136 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
26.05.2019
Ορφέας | Main Feed

Συνεντεύξεις

Τάσος Π. Καραντής

Λένε πως, σε θεωρητικό επίπεδο, υπάρχει μια συνάφεια μαθηματικών και μουσικής. Στην περίπτωση του Θανάση Σοφρά αυτό επιβεβαιώθηκε στην πράξη! Έτσι, από καθηγητής μαθηματικών, με μεταπτυχιακές σπουδές στη Γαλλία, βρέθηκε στον χώρο της μουσικής και συγκεκριμένα στην αγκαλιά του ποιοτικού έντεχνου και λαϊκού τραγουδιού. Βέβαια αυτό το πέρασμά του δεν ήταν τυχαίο, αφού από τα εφηβικά του χρόνια η μουσική ήταν το μεράκι και το χόμπι του και ο Θανάσης Σοφράς έπαιζε κιθάρα, ηλεκτρικό μπάσο και κοντραμπάσο.

Ο Θανάσης Σοφράς ξεκίνησε την καριέρα του, στα μέσα της δεκαετίας του ’70, δίπλα στον αείμνηστο Νίκο Ξυλούρη και διέγραψε όλα αυτά τα χρόνια μια επιτυχημένη διαδρομή, αφού έχει συνεργαστεί με τα μεγαλύτερα ονόματα του ελληνικού τραγουδιού, τόσο σε ζωντανές εμφανίσεις όσο και δισκογραφικά, και σήμερα θεωρείται ένας από τους καλύτερους μπασίστες στην Ελλάδα.

Ο Θανάσης Σοφράς μίλησε στον «ΟΡΦΕΑ» για τη σχέση του με τη μουσική και το μπάσο, για την καλλιτεχνική του διαδρομή στο ελληνικό τραγούδι, αλλά και για τη μόνιμη συνεργασία του με τον Γιώργο Νταλάρα και τη δισκογραφική εμπειρία του με τον Στέλιο Καζαντζίδη.

Τ.Κ.: Θανάση πως και πότε πρωτοασχολήθηκες με τη μουσική;

Θ.Σ.: Σπούδασα μαθηματικά στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας και μετά πήγα στη Γαλλία για μεταπτυχιακά. Η μουσική από την άλλη ήταν πάντα το μεράκι μου και το χόμπι μου. Έπαιζα, από μικρός, κιθάρα και ηλεκτρικό μπάσο σε κάποια ροκ γκρουπάκια. Αργότερα στράφηκα προς το κοντραμπάσο. Στην πορεία έγινα αποκλειστικά μπασίστας και κοντραμπασίστας όπου και καθιερώθηκα. Τα πρώτα χρόνια μαζί με τη μουσική έκανα και ιδιαίτερα μαθήματα, μαθηματικά, για να βγάζω τα προς το ζην, μετά όμως τα παράτησα. Είναι δύο διαφορετικοί κόσμοι τα μαθηματικά και η μουσική. Ο αείμνηστος Ξενάκης είχε κάνει μια προσέγγιση μαθηματικών και μουσικής σε πολύ υψηλό όμως θεωρητικό επίπεδο. Δεν μπορείς όμως να διδάσκεις το τριώνυμο και το πολυώνυμο στους μαθητές και ταυτόχρονα να παίζεις σε μαγαζιά λαϊκά τραγούδια. Ε, αυτή η μουσική μ’ αυτά τα μαθηματικά δεν έχουν καμιά σχέση.

Τ.Κ. Πότε ξεκίνησες την επαγγελματική σου σχέση με το ελληνικό τραγούδι;

sofras_3.jpgΘ.Σ.: Το 1976 στην “Αποσπερίδα” στην οδό Σίνα όπου έπαιζα με τον αείμνηστο Νίκο Ξυλούρη. Έπαιρνα τότε μεροκάματο 600 δρχ. Η ουσιαστική επαγγελματική μου σχέση όμως ξεκίνησε το 1983-1984 όταν με πήρε στην ορχήστρα του ο συνθέτης Ηλίας Ανδριόπουλος στις συναυλίες που έκανε τότε με την Άλκηστη Πρωτοψάλτη. Αυτή είναι η πρώτη σοβαρή δουλειά μου. Από το 1984 και μετά ασχολήθηκα επαγγελματικά κι αποκλειστικά με τη μουσική.

Τ.Κ.: Ποιες είναι οι συνθήκες της δουλειάς σου; Πως είναι η νύχτα;

Θ.Σ.: Κοίτα, εγώ δουλεύω σε περιοδείες, κυρίως καλοκαιρινές συναυλίες και σε μαγαζιά. Στα δεύτερα όμως δουλεύω για λίγες παραστάσεις, 40-50 το πολύ κι όχι ολόκληρη σεζόν. Δεν έχω κάνει ποτέ στη ζωή μου σεζόν που να ξεκινάει από τον Οκτώβρη και να τελειώνει το Πάσχα. Καλοκαίρι δεν έχω δουλέψει ποτέ σε μαγαζί.

Τ.Κ.: Ας κάνουμε ένα μικρό ταξίδι στην καλλιτεχνική σου καριέρα.

Θ.Σ.: Μετά το 1984 και τη συνεργασία μου με Ανδριόπουλο - Πρωτοψάλτη, το 1985 συνεργάστηκα με τον Λάκη Παπά και την Πόπη Αστεριάδη. Το 1986 με την Μαρίζα Κωχ. Το 1987-1988 με τους Νότη Μαυρουδή και Αρλέτα στο “Ροντέο”, καθώς, επίσης, με το δίδυμο Καλαντζόπουλος Ρεμπούτσικα. Το 1989 η Ευανθία Ρεμπούτσικα με σύστησε στον Διονύση Σαββόπουλο. Συνεργάστηκα μόνιμα μαζί του από το 1989 ως το 1996. Ήταν μια πολύ γόνιμη συνεργασία όπου πήρα πολλά πράγματα και μουσικά και καλλιτεχνικά, ακόμα και τρόπους συμπεριφοράς. Οφείλω πολλά στον Σαββόπουλο.
Παράλληλα με τον Διονύση, συνεργάστηκα με τον Δημήτρη Ζερβουδάκη, τον Ορφέα Περίδη και για τέσσερα συνεχόμενα χρόνια, συναυλιακά και δισκογραφικά, με τον Νίκο Ξυδάκη, καθώς και με τον Γιώργο Ζήκα και την Ελενίτσα Τσαλιγοπούλου.
Το 1997-1998 μπήκε στη ζωή μου η Ελευθερία Αρβανιτάκη. Μου έκανε πρόταση να πάω στο σχήμα της. Συνεργάστηκα μαζί της για δύο χρόνια, τα οποία ήταν από τα πιο πυκνά, σε δραστηριότητα, στην πορεία μου. Εμφανίστηκα στη “Σφεντόνα” για δύο συνεχόμενες σεζόν και συμμετείχα σε συναυλίες τόσο στην Ελλάδα όσο και σε Αυστραλία και Αμερική, 50 καλοκαιρινές συναυλίες το 1997, άλλες 30 το καλοκαίρι του 1998, ενώ παράλληλα κάναμε τηλεοπτικά, δίσκους, εμφανίσεις στο “Σταυρό του Νότου” και στο “Μύλο” της Θεσσαλονίκης.
Το 1999 πήγα με τον Γιώργο Νταλάρα στην “Ιερά Οδό” όπου εμφανιζόταν τότε μαζί με τον Γκόραν Μπρέγκοβιτς. Από τότε είμαι μόνιμος συνεργάτης του και έχω συμμετάσχει σε όλες τις σημαντικές δουλειές του.

Τ.Κ.: Πως γνωρίστηκες με τον Νταλάρα;

sofras_4.jpgΘ.Σ.: Με άκουσε από τους δίσκους, τις ζωντανές εμφανίσεις μου, τις συνεργασίες μου και ενδιαφέρθηκε για μένα. Δε με σύστησε κανείς. Ο Γιώργος παρακολουθεί τα μουσικά δρώμενα και τη δισκογραφία πάρα πολύ, ψάχνει πάρα πολύ! Του άρεσε ο ήχος μου και κάναμε κάποιες αραιές συνεργασίες στην αρχή : το 1994 σε συναυλίες στη Γερμανία και, το 1994 & 1995, στις μοναδικές παραστάσεις στο Μέγαρο Μουσικής με τον τίτλο “Και με φως και με θάνατον ακαταπαύστως” σε σκηνοθεσία Κώστα Γαβρά και, δισκογραφικά, στο δίσκο “Καλώς τους”. Ε, δέσανε κι οι “χημείες” μας κι από το 1999 είμαστε μαζί σε μόνιμη βάση.
Η πορεία μου με τον Γιώργο είναι πλούσια σε εμπειρίες. Τι να πρωτοθυμηθώ; Περιοδείες σε Ευρώπη, Αφρική, Βορ. Αμερική, Λατινική Αμερική. Τις συγκινητικές παραστάσεις-αφιερώματα στο Μέγαρο Μουσικής στον Βασίλη Τσιτσάνη και στο θέατρο “ΑΠΟΛΛΩΝ” της Σύρου στον Μάρκο Βαμβακάρη. Ή την συνεργασία Νταλάρας – Μαρινέλλα, επίσης, στο Μέγαρο Μουσικής. Όλα τα παραπάνω αφιερώματα έχουν αποτυπωθεί σε cd.

Τ.Κ.: Έχεις άλλες μουσικές δραστηριότητες;

Θ.Σ.: Παράλληλα με την συμμετοχή μου σε συναυλίες και σε κέντρα διασκέδασης, ασχολούμαι και με τη δισκογραφία. Κάθε χρόνο συμμετέχω, κατά μέσο όρο, σε 10 – 15 δισκογραφικές δουλειές. Το εκτελεστικό μου ρεπερτόριο υπερβαίνει τα 2000 κομμάτια.

Τ.Κ.: Πως βλέπεις τη θέση του κοντραμπάσου και του ηλεκτρικού μπάσου στις ελληνικές ορχήστρες;

Θ.Σ.: Το κοντραμπάσο είναι το κανονικό μπάσο. Το ηλεκτρικό δημιουργήθηκε στα τέλη των ’50s για να καλύψει τις ανάγκες ακουστότητας, που όλο και μεγάλωναν με την διεύρυνση των ακροατηρίων, πρωταρχικά στην Αμερική κι αργότερα σ’ όλο τον κόσμο. Υπήρξε άλλωστε το κατ’ εξοχήν μπάσο της ροκ σκηνής. Οι Έλληνες το πρωτοχρησιμοποίησαν τη δεκαετία του ’70 ουσιαστικά για την ευκολία τους, είναι πιο ευκολομετακίνητο. Χαρακτηρίζει λοιπόν τη δεκαετία του ’70. Ο Καλδάρας, για παράδειγμα, έχει χαρακτηριστικές ενορχηστρώσεις στους δίσκους του με ηλεκτρικό μπάσο και στα λαϊκά του με τον Αγγελόπουλο και τον Καζαντζίδη και στα έντεχνά του με τον Νταλάρα και την Αλεξίου, στους κύκλους “Μικρά Ασία” και “Βυζαντινός Εσπερινός”. Κατά τη γνώμη μου όμως θα ήταν πιο καλά αυτά τα έργα αν ήταν γραμμένα με κοντραμπάσο. Το ηλεκτρικό μπάσο ήταν η μόδα της συγκεκριμένης εποχής. Μόλις είχε έρθει, όλοι το είχαν μάθει κι ήθελαν να κάνουν τους νεωτεριστές. Το κοντραμπάσο επανήλθε πάλι στη δεκαετία του ’80 όταν εμφανίστηκαν οι κομπανίες οι οποίες θυμήθηκαν τον παλιό ήχο.

Τ.Κ.: Θανάση θέλω να μας αφηγηθείς την εμπειρία σου από τη δισκογραφική συνεργασία σου με τον Στέλιο Καζαντζίδη.

sofras_2.jpgΘ.Σ.: Η εμπειρία μου με τον Καζαντζίδη ήταν μοναδική. Συνεργάστηκα μαζί του το 1993 στο διπλό δίσκο “Ένα γλέντι με τον Στελάρα”. Η εμπειρία ήταν συναρπαστική. Μπήκαμε στο στούντιο, τα κομμάτια ήταν γραμμένα σε παρτιτούρες, και πάμε να γράψουμε. Γράφουμε δυο κομμάτια και κάποια στιγμή λέει ο μπουζουξής ο Βασίλης ο Ηλιάδης στον Καζαντζίδη : “ Ρε Στέλιο δεν έρχεσαι μέσα να μας τραγουδήσεις λίγο, να μας κάνεις έναν οδηγό στη φωνή για να φτιαχτούμε κάπως και να παίξουμε καλά;”. Έρχεται πράγματι ο Καζαντζίδης μέσα, λέει τα κομμάτια, σίγουρα φτιαχτήκαμε, παίξαμε πιο καλά, πιο ψυχωμένα. Περιττό να σου πω ότι τα κομμάτια γραφτήκανε έτσι με το πρώτο τραγούδισμα που έκανε για οδηγό ο Στέλιος. Γράφτηκαν έτσι με την πρώτη σχεδόν όλα τα τραγούδια. Μόνο σε ένα πήγε και διόρθωσε έτσι μια φρασούλα που εμείς δεν τη καταλαβαίναμε, αλλά κατά τη γνώμη του δεν του άρεσε έτσι όπως την είχε πει. Ο οδηγός λοιπόν κρατήθηκε ως τελική ηχογράφηση. Ακολούθησαν και δύο τηλεοπτικά με την ίδια ορχήστρα : Παλαιολόγου στο μπουζούκι, Σταματάκης στο ακορντεόν, Μάριος στην κιθάρα. Φοβερή εμπειρία!

Τ.Κ.: Θα ήθελα να ολοκληρώσουμε αυτήν την κουβέντα μας, ζητώντας σου να μας πεις πως βλέπεις τη θέση του σημερινού μουσικού, κι ιδιαίτερα του μπασίστα, στο σημερινό μουσικό γίγνεσθαι της Ελλάδας.

Θ.Σ.: Ο ρόλος του μουσικού ανέκαθεν στην Ελλάδα ήταν αρκετά υποτιμημένος, εκτός ελαχίστων περιπτώσεων, που, μουσικοί, κυρίως σολίστες, αναδείχθηκαν, πρωτοστάτησαν κι έτυχαν πανελλαδικής αναγνώρισης. Αυτό οφείλεται, κυρίως, στο “τραγουδοκεντρικό” προσανατολισμό της ελληνικής μουσικής. Τι θέλω να πω. Ότι, στο μεγαλύτερο ποσοστό, στον 20ο αιώνα, η έννοια της μουσικής, πανελλαδικά, ταυτίστηκε με το τραγούδι κι άφησε λίγο χώρο στην οργανική – ορχηστρική μουσική, στην καθ’ αυτό “μουσική” τέλος πάντων, λόγια ή λαϊκή. Καταλαβαίνεις λοιπόν, ότι και τα περιθώρια ανάδειξης και προβολής ενός μουσικού, σε αντίθεση με τους τραγουδιστές, ήταν κι είναι πολύ περιορισμένα. Για παράδειγμα μιλάμε για το τάδε όνομα στον χώρο της jazz ή για τον τάδε σολίστα κλασικής μουσικής ή αρχιμουσικό (μαέστρο) ή τον τάδε οργανοπαίκτη ενός παραδοσιακού οργάνου, στη χώρα μας, όμως, αυτήν την, καθολική, αναγνώριση την έχουν κυρίως οι τραγουδιστές, πιο πολύ κι απ’ τους δημιουργούς, συνθέτες και στιχουργούς.

Παρόλα αυτά, η προσπάθειά μου, σαν μουσικού, και ειδικά σαν μπασίστα, επικεντρώνεται στην αρτιότητα της εκτέλεσης, την συνέπεια και στο μεγάλο φάσμα μουσικών ενδιαφερόντων. Αυτό το τελευταίο μου επιτρέπει να κινούμαι άνετα, τόσο στο χώρο του λαϊκού, του έντεχνου, του παραδοσιακού κι, εδώ κι αρκετά χρόνια, στο χώρο της jazz με την σημερινή της διευρυμένη έννοια.

Προς την τελευταία κατεύθυνση εντάσσεται κι η συμμετοχή μου στο γκρουπ των Μ. Φαραντούρη – Ε. Πασπαλά – Σαββίνας Γιαννάτου το 2000 – 2001, η συμμετοχή μου σε διάφορες fusion δισκογραφικές δουλειές Ελλήνων καλλιτεχνών, καθώς κι η συμμετοχή μου στο, αναλόγου ύφους, γκρουπ “Theaquartet” (www.myspace.com/theaquartet).

Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΕ ΑΛΛΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Θα ήθελα μια κοινωνία που θα έχει μια γραμμή – οριζόντια – για όλα τα παιδιά που γεννιούνται. Να είναι όλα ίσα στην εκκίνηση. Όταν μου λένε αν είμαι αριστερός, αυτό τους απαντώ.
Θάνος Μικρούτσικος

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

Δεν έχουν καταχωρηθεί γεγονότα.

ΤΥΧΑΙΑ TAGS