128 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
23.10.2017
Ορφέας | Main Feed

Συνεντεύξεις

Κώστας Πατσαλής

Ο Γιώργος Κατσαρός είναι ένας συνθέτης και μουσικός που έχει διαγράψει τη δική του πετυχημένη πορεία στον καλλιτεχνικό χώρο και συνεχίζει και σήμερα με νέες ιδέες και προτάσεις μουσικές. Συνθέσεις του έχουν τραγουδήσει οι Μαρινέλλα, Πάριος, Καζαντζίδης, Μπελίντα, Βλαχοπούλου, Βουγιουκλάκη, Μοσχολιού, Μπιθικώτσης, Νταλάρας, Βάνου, Διαμάντη, Γαβαλάς, Μητροπάνος, Βοσκόπουλος, Τσαουσάκης, Πουλόπουλος, Γαλάνη, Λιδάκης, Κλωναρίδης,  Καλατζής, Μαρούδας  κ.α.  Τα τραγούδια του γνωστά κι αγαπημένα -τα πιο πολλά σε στίχους του Πυθαγόρα-. όπως τα «Κάθε λιμάνι και καημός», «Τα Κύθηρα ποτέ δεν θα τα βρούμε» , «Οι άνδρες δεν κλαίνε», «Αυγερινός», «Κέρκυρα-Κέρκυρα», «Πάμε για ύπνο Κατερίνα»,  «Μάνα μου κρύψε το σπαθί», «Κυρα-Γιώργαινα», «Έσβησε το κερί Μαρία», «Έρωτά μου ανεπανάληπτε», «Πίσω από τις καλαμιές», «Να φύγω-να φύγω», «Τι κρίμα», «Δεν υπάρχει ευτυχία»,  «Αποκλείεται», «Ας είμαστε ρεαλισταί» κά. Φέτος ο Γιώργος Κατσαρός κάνει μια δυναμική εμφάνιση στην θεατρική παράσταση «Θα σε πάρω να φύγουμε» στο θέατρο Badminton. Τον συνάντησα στο καμαρίνι του, λίγο πριν την παράσταση.  Ευγενικός, απλός, άμεσος και προσιτός, απάντησε σε όλες τις ερωτήσεις  και ξεδιπλώθηκε ένα σημαντικό  κομμάτι της ιστορίας της ελληνικής μουσικής και του θεάτρου.



Παρουσιάζεται εδώ και λίγο καιρό στο  θέατρο BADMINTON η παράσταση «Θα σε πάρω να φύγουμε» που συμμετέχετε ενεργά ως διευθυντής ορχήστρας αλλά και ως συνθέτης αφού γράψατε και καινούρια τραγούδια.
Έχω γράψει δέκα καινούρια τραγούδια, θεατρικά, για την Επιθεώρηση κι έχω ενορχηστρώσει  –μαζί με τα δικά μου- γύρω στα εξήντα πέντε με εβδομήντα τραγούδια που παίζονται στην παράσταση, αλλά όχι ολόκληρα. Είναι μια δουλειά που είχε  αρχίσει  όταν ήμουν στο Δήμο της Αθήνας και είχα τα μουσικά. Μου είχε φέρει ο Άγγελος  Πυριόχος μια πρόταση με τίτλο «Τα τραγούδια της Επιθεώρησης». Ήθελα να τα παρουσιάσω στο Ηρώδειο με τραγουδιστές και ηθοποιούς, κυρίως ηθοποιούς. Μετά που δεν συνέχισα στο Δήμο κράτησα την πρόταση, επειδή μου άρεσε πάρα πολύ ως ιδέα, είπα στον Άγγελο να κάνει κι ένα κείμενο και μια έρευνα. Μου λέει «τα έχω όλα έτοιμα αυτά εγώ. Δεν τα έγραψα τυχαία «Τα τραγούδια της Επιθεώρησης»». Του είπα να μου τα φέρει, γιατί ήταν στη Ζάκυνθο τότε. Μου τα ‘φερε, τα είδα και τα πρότεινα στον Αδάμ, ο οποίος τρελάθηκε, του άρεσε πάρα πολύ η ιδέα. Ύστερα άρχισε η προετοιμασία. Κάπου ένα χρόνο πριν. Εγώ άρχισα να ενορχηστρώνω, μπορώ να σου πω, από τον περασμένο Ιούνιο. Έχει πολλή δουλειά αυτή η παράσταση, πολλή δουλειά! Κι έτσι προχωρήσαμε! Στο δρόμο είχαμε πολλά ν’ αλλάξουμε… Το ρόλο της γιαγιάς δεν θα τον έκανε ο Λουδάρος. Τον είχαμε προτείνει σε κάποιες κυρίες, γνωστές, της Επιθεώρησης οι οποίες δεν δεχτήκανε… Άλλη είχε δουλειά, άλλη είχε άλλες υποχρεώσεις… Είχαμε κλείσει τον Αντώνη τον Λουδάρο  και πάνω στη συζήτηση κάποιος το’ ριξε, ίσως ο Φωκάς ο Ευαγγελινός, ως ιδέα. Αμέσως το σκεφτήκαμε, το συζητήσαμε και μας άρεσε πάρα πολύ ως ιδέα. Και τελικά είναι εύρημα ο ρόλος αυτός. Πιστεύω ότι στην καριέρα του θα είναι ένας από τους πιο σημαντικούς σταθμούς. Σπουδαίος ηθοποιός! Μεγάλο ταλέντο! Από κει και πέρα, όλα τα άλλα πήραν το δρόμο τους. Έχουμε πάρα πολύ καλούς ηθοποιούς και τραγουδιστές! Το ευχάριστο είναι ότι όλοι τραγουδούν, όλοι μιλάνε ωραία. Είναι όλοι τους ευγενέστατοι, είναι όλοι μορφωμένα παιδιά. Όταν έχεις μια Τάνια Τρύπη, μια Μουτάφη, τον Μπεγνή, τον Μαρίνο, τον Σπανό, την Πολυχρονίου…. Υπάρχουν παιδιά που κάνουν δεύτερους ρόλους κι είναι εκπληκτικά! Στη μέση του τραγουδιού παίρνουνε χειροκρότημα. Έχω ασχοληθεί με την επιθεώρηση γύρω στα σαράντα χρόνια! Για μένα είναι η καλύτερη δουλειά που έχω κάνει κι εγώ! Έχω κάνει, βέβαια, σπουδαίες δουλειές στο «Ακροπόλ» και παντού, αλλά επειδή είναι μεγάλη η παραγωγή, ήθελε περισσότερη δύναμη.


Η πρώτη Επιθεώρηση που πήρατε μέρος ήταν στην Κέρκυρα, μαθητής ακόμα; Με τη Ρένα Ντορ;
Ναι! Και τον Οικονομίδη. Ήτανε μαέστρος ο Βαγγέλης ο Λυκιαρδόπουλος. Ένας πολύ σημαντικός μαέστρος της Επιθεώρησης. Στην Κέρκυρα όταν ερχόταν θίασος δεν έφερνε μαζί του μουσικούς. Παίρνανε από την Κέρκυρα επειδή η Κέρκυρα είχε πολλούς μουσικούς. Μου είπανε, επειδή εγώ είχα αρχίσει να διακρίνομαι στο σαξόφωνο, να πάω. Με ζητήσανε και πήγα κι αισθανόμουν τόσο όμορφα! Ήταν το πρώτο μου βάπτισμα. Αργότερα, ως συνθέτης, με φώναξε ο Μπουρνέλης, το 1962, στο «Να τι δεν είχες Αθήνα». Ήταν μια μεγάλη Επιθεώρηση που ανέβηκε στο θέατρο Κήπου. Η πρώτη μου Επιθεώρηση! Αλλά πριν την Επιθεώρηση, την προηγούμενη χρονιά, είχα κάνει μια δουλειά ο Στολίγκας, στο «Περοκέ», που ήταν η Φόνσου, ο Λευτεριώτης, ο Ξανθόπουλος τραγουδούσε ο Μπιθικώτσης για πρώτη φορά…. Ωραία δουλειά! «Άκου, βλέπε, σώπα» λεγόταν. Έγραψα εκεί τη μουσική, αλλά δεν ήταν Επιθεώρηση, ήταν μια μουσική κωμωδία με ζωντανή ορχήστρα. Η πρώτη Επιθεώρηση ήταν το «Να τι δεν είχες Αθήνα» με Αυλωνίτη, Σταυρίδη, Σπεράντζα Βρανά, Μάγια Μελάγια, Καίτη Μπελίντα…κόσμος πολύς!

Αν σας ζητούσα να κάνετε ένα σχόλιο για την Επιθεώρηση του χτες και του σήμερα; Υπάρχει σήμερα Επιθεώρηση;
Δεν υπάρχει! Εγώ γι’ αυτό χαίρομαι γιατί ίσως ανοίξουμε το δρόμο μ’ αυτή την παράσταση. Υπάρχουν πολλά βεβαίως που φταίνε για το ό,τι δεν υπάρχει. Πρώτα απ’ όλα η τηλεόραση. Έπειτα οι μεγάλοι αυτοί ογκόλιθοι λείπουν… Σκέψου ότι η πρώτη πρόβα που έκανα για την Επιθεώρηση ήταν με τον Ορέστη Μακρή. Υπάρχουν όμως πολύ ταλαντούχοι νέοι ηθοποιοί οι οποίοι κάνουν καριέρα στην τηλεόραση και το θέατρο. Το play-back έπαιξε ένα ρόλο σημαντικό κι αυτό. Το play-back  είναι ό,τι πιο ψεύτικο για την Επιθεώρηση!

Φυσαρμόνικα, βιολί, σαξόφωνο. Ήταν τυχαία ή συνειδητή  αυτή η διαδρομή;

Αυτή είναι η διαδρομή! Ναι! Δεν την διάλεξα εγώ, γιατί έπαιζα φυσαρμόνικα στο σπίτι, η μητέρα έπαιζε μαντολίνο και η θεία μου τραγουδούσε. Ήμουν πολύ μικρός, στο Δημοτικό, όταν μου χάρισε ο πατέρας μου μια φυσαρμόνικα κι άρχιζα να παίζω.  Ο δρόμος που έμενα, το σπίτι μου στην Κέρκυρα ήταν πίσω από την παλιά φιλαρμονική της Κέρκυρας. Δεν θα γλίτωνα! (γέλια) Κι έτσι αυτή ήταν πορεία. Το βιολί, βέβαια, δεν τ’ άφησα ποτέ, μ’ αρέσει. Δεν έπαιξα ποτέ καλά βιολί γιατί δεν μελέτησα πολύ. Θυμάμαι τότε που πρωτοήρθα στην Αθήνα , είχα μπει στην Πάντειο και στο Ωδείο Αθηνών, με φώναξε ο αξέχαστος Μιχάλης Σουγιούλ  κι έπαιξα βιολί. Δεν ήμουν μόνος, ήμασταν οκτώ βιολιά. Μ’ έβγαλε και μένα κι έπαιξα βιολί όπως έπαιξα σαξόφωνο σε δίσκους του Χιώτη. Ήμουν τότε στην ορχήστρα του Λυκούργου του Μαρκέα, ενός πολύ σημαντικού συνθέτη, μόνο μ΄ αυτόν δούλεψα και μετά έκανα δική μου ορχήστρα.

Οι εμπειρίες που αποκτήσατε από τις δουλειές που κάνατε στην Αθήνα, όταν φύγατε από την Κέρκυρα, σε καμπαρέ, ήταν σχολείο για σας τελικά;

Από τα καμπαρέ ξεκίνησα, από την Τρούμπα. Μεγάλο σχολείο! Ήμουν  δεκαεφτά χρονών μόλις ξεκίνησα. Το πρωί στην Πάντειο, το βράδυ ήμουν στο καμπαρέ.

Το παίξιμο στα καμπαρέ σας εξέλιξε ως μουσικό;
Ναι, γιατί στο καμπαρέ έρχονταν ξένοι καλλιτέχνες, ξένοι αρτίστες . Εγώ πρωτόπαιξα εκεί, ας πούμε, το «Χορό της φωτιάς» που ήταν πολύ δύσκολο κομμάτι, ασχέτως αν δεν χόρευε καλά η χορεύτρια, εγώ έπρεπε να το παίξω. Οι καλύτεροι μουσικοί βγήκαν από τα καμπαρέ! Αυτό να το ξέρετε! Στο καμπαρέ αν δεν ήσουν καλός μουσικός κι αν δεν διάβαζες πρίμα-βίστα, γιατί ερχόταν τελευταία στιγμή  το νούμερο, δεν σε έπαιρναν στη δουλειά. Έπρεπε για να προχωρήσεις να πούνε ότι «αυτός δουλεύει σε καμπαρέ». Έτσι μας πήρε μετά ο Γούναρης με τον Μαρκέα. Μας πήρε μέσα από καμπαρέ. Παίζαμε τότε στο «Rich» στην Ομόνοια δυο χρόνια.

Η ορχήστρα «Φον-Φον» ήταν μετά;

Όχι! Η ορχήστρα «Φον-Φον» ήταν πριν. Όταν πρωτοήρθα πήγα στο καφενείο των μουσικών και φωνάζει μια μέρα ένας : «Ένα σαξόφωνο!». Έτσι φωνάζανε. Σήκωσα το χέρι μου, νεαρός εγώ τότε. Μου λέει αυτός: «Ξέρεις να διαβάζεις;» και του λέω: «Βεβαίως ξέρω!». Αυτός που ζητούσε σαξόφωνο ήταν Κερκυραίος κι έπαιζε σ΄ ένα περιοδεύοντα θίασο  με τον Μίμη τον Κοκκίνη κι εκείνη τη μέρα ο θίασος αυτός θα έπαιζε στο «Ριάλτο». Μου λέει : «Πρόβα δεν θα κάνουμε» και του απαντώ : «Μην ανησυχείς». Είχε ένα σαξοφωνίστα κι έφυγε. Δεν θα ξεχάσω ότι εκεί πρωτογνώρισα τον Γιάννη Βογιατζή. Έκανε σε όλους εντύπωση ο ήχος του σαξοφώνου μου. Στον θίασο κομπέρ ήταν ο Λάμπρος ο Ζούνης (πατέρας της ηθοποιού Πέμης Ζούνη). Μια μέρα παίζαμε στο Παγκράτι, μια στην Κοκκινιά… Έτσι σιγά-σιγά έγινα γνωστός. Στον περιοδεύοντα θίασο μ’ ανακάλυψε ο σημαντικός συνθέτης της επιθεώρησης Θεόδωρος Παπαδόπουλος και με πήρε μαζί του. Μου λέει : «Είσαι για μια περιοδεία;» και ξεκινάμε Θήβα, Χαλκίδα, Αιδηψό… Μετά ο Παπαδόπουλος πήρε μια δουλειά στο κέντρο «Παπαγάλος» επί της 3ης Σεπτεμβρίου που έπαιζε η «Φον-Φον». Είχε δυο ορχήστρες το μαγαζί. Μάλιστα κονφερανσιέ ήταν ο Ίκαρος και τραγουδίστρια η Έλενα Κανόνη, μια τραγουδίστρια που έκανε καριέρα και στο εξωτερικό. Όταν έπαιζα σαξόφωνο , πριν ακόμα βγει η ορχήστρα, ο μαέστρος ο Μπιζόκα με άκουγε. Μου λέει : «Θες να’ ρθεις στο σπίτι μου να σου δείξω κάποια πράγματα , ν’ αλλάξεις το παίξιμό σου;». «Αν θέλω» του λέω! Ήταν ο καλύτερος σαξοφωνίστας της Βραζιλίας. Μετά ήθελε να με πάρει μαζί του αλλά εγώ δεν ήθελα να φύγω γιατί είχα να τελειώσω την Πάντειο και το Ωδείο και δεν πήγα μαζί του. Στεναχωρήθηκε, του κακοφάνηκε… Μετά πήγα στα καμπαρέ όπου γνώρισα τον Μαρκέα, μετά με ζήτησε ο Γούναρης, ο Οικονομίδης στα πρωινά… κι άρχισε η καριέρα.

Η πρώτη σας σύνθεση πότε ήρθε;

Η πρώτη σύνθεση ήρθε αναγκαστικά. Από τη στιγμή που με πήραν στο θέατρο έπρεπε να γράψω τραγούδια. Είχα γνωρίσει τη Μπελίντα. Εκείνη την εποχή  είχαμε γίνει φίλοι με τον Γιάννη τον Αργύρη και μου έδωσε την «Κοπελούδα» και το τραγούδησε η Μπελίντα.
.

Πολύ δυνατό ξεκίνημα για ένα νέο συνθέτη! Η συνεργασία με την Καίτη Μπελίντα πώς ήταν, δεδομένου ότι εκείνη ήταν ήδη μεγάλο όνομα;
Είχαμε μια συνεργασία πολύ φιλική. Με εκτίμησε πάρα πολύ. Μου είπε : «Εσύ πρέπει να προχωρήσεις, μην το βάλεις κάτω» γιατί έλεγα πως θ’ ακολουθήσω την Πάντειο για να πάω στο Λιμενικό ως αξιωματικός. Δεν είχα κάνει σκέψεις ότι μπορώ να προχωρήσω γιατί οι μουσικοί τότε είχαν κακό όνομα. Θυμάμαι που τα είχα φτιάξει με μια κοπέλα και πήγα να την αρραβωνιαστώ και μόλις πήγα σπίτι της μόνο που δεν με δείρανε! «Μουσικός;!!!» (γέλια). Κι έτσι προχώρησα. Πήγα στα θέατρα, στα κέντρα… Έκανα δική μου ορχήστρα το 1959 όπου στα κέντρα ανεβάζαμε επιθεωρήσεις πίστας. Συνεργάστηκα με τη Βλαχοπούλου, με τον Μαρούδα έκανα το τραγούδι «Η Αθήνα κι εσύ» που έκανε καριέρα και στο εξωτερικό. Ίσως είναι το ελληνικό τραγούδι –εκτός του «Δυο πράσινα μάτια»-της εποχής μου που ηχογραφήθηκε και έξω. Μετά έδωσα εξετάσεις και μπήκα στο ΕΙΡ ως μαέστρος  ορχήστρας ελαφράς μουσικής. Στις εξετάσεις τραγούδησε για μένα η Νάνα Μούσχουρη… Έτσι αναγκαστικά ξεκίνησα να γράφω για την Επιθεώρηση πίστας ή για το θέατρο. Δε γινόταν διαφορετικά. Μετά έγραψα για τον Δήμα, την Μελάγια… κι έτσι σιγά σιγά ξεκίνησα. Παράλληλα μπαίνω και στον κινηματογράφο.

Ένα μεγάλο κεφάλαιο κι αυτό. Έχετε γράψει μουσική για πάρα πολλές ταινίες.
Σε 113 ταινίες!  Έτσι έγινε το «Κάθε λιμάνι και καημός» , μετά πήγε στο εξωτερικό και πήρε το 2ο παγκόσμιο βραβείο. Τότε δούλευα με τον Χατζηχρήστο στο ΠΑΡΚ, έκανα και περιοδεία στη Ρωσία… Γίνανε πάρα πολλά που θα θέλαμε μέρες να τα λέμε!

Το όνομά σας το έχουμε συνδέσει με τον Πυθαγόρα. Μιλήστε μας γι ‘αυτή τη συνεργασία που έδωσε πολλά κι αγαπημένα τραγούδια.
Τότε δούλευα στον «Βράχο» ένα από τα πρώτα μαγαζιά της εποχής. Εκεί ήταν ο Οικονομίδης, η Γιοβάννα, Καστρινός-Ζώκα και κάναμε Επιθεώρηση πίστας. Είχε έρθει εκεί κάποια βραδιά ο Κώστας Καραγιάννης μόλις είχε από το Παρίσι, που είχε πάει να σπουδάσει. Ο επιχειρηματίας του κέντρου, ο Νίκος  Χατζής, ήταν πατριός του Καραγιάννη. Ήρθε, λοιπόν, γνωριστήκαμε κι εκεί επάνω που ζητούσαμε μου είπε ότι είχε ένα φίλο που γράφει πολύ ωραίους στίχους. Μου είπε ότι είχε γράψει με τον Γιάκοβλεφ το «Αμαξάκι» που τραγούδησε η Μαίρη Λω. «Φέρ’ τον», του είπα κι έτσι ξεκίνησε η συνεργασία μας με τον Πυθαγόρα. Θυμάμαι , μάλιστα, τότε ότι εκτός από τα τραγούδια της Επιθεώρησης είχα κλείσει να κάνω μουσική για την ταινία «Το κάθαρμα». Μου λέει ο Ανδρίτσος, ο σκηνοθέτης «Θέλουμε ένα τραγούδι επειγόντως που να μιλάει για θάλασσα». Παίρνω τον Πυθαγόρα του το λέω και μου λέει «Έχω ένα τέτοιο τραγούδι». Πηγαίνω τον βρίσκω, μου το δίνει κι έτσι γίνεται η πρώτη μας μεγάλη επιτυχία. Γίναμε πολύ φίλοι, μου βάφτισε και τον δεύτερό μου γιο. Ήμασταν σαν αδέρφια με τον Πυθαγόρα. Ο Πυθαγόρας όταν πέθανε ήταν σαν να έκοβαν το δεξί μου χέρι, όχι για τη δουλειά, αλλά στη ζωή!

Βοηθήσατε και πολλούς τραγουδιστές στη διαδρομή σας, όπως τη Μαρινέλλα, τον Πάριο αργότερα τον Κλωναρίδη και τον Λιδάκη. Τι είδατε σε όλους αυτούς και τους πιστέψατε από την αρχή;

Είναι αυτό που έχουνε και τους ξεχώρισα, γιατί με τη γνωριμία μου αμέσως και μόλις τους άκουσα είπα ότι αυτοί μπορεί να γίνουν αστέρια.  Μου το είπε το ένστικτό μου. Και σήμερα βλέπω κάποιους … Δεν ζήτησα ποτέ τίποτα ποτέ από κανένα τους.

«Μες στην μπόρα, μες στον ήλιο» Καζαντζίδης-Μαρινέλλα για το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης με σύνθεσή σας. Δεν το είπαν τελικά αυτοί στο Φεστιβάλ. Μπορείτε να μας πείτε την ιστορία;
Ήταν ιδέα του Μάτσα. Ήταν η πρώτη φορά που θα συμμετείχε το ΕΙΡ με την ορχήστρα ελαφράς μουσικής και μου λέει ο Μάτσας «Στέλνουμε ένα τραγούδι να πάρουμε το βραβείο;». «Με ποιον ;» του λέω. «Με Καζαντζίδη-Μαρινέλλα» μου απαντά. «Ακόμα το λες;» του λέω. Κι έτσι γράψαμε το «Μες στη μπόρα, μες στο ήλιο» που όμως δεν τραγουδήθηκε από τον Καζαντζίδη και τη Μαρινέλλα στο Φεστιβάλ.

Γιατί;
Γιατί ο Καζαντζίδης είχε κάνει μια συμφωνία να τραγουδήσει στη Θεσσαλονίκη σε ένα κέντρο όπου παράλληλα θα συμμετείχε και στο Φεστιβάλ Τραγουδιού. Χάλασε η δουλειά, όμως, με το κέντρο  και δεν ανέβηκε στη Θεσσαλονίκη  και με παίρνει τηλέφωνο την τελευταία στιγμή-εμείς περιμέναμε Δευτέρα πρωί να κάνουμε πρόβα στο «Παλαί ντε σπορ»-και μου λέει ότι δεν θα΄ ρθει γιατί χάλασε η συμφωνία με το κέντρο. Έβαλα και το τραγούδησε ο Ζωγράφος ο οποίος συμμετείχε κι αυτός με άλλο τραγούδι.

Κάνατε 45άρια με τον Καζαντζίδη. Η γνώμη σας για τον Καζαντζίδη ως τραγουδιστή;
Κάναμε τρία 45άρια με τον Καζαντζίδη. Πολύ σημαντικός τραγουδιστής, ιδιόρρυθμος άνθρωπος! Μετά επειδή πήρα τη Μαρινέλλα, αμέσως μόλις χώρισαν, και πήγαμε στη Ρωσία δεν μ’ έβλεπε με καλό μάτι. Δεν μου μιλούσε για πολλά χρόνια. Εγώ όμως έκανα αυτό που έπρεπε να κάνω.

Μια και αναφερθήκατε στη Μαρινέλλα, κάνατε με τον Πυθαγόρα έναν πολύ σημαντικό δίσκο, την «Αλβανία». Είχα διαβάσει στον τύπο της εποχής ότι ετοιμάζατε τριλογία. Αληθεύει; Γιατί δεν έγινε;
Δεν ξέρω γιατί δεν έγινε. Δεν το προχωρήσαμε με τον Πυθαγόρα… Θα γράφαμε για τον εμφύλιο σε δεύτερη φάση… Έχω μάλιστα ακόμα στίχους του Πυθαγόρα από εκείνη την εποχή. Είπαμε να κάνουμε καλύτερα τραγούδια για να τραγουδήσει ο κόσμος…

Οι εντυπώσεις σας από τη ζωντανή παρουσίαση του έργου στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά;
Ήταν η πρώτη συναυλία που είχε απευθείας μεταδώσει η τηλεόραση. Είχε κάνει πολύ μεγάλη επιτυχία τότε. Πάρα πολύ μεγάλη! Θυμάμαι ο Φρέντυ Γερμανός –τότε κάναμε πολύ παρέα- όταν πήγαμε να φάμε μετά τη συναυλία μου είπε  «Κατσαρέ από σήμερα θ’ ανέβεις έναν Γολγοθά! Πάρ’ το όπως θέλεις αυτό που σου λέω». Και είχε δίκιο.

Πιστεύετε πως καλώς έγινε το έργο αυτό;
Α, βέβαια! Χαίρομαι κάθε Οκτώβρη που είναι η επέτειος του «Όχι» που σχεδόν τα περισσότερα σχολεία , από Δημοτικά μέχρι Πανεπιστήμια, τραγουδάνε τραγούδια από το δίσκο αυτό.

Πήρατε μέρος στη Eurovision  το 1974 που ήταν και η πρώτη συμμετοχή της Ελλάδας στο διαγωνισμό αυτό. Πώς βιώσατε αυτή τη συμμετοχή;
Ήταν πολύ ενδιαφέρουσα περίπτωση αυτή. Ήταν η εποχή που πήραν οι ΑΒΒΑ το βραβείο. Τότε ήταν ανάθεση, πάλι, δεν ήταν διαγωνισμός. Όπως γίνεται τώρα. Μου λέει ο Πυθαγόρας «Τι να γράψουμε και ποιος να το τραγουδήσει;» . Λέω στη Μαρινέλλα «Είσαι;». «Ναι»  μου λέει.  Κι έκατσα κι έγραψα πρώτα τη μουσική και μετά μπήκε ο στίχος (από τις λίγες φορές) γιατί βιαζόμαστε. Κι έγινε αυτό που το τραγουδάνε ακόμα και σήμερα. Έχει γίνει σλόγκαν «Λίγο κρασί, λίγο θάλασσα και τ΄ αγόρι μου».

Η Eurovision με τα χρόνια άλλαξε.

Ήμουν χρόνια πρόεδρος στην επιτροπή. Πιστεύω ότι η ανάθεση τελικά έφερε αποτελέσματα αλλά  υπάρχουν κάποιοι συνθέτες πολύ ταλαντούχοι στην Ελλάδα και  θα ‘θελαν να συμμετέχουν στον διαγωνισμό. Δηλ. περιορίζεται το πράγμα σε μια εταιρία δίσκων η οποία υποδεικνύει αυτούς που θέλουν να πλασάρουν . Δεν λένε ότι είναι ευκαιρία να βγάλουν κι έναν καινούριο τραγουδιστή! Λίγο ήταν το θέμα της Παπαρίζου; Την Παπαρίζου την είχα προσέξει από όταν πήραν το βραβείο ως  «Antique» με τον Νίκο Παναγιωτίδη. Ήμουν πρόεδρος της επιτροπής τότε. Μάλιστα εγώ επέμεινα και βάλανε κι ελληνικό στίχο στο τραγούδι. Άμα έχεις έναν καλό τραγουδιστή είναι μια ευκαιρία να τον στείλεις στη Eurovision. Τραγούδι μπορεί να βρεις. Φωνή πρέπει να πλασάρεις. Και να μην κάνεις συμβιβασμούς με το τραγούδι επειδή η εταιρεία θα σου πληρώσει κάποια έξοδα.

Είχατε πάει το 1970 και στο Φεστιβάλ του Ρίο ντε Τζανέιρο.
Ναι. Είχαμε πάει με την «Κυρα-Γιώργαινα» με τη Μαρινέλλα. Εκεί η Μαρινέλλα ήταν το θέμα της ημέρας. Οι ξένοι δημοσιογράφοι έρχονταν να πάρουν συνέντευξη στη Μαρινέλλα που τους είχε κάνει πολύ  μεγάλη εντύπωση.

Το 1971 κάνατε ένα έγχρωμο μουσικό πρόγραμμα με σκηνοθέτη τον Γιώργο Σκαλενάκη με τίτλο «Ένα καράβι γεμάτο τραγούδια».

Ναι. Είναι ίσως από τα πράγματα που έχουν σβηστεί από την ΕΡΤ, δυστυχώς!

Τη δισκογραφία πώς τη βλέπετε σήμερα;
Δεν υπάρχει δισκογραφία!

Υπάρχει μέλλον;
Αν ασχοληθεί κάποιος με τη δισκογραφία, υπάρχουν καλοί συνθέτες, στιχουργοί και τραγουδιστές…

Ποια είναι τα άμεσα επαγγελματικά σας σχέδια - πέρα από τη συμμετοχή σας στο «Θα σε πάρω να φύγουμε»;

Καταρχήν θέλω να πω ότι μεγάλος σε ηλικία. Παρόλα αυτά αισθάνομαι σαράντα χρονών. Σχέδια έχω. Δεν τα λέω. Πιστεύω ότι ύστερα από αυτό που έγινε εδώ στο Badminton –εδώ θέλω να ευχαριστήσω τον Άγγελο (Πυριόχο) για τα κείμενα, τον Φωκά Ευαγγελινό στην πρώτη του σκηνοθεσία που είναι εξαιρετική κι ένα  μεγάλο ευχαριστώ στον Αδάμ-θα μου ανοίξει ένα καινούριο δρόμο.

Με βάση την εμπειρία σας τι θα συμβουλεύατε έναν νέο συνθέτη;

Να διαβάσει για να γίνει καλός μουσικός. Είναι πολύ σημαντικό αυτό ξέρετε. Είδατε τι κάνω εγώ τώρα; Ήρθατε και με βρήκατε-σε μια παράσταση έτοιμη-να διαβάζω. Αυτές είναι οι παρτιτούρες μου. Έχω ογδόντα ατάκες στην παράσταση! Σκεφτείτε μία να μου ξεφύγει. Πρέπει ν΄ αγαπάς αυτό που κάνεις. Χαίρομαι γιατί υπάρχουν πολλοί μουσικοί στην Ελλάδα οι οποίοι πάνε και στο εξωτερικό για να συνεχίσουν τις σπουδές τους.

Κύριε Κατσαρέ, σας ευχαριστώ πολύ!
Κι εγώ.

 

 



Φωτογραφίες: Αρχείο Κώστα Πατσαλή

 


 

Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Δεν έχει τοίχους η χαρά δεν έχει χώρισμα η αγάπη.
Γιάννης Ρίτσος

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

23/10/1925 Γεννήθηκε στην Ξάνθη ο συνθέτης Μάνος Χατζιδάκις
24/10/2010 Έφυγε από τη ζωή ανήμερα των γενεθλίων της η τραγουδίστρια του Νέου Κύματος Καίτη Χωματά