106 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
18.10.2017
Ορφέας | Main Feed

Συνεντεύξεις

Τάσος Π. Καραντής

Το πέρασμα των Μάγων», με τη Νατάσσα Μποφίλιου, έρχεται (στον «Κύκλο») στις 2/2, αλλά έχουν προηγηθεί το «Fame» κι η «Η άλλη αίσθηση», καθώς κι οι συνεργασίες του με τον Νταλάρα και τη Ζουγανέλη. Αυτή τη σεζόν ο Γεράσιμος Ευαγγελάτος, δίνει το παρών με όλες του τις ιδιότητες (κι ικανότητες) και ήταν η κατάλληλη στιγμή, για να φιλοξενηθεί στον Ορφέα, κοσμώντας τον με μια συνέντευξη, πραγματικό δώρο, σαν το δώρο που του δόθηκε και μας το επιστρέφει, δωρίζοντάς μας το, με την υψηλή τέχνη του. Όσοι γνωρίζετε – οι μυημένοι – ήδη, θα έχετε προσπεράσει την εισαγωγή μου, για να πάτε στο ακριβό απόσταγμα των λεγόμενων του Γεράσιμου Ευαγγελάτου, όσοι επιθυμείτε να τον γνωρίσετε, ουσιαστικά, επίσης, θα ανυπομονείτε να διαβάσετε τα όσα μας είπε. Εγώ, πάλι, κέρδισα μια φράση του, και τον ευχαριστώ «Είμαστε σαν εκείνα τα υπέροχα ζευγάρια γαλλικού μοντέλου που γερνάνε ευτυχισμένα μαζί ακριβώς επειδή δεν έδεσαν τις σχέσεις τους με τις αλυσίδες της αποκλειστικότητας».

Γεράσιμε, αν και έχεις σπουδάσει θέατρο, στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών, πρωτοεμφανίστηκες και σε γνωρίσαμε ως στιχουργό. Επειδή, η βασική αφορμή, αυτής μας της κουβέντας είναι το θεατρικό σου έργο «Η άλλη αίσθηση» και το μιούζικαλ «Fame», θα ήθελα να σε ρωτήσω, γιατί προηγήθηκε - ως προς τη δημοσιοποίησή της – η στιχουργική σου, από την πένα του θεατρικού συγγραφέα;
Ήταν θέμα τύχης και μόνο. Έγραφα από πάντα. Είναι ο πρώτος τρόπος έκφρασης που θυμάμαι. Όταν ήρθε η εποχή να σπουδάσω επέλεξα το πεδίο που ένιωθα πιο κοντά μου. Αυτό ήταν το θέατρο. Δεν ήξερα με ποιο τρόπο, ήξερα όμως ότι ήταν η μία και μοναδική μου επιλογή. Κι αν οι συγκυρίες έφεραν πρώτο το τραγούδι κι αυτό μου έδειξε εύνοια και με κράτησε, δεν ένιωσα ούτε στιγμή να εγκαταλείπω το Θέατρο. Οπότε η φετινή χρονιά, αν και ουσιαστικά με συστήνει δημιουργικά στο χώρο του Θεάτρου για μένα δεν είναι παρά η επιστροφή σε μια παλιά πατρίδα (για να θυμηθούμε και το Herman Hesse).

Η ροπή σου προς τις τέχνες και τη γραφή, πότε και πως γεννήθηκε και συνειδητοποιήθηκε μέσα σου ότι θα είναι γίνει η ταυτότητά σου στη ζωή σου αλλά κι ως «επάγγελμα»;
Η σχέση ενός ανθρώπου με τις Τέχνες είναι ένα ιδιόμορφο πρίσμα να βλέπει τη ζωή. Υπάρχει από την αρχή της ζωής του. Έτσι μεταγράφει τον κόσμο που τον περιβάλλει. Δεν υπάρχει εναλλακτική. Τώρα το να κάνεις την τέχνη σου επάγγελμα είναι ο ευσεβής πόθος κάθε καλλιτέχνη. Αν μάλιστα αυτός είναι κάπως λογικός και πραγματιστής δεν τολμά να σκεφτεί ότι θα βιοποριστεί κάποτε από αυτό. Ήμουν τυχερός. Είμαι τυχερός. Ήξερα πάντα ότι θέλω να πεινάσω δημιουργώντας, χαίρομαι που ο καιρός μου επιτρέπει τη δημιουργία καθυστερώντας την πείνα.

Σε γνωρίσαμε ως μέλος σας καλλιτεχνικού τρίο. Δεν θα σε ρωτήσω τα χιλιοειπωμένα, εξάλλου, φάνηκε, εξ’ αρχής, ότι ταίριαξε και θα ακολουθούσε την ανοδική διαδρομή που ακολούθησε το όλο πράγμα. Θα σε ρωτήσω, σας, αν μετά από τόσα χρόνια καλλιτεχνικής, αλλά και, κυρίως, ανθρώπινης σχέσης, έχει εισβάλει ο «ιός σας ρουτίνας» στη σχέση σας, ή έχετε ανακαλύψει την ασπίδα προστασίας με τα κατάλληλα αντισώματα κι, αν ναι, ποια είναι αυτά;
Ο Θέμης κι η Νατάσσα είναι οι άνθρωποι της ζωής μου. Πρακτικά συγγενείς. Κι όπου οι δεσμοί πάνε βαθιά είναι φυσικό που και που να παίρνεις δεδομένες σχέσεις και καταστάσεις. Στις καλλιτεχνικές συγγένειες όμως ξαφνικά έρχεται μια δημιουργία σε ανύποπτο χρόνο και σε συστήνει απ' την αρχή με τους ανθρώπους που γνώριζες όλα αυτά τα χρόνια. Εκτός αυτού ο καθένας είναι ελεύθερος να δημιουργήσει όπως και με όποιον επιθυμεί. Με αυτόν τον τρόπο η σχέση παραμένει συνειδητή επιλογή κι όχι καταδίκη. Είμαστε σαν εκείνα τα υπέροχα ζευγάρια γαλλικού μοντέλου που γερνάνε ευτυχισμένα μαζί ακριβώς επειδή δεν έδεσαν τις σχέσεις τους με τις αλυσίδες της αποκλειστικότητας.

Για τη Νατάσσα (Μποφίλιου) έχουν γραφτεί τα «χίλια μύρια» υπερθετικά, κι από τον υποφαινόμενο «οι ύμνοι της Παναγίας»! Θα ήθελα να μου πεις τι είναι αυτό που την κάνει, σε σένα, μοναδική και σπουδαία, ως καλλιτεχνική περσόνα.
Η Νατάσσα ως ερμηνεύτρια είναι ευλογία για ένα δημιουργό. Όταν έχεις τη φωνή της στη διάθεσή σου η τέχνη σου φτάνει στα όρια της. Κάθε φορά που την ακούω νιώθω ευλογημένος που με τραγουδά. Πέρα απ’ αυτό όμως έχει κι ένα τεράστιο σκηνικό εκτόπισμα, μια φλόγα που συναντά κανείς σπάνια. Κι αυτό είναι κάτι που το διαπιστώνει κανείς από την πρώτη στιγμή που τη συναντά. Όταν την πρωτοείδα δεν ήταν παρά μια απλή φοιτήτρια της νομικής με όμορφη φωνή. Ωστόσο μαγεύτηκα από το χάρισμά της. Όταν φύγαμε είπα στον Κώστα Τσίρκα που μας είχε συστήσει ότι αυτό το κορίτσι δεν είναι σαν τα άλλα.

Με τον Θέμη (Καραμουρατίδη) πως ταιριάξανε τόσο απόλυτα οι χημείες σας; Αλήθεια πως γράφετε; Μελοποιεί στίχους σου; Γράφεις πάνω σε μελωδίες του; Συνδημιουργείτε;
Ο Καραμουρατίδης είναι η πιο δημιουργική σχέση της ζωής μου – όχι η πιο εύκολη, σίγουρα, όμως, η πιο βαθιά. Είμαστε δυο εντελώς διαφορετικοί άνθρωποι που έχουμε μάθει να συνυπάρχουμε με έναν μαγικό τρόπο. Είναι μια σύνθεση που δε θα την άλλαζα για τίποτα στον κόσμο και με εκπλήσσει κάθε μέρα και περισσότερο. Όταν δουλεύουμε ένα τραγούδι, παρόλο που είναι ξεκάθαροι οι ρόλοι του καθενός, είναι τόσο έντονη η παρουσία μας σε όλα τα στάδια της δημιουργίας, που στο τέλος νομίζεις ότι έχει γραφτεί από έναν και μοναδικό άνθρωπο. Είναι ελάχιστες οι φορές που έχουμε διαφωνήσει ριζικά για κάτι.

Σιγά – σιγά, ας έχει γίνει πάντα, βέβαια, στην ιστορία του ελληνικού τραγουδιού, με τα καλλιτεχνικά δίδυμα και τρίο κλπ., ο καθένας, τραβάει και τον δικό του δρόμο. Ήδη ας δώσει στίχους σου στην Τσανακλίδου, στην Ηρώ, στον Νταλάρα και στη Ζουγανέλη. Αυτό το δρόμο θα ακολουθήσεις, στιχουργικά, το επόμενο διάστημα; Θα υπάρξει, δηλαδή, ας το πω, διάλειμμα, όσον αφορά την κοινή δισκογραφία του τρίο Ευαγγελάτος – Καραμουρατίδης – Μποφίλιου;

Η δημιουργική σχέση με τα παιδιά δεν διακόπτεται ποτέ. Ακόμα κι όταν φτιάχνει ο ένας κάτι με κάποιον άλλον, οι υπόλοιποι δύο είναι οι πρώτοι που ακούνε το αποτέλεσμα. Είναι αυτό που είπαμε και παραπάνω. Όταν έρχεται στο δρόμο του καθενός μια ενδιαφέρουσα πρόταση τη ζυγίζει και την προχωράει. Είναι σημαντική η ελευθερία στις δημιουργικές ομάδες. Δημιουργούμε για να είμαστε συνεπείς πρωτίστως με τους εαυτούς μας. Όταν λοιπόν η καρδιά μας υπαγορεύει κάτι οφείλουμε να την ακολουθήσουμε. Άλλωστε «Οι μέρες του Φωτός» είναι πολύ πρόσφατες για να συζητάμε επόμενη δουλειά. Όμως ο κοινός μας δρόμος έχει μακρύ μονοπάτι. Ήδη σχεδιάζουμε μια συνάντηση με τα παιδιά σε ένα νέο πεδίο. Κάτι που θέλουμε πολύ εδώ και χρόνια. Ελπίζω όλα να πάνε κατ’ ευχήν και το επόμενο Φθινόπωρο να καταφέρουμε να το πραγματοποιήσουμε. Παράλληλα δουλεύουμε με το Στάμο Σέμση ένα νέο κύκλο τραγουδιών για τη φωνή της Νατάσσας.

Η συνεργασία σου (μαζί με τον Καραμουρατίδη, ως δίδυμο) με την Ζουγανέλη (με το νέο τραγούδι «Μονάχα εγώ») πως προέκυψε;

Η Ελεονόρα είναι αγαπημένη μας φίλη και παράλληλη συνοδοιπόρος από τα πρώτα βήματα. Για όσους δεν το γνωρίζουν ξεκινήσαμε μαζί στη Δεύτερη Ακρόαση της Μικρής Άρκτου. Πάντα παρακολουθούμε τις δισκογραφικές δουλειές και τις εμφανίσεις ο ένας του άλλου. Χρωστούσαμε στους εαυτούς μας αυτή τη συνάντηση και ήρθε τόσο φυσικά σαν να υπήρχε από πάντα. Το «Μονάχα Εγώ» και τα υπόλοιπα κομμάτια που δώσαμε στην Ελεωνόρα είναι ο τρόπος που τη βλέπουμε εμείς και νομίζω πως αποτελούν ένα πολύ όμορφο συμπλήρωμα στη δισκογραφία της.

Το ίδιο θα σε ρωτούσα και για τη συνεργασία σου(με δυο τραγούδια: «Το εισιτήριο» και το «Στον κόσμο σου(Μια μέρα θα χωρέσω)»), με τον Γιώργο Νταλάρα, έναν μεγάλο ερμηνευτή, αλλά της γενιάς. Ηλικιακά θα είσαι κάτι παραπάνω από τα μισά χρόνια της καριέρας του… Πως έγινε το πλησίασμα και πως αισθάνεσαι;
Η πρόταση μου έγινε από το Νίκο Αντύπα. Χτύπησε το τηλέφωνο μου και μου είπε ότι ετοίμαζαν το δίσκο με το Γιώργο Νταλάρα και μερικούς από τους σημαντικότερους στιχουργούς της παλιάς και νεώτερης γενιάς. Και μόνο η προοπτική να βρεθώ στον ίδιο δίσκο με καλλιτέχνες όπως ο Ελευθερίου, ο Γκανάς, ο Δαβαράκης κι ο Μωραίτης ήταν για μένα μεγάλη τιμή. Όπως και το να τραγουδήσει τα λόγια μου μια φωνή συνυφασμένη με την ιστορία του ελληνικού τραγουδιού. Το πρώτο τραγούδι που άκουσα ήταν «Το εισιτήριο». Ήταν μια μελωδία που ερωτεύτηκα κεραυνοβόλα. Σχεδόν τραγουδήθηκε από μόνη της. Από εκείνη τη στιγμή δε μπορούσα να πω όχι.

«Το εισιτήριο», θα μπορούσα να πω, ότι έχει ψήγματα από τη ζωή και τη διαδρομή του Νταλάρα. Έχει κι από τη δική σου; Είναι ένα βιωματικό τραγούδι, παράλληλο, για δυο εντελώς διαφορετικούς ανθρώπους, άλλης γενιάς, που κάπου συναντιόνται, ή μια σύμπτωση; Γενικότερα γράφεις βιωματικά ή είσαι ένας στιχουργός που μπορεί και αποδίδει με στίχους τα συμφραζόμενα του σήμερα, χωρίς, ντε και καλά, να τα έχει όλα βιώσει;

Εδώ έρχεται το θέατρο που λέγαμε στην αρχή. Όταν ακούω μια μουσική συλλαμβάνω μια ιδέα. Παράλληλα συνυπολογίζω κι ένα σωρό άλλους παράγοντες. Εν προκειμένω αφετηρία μου ήταν ποιος είναι ο Νταλάρας για τον κόσμο, ποιος είναι ο Νταλάρας για μένα, πως είναι ένας άνθρωπος που γυρίζει την Ελλάδα και την ιστορία της όλα αυτά τα χρόνια με τα λάθη του και τα σωστά του. Ευτυχώς δέχτηκε την οπτική μου και την τραγούδησε. Το αποτέλεσμα είναι ένα από τα πιο αγαπημένα μου τραγούδια. Χαίρομαι πολύ που βρίσκεται στη δισκογραφία μου τραγουδισμένο από αυτό τον σπουδαίο ερμηνευτή, με τα σωστά και τα λάθη του.

Να περάσουμε και στα «δύσκολα». Είδα, στο f/b σου, σε μια ανάρτησή σου, για τη συνεργασία σου με τον Νταλάρα, τις γνωστές «αντινταλαρικές» αντιδράσεις… Γιατί τέτοια μεγεθυμένη αντιπάθεια για έναν σπουδαίο ερμηνευτή, που ήδη αποτελεί ιστορία του τραγουδιού μας, αλλά και για έναν τραγουδιστή που είχε υπάρξει υπερδημοφιλής, κατέχοντας το ρεκόρ του γεμίσματος, δυο φορές(το 1983) σερί(σ’ ένα Π/Σ/Κ), του Ολυμπιακού Σταδίου(160.000 κόσμος).Πως το εξηγείς εσύ;
Η ιστορία συγχωρεί μονάχα όσους παίρνουν αποστάσεις από αυτήν κι είναι αμείλικτη με όσους την κουβαλούν στα χέρια. Οι άνθρωποι με μεγάλο παρελθόν συχνά έχουν να λογοδοτήσουν για πολλά. Όταν έχεις ζήσει μια ζωή στο φως είναι φυσικό κι επόμενο ο κόσμος να διεκδικεί μερίδιο στις επιλογές και τις πράξεις σου. Κι αν ο Νταλάρας εξέφρασε για χρόνια μια ολόκληρη Ελλάδα είναι φυσικό η Ελλάδα σε μια εποχή που κατηγορεί τους πάντες και τα πάντα, να στραφεί εναντίον του για το παραμικρό. Οι μεγάλοι στόχοι είναι εξ’ ορισμού κι οι πιο εύκολοι. Χώρια που έχουμε και μια τάση ως λαός να παίρνουμε προσωπικά τα πάντα και να αντιδρούμε με κτητικότητα ακόμα κι εκεί που δε μας πέφτει λόγος.

Για να περάσουμε, όμως, και στη θεατρική σου επικαιρότητα. Πως και συνέπεσε να βγεις, τώρα, ταυτόχρονα, με δυο θεατρικά, κι αντίθετου περιεχομένου, όπως είναι «Η άλλη αίσθηση» και το «Fame»;
Και πάλι θέμα τύχης. Όταν δουλεύαμε με τον Γιάννη Κακλέα την περσινή παράσταση στο Gazoo, μου έκανε την πρόταση για τον Maupassant η σύζυγος του και σκηνοθέτης, Φρόσω Λύτρα. Όντας ερωτευμένος με τον συγκεκριμένο συγγραφέα είπα αμέσως ναι χωρίς δεύτερη σκέψη. Όσο δουλεύαμε την «Άλλη Αίσθηση» δεν υπήρχε το Fame ως προοπτική. Όταν γνώρισα όμως τη Θέμιδα Μαρσέλλου μια σκηνοθέτιδα που θαυμάζω ιδιαίτερα στο κομμάτι του μουσικού θεάτρου δε μπορούσα να της αρνηθώ. Βρέθηκα ξαφνικά να μοιράζομαι ανάμεσα σε δυο κόσμους (τρεις αν συνυπολογίσουμε και την προετοιμασία της μουσικής μας παράστασης με το Θέμη και τη Νατάσσα) και να το απολαμβάνω εξίσου, παρά τη σχιζοφρένεια.

Τι συνδέει, μέσα σου, την «ελαφρότητα» τους μιούζικαλ, με τη «βαρύτητα» των 6 ιστοριών, όπου οι ήρωές τους βιώνουν τον τρόμο, τον έρωτα, την υπαρξιακή αγωνία και την τρέλα;
Αρχικά να πω ότι δε θεωρώ εξορισμού ελαφρύ το μιούζικαλ και βαρύ σώνει και ντε τον Maupassant. Είναι απλώς δυο διαφορετικοί τρόποι να βλέπεις τον κόσμο. Ως προς τη σύνδεση των δυο κόσμων; Καμία απολύτως. Και αυτό είναι και το ακαταμάχητο παιχνίδι της σκηνής. Ότι μπορείς να πεις ιστορίες με διαφορετικές αφετηρίες, διαφορετικούς συνένοχους και διαφορετική κατάληξη. Κι όμως αν παρακολουθήσει κανείς και τις δυο παραστάσεις ίσως εντοπίσει μέσα τους δικά μου κομμάτια που κι εγώ ο ίδιος αγνοώ. Η διαδικασία θυμίζει πολύ τη δημιουργία ενός δίσκου ή μιας μουσικής παράστασης, που μπορείς (και μάλιστα επιβάλλεται) να συνταιριάξεις ένα εξωστρεφές κομμάτι με μια εσωτερική μπαλάντα, προκειμένου να έχεις ένα ολοκληρωμένο αποτέλεσμα.

Περιέγραψέ μου συνοπτικά το στόρι του «Fame» και στο τι σε τράβηξε να υπογράψεις όλο το κομμάτι της πρόζας.
Το θεατρικό Fame είναι μια διαφορετική οπτική της ιστορίας που γνωρίζουμε από την τηλεοπτική σειρά και την κινηματογραφική ταινία του Alan Parker. Θέμα του οι φιλοδοξίες και τα όνειρα νέων καλλιτεχνών από την πρώτη μέρα της σχολής μέχρι την αποφοίτηση τους. Δε μου είναι ξένο το θέμα. Έχω ζήσει και ζω στο ίδιο πλαίσιο. Έβαλα πολλά κομμάτια από τις προσωπικές μου ανησυχίες στο στόμα των ηρώων. Τώρα αναφορικά με την πρόζα ήταν ίσως αυτό που με έκανε δεχτώ την πρόταση της Θέμιδας. Να με καλέσει για τους στίχους ήταν το αυτονόητο. Το ότι την ενδιέφερε όμως η οπτική μου στην πρόζα (χωρίς μάλιστα να έχει ανέβει η “άλλη αίσθηση” για να γνωρίζει αν και κατά πόσο μπορώ να το κάνω) μου κίνησε την περιέργεια. Είπα το ναι και χάρηκα πολύ τη διαδικασία.

Η «Η άλλη αίσθηση» - η πέρα, από τις 5 γνωστές - η έκτη, ποια είναι; Και πως γίνεται «ορατή» μέσα από τις έξι ιστορίες της παράστασης;
Είναι αρκετά σύνθετη η δομή του έργου για να εξηγηθεί με λίγες φράσεις. Για μένα αφορμή στάθηκε ένα ερώτημα που με απασχολεί από πάντα: Πόσο εύκολα αποδεσμεύεται ένας δημιουργός από τους ήρωες και τα έργα του. Η έκτη αίσθηση είναι η μεταφυσική θεώρηση του κόσμου, αυτή η πόρτα που μας αφήνει όλους να κρυφοκοιτάξουμε για λίγο, αλλά καταπίνει τους ονειροπόλους που αφιερώνουν τη ζωή τους στην τέχνη τους.

Σ’ αυτό το θεατρικό ποιο ήταν το στοιχείο αυτό, από τις έξι φανταστικές ιστορίες του Guy de Maupassant, που σε οδήγησαν στο να γράψεις ένα πρωτότυπο θεατρικό έργο;
Η επιθυμία της σκηνοθέτιδας του, της Φρόσως Λύτρα. Έπρεπε να κάνω σκηνικό λόγο αυτό που η ίδια είχε οραματιστεί σαν εικόνα. Μπήκα σαν φιλοξενούμενος στον κόσμο της. Ο Guy de Maupassant δε μου ήταν ξένος. Αντιθέτως είναι ένας από τους αγαπημένους μου διηγηματογράφους και το κατάλληλο όχημα για να εκφράσω αυτό που ήθελα να πω. Όταν ολοκλήρωσα το κείμενο το παρέδωσα στην ομάδα και τους άφησα να συνεχίσουν το ταξίδι μαζί του, ελεύθεροι κι αδέσμευτοι. Ελπίζω το αποτέλεσμα να δικαιώσει και το πνεύμα του Maupassant κι αυτό της ομάδας.

Τη μουσική της παράστασης περίμενα να την υπογράφει ο Θέμης (Καραμουρατίδης). Διαβάζω όμως Γιώργος Πούλιος. Είσαι, γενικότερα, σε μια φάση ανοιγμάτων και νέων συνεργασιών;
Όπως είπα και πριν, πέρα από το κείμενο δεν παρενέβην σε κανέναν άλλο τομέα της παράστασης. Η ομάδα Naan προϋπήρχε κι εγώ βρέθηκα φιλοξενούμενος για λίγο και για ένα πολύ συγκεκριμένο λόγο – επειδή ταίριαξα με την αισθητική της συγκεκριμένης παράστασης. Η μουσική του Γιώργου Πούλιου είναι τελείως διαφορετική από αυτή του Θέμη και προφανώς για τη Φρόσω εξυπηρετεί καλύτερα το συνολικό όραμα της για την παράσταση. Νομίζω θα έχουμε αρκετές ευκαιρίες να συναντηθούμε με το Θέμη στη σκηνή στο μέλλον. Άλλωστε οι μουσικές του για το θέατρο είναι σημαντικό κομμάτι της προσωπικής του έκφρασης.

Ας περάσουμε και στη νέα σας μουσική παράσταση, «Το πέρασμα των Μάγων», που κάνει πρεμιέρα στις 2/2 στον «Κύκλο» και της οποίας το www.e-orfeas.gr είναι χορηγός επικοινωνίας. Λίγα λόγια από τον άνθρωπο που βρίσκεται, πάντα, πίσω από τις πρωτοποριακές παραστάσεις σας.
Φέτος κλείνουμε με τα παιδιά 10 χρόνια γνωριμίας. Η δεκαετία που πέρασε ήταν γεμάτη παραστάσεις, περιοδείες, συγκινήσεις. Θέλαμε λοιπόν να γιορτάσουμε με τους φίλους μας αυτό τον κύκλο (συμπτωματικά έτσι λέγεται κι ο χώρος που μας φιλοξενεί) με μια αναδρομή στις αγαπημένες μας στιγμές από αυτή τη δεκαετία. Χωρίσαμε λοιπόν την παράσταση σε 5 μικρές υποενότητες με άξονα της καθεμίας κι από ένα δίσκο μας: από τις «Ανάσες» μέχρι τις «Μέρες του Φωτός». Ενδιάμεσα παρεμβάλλονται διασκευές που αγαπήσαμε μέσα στα χρόνια αλλά και άλλες που θέλαμε να συμπεριλάβουμε και δεν το είχαμε καταφέρει. Είναι μια παράσταση ιδιαίτερα συγκινητική για μας (γι’ αυτό και πιο ελεύθερη) μιας και σηματοδοτεί μια μικρή παύση ενός χρόνου που θα ακολουθήσει.

Ας μην τα πούμε κι όλα για τις παραστάσεις, να υπάρχει και το στοιχείο του σασπένς για τους θεατές τους. Ας ολοκληρώσουμε όμως, με μια διαπίστωσή μου και, συνάμα, ένα ερώτημά μου. Βιώνουμε μια κατάσταση μιζέριας, φτώχειας, πλήρης κατάρρευσης του κράτους και βιασμού των πολιτών του. Προσωπικά το βιώνω δραματικά και πεσιμιστικά… Που βρίσκεις την έμπνευση και την ενέργεια για τόσα πράγματα που κάνεις(έχεις παράλληλα και την επιμέλεια των μουσικών παραστάσεων της Νατάσσας Μποφίλιου); Είναι, αυτό που λένε, πως στους δίσεκτους καιρούς ανθίζει η τέχνη, ή μια προσωπική σου αυτοάμυνα υπαρξιακής επιβίωσης;

Αν υπάρχει μια πιθανότητα να βγούμε από τη μιζέρια και το σκοτάδι που μας κυκλώνει αυτό είναι η δουλειά. Υπάρχει μια φράση στο Fame που λέει τόσο επιβλητικά κάθε βράδυ η Κυρία Αλέκα Κανελλίδου ως διευθύντρια της σχολής: «Δυο πράγματα αξίζουν στη ζωή. Η αγάπη κι η δουλειά. Κι είναι σπάνιο προνόμιο να δουλεύει κανείς πάνω σε κάτι που αγαπάει». Εγώ λοιπόν έχω αυτό το προνόμιο κι είμαι ευγνώμων. Μακάρι να συνεχίσω να το έχω για πολύ - πολύ καιρό. Η δημιουργία είναι η μοναδική ελπίδα να αλλάξει κανείς τα άσχημα του κόσμου.

 

 

Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΕ ΑΛΛΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Αν τουλάχιστον, μέσα στους ανθρώπους ένας πέθαινε από αηδία... Σιωπηλοί, θλιμμένοι, με σεμνούς τρόπους, θα διασκεδάζαμε όλοι στην κηδεία.
Κώστας Καρυωτάκης

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

18/10/1920 Γεννήθηκε στην Αθήνα η ηθοποιός και επί σειρά ετών υπουργός Πολιτισμού Μελίνα (Μαρία Αμαλία) Μερκούρη
18/10/1931 Πέθανε ο αμερικανός εφευρέτης του φωνογράφου Τόμας Έντισον
18/10/1979 Ο ποιητής Οδυσσέας Ελύτης τιμάται από τη Σουηδική Ακαδημία με το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας
19/10/1969 Ο Μίκης Θεοδωράκης μεταφέρεται από τη χούντα στο στρατόπεδο Ωρωπού
19/10/1993 Έφυγε από τη ζωή χτυπημένος από την επάρατη νόσο ο τραγουδιστής Διονύσης Θεοδόσης

ΤΥΧΑΙΑ TAGS