσκολίες, γράφτηκαν σε ένα καθεστώς σπάνιας εκφραστικής ελευθερίας… Ο διαδικτυακός  χώρος  www.texni.org του Γιώργου Πολυμενάκου είναι ένα φιλόξενο καταφύγιο για πολλές μορφές Τέχνης  πού σε αυτούς τους Δύσκολους + Περίεργους  Καιρούς,  παραμένουν άστεγες …

Με το Γιώργο Πολυμενάκο συνεργάστηκες και στη μουσική ταινία «Το Τελευταίο Πέρασμα» (που πλέον κυκλοφορεί σε dvd και σε cd). Πως οδηγήθηκες σ’ αυτή τη συνεργασία, και, πολύ συνοπτικά, τι θα έλεγες στον αναγνώστη – ακροατή, ότι είναι το «Τελευταίο Πέρασμα»;


Κατ’ αρχήν, ευχαριστώ τη ζωή, που έφερε κοντά μου άτομα ικανά να νοιάζονται & να μοιράζονται. Χωρίς τη βοήθεια τους, πολλές καλές ιδέες και σχέδια θα είχαν παραμείνει ακυρωμένα όνειρα…Ο Γιώργος είναι ένα από αυτά τα άτομα που έρχονται στη ζωή σου για να μείνουν για πάντα. Είμαστε μαζί από την πρώτη Γυμνασίου. Μαζί στα πρώτα τραγούδια  των «ΕΝΑΛΛΑΞ», μαζί στους «ΕΚΕΙΝΟΣ + ΕΚΕΙΝΟΣ». Μαζί και στο έργο ζωής που είναι αυτή η ταινία: Το «Τελευταίο Πέρασμα» ξεκίνησε σαν απόπειρα  να αποδοθεί ένας φόρος τιμής και μνήμης στον Γιάννη Λεμπέση, έναν καλό φίλο, που έφυγε νωρίς, μέσα από τα τραγούδια που κατά καιρούς εγώ και ο Πέτρος Συνοδινός είχαμε γράψει με τον Γιώργο, αλλά και γράφοντας νέα που θα εξυπηρετούσαν την πλοκή της ταινίας. Έγινε όμως κάτι παραπάνω από μια μουσική ταινία: α) Έγινε το ντοκιμαντέρ της διάλυσης της Επισκευαστικής Ζώνης του Περάματος, βασικής πηγής εισοδήματος για την πόλη,  και β) μια μουσική, οπτική και μυθοπλαστική υπόμνηση, ότι πιθανόν να είναι εφικτό, αυτό που φαντάζει αδύνατο να συμβεί: δηλ. να σπάσουμε τα δεσμά που μας καταπιέζουν και μας χωρίζουν - όποια κι αν είναι αυτά. Απαραίτητη προϋπόθεση: Η αλληλεγγύη και η συνεργασία. Αυτά ως προς τις γενικές επιδιώξεις. Αλλά υπήρξε και μια "παράπλευρη ωφέλεια" : Στάθηκε  η αφορμή να γνωριστούμε και να συνεργαστούμε με την Σαββέρια Μαργιολά...

Κι από το «Τελευταίο Πέρασμα» πέρασες «Προς την επόμενη θάλασσα»! Φέτος συμμετέχεις στην, ομότιτλη, μουσική παράσταση, μαζί με τους, Πέτρο Συνοδινό, Σαββέρια Μαργιολά, Μαρία Σαχπασίδη, Δημήτρη Αιγινίτη. Πως προέκυψε αυτό το ταξίδι, που κλείνει τον πρώτο κύκλο του, το Σάββατο 7/6 στο «ΡΥΘΜΟΣ STAGE»;  


                                                           
Στους καιρούς που ζούμε, εκείνο που μοιάζει να λείπει πιο πολύ, είναι αυτό που περισσότερο από κάθε άλλη φορά είναι αναγκαίο: Η αλληλεγγύη. Το ανέφερα και πιο πριν. Για μας αυτή η έννοια δεν είναι αφηρημένη. Προσπαθούμε να την κάνουμε πράξη καθημερινά. Με τον Πέτρο Συνοδινό και τη Σαββέρια Μαργιολά, επιλέξαμε να προσπαθήσουμε  να ακολουθήσουμε μια κοινή πορεία προς την επόμενη θάλασσα της δημιουργικής μας  ζωής. Στην προσπάθειά μας  αυτή βρήκαμε, χωρίς κανένα δισταγμό, αλληλέγγυους συνοδοιπόρους, τη νεαρή τραγουδοποιό Μαρία Σαχπασίδη και τον Δημήτρη Αιγινήτη στα κρουστά –τύμπανα και φωνητικά. Στην παρέα προστέθηκε πρόσφατα και ο μπασίστας Κωνσταντίνος Νιχωρίτης. Αυτό που θέλουμε είναι, όταν μας βλέπει κάποιος επάνω στη σκηνή (ή και στις πρόβες μας) να αντιλαμβάνεται (ή, καλύτερα ειπωμένο, να αισθάνεται) αμέσως, ότι πρόκειται για μια άσκηση δημιουργικής συνύπαρξης, για μια εκδήλωση αγάπης και αλληλοσεβασμού. Η επιτυχία των φετινών παραστάσεων μας δείχνει, ότι αυτό το καταφέραμε σε μεγάλο βαθμό. Εδώ θα ήθελα να αναφερθώ στην ιδιαίτερη δημιουργική και ανθρώπινη σχέση που έχω αναπτύξει τα τελευταία χρόνια με τον φίλο και συνεργάτη Πέτρο Συνοδινό, που είναι κατά τη γνώμη μου ένας από τους πιο αξιόλογους έλληνες τραγουδοποιούς, αλλά και ένας εξαιρετικός κιθαριστας!!!  Εδώ υπάρχει δυνατή «χημεία»… και φαίνεται!!

  
  
  
  
  



Με τη Σαββέρια Μαργιολά, σε δένει κι η συμμετοχή σου, με τραγούδια σου, στο νέο της δίσκο «Αλισάχνη», όπου το «Σε ποια θάλασσα αρμενίζεις», έχει ξεχωρίσει για τα καλά, ακούγεται όλο και περισσότερο και, συνεχώς, συνάδελφοι της Σαββέριας, το ερωτεύονται αμέσως και το εντάσσουν στο ρεπερτόριό τους! Πως προέκυψε η συνεργασία σου με τη Σαββέρια Μαργιολά, και πως γεννήθηκε αυτό το ξεχωριστό, όπως αποδείχτηκε, τραγούδι; 
     

                                                                                                                   
Έχω πάντα ένα ντοσιέ με ανέκδοτους στίχους μαζί μου στα ταξίδια μου ή στις (σπάνιες) εκδρομές μου. Μου αρέσει να τους διαβάζω, σε διάφορες στιγμές και περιστάσεις. Επιστρέφοντας από τη Μήλο, πρόπερσι το καλοκαίρι, στο καράβι, γεννήθηκε το τραγούδι αυτό, ένα Ηπειρώτικο μπλούζ στη μέση του πελάγους, από τους στίχους της αγαπημένης φίλης και συνεργάτιδας Δήμητρας Νεοφύτου. Το παρουσίασα στη Σαββέρια σε μια πρόβα μας, της άρεσε από την πρώτη στιγμή  και… αυτό ήταν…


Νίκο, αν κι ως τραγουδοποιός, έχεις την δική σου καλλιτεχνική ταυτότητα, ως συνθέτη, βλέπω να σε διακρίνει, ένα πολυδιάστατο προφίλ, αν κρίνω, από τις δισκογραφικές συνεργασίες σου, με τον Δημήτρη Μητροπάνο, το Γιάννη Κότσιρα και τη Ραλλία Χρηστίδου, αλλά και με το Νότη Σφακιανάκη, το Γιώργο Μαζωνάκη, τον Αντώνη Ρέμο, τη Νατάσσα Θεοδωρίδου κ.ά. Θα ήθελες να μας «ξεμπλέξεις λίγο αυτό το κουβάρι», του Καλλίνη – συνθέτη τραγουδιών;


Το βασικό κοινό σημείο μου με τον Κώστα Λογοθετίδη ήταν η εσωτερική μας ανάγκη να γράφουμε μουσική και τραγούδια. Όλα τα υπόλοιπα(προσωπική προβολή & διαφήμιση), ήταν ανέκαθεν και για τους δυο μας σε δεύτερη μοίρα… Δεν καταφέραμε ποτέ να «πουλήσουμε» τις φάτσες μας ή να κτίσουμε ένα μεγαλύτερο όνομα στην «πιάτσα» γιατί δεν μας ενδιέφερε πραγματικά... Αυτό μάλλον ήταν τόσο έκδηλο, που ποτέ δεν μας πλησίασε κάποιος manager, αν και εμείς πλησιάσαμε αρκετούς - χωρίς όμως αποτέλεσμα! Απλά, γράφαμε τραγούδια… Κάποια κρατήσαμε για μας, κάποια τα ανταλλάξαμε με εμφανίσεις σε μαγαζιά και μεροκάματα, κάποια άλλα δόθηκαν επειδή εκτιμούσαμε τους ερμηνευτές... Έτσι, μένοντας για χρόνια έξω από το κύκλωμα των καλοκαιρινών φεστιβάλ, χειμωνιάτικων συναυλιών, αλλά και των μεγάλων επώνυμων μουσικών σκηνών, η μόνη δύναμη μας αλλά και ο βασικός τρόπος για να επιβιώσουμε ήταν (και είναι) να γράφουμε και να δίνουμε τραγούδια. Ανήκουμε μάλλον στην κατηγορία εκείνων των δημιουργών,  όπου  η ιστορία θα θυμάται  τα τραγούδια τους αλλά όχι τα ονόματα  ή τα πρόσωπα τους...

Ο Νίκος Καλλίνης τι θέση και στάση έχει απέναντι στα τεκταινόμενα της Ελλάδας του σήμερα, ως άνθρωπος και πολίτης, ιδιαίτερα, μετά τις πρόσφατες αυτοδιοικητικές εκλογές και ευρωεκλογές;


 Είμαι καλά με τον  εαυτό μου, υγιής(πολύ σημαντικό) και  έχω όρεξη  να κάνω πράγματα !!Το πρώτο και βασικότερο, είναι να διατηρήσω το κέφι μου για δημιουργία  σε μια  Ελλάδα που αλλάζει δραματικά. Το δεύτερο είναι,  να μεταδώσω αυτή μου τη διάθεση και σε άλλους..!! Συμμετέχω!! Στο Σύλλογο Γονέων και Κηδεμόνων των σχολειών των παιδιών μου, στο Σωματείο των Μουσικοσυνθετών... όπου μπορώ και νομίζω ότι κάτι μπορώ να προσφέρω !! Αποφεύγω να γκρινιάζω στο FACEBOOK… Οι καιροί που ζούμε, δυστυχώς, δεν ευνοούν τα σχέδια. Ευνοούν όμως τα όνειρα. Έτσι λοιπόν, αν όλα πάνε καλά, θα συνεχίσω να προσπαθώ, μόνος ή με την παρέα μου, κυρίως να δημιουργήσω ένα κλίμα ελπίδας… Εάν όχι, θα φροντίσω  να παραμείνω ήρεμος και έτοιμος για όλα, σε μια  Ελλάδα, που, αργά αλλά σταθερά, απαλλοτριώνεται…Έχω παιδιά και οφείλω να είμαι δυνατός και αισιόδοξος. Πήγα να ψηφίσω… Θα δείξει αν έκανα καλά…


 Γράφεις στη βιογραφική «διαδρομή σου», ότι απολαμβάνεις την περιπέτεια της πατρότητας, εξερευνάς τα όριά σου στα παιχνίδια της ζωής και τολμάς να ονειρεύεσαι. Πολύ ωραίο φινάλε για μια συνέντευξη! Ο επίλογος δικός σου!



Πιστεύω πως και στη μουσική και στην πατρότητα δοκιμάζονται η προσαρμοστικότητα μας, τα ανθρώπινα όρια μας, οι αντοχές μας στην πίεση των συναισθημάτων και η ευελιξία μας στη διαχείριση απρόβλεπτων καταστάσεων. Η διαφορά είναι ότι στη μουσική έχεις δικαίωμα κάρτας αλλαγής  ενώ στη πατρότητα όχι. Επίσης, και στη μουσική και στην πατρότητα, έρχονται στιγμές που αισθάνεσαι να αγγίζεις και τον Φωτεινό Θεό… αλλά και τον Σκοτεινό  Βυθό…

Υ.Γ. Τον Ιούνιο κλείνουν 10 χρόνια από την κυκλοφορία του τελευταίου CD –Single των «ΕΚΕΙΝΟΣ + ΕΚΕΙΝΟΣ»  με τίτλο «ΝΑ ΜΕ ΑΓΑΠΑΣ»… Λοιπόν,  αποφασίσαμε με τον Κώστα Λογοθετίδη, πως 10 χρόνια σιωπής ήταν αρκετά…Τι λέτε; 

 


 

Ενημερωθείτε:

Οι Νίκος Καλλίνης, Πέτρος Συνοδινός και Σαββέρια Μαργιολά στο Ρυθμό Stage

Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΕ ΑΛΛΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Η αίσθηση του ανεκπλήρωτου όταν είχαμε πετύχει, φιλοδοξίες, τύψεις, γενναιότητες, που σαν μεγεθυντικοί φακοί μεγάλωναν ως το άπειρο τον ελάχιστο εαυτό μας και δεν είδαμε τίποτα απ’ τον απέραντο κόσμο.
Τάσος Λειβαδίτης

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

14/12/1883 Γεννήθηκε στη Σμύρνη της Μικράς Ασίας ο μουσουργός Μανώλης Καλομοίρης
15/12/1933 Γεννήθηκε στην Αθήνα ο συνθέτης Άκης Πάνου

ΤΥΧΑΙΑ TAGS