112 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
23.10.2017
Ορφέας | Main Feed

Συνεντεύξεις


Με αφορμή την παράταση των εμφανίσεων του Παντελή Θαλασσινού στο Ρυθμός Stage για τις 22 και 23 Απριλίου μιλήσαμε μαζί του τόσο για τη δική του πορεία στο χώρο της μουσικής όσο και την πορεία του ίδιου του χώρου. Ο Παντελής Θαλασσινός είναι ένας καταξιωμένος καλλιτέχνης που κατάφερε να ξεχωρίσει και συνεχίζει να ξεχωρίζει χάρη σε αυτό το κάτι ιδιαίτερο που χαρακτηρίζει τον ίδιο και τα τραγούδια του. Έχει στο ενεργητικό του, από το ’87 που έκανε την πρώτη του δισκογραφία με τους «Λαθρεπιβάτες», δημιουργίες που έγιναν γνωστές και συνεχίζουν να είναι και στις επόμενες γενιές, ενώ πρόσφατα κυκλοφόρησε και το νέο του δίσκο, σε σύνθεση εξ’ ολοκλήρου δική του, με τίτλο «10 Τραγούδια της Ελπίδας».

Μετά από μεγάλο διάστημα αποστασιοποίησης από τις ζωντανές εμφανίσεις βρίσκεστε στο Ρυθμός Stage. Θεωρείτε πως τέτοιου είδους «διαλείμματα» είναι αναγκαία στην πορεία ενός καλλιτέχνη;

Νομίζω ότι χρειάζεται. Όταν δεν έχεις κάτι να πεις δεν χρειάζεται οπωσδήποτε να δουλέψεις, απλά και μόνο να πιέζεσαι για τα μεροκάματα.  Όταν η δουλειά μας είναι δημιουργική δεν μπορείς να δουλεύεις συνέχεια χωρίς να δημιουργείς.  Να κάθεσαι λίγο καιρό και όταν έχεις κάτι να πεις να βγαίνεις και να το λες.  Δεν χρειάζεται να είσαι πάντα στο προσκήνιο και πάντα κάπου  να τραγουδάς.  Δεν είσαι μόνο τραγουδιστής.

Μεταξύ άλλων στο Ρυθμός Stage παρουσιάζετε και τα τραγούδια του νέου σας άλμπουμ «10 Τραγούδια της Ελπίδας». Ελπίδα για τι; Σε τι πιστεύετε πως χρειάζεται να ελπίζει κανείς σήμερα;

Εγώ πιστεύω ότι δεν πρέπει να χάσουμε το όραμά μας.  Ελπίδα είναι το όραμα, αυτό που βλέπουμε μπροστά μας, αυτό το φωτάκι στο τούνελ που λέμε. Όσο κι αν τρέμει το φωτάκι, πάντα υπάρχει, και δεν πρέπει να το χάσουμε. Ελπίδα είναι η αισιοδοξία.

Νομίζετε πως χρειάζεται ελπίδα και για τον χώρο της μουσικής, όπως αυτός έχει διαμορφωθεί στις μέρες μας;
Νιώθω ότι η μουσική δεν έχει πάψει ποτέ να υπάρχει και να δημιουργείται.  Υπάρχουν πάρα πολλοί άνθρωποι και πάρα πολλοί μουσικοί που κάνουν πράγματα.  Πρέπει να συνεχίσουμε να γράφουμε τραγούδια γιατί αυτή είναι η δουλειά μας και κάνοντας αυτή τη δουλειά νοιώθεις πως πας κόντρα στον καιρό.  Ο καιρός αυτός και το κράτος και οι εξουσίες  και αυτοί που μας κυβερνούν μας θέλουν χωρίς πολιτισμό, χωρίς πολλά πράγματα.  Ο σκοπός είναι να κάνουμε μόνοι μας πολιτισμό και να συνεννοηθούμε μόνοι μας πολιτιστικά.  

Αποτελούν, λοιπόν, πολιτισμό τα τραγούδια που «ακούγονται» κυρίως σήμερα;
Όχι, σίγουρα δεν είναι, γιατί βλέπεις ότι επικρατεί το μέτριο και το εύπεπτο. Πολλές φορές, θεωρούμε διασκέδαση μόνο το να ξεδώσουμε λίγο επειδή είμαστε μες’ τη μιζέρια. Δεν είναι έτσι. Εγώ πιστεύω ότι η σωστή διασκέδαση, η σωστή ψυχαγωγία, γιατί είναι η αγωγή της ψυχής που λέμε, βρίσκεται μόνο στη δημιουργία και στα πράγματα που θα μας κάνουν να προβληματιστούμε.  Πολλές φορές όταν νιώσεις ότι κάτι πήρες από ένα live  ή από ένα τραγούδι, θα νιώσεις μια βαθύτερη ικανοποίηση, ενώ η διασκέδαση την άλλη μέρα σου φεύγει.

Ποιος είναι «ο δικός σας θεός» στη ζωή, στην καθημερινότητά σας;

Αρχικά, θα μιλήσω εκ μέρους της στιχουργού. Θεωρώ ότι επιλέγει ένα απλό, ένα αγαπημένο πρόσωπο στο οποίο δεν κάνουμε εκδηλώσεις λατρείας όπως κάνουμε στο θεό μας ή τη θρησκεία μας, αλλά με απλά πράγματα το έχουμε αναγάγει σε θεό… Για τον καθένα, βέβαια, είναι διαφορετικό. Υπάρχουν άνθρωποι που νομίζουν ότι αυτό το τραγούδι μιλάει για τον πατέρα μας, ή άλλοι ότι μιλάει για την αγαπημένη μας ή τον αγαπημένο μας.  Είναι πάρα πολύ γενικό τραγούδι, αλλά και τόσο εύστοχο. Προσωπικά, όταν με ευαισθητοποιεί ένας στίχος, με αφορά κιόλας. Ο δικός μου θεός, λοιπόν, είναι η κόρη μου, η Φαίδρα.

Τι θα ακολουθήσει μετά τις εμφανίσεις σας στο Ρυθμός Stage;

Μετά θα ακολουθήσουν διακοπές…του Πάσχα και μετά θα κάνω μια διήμερη παρουσίαση του cd με όλους τους μουσικούς που έπαιξαν σε αυτό, σε έναν πιο μεγάλο χώρο, τον οποίο δεν τον ξέρω ακόμα για να σας τον πω.  

Η μουσική σας και κατ’ επέκταση τα τραγούδια σας έχουν μια νότα παράδοσης, έχουν καταγωγή. Από πού πηγάζει αυτό;
Σίγουρα αυτό πηγάζει από την αγάπη μου για την παραδοσιακή μουσική. Την αγαπάω, την έχω ακούσει κατά καιρούς  και όλο αυτό με επηρεάζει στα τραγούδια μου.  Θεωρώ ότι αυτή η μουσική είναι η αλήθεια, η ενέργειά μας.  Άλλωστε έχω παίξει κατά καιρούς με διάφορα σχήματα και με όλες αυτές τις ορχήστρες που παίζουν παραδοσιακά, όπως με τους «Τακίμ», ένα γκρουπ από μουσικούς από τους καλύτερους στο είδος τους, στους οποίους έκανα και την πρώτη τους παραγωγή και αξίζει να πας να τους ακούσεις που παίζουν κάθε Τετάρτη στο «Αλάβαστρο».  

Είστε στον καλλιτεχνικό χώρο από το ’87. Πόσο έχει αλλάξει ο χώρος από τότε και προς τα πού;
Έχει αλλάξει πάρα πολύ και στα είδη της μουσικής αλλά πιστεύω ότι θα αλλάξει ακόμη περισσότερο.  Δεν νομίζω ότι θα ξαναέρθει αυτό το πράγμα εκτός και γίνει κάποια στροφή στο τραγούδι και ξαναέρθει το έντεχνο όπως κατά καιρούς γινόταν  με το ρεμπέτικο. Σκεφτείτε ότι στην Τουρκία σήμερα είναι πάρα πολύ της μόδας το Ελληνικό ρεμπέτικο τραγούδι και το μπουζούκι, το ελληνικό. Εμείς παίρνουμε σίριαλ και αυτοί παίρνουνε τραγούδια.  

Νομίζω ότι είναι λίγο άδικη ανταλλαγή.
Γιατί;

Θεωρώ πως δίνουμε παραπάνω.
Μην το λέτε αν ήταν εύκολο ας κάναμε και εμείς, οι δικοί μας.

Δεν είναι οικονομικό θέμα;
Ξέρετε τι γίνεται; Είχαμε συνηθίσει να τους πληρώνουνε οι διαφημιστές τα σήριαλ τα δικά τους. Επειδή έχουνε κοπεί οι χορηγίες και οι διαφημίσεις οι πολλές λόγω έλλειψης χρημάτων, γι’ αυτό έχουν σταματήσει να κάνουν και σίριαλ. Δεν υπάρχουν κάποιοι παραγωγοί να αγαπάνε πραγματικά αυτό που κάνουν. Το κάνανε μόνο για εμπορικούς σκοπούς. Όπως όλα, έτσι και το τραγούδι σταματήσανε κάποιοι να το αγοράζουν και δεν υπάρχουν κάποιοι να το προωθήσουν.

Σας έχει επηρεάσει αυτή η αλλαγή στον μουσικό χώρο;
Φυσικά με έχει επηρεάσει. Προσπαθεί να με απογοητεύσει, αλλά εγώ δεν απογοητεύομαι. Έχω τη δημιουργία μου, την κιθάρα μου, τα τραγούδια μου, τους στίχους μου και προσπαθώ να δουλεύω, να κλείνω τα αυτιά μου στην τηλεόραση, να κλείνω τα μάτια μου σε ό,τι γίνεται και να προσπαθώ αυτό τον καιρό να τον αφιερώνω στην δημιουργία. Έχω μείνει σταθερός στη μουσική μου.

Τέλος, το 1990 τραγουδούσατε «Δεν φταίω εγώ που μεγαλώνω».  Αισθάνεστε πως έχετε μεγαλώσει;
Βέβαια και έχω μεγαλώσει και το αισθάνομαι μέρα με τη μέρα. Πηγαίνω και κοιτιέμαι στον καθρέφτη και το νιώθω και στο σώμα μου ότι έχω μεγαλώσει. Όταν κοιτιέμαι στον καθρέφτη βλέπω ότι πρέπει να έχω μεγαλώσει τόσο όσο και οι άνθρωποι που με ακούγανε. Θα πρέπει να μεγαλώνω όσο μεγαλώνουνε και ψυχικά και στο μυαλό. Δεν πρέπει να μεγαλώνουν μόνο αυτοί και εσύ να μένεις μικρός.  Βρίσκω γελοίο το να προσπαθείς να μείνεις μικρός στην όψη ή να τραγουδάς συνέχεια για 18 χρονών παιδιά επειδή τα τραγούδια σου είναι ποπ, για παράδειγμα.

 

 

 

 


Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΕ ΑΛΛΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Αν τουλάχιστον, μέσα στους ανθρώπους ένας πέθαινε από αηδία... Σιωπηλοί, θλιμμένοι, με σεμνούς τρόπους, θα διασκεδάζαμε όλοι στην κηδεία.
Κώστας Καρυωτάκης

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

23/10/1925 Γεννήθηκε στην Ξάνθη ο συνθέτης Μάνος Χατζιδάκις
24/10/2010 Έφυγε από τη ζωή ανήμερα των γενεθλίων της η τραγουδίστρια του Νέου Κύματος Καίτη Χωματά