54 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
20.10.2017
Ορφέας | Main Feed

Συνεντεύξεις

Κέλλυ Γκούνη

Ο Ορφέας συνάντησε τον τραγουδοποιό και μουσικό Χρήστο Θηβαίο, στο στέκι του στα Εξάρχεια. Ακριβής στο ραντεβού του, μας υποδέχτηκε, με ένα πλατύ χαμόγελο και μία ζεστή χειραψία. Αρκετά εύχαρος και εγκάρδιος, ξετύλιξε το κουβάρι της ζωής του και μας άφησε να διεισδύσουμε στον τρόπο σκέψης του περί αντίληψης των πραγμάτων που συμβαίνουν γύρω του, αλλά και μέσα του. Ο χρόνος που περάσαμε με τον Χρήστο Θηβαίο, ήταν αρκετά εποικοδομητικός και ουσιαστικός. Δεν είναι τυχαίο που έχει την αμέριστη συμπαράσταση και αποδοχή από το κοινό. Μίλησε για την συνεργασία του με τους Mr Highway band, για ανθρώπους που τον στιγμάτισαν, αλλά και για το πως η σημερινή οικονομικοπολιτική κατάσταση καταστρέφει τα όνειρα πολλών νέων παιδιών.


Γέννημα – θρέμμα Εξαρχειώτης;
Γεννήθηκα στο Μεταξουργείο, από γονείς ηθοποιούς. Όλοι οι συγγενείς μου είχανε τσαντίρι αυτό που λέγανε «το μπουλούκι». Ήταν περιοδεύων θίασος και έτσι από πολύ μικρός γύριζα όλη την Ελλάδα.

Πως και δεν ακολουθήσατε την ηθοποιία;

Την ηθοποιία δεν την ακολούθησα, αλλά έμαθα πως να αφηγούμαι με μελωδίες.

Οι γονείς σας ασχολούνταν με την μουσική;

 Όλοι στο «τσαντίρι», έπρεπε να τραγουδούν και να παίζουν ένα όργανο. Ο Αντώνης Παπαδόπουλος, αν τον θυμάστε από τις ταινίες του Θ. Βέγγου, ήταν αδερφός της μητέρας μου και έπαιζε ντραμς. Ο παππούς μου, έπαιζε κορνέτα, η μητέρα μου έκανε ακροβατικά και τραγουδούσε και ο πατέρας μου ήταν τενόρος. Μετά το 1979-80 που τελείωσα το λύκειο, μεταφερθήκαμε στα Εξάρχεια και από τότε η βάση μου ήταν εδώ.

Μένοντας μέχρι και σήμερα στα Εξάρχεια, παραμένετε ένας Συνήθης  Ύποπτος;
Ναι, γιατί μπορούμε ανά πάσα στιγμή, να κατηγορηθούμε για κάτι ενώ δε φταίμε.

Ο συνήθης ύποπτος έχει και την έννοια, ότι δε βολεύομαι με κάποια κατάσταση, κοινωνικοπολιτική κυρίως. Νομίζω, όμως ότι πλέον πολλοί βολεύονται με τις καταστάσεις.
Αυτό είναι αλήθεια! Τα πράγματα αυτή τη στιγμή έχουν δυσκολέψει αρκετά. Ο καθένας έχει φτάσει στο σημείο να πρέπει να διεκδικεί τα κοινωνικά του δικαιώματα.

Στην απόφαση σας, να αφήσετε τις σπουδές σας στην Φιλοσοφική, στην Ιταλία, έπαιξε καταλυτικό ρόλο ένα κείμενο του Σέρβου συγγραφέα Μ. Πάβιτς όπου έγραφε «Ο κάθε άνθρωπος έχει μπροστά του χιλιάδες δρόμους! Ο πραγματικά δικός του δρόμος, είναι αυτός που εάν επιλέξει να τον ακολουθήσει ο φόβος του μεγαλώνει». Τώρα που ο φόβος έχει μεγαλώσει, λόγω των πολιτικών καταστάσεων, τι λέτε στα νέα παιδιά να κάνουν;
Αυτό που έχει μεγαλώσει δεν είναι ο φόβος ή η ανασφάλεια, είναι ο τρόμος. Έχει μεγάλη διαφορά το να αισθάνεσαι ανασφάλεια σκεπτόμενος τα όνειρα σου και να πολεμάς για να τα κάνεις πραγματικότητα. Ξέρεις ποιος είναι ο μοναδικός τρόπος να σκοτώσεις κάποιον; Είναι να σκοτώσεις τα όνειρα του. Και αυτό ακριβώς προσπαθεί αυτό το σύστημα να κάνει. Εγώ, λοιπόν, όσο μπορώ, θα προσπαθήσω αυτό να το ανατρέψω, να το αναχαιτίσω.

Με ποιον τρόπο;
Με την αξιοπρέπεια μου, κάνοντας καλά αυτό που κάνω. Εμπνέοντας όνειρα στα νέα παιδιά. Σήμερα, ήμασταν στην πλ. Κλαυθμώνος με τον Β. Παπακωνσταντίνου, τον Μ. Πασχαλίδη, τον Π. Μουζουράκη και παίζαμε για τα παιδιά, για να μη κλείσουν τα μουσικά σχολεία. Ήταν γονείς, καθηγητές, μαθητές, οι οποίοι παίζουν πολύ καλή μουσική και εύχομαι αυτά τα παιδιά να έχουν ένα καλύτερο μέλλον απ’ότι είχαμε εμείς. Επειδή έχω δύο γιους, προσπαθώ να δείξω στη νέα γενιά, ότι τα όνειρα πραγματοποιούνται.

Υπάρχει μουσική παιδεία, μια και αναφέρατε τα μουσικά σχολεία;

Υπάρχει! Όλα υπάρχουν. Αρκεί να ξέρουμε να τα φέρνουμε στην επιφάνεια και να μη τα κρύβουμε. Σήμερα στη συναυλία που σας προανέφερα, δεν υπήρχε ούτε ένα κανάλι, ενώ είχαν δώσει προσκλήσεις τα παιδιά, με τον τρόπο που έχουν, μέσω διαδικτύου.

Για ποιο λόγο πιστεύετε ότι δεν καλύφθηκε η εκδήλωση αυτή από τα Μ.Μ.Ε;
Ποιος ξέρει; Αν αρχίσουν και γίνονται περικοπές και η πρώτη περικοπή είναι η παιδεία και ειδικά ο πολιτισμός, το οποίο είναι το χνάρι του ανθρώπου, τα πράγματα δυσκολεύουν.


Πως μπορείτε, όμως, εσείς οι μεγαλύτεροι, σε μας τους νεότερους, να μας δώσετε δύναμη για να μη χάσουμε τα όνειρα μας;
Κατ’ αρχάς, στεκάμενοι στο πλευρό σας. Εγώ είμαι 50 ετών, σ’αυτή την ηλικία και έχοντας κάνει όλη αυτή την πορεία μέχρι τώρα θεωρώ πιο σημαντικό να είμαι χρήσιμος παρά γνωστός. Πάνω σε αυτό το σκεπτικό, λειτουργώ και για τους φίλους μου, και για τα παιδιά και για τα νέα παιδιά γενικότερα. Είναι πολύ σημαντικό να είμαστε χρήσιμοι, ειδικά όταν έχουμε ένα βήμα και μπορούμε να το χρησιμοποιήσουμε. Δεν είναι τυχαίο στις εμφανίσεις μου αυτόν τον καιρό - οι οποίες έχουν ξεκινήσει από τον Σεπτέμβρη και θα συνεχιστούν και το καλοκαίρι – να έχω δίπλα μου ένα νέο συγκρότημα τους Mr. Highway Band, παιδιά ηλικίας 20 έως 30 ετών.

Μιλήστε μου για την συνεργασία σας αυτή, με τους Mr.Highway Band.
Είμαι πολύ χαρούμενος και περήφανος γι’αυτή την συνεργασία. Κάνουμε ένα 4ώρο πρόγραμμα, παίζουμε δικά μου τραγούδια, γνωστά και άγνωστα, όσα δεν έχει ακούσει κανείς επί σκηνής. Είμαστε μία μεγάλη ομάδα, το πρόγραμμα είναι μεγάλο και θα ακούσετε εκτός από δικά μου τραγούδια, τραγούδια των παιδιών και διασκευές πάρα πολλές.  Έχουμε κάνει περιοδεία σε όλη την Ελλάδα, έχουμε παίξει στην Αθήνα, επιστρέφουμε εδώ, στον Ρυθμό Stage και θα συνεχίσουμε με περιοδείες σε Κύπρο και Αγγλία. Το πιο σημαντικό απ’ όλα, είμαστε κομμάτι κι εμείς ενός ευρύτερου συνόλου που ακούει στο όνομα creatures. Είναι ένας διαδικτυακός ιστότοπος, όπου είναι σαν μία μεγάλη παρέα η οποία υποστηρίζει τον πολιτισμό και έχουν όλοι βήμα να μιλήσουν για την τέχνη τους. Οπότε, είμαστε ένα ολόκληρο πολιτιστικό κίνημα.

Υπάρχει ανταπόκριση από τον κόσμο, στις περιοδείες σας;
Πάρα πολύ μεγάλη, ακόμα και στις φοιτητούπολεις. Ήμουν ανέκαθεν ένας καλλιτέχνης που είχε ένα ευρύ και ένα διαχρονικό φάσμα ηλικιών και αυτό συνεχίζει έως και σήμερα.

Έχουν μειωθεί οι μέρες των παραστάσεων στις μουσικές σκηνές αλλά κυρίως στα νυχτερινά μαγαζιά.
Ναι, αυτό συμβαίνει κυρίως στα νυχτερινά μαγαζιά. Υπάρχουν όμως, νέοι καλλιτέχνες όπως ο Π. Μουζουράκης, η Ε. Ζουγανέλη, η Ρ. Αντωνοπούλου, η Ν. Μποφίλιου, ο Γ. Χαρούλης, ο Λ. Μπαλάφας, ο Σ. Γραμμένος  και χαίρομαι αυτά τα παιδιά που έχουν πολύ κόσμο.

Έχω την εντύπωση ότι αρχίζει να αναγεννιέται η ποιότητα στη μουσική.
Ακριβώς! Και μάλιστα σήμερα στην συναυλία. Βγήκαν κάτι παιδιά που ήταν 12-14 ετών, που ήταν εξαιρετικά!

Λέτε να βγούμε σιγά-σιγά από αυτόν τον όλεθρο που προκάλεσαν οι δισκογραφικές εταιρείες, που προωθούσαν άτομα που ίσως να μην άξιζαν;

Δεν υπάρχουν πια δισκογραφικές. Η δισκογραφία θα συνεχίσει να έχει τον δικό της τρόπο να έχει παρουσία και λόγο ύπαρξης. Αυτό που αρέσει τελικά είναι το αληθινό, το βιώνω σαν εμπειρία από το 1995 που ξεκίνησα.

Τώρα, ο κόσμος δένεται περισσότερο συναισθηματικά με τα τραγούδια σας απ’ ότι πριν; Λόγω της αυξημένης συναισθηματικής φόρτισης που υπάρχει, ίσως μέσα από τα τραγούδια σας να βρίσκουν μία διέξοδο.

Αυτή η διέξοδος συμβαίνει γιατί... Η τέχνη είναι μια ισορροπία ανάμεσα στο θεϊκό και το γελοίο. Γίνεται θεϊκό, όταν η πιο εντυπωσιακή μορφή στην ιστορία του ανθρώπου, – και που την έχει περιγράψει πολύ φανταχτερή ο Γ. Χειμωνάς, στο τραγούδι «ο Άμλετ της Σελήνης και είναι τιμή μου που το τραγούδησα - που είναι η μορφή του λυπημένου κοινωνήσει με αυτή τη μορφή ενός υπέροχου ανθρώπου, του ανθρώπου που θέλει να υπερβεί την καθημερινότητα του. Αυτό ακριβώς το υπερβολικό είναι αυτό, που μένει στην τέχνη. Αυτό το διαφορετικό. Αυτό το υπέρλαμπρα στολισμένο είτε είναι από αίμα είναι από αστερόσκονη, κι αυτό είναι πραγματική τέχνη. Κάτι το οποίο δεν είναι ακριβώς βίωμα αλλά είναι ένα μέλλον το οποίο καταγράφουμε εμείς για να διδάξουμε τους άλλους αλλά και τον ίδιο μας τον εαυτό πάνω απ’όλα. Να τον διδάξουμε όνειρο.

Ο άνθρωπος, όμως, πρέπει να είναι ονειροπόλος ή ρεαλιστής; Ο Ν.Καββαδίας, λέγεται ότι έγραψε για ταξίδια τα οποία δεν είχε κάνει ποτέ.
Μα, το θέμα είναι να ταξιδέψεις κάποιον εκεί που δεν έχεις πάει. Για να καταγράψεις μία πραγματικότητα που δεν έχεις ζήσει, είσαι ο πιο ρεαλιστής απ’όλους.

Βάσω Δημητρίου. Δασκάλα, φίλη, αδερφή. Είχε πει ότι είστε πολύ ταπεινός, όπου στα πρώτα σας επαγγελματικά βήματα, δεν την ενημερώνατε για το τι κάνατε. Είστε ακόμα ταπεινός και τι είναι ταπεινότητα για σας;
Για μένα, η ταπεινότητα μετ’ ερμηνεύεται στο γεγονός ότι πρέπει να υποκλίνεσαι στην μορφή της τέχνης που υπηρετείς. Θα σας φέρω ένα παράδειγμα. Κάθε φορά που βγαίνω στη σκηνή, και που υπάρχει αυτός ο κόσμος, που σημαίνει ότι γίνεται άμεσα αντιληπτό, υπάρχει ένας πήχης πολύ πιο ψηλά από εμένα , το διεκδικώ, και αυτό είναι το τραγούδι. Οφείλω πάντα να υποκλίνομαι στο τραγούδι, στην τέχνη μου, στον στίχο, στην ποίηση, στην μελωδία, στην αρμονία ούτως ώστε αυτό το φορτίο που μου έχει εμπιστευθεί ο κόσμος, ερμηνεύοντας να βλέπει ότι είναι κάτι, είναι μία κορφή που προσπαθώ να φτάσω. Που αναρριχώμαι να διεκδικήσω, ώστε μέχρι το τέλος της συναυλίας, αυτός ο κόσμος που έχει πληρώσει για να έρθει, και που του χρωστάω την καθημερινή μου επιβίωση να του δείξω ότι είμαι κάποιος ο οποίος ανεβαίνει, αναρριχάται για να φτάσει στην κορφή. Έτσι και βγω στην σκηνή βλέποντας το τραγούδι αφ' υψηλού, δε θα δει τίποτε άλλο εκτός από κάτι που γκρεμίζεται και δε πρέπει να το κάνω.

Η αναρρίχηση είναι πιο δύσκολη από την καταρρίχηση. Παρολαυτά έχουμε δει πολλούς καλλιτέχνες να «πέφτουν» από την κορυφή. Γιατί συμβαίνει αυτό;
Μου είχε πει δύο κουβέντες η Αρλέτα, που την εκτιμώ πάρα πολύ, όταν ξεκίνησα, «Παιδί μου, εσύ είσαι αυτός που τραγουδάς;», λέω μάλιστα, «Έχεις ταλέντο», κι εγώ χάρηκα και μου λέει «Μη με ευχαριστείς και μη χαίρεσαι, δε με νοιάζει να έχει ταλέντο, αυτό που με ενδιαφέρει είναι τι θα το κάνεις». Όταν την συνάντησα μετά από χρόνια, μου λέει «Πρόσεχε, γιατί έχεις επιτυχία και στην αποτυχία κάποιος χάνει το μυαλό του, στην επιτυχία όμως, χάνει την ψυχή του». Περνώντας επίσης από τον Ουμπέρτο Έκο, καθηγητή μου στην Φιλοσοφική, έφτασα στον μεγάλο δάσκαλο, που αυτή τη στιγμή και για χρόνια είναι ο Θ. Μικρούτσικος. Με δίδαξε γενναιοδωρία, απλοχεριά και μελέτη. Η δημιουργία είναι το 99% και το 1% ταλέντο. Επίσης ένας άλλος που με δίδαξε γενναιοδωρία είναι ο Β. Παπακωνσταντίνου.

Λένε όμως, ότι για να φτάσεις να πετύχεις κάτι, κάτι άλλο στερείσαι.

Εξαρτάται για σένα, τι σημαίνει επιτυχία. Γιατί αν δεν έχεις προσωπική ισορροπία και ένα κέντρο βάρους, βαραίνει η ζυγαριά από την μία μεριά. Δε μπορείς ως άνθρωπος να καρπωθείς το έργο κάποιου άλλου. Εγώ αν δε διαβάσω, δε θα γράψω, αν δεν ακούσω, δεν συνθέτω και μελετώ τους ανθρώπους της καθημερινότητας γύρω μου, της λογοτεχνίας και της μουσικής. Δεν έχει ανάγκη εμένα η μουσική, εγώ την έχω ανάγκη. Ευχαριστώ τη ζωή μου, που δεν μου αρκεί, που δεν μου αρκεί ο εαυτός μου. Θέλω κι άλλους ανθρώπους για να είμαι ισορροπημένος.

Ποια είναι τα τρία κακά της μοίρας μας;
Η αγένεια, η αναξιοπρέπεια και το να μη μοιράζεσαι με τους ανθρώπους που αγαπάς την ευτυχία σου. Να ξέρουμε, δηλαδή, ότι μπαίνουμε στο σπίτι μας και ένα χαμόγελο και μια καλημέρα αρκεί. Ο καθένας μας κρύβει έναν θησαυρό μέσα του και κάπου θα το βρει αν τον βοηθήσεις.

Που έχετε συναντήσει το πιο θερμό κοινό;
Εξαρτάται. Συνήθως όταν δουν, ότι πας χειμώνα, σε απομακρυσμένα μέρη, με ένα χαμηλό budget, με ένα χαμηλό κόστος, με χαμηλό εισιτήριο σε μια πολύ – όσο γίνεται – υψηλού επιπέδου συναυλία και ηχητικά αλλά και από πλευράς διοργάνωσης, όλοι το εκτιμούν και όλοι στο τέλος είναι θερμοί.

Με την κακή κριτική πως τα πάτε;

Μια χαρά! Γενικά δεν έχω κακές κριτικές (γέλιο). Αλλά δεν έχω πρόβλημα. Ίσα ίσα που μπορεί κάτι αν δεν το έχω λάβει υπόψιν μου, να το λάβω.

Η αλήθεια είναι ότι δεν έχω ακούσει κακή κριτική για εσάς, τουλάχιστον στον βαθμό που συμβαίνει με άλλους συναδέλφους σας. Όμως, δε θα γινόσασταν ακόμα καλύτερος εάν υπήρχαν, αν όχι κακές κριτικές, σκληρές;
Έχει συμβεί, αλλά δε λειτουργεί ως κακή κριτική αλλά ως καλή κριτική, καλή συμβουλή. Αυτό, ναι με ωθεί ώστε να γίνω καλύτερος.

Ποια ήταν η αίσθηση της πρώτη σας επαφής με την μουσική, θυμάστε;
Άκουγα από πολύ μικρός μουσική και ήταν κάτι που πραγματικά με ενθουσίαζε. Επίσης όταν έφτασα στο σημείο να καταλάβω ότι μπορώ να αναπαράγω με την φωνή μου σωστά τις νότες που άκουγα, αυτό ήταν που πραγματικά με έκανε ευτυχισμένο. Έμαθα κιθάρα στα 12 μου περίπου, και μετά σε στα πάρτι και τις γιορτές του σχολείου συμμετείχα με την κιθάρα μου.

Είχατε κάποιο συγκρότημα τότε;

Ναι, νομίζω ότι το πρώτο συγκρότημα ήταν οι «Αλιγάτορες». Σε αυτό το συγκρότημα εκτός από τον Μ.Δαμαλά, μετέπειτα κάμεραμαν του Θ. Αγγελόπουλου, τον Δ. Κοκκότης, τώρα καμεραμαν του ΣΚΑΙ και του ALPHA, στα τύμπανα ήταν ο Π. Φιλιππίδης. Με τον Πέτρο, έχουμε μεγαλώσει μαζί, οι μητέρες μας ήταν φίλες.

Γιατί «Αλιγάτορες»;

Παίζαμε ροκ εντ ρολ, «See you later alligator» και τέτοια!

Σε ποια χρονολογία για σας, σταμάτησε η αυθεντική ροκ μουσική;

Δεν έχει σταματήσει. Ακούω Audio Slave, Chris Cornell, Soundgarden, Pearl Jam, γενικότερα ψάχνω μουσικές καινούργιες.

Ελληνική μουσική πότε ξεκινήσατε να ακούτε;
Από πολύ μικρός άκουγα Olympians, μετά είχα είχα ενθουσιαστεί πάρα πολύ από την χροιά του Γ. Πάριου και προσπαθούσα να μιμηθώ την χροιά του. Μετά συνέχισα να ακούω τα μεγάλα έργα όπως «Το σταυρό του νότου», «Το μεγάλο ερωτικό», το «Άξιον Εστί», ερμηνευτές όπως τον Γ. Κούτρα, τον Β. Παπακωνσταντίνου, τον Δ. Ψαριανό, η απίστευτη λαϊκή φωνή τον Γρ. Μπιθικώτση, την Μ. Δημητριάδη κ.α. Έχουμε σε σύγκριση με όλη την Ευρώπη, έναν μεγάλο αριθμό καλλιτεχνών σε σχέση με το μικρό της χώρας.

Γιατί όμως η μουσική μας δε βγαίνει προς τα έξω;

Υπάρχει η δυσκολία της γλώσσας, η οποία από την άλλη μεριά είναι θαυματουργή.

Υπάρχουν όμως μουσικές, όπως η τούρκικη, που παρόλο τη δυσκολία της γλώσσας βγαίνει προς τα έξω.
Ναι, αλλά είναι εκατομμύρια εκεί. Κοιτάξτε, να δείτε, αντίθετα με όσους λένε ότι είμαστε Ανατολή, δεν είμαστε Ανατολή. Είμαστε ένα μεταίχμιο, ένα προπύργιο ανάμεσα στην Ανατολή και τη Δύση. Οπότε ένας μεγάλος Μ. Χατζιδάκις, ένας Μ.Θεοδωράκης, ένας Θ.Μικρούτσικος να ακούγονται αυτά, η μουσική μας στο εξωτερικό, έτσι όπως είναι όμως. Ακόμα και στα δικά μου τραγούδια που μεταφράζω στα αγγλικά, στα ιταλικά, στα γαλλικά, ο κόσμος τα ακούει.

Γιατί στα τραγούδια σας γραφετε ποίηση και όχι στίχο, που θεωρείται πιο απλός και άμεσος;

Μπορεί να είναι στίχος που να είναι ποιητικός και μπορεί να είναι ποίηση που να μη φτάνει καν την δύναμη του στίχου. Η δημιουργία ειδικά στον λόγο, αλλά και στη σύνθεση, έχει τον εξής ορισμό: πρωτοβαπτίζουμε πράγματα τα οποία δεν έχουνε όνομα και αφαιρούμε την κοινοτυπία από αυτά που ήδη έχουν. Βάση αυτού του ορισμού μπορούμε να έχουμε, ας το πούμε, μια δύναμη, σε αυτό που λέω εγώ εργασία και έμπνευση ταυτόχρονα.

Έχετε γράψει αριστουργήματα. Είναι κάτι που νομίζω ότι ο περισσότερος κόσμος το αποδέχεται αυτό. Αυτά που γράφετε, τα γράφετε εκείνη την στιγμή που περνούν εικόνες από μπροστά σας ή το δουλεύετε καιρό;
Το δουλεύω. Καταγράφω τα κείμενα και μετά από 2 μήνες, τα διαβάζω για πρώτη φορά και βλέπω τι είναι αυτό που πραγματικά με συγκινεί και μετά αρχίζω και δουλεύω πάλι. Το ίδιο κάνω και με την μουσική. Το αφήνω να περάσει, να κατασταλάξει, ούτως ώστε να το δω μετά ως τρίτος.

Είναι εύκολο να δημιουργήσεις εικόνες, χωρίς να εκφράζονται ούτε με λέξεις, αλλά ούτε και με νότες; Τι είναι αυτό που μπορεί να το προκαλέσει;
Είναι η δουλειά και είναι το πως ζυγίζεις τα πράγματα μέσα σου. Αν με ρωτήσετε ποιος είναι ο Χρήστος Θηβαίος, δε ξέρω να σας πω. Αλλά μέχρι να πεθάνω, θα ψάχνω.

Δηλαδή, αν σας ζητούσα να μου πείτε ένα χαρακτηριστικό σας που σας ακολουθεί σε όλη σας τη ζωή, ποιο θα ήταν;
Είμαι πολύ επίμονος. Παθιάζομαι, αγαπώ πολύ, συζητώ πολύ με τους γύρω μου, είμαι ερωτευμένος και θαυμάζω την γυναίκα μου και λατρεύω τους φίλους μου.

Πως διατηρείται ο έρωτας σε μία σχέση;

Καλλιεργείται. Μένει ο έρωτας εάν έχεις την διάθεση να τον αναζωογονήσεις. Και δε λέω τα τετριμμένα, με τα ταξίδια και άλλα. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ισορροπία και ασπίδα για έναν άνθρωπο, από την επιμονή του στην αφοσίωση. Όσα χρόνια κι αν είσαι με έναν άνθρωπο, είναι πάρα πολύ δύσκολο, να θεωρήσεις εφικτό ότι τον ξέρεις, μετά από τόσα χρόνια.

Τι είναι αυτό που κάνετε, πριν ανεβείτε στην σκηνή;

Εύχομαι να είμαι ειλικρινής, δυνατός και να μην προδώσω όλους αυτούς, που έχουν έρθει να με ακούσουν.

Νοιώθετε άγχος;

Πάντα! Μέχρι και σήμερα. Το ότι έγραψα εγώ το «Ημερολόγιο» δε σημαίνει ότι είμαι το ημερολόγιο. Σημαίνει ότι το κατέγραψα και προσπαθώ να γίνω σαν το ημερολόγιο. Να γίνω κάτι που θαυμάζουν. Να είμαι αντάξιος τους θαυμασμού τους και της αξιοπρέπειας τους.  

Θα ήθελα να κλείσουμε με μια ερώτηση που θα θέλατε εσείς να κάνετε στον εαυτό σας και να την απαντήσετε.
Θα σας πω κάτι που έχω πει στον μεγάλο μου τον γιο «Ξέρω ότι με θαυμάζεις και με αγαπάς, αλλά να ξέρεις ότι δεν είμαι πάντα σωστός» και μου απάντησε «Μην ανησυχείς, μπαμπά, κανείς δεν είναι»

Σας ευχαριστώ πολύ!

Κι εγώ σας ευχαριστώ!

 

 

Ο Χρήστος Θηβαίος μαζί με τους “Mr Highway Band” εμφανίζονται για δύο Σάββατα (2 και 9 Φεβρουαρίου) στο Ρυθμό Stage στην Ηλιούπολη. Θα ακουστούν τραγούδια από κορυφαίους και διαχρονικούς  καλλιτέχνες και συγκροτήματα όπως τον Jimi Hendrix και τους Pearl jam έως και Β. Τσιτσάνη και Μάνο Λοίζο.
Οι  Mr Highway Band, είναι: ο Mr. Highway (Γιάννης Αφέντρας), που γράφει στίχους, μουσική,παίζει κιθάρα και φυσαρμόνικα, ο Γρηγόρης Ψαλτάκος, η φωνή του γκρουπ, ο Θύμιος Σπηλιωτόπουλος στην κιθάρα, ο Διονύσης Τσιούνης στο μπάσο, ο Κώστας Καλπάκης στα τύμπανα, στα πλήκτρα και στο πιάνο ο Μάξιμος Δράκος, χρόνια συνεργάτης του Χρήστου Θηβαίου και στον ήχο είναι ο Ανδρέας Κουλούρης.

‘Ρυθμός Stage’
Μαρίνου Αντύπα 38, Ηλιούπολη
Τηλέφωνο: 210 9750060

Ώρα έναρξης: 22.30
Είσοδος: 12€ (με μπύρα ή κρασί)

 

 


Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΕ ΑΛΛΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Άστοχα πράγματα και κινδυνώδη, οι έπαινοι για των Ελλήνων τα ιδεώδη.
Κωνσταντίνος Καβάφης

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

20/10/1854 Γεννήθηκε ο Γάλλος ποιητής Αρθούρος Ρεμπώ. Πέθανε στις 10.11.1891
21/10/1907 Γεννήθηκε ο σουρεαλιστής ζωγράφος και ποιητής Νίκος Εγγονόπουλος

ΤΥΧΑΙΑ TAGS