116 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
15.12.2017
Ορφέας | Main Feed

Συνεντεύξεις

Τάσος Π. Καραντής

 

Μια φωνή, σαν ένας γλυκός μελωδικός ψίθυρος στ’ αυτί σου, που λες ότι έχει βγει από παραμυθένιο όνειρο –ενώ, συνάμα, εμπεριέχει και ροκ στοιχεία - είναι, νομίζω, αρκετή για να σε σαγηνεύσει ως ακροατή αλλά κι ως δημοσιογράφο. Μιλώ για τη φωνή της Κατερίνας Μακαβού, που με το κομμάτι «Άλλη μια ώρα» με οδήγησε στον, ομότιτλο, νέο δίσκο της. Η εξαιρετική, μουσικά, νέα δουλειά της και το άρτιο και ξεχωριστό συνολικό κόνσεπτ(με το πιο φετιχιστικά ρετρό εξώφυλλο δίσκου που έχω δει τα τελευταία), ήταν η αιτία γι’ αυτήν τη συνέντευξη. Ήρθε και καλή αφορμή η εμφάνισή της στο «PASSPORT», στον Πειραιά, την Παρασκευή 1η Μάρτη. Μια συνέντευξη, λοιπόν, με ρετρόκ (!) διάθεση, για έναν δίσκο κι ένα live, που σας περιμένουν να σας εκπλήξουν, όπως, η ευφυής αυτή σύνθεση γλωσσοπλασίας της Κατερίνας Μακαβού.



Κατερίνα, αν και Θεσσαλονικιά, οι μουσικές σπουδές σου, πήραν διαφορετικό δρόμο, απ’ αυτούς της «λαϊκής τραγουδιστικής σχολής» και των «εντεχνολαϊκών τραγουδοποιών» της Θεσσαλονίκης, ακολούθησες την Jazz. Γιατί;
Ήταν η αλυσίδα που κατέληγε από την rock, στο blues και μετά στην Jazz. Για έναν άνθρωπο που άκουγε παραπάνω ξένη μουσική, ήταν το σωστό μονοπάτι… Το είδος το γνώρισα μέσα στο ωδείο, από τους καθηγητές, από τους συσπουδαστές και τους φίλους που έκανα… και δεν σου κρύβω ότι μου άνοιξε μια πόρτα, που μέχρι σήμερα με κάνει να αναζητάω, σε ό, τι τραγούδι και να πω, εκείνη την μοναδική ελευθερία που κουβαλάει.

Οι παράλληλες σπουδές σου στη σκηνική παρουσία και στη Θεατρική Παιδεία, οφείλονται και σε μια κλίση σου προς το θέατρο, ή τις θεωρούσες απαραίτητες για την ολοκλήρωσή σου, και σκηνικά, ως ερμηνεύτρια;
Με το θέατρο δεν έχω ασχοληθεί, παρόλο που το έχω σκεφτεί αρκετές φορές. Δεν νομίζω ότι απέχουν πολύ αυτά τα είδη μεταξύ τους, μάλλον αλληλοσυμπληρώνονται, και ειδικά σε ό,τι αφορά την έκφραση. Αυτό έψαχνα και εγώ. Παραπάνω τρόπους να πω αυτό που θέλω. Απλά το δικό μου μέσον είναι η μουσική.

Οι περισσότερες από τις live συνεργασίες σου, εδώ και μια 10ετία σχεδόν, είναι με έντεχνους τραγουδοποιούς. Συνειδητή επιλογή ή συγκυρία; Σε ποιες θα στεκόσουν;
Φυσικά και ήταν συνειδητή. Όντας επαγγελματίας μουσικός, πολλές φορές δεν επιλέγεις αυτό που θα ήθελες να κάνεις, αλλά αυτό που σου προσφέρεται την δεδομένη στιγμή. Πιστεύω ότι σε ένα μεγάλο βαθμό το κράτησα στα επίπεδα που μπορούσα να το χειριστώ και μουσικά, αλλά και ηθικά. Εξάλλου θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό σε αυτό το επίπεδο. Οι περισσότερες από αυτές τις συνεργασίες μου, ήταν με πολύ αξιόλογους ανθρώπους του είδους, που και με βοήθησαν και πήρα από εκείνους πολλά πράγματα. Τώρα, για να είμαι ειλικρινής, η κάθε μία από αυτές ήταν τόσο διαφορετική που μάλλον δεν μπορώ να τις συγκρίνω. Θα σταθώ όμως στην πιο πρόσφατη από όλες, αυτή με τον Διονύση Σαββόπουλο στο αφιέρωμα που κάναμε για τον Μάνο Χατζιδάκι. Συμπεριλάμβανε δύο ονόματα που η μουσική τους με έχει οδηγήσει πάρα πολλές φορές στα πιο ωραία μονοπάτια.

Κάνε μας κι ένα φλασμπάκ – με τον δικό σου τρόπο – στις δισκογραφικές συμμετοχές σου και στον προηγούμενο δίσκο σου(«Μικρά μυστικά»).
Ο δίσκος «Μικρά Μυστικά», κυκλοφόρησε πριν τέσσερα χρόνια περίπου. Ήταν η πρώτη μου δισκογραφική δουλειά κι η πρώτη, ας το πούμε, «δειλή» ματιά στα πράγματα. Συμπεριλάμβανε δικά μου τραγούδια (εκτός από ένα). Ο πρώτος δίσκος πάντα εμπεριέχει το στοιχείο του αυθορμητισμού, της φρεσκάδας και ενός παραπάνω ενθουσιασμού, που σε μια ακόλουθη δουλειά, μπαίνει λίγο στην άκρη… και λες, ωραία, τι έχουμε τώρα και τι θέλω να πω εγώ; Ο σκοπός είναι όσο δημιουργείς να καταλήγεις ακόμα περισσότερο στον δικό σου ήχο και στην δική σου οπτική ματιά. Άλλες συμμετοχές που έχω κάνει, είναι στον δίσκο των Super Stereo (Super Gomena), στον Harry Elekron (Black Tower), και στον Αντώνη Σουσάμογλου (One Night Stand).

Τη νέα σου δουλειά, με τον τίτλο «Άλλη μια ώρα», την υπογραφείς, βασικά εσύ, ως δημιουργός, μαζί με κάποιες συνθετικές και στιχουργικές συμμετοχές κι άλλων. Πως θα μας την παρουσίαζες, ξεκινώντας από τον τίτλο της, περνώντας στην όλη δημιουργική διαδικασία και καταλήγοντας στο πως πήρε «σάρκα κι οστά», με όλους τους συντελεστές της;
Ο δίσκος «Άλλη μια ώρα», ήταν μια ευτυχής συγκυρία πολλών πραγμάτων. Καταρχήν δουλέψαμε τον δίσκο βήμα - βήμα, μαζί με τον συνεργάτη μου και αγαπημένο φίλο Θανάση Dzingovic. Και δεν ήταν τυχαία η επιλογή. Ο Θανάσης ήξερε καλύτερα από όλους ποιος θα ήταν ο ήχος που θα έντυνε το υλικό και πως αυτό θα ερχόταν να δέσει με την δική μου φωνή και προσέγγιση. Δουλεύτηκε αρκετά, ξανά και ξανά και μαζί με τους υπόλοιπους μουσικούς, μέχρι να καταλήξουμε στο αποτέλεσμα. Εκτός τώρα από τα δικά μου τραγούδια, σε αυτή την δουλειά μου έδωσαν τραγούδια και οι Δημήτρης Δημητρακόπουλος, Κίμωνας Χαραλάμπους, Θανάσης Dzingovic, Οδυσσέας Ιωάννου. Σε σχέση με τον πρώτο δίσκο, η δουλειά αυτή έχει και κάποια άλλη ιδιαιτερότητα, διατίθεται μόνο διαδικτυακά μέσα από την επίσημη ιστοσελίδα μου www.katerinamakavou.gr.

Στο δελτίο Τύπου ο δίσκος σου χαρακτηρίζεται ως «ταξιδιάρικος και μελαγχολικός», αυτή είναι κι η ιδιοσυγκρασία σου και το προφίλ που θέλεις να έχεις ως ερμηνεύτρια;
Αυτός είναι ένας χαρακτηρισμός της συγκεκριμένης δουλειάς, μετά από κάποια ακούσματα και δεν το βρίσκω άκυρο. Ναι, θα συμφωνούσα με αυτό. Αποπνέει και μελαγχολία και ταξίδι. Σίγουρα δεν είναι τυχαίο, ούτε αποκομμένο από το ποια μπορεί να είμαι εγώ τόσο ως άνθρωπος, όσο κι ως καλλιτέχνης. Ωστόσο δεν είναι και απόλυτο. Δεν έχω επιλέξει το πως θέλω να πλασάρομαι προς τα "έξω", απλά γράφω κάποια τραγούδια και τα τραγουδάω.

Δεν μπορώ να μην σου εκφράσω το θαυμασμό μου για το εξώφυλλο του δίσκου σου! Είναι το πιο ποιητικό, παραμυθένιο και γλυκά ρετρό, που έχω δει τελευταία. Πως γεννήθηκε, ως ιδέα και πήρε την τελική μορφή του, αυτό το εικαστικό αριστούργημα;
Χαίρομαι πολύ που το λες αυτό… Είναι μια εικόνα που παίδευε το μυαλό μου για πολύ καιρό. Ήταν σαν να στεκόταν εκεί και περίμενε με ευγένεια και υπομονή τα τραγούδια που θα την «ντύσουν». Και ήρθαν! Ήταν ακριβώς αυτό που ήθελα κι είχα στο μυαλό μου για τον συγκεκριμένο δίσκο. Και φυσικά ευχαριστώ την φωτογράφο Μαρία Ντελάκου που την αποτύπωσε άψογα, καθώς και τους φίλους μου Γωγώ Σκυβάλου και Δημήτρη Σιγανό που επιμελήθηκαν το συγκεκριμένο look.

Την Παρασκευή 1η Μαρτίου θα εμφανιστείς στο «PASSPORT», στον Πειραιά, παρουσιάζοντας τη νέα σου δουλειά, τραγούδια από τη δισκογραφία σου και διασκευές αγαπημένων σου τραγουδιών. Ποιο θα είναι το κυρίαρχο μουσικό ύφος του live σου;
Στο συγκεκριμένο live, όπως προανέφερες θα παρουσιάσω τραγούδια μου από το τελευταίο album, τραγούδια από την πρώτη δουλειά και πολλά άλλα αγαπημένα ελληνικά και ξένα! Επειδή όμως τελευταία περνάω μια φάση ρετρό, που ακούω όλη την μέρα Δανάη, Αττίκ και Γιαννίδη, αποφάσισα να  παρουσιάσω και ένα μέρος βασισμένο σε αυτά τα τραγούδια παιγμένα με έναν πιο ιδιαίτερο, και σύγχρονο τρόπο. Μμμ… πως να το πω… α! Ρετρόκ!

Αλήθεια, ποιες είναι οι μουσικές αγάπες σου, που σε διαμόρφωσαν μέχρι σήμερα;

Nina Simone, Leonard Cohen, Nick Drake, Radiohead, Χατζιδάκις.

Παρέα σου στο «PASSPORT», θα έχεις καλεσμένους-έκπληξη. Δεν θέλω, φυσικά, να μας τους πεις, χαλώντας την έκπληξη, αλλά, θέλω να σε ρωτήσω, ποια θα ήταν, για σένα προσωπικά, ως ερμηνεύτρια, μια τραγουδιστική έκπληξη - όχι, απαραίτητα στο συγκεκριμένο live – που θα εμπεριείχε την υπέρβαση, ακόμα και το ρίσκο του «τσαλακώματος» του προφίλ σου; 
Με τα "τσαλακώματα" δεν είχα ποτέ κακές σχέσεις. Κάθε live όταν βγαίνει καλό εμπεριέχει από μόνο του το στοιχείο της υπέρβασης. Η ίδια η μουσική το κάνει αυτό. Ευτυχώς... Ένα θέμα είναι να πειραματίζεσαι και να προσπαθείς να κάνεις συνεχώς καινούργια πράγματα, να φτιάξεις το "έργο" σου σε κάθε εμφάνισή σου. Εξάλλου για πρώτη φορά στο «PassPort» θα υπάρχει ένα event που δεν το έχω ξανακάνει. Να μια έκπληξη και για μένα. 

Και μια και μιλάμε, για εικόνες και προφίλ, να ολοκληρώσουμε, με το δικό σου. Βλέποντας τα βιντεοκλίπ δυο νέων τραγουδιών σου, στο «Άλλη μια ώρα» είσαι ένα παραμυθένιο πλάσμα, που βγαίνει απ’ ένα ατμοσφαιρικό όνειρο, ενώ, στο «Το καράβι που φεύγει», παρότι δεν του λείπει η μελαγχολική ατμόσφαιρα, είσαι μια σύγχρονη γυναίκα και με ροκ, θα έλεγα, στοιχεία. Συνυπάρχουν, το κορίτσι κι η γυναίκα μέσα σου και στην καθημερινότητά σου;
Μα φυσικά. Αλλιώς πόσο θα βαριόμασταν αν ήμασταν ένα «ακίνητο», παγιωμένο πλάσμα. Μία εικόνα στέρεη κι ακλόνητη. Όλοι, πιστεύω, ότι έχουμε πολλές πλευρές και διαλέγουμε να βγάλουμε προς τα έξω αυτήν που για κάποιους λόγους λίγο παραμελήσαμε.

 



Ακούστε:
«Άλλη μια ώρα»
«Το καράβι που φεύγει»

Επισκεφτείτε:  www.katerinamakavou.gr

 

 

 


Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΕ ΑΛΛΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Με την πρώτη σταγόνα της βροχής σκοτώθηκε το καλοκαίρι.
Οδυσσέας Ελύτης

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

15/12/1933 Γεννήθηκε στην Αθήνα ο συνθέτης Άκης Πάνου
16/12/1974 Έφυγε από τη ζωή ο λογοτέχνης Κώστας Βάρναλης

ΤΥΧΑΙΑ TAGS