152 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
18.04.2019
Ορφέας | Main Feed

Συνεντεύξεις

Τάσος Π. Καραντής

Αυτή είναι η δεύτερη φορά που ο Ορφέας συναντάει την Καίτη Γαρμπή, προκειμένου να ενημερώσει τους αναγνώστες του για την επαγγελματική πορεία της αγαπημένης τραγουδίστριας. Η Καίτη Γαρμπή, λοιπόν, στις 12 Οκτωβρίου ξεκινάει τις εμφανίσεις της στον πολυχώρο Odeon Cosmopolis. Κι αν η ερώτηση που γεννάται είναι «τι θα κάνει ακριβώς η Γαρμπή σε μια κινηματογραφική αίθουσα;», η απάντηση δίνεται στη συνέντευξη που ακολουθεί. Μάλλον, η λέξη «συνέντευξη» δεν είναι και η πιο αντιπροσωπευτική, αφού όταν δύο δημοσιογράφοι συνομιλούν με μια καλλιτέχνιδα σε ένα τόσο απλό, φιλικό και ειλικρινή τόνο, η κατάλληλη λέξη για να περιγραφεί αυτή η συνάντηση είναι «κουβέντα». Και στη συγκεκριμένη περίπτωση έγινε μια μεγάλη, χαλαρή και ευδιάθετη κουβέντα, από την οποία «αποκαλύφθηκαν» όλα τα καλλιτεχνικά σχέδια της Καίτης Γαρμπή, κάποια από τα οποία τα λέει για πρώτη φορά στο περιοδικό μας. Ραντεβού στις 12 Οκτωβρίου στο Odeon Cosmopolis!

Στην περσινή συνέντευξη που κάναμε για τον δίσκο σου, με τίτλο «Πάζλ», κλείσαμε λέγοντας, πότε και πού θα σε απολαύσουμε ζωντανά. Τώρα ήρθε η ώρα και η στιγμή, και μιλάω για τις εμφανίσεις σου στο «Odeon Kosmopolis». Πώς και γιατί επέλεξες μια κινηματογραφική αίθουσα για να πραγματοποιήσεις τις μουσικές σου παραστάσεις;
Τον προηγούμενο χρόνο είχα ψάξει μια μουσική σκηνή και ήταν σχεδόν έτοιμη η παράσταση. Τελικά, όμως, δεν προχώρησε. Υπήρχαν άλλοι λόγοι, όχι καλλιτεχνικοί, αλλά τεχνικοί και οικονομικοί. Καλύτερα που δεν έγινε, γιατί κάποιες μουσικές σκηνές έχουν πια μια μιζέρια. Όσο για τους χώρους στους οποίους ήμουν μέχρι τώρα, σε αυτή τη φάση της καριέρας μου δε με εκφράζουν, οπότε προχώρησα σε κάτι πολύ πρωτότυπο. Ο κινηματογράφος είναι ένα όνειρό μου, που κρατάει εδώ και πάρα πολλά χρόνια, γιατί πάντα μου έλεγε ο άνδρας μου, που είναι πιο ροκάς, ότι παλιά, ανέβαιναν τα συγκροτήματα μπροστά από το πανί για να κάνουν εκεί παράσταση. Αυτό με είχε μαγέψει, γιατί έχω μια μεγάλη αδυναμία στον κινηματογράφο και το θέατρο, και σκεφτόμουν ότι αυτό θα μπορούσε να γίνει κάποια στιγμή πραγματικότητα. Βρήκα τρόπο, μίλησα με φίλους, κάποια στιγμή σήκωσα ένα τηλέφωνο και κάλεσα αυτούς που έπρεπε να καλέσω και σε μερικές μέρες αρχίζω τις παραστάσεις στο Odeon Kosmopolis.

Απ’ ό,τι διαβάζω στο δελτίο τύπου, θα είναι μια δίωρη πρωτότυπη μουσική παράσταση, στην οποία θα υπάρχει συνδυασμός εικόνας, ήχου, μια ιστορία που θα ξετυλίγεται, θα υπάρχουν παλιά και νέα τραγούδια από την εικοσαετή διαδρομή σου και τραγούδια μεγάλων συνθετών από τον ελληνικό κινηματογράφο. Δώσε μας μια περιγραφή του όλου project. Τι θα δουν οι θαυμαστές σου και το μουσικόφιλο κοινό;

Πρώτα από όλα, στήνουμε εξέδρα μπροστά από το πανί. Η εξέδρα θα μπαίνει και θα βγαίνει, κι αυτό είναι τεχνικά δύσκολο και πρέπει να γίνεται σε συγκεκριμένα χρονικά πλαίσια, αφού ο κινηματογράφος θα λειτουργεί κανονικά τις προηγούμενες δύο ώρες πριν την παράσταση. Μία προβολή είναι δική μας για να στήσουμε, και μία προβολή για να παίξουμε. Θα στήνουμε από την αρχή φώτα, τον ήχο μας, την κονσόλα μας, όλα δηλαδή. Έτσι, λοιπόν, έρχεται ο κόσμος, βλέπει τους μουσικούς και εμένα που τραγουδάω τα καλύτερα τραγούδια που έχω πει μέχρι τώρα με τον Φοίβο και τα τραγούδια του Νίκου Αντύπα. Επίσης, έχουμε διαλέξει τραγούδια από τον ελληνικό κινηματογράφο, τα οποία είναι τα πιο κλασικά που δεν έχουν ακουστεί πάρα πολύ. Θα έχουμε Χατζιδάκι, Ξαρχάκο και τραγούδια πολλών άλλων δημιουργών. Υπάρχουν και κάποια κομμάτια κλασσικά που είναι πολύ αγαπημένα μου. Ο κόσμος θα τα ακούσει όλα, δεν θα του λείψει κάτι, όσα δηλαδή μπορεί να ακούσει μέσα σε δύο ώρες παράστασης. Έχει και τα τραγούδια που ήθελα πάντα να τραγουδήσω, αλλά και ένα γενναίο κομμάτι από την ιστορία μου όλων αυτών των χρόνων. Ακόμα, η οθόνη πίσω δείχνει καινούρια γυρίσματα που έχουμε κάνει, άρα φρέσκο οπτικό υλικό. Γυρίσαμε όλο το καλοκαίρι πολλά μέρη, φτάσαμε μέχρι την Κωνσταντινούπολη. Όλα είναι μέσα από μια διαφορετική ματιά και αυτή είναι η ματιά μιας σκηνοθέτιδας που κάνει κινηματογράφο, όχι video clip.

Πόσα άτομα έχουν δουλέψει για αυτήν την παράσταση;
Πολλά! Πρώτα από όλα είναι καμιά δεκαριά οι άνθρωποι του κινηματογράφου, είναι οι έξι μουσικοί, είναι οι άνθρωποι που θα χειρίζονται τον προβολέα, τα μηχανήματα, πάρα πολλά άτομα.

Εμφανίζεσαι σε έναν χώρο που δε σε έχει συνηθίσει κατά τη διάρκεια της καριέρας σου το δικό σου κοινό. Γιατί δεν ακολούθησες την πεπατημένη, δηλαδή να είσαι πρωταγωνίστρια σε ένα σχήμα στη νυχτερινή Αθήνα ή πλέον έχει κλείσει οριστικά για σένα αυτός ο κύκλος;
Έχω μάθει ποτέ να μη λέω ποτέ, γιατί δεν ξέρω τι μπορεί να γίνει στο μέλλον. Πάντως, είπες να ακολουθήσω την πεπατημένη. Μόνο που το ακούω αυτό, είναι ένας λόγος για να γίνουν τα πράγματα διαφορετικά. Αυτό, λοιπόν, από την πρώτη στιγμή της καριέρας μου, όταν λέγαμε με τον παραγωγό μου ότι η συνταγή είναι αυτή, χασάπικα, ζεϊμπέκικα, ρούμπες, εμείς ψάχναμε να συμπληρώσουμε σ’ αυτά κάτι άλλο ... Κάναμε, ας πούμε, συνεργασία με τους «Exis», ένα ροκ συγκρότημα, ώστε να έχουμε το διαφορετικό. Ενώ ο δίσκος ήταν στρωμένος, λέγαμε ένα τραγούδι του Αντώνη Βαρδή που ήταν εκτός. Πάντα ψαχνόμαστε για το διαφορετικό. Και με τον Φοίβο κάναμε διαφορετικά πράγματα. Έτσι και τώρα, λοιπόν, μια και όλα φαίνονται σε μένα μια βαρετή ευθεία, θέλω κάπου να δω ένα λοφάκι, ένα λιμανάκι, κάτι ξεχωριστό. Ο κινηματογράφος ήταν κάτι το οποίο με εξίταρε και είπα ότι θέλω να το κάνω, κι αν δεν κάνω αυτό δεν κάνω τίποτα άλλο. Έμεινα τρία χρόνια κλεισμένη στο σπίτι, χωρίς δημόσιες εμφανίσεις και δηλώσεις, γιατί ήθελα να υπάρχει μία απόσταση μεταξύ αυτού που έκανα τόσα χρόνια και αυτού που αποφάσισα να κάνω τώρα. Να φανεί η διαφορά και να είναι πεντακάθαρος και έντιμος ο σκοπός μου. Γιατί αν ήμουν μέχρι τον Οκτώβρη σε μία πίστα νυχτερινού μαγαζιού, δεν θα μπορούσα να πείσω κανέναν για τις διαφορετικές προθέσεις μου.

Πάντως, στην επετειακή συναυλία για τα 20 χρόνια του Φοίβου, το κοινό φάνηκε ότι ήθελε να ακούσει την παλιά Καίτη Γαρμπή. Ήξερε απέξω όλα τα τραγούδια σου.

Σίγουρα, αλλά ουαί κι αλίμονο αν μέναμε μόνο σε αυτό. Αυτά τα τραγούδια, τα τραγούδια του Φοίβου, είναι η βάση μου, ένα μεγάλο κομμάτι της καριέρας μου. Υπήρχαν τραγούδια και πριν, υπήρξαν τραγούδια και μετά. Όμως, σίγουρα αυτό το κομμάτι θα πρέπει να το σεβαστώ. Κάναμε τεράστια εμπορική επιτυχία με τον Φοίβο. Πάντα θα υπάρχουν, αλλά ψάχνουμε, πια, το 2012-2013 να είναι ενορχηστρωμένα με έναν τρόπο πολύ σημερινό. Αυτό προσπαθώ να κάνω. Τα τραγούδια υπάρχουν όπως είπα και πριν μέσα στην παράσταση. Και είναι λογικό να με θέλει έτσι ο κόσμος, γιατί έτσι με έμαθε τόσα χρόνια, έτσι με συνήθισε και δε θα δεχτεί εύκολα την αλλαγή.

Αν, και τα τραγούδια του Νίκου Αντύπα αγαπήθηκαν, ιδιαίτερα το «Πάζλ».
Αν τα είχα υποστηρίξει αυτά τα κομμάτια με εικόνα και με live εμφανίσεις, θα μιλούσαμε τώρα για επιτυχία, η οποία θα έπαιρνε μεγάλο κομμάτι από τη δεδομένη επιτυχία την τότε. Γιατί, όταν δεν υπάρχει μέτρο σύγκρισης και κάτι άλλο να ανταγωνιστεί το ήδη υπάρχον, εκεί αδικείται αυτό που γίνεται τώρα. Για μένα τα τραγούδια που έκανα με τον Νίκο Αντύπα είναι σταθμός και σφραγίδα στην καριέρα μου. Δεν τους δόθηκε η ευκαιρία ούτε να ακουστούν σε live εμφάνιση ούτε σε video clip. Τα τραγούδια αυτά παίχτηκαν από ένα – δυο ραδιόφωνα, ενώ εγώ ήμουν στο σπίτι μου.

Βλέπω ότι τώρα δεν ακολούθησες τον δρόμο του να βγεις και να πεις μόνο αυτά τα τραγούδια των δίσκων που δεν έχεις παρουσιάσει ζωντανά, αλλά τα συνδέεις και με όλα τα προηγούμενα.
Μα θα ήταν προδοσία απέναντι στον κόσμο, ο οποίος με αυτά τα τραγούδια με αγάπησε, ήρθε να με ακούσει, αγόρασε τους δίσκους μου. Δηλαδή τι; Αυτό το κοινό εγώ το σνομπάρω; Και θέλω εδώ να πω κάτι. Δεν είναι στροφή αυτό που έκανα. Θα το έλεγα εξέλιξη, έτσι νιώθω, ότι εξελίσσομαι και όχι ότι αλλάζω.

Με ποιον άλλο συνθέτη θα ήθελες να κάνεις δίσκο;

Δεν έχω έναν διακαή πόθο να πω ότι θέλω να συνεργαστώ με κάποιον συγκεκριμένο συνθέτη. Υπάρχουν νέα παιδιά καταπληκτικά που γράφουν φοβερά τραγούδια και υπάρχουν και οι σταθερές αξίες, όπως είναι ο Νίκος Αντύπας που κι εκείνος γράφει εξαιρετικά τραγούδια. Θέλω να είναι ένα καλό τραγούδι, να έχει καλό λόγο, να έχει καλή μουσική, να με εκφράζει, να είμαι εγώ. Από εκεί και πέρα, ό,τι έρθει, ας έρθει. Καλοδεχούμενο είναι.

Σε ποιον χώρο θα ήθελες να εμφανιστείς που δεν έχεις εμφανιστεί; Π.χ., στο Ηρώδειο, στο Μέγαρο Μουσικής ή κάπου αλλού;

Αν αυτή την ερώτηση μου την έκανες στο παρελθόν, όσο δηλαδή βρισκόμουν στις πίστες, θα σου έλεγα ότι δε θα μπορούσα να το διανοηθώ, και ότι είναι κάτι κρυμμένο μέσα στην καρδιά μου που κάποια στιγμή, ίσως, θα μπορούσα απλά να το ονειρευτώ, όχι ότι θα μπορούσα να το αγγίζω. Έλεγα χαρακτηριστικά ότι, αν πριν από κάποια χρόνια είχα πάρα πολύ καλή πρόσβαση και μου γινόταν πρόταση πχ. «Πάρε το Ηρώδειο» ή «Πάρε το Μέγαρο και τραγούδησε», δεν θα το έκανα με τίποτα. Γιατί όμως; Γιατί πιστεύω ότι δεν μπορεί ο καθένας, αν δεν έχει ένα concept στο μυαλό του, να πατάει σε αυτούς τους χώρους. Θέλει να έχεις στο μυαλό σου κάτι κλασσικό που να ταιριάζει στον χώρο. Πολύ εύκολα θα μπορούσα να κάνω ένα αφιέρωμα στον Γιώργο Ζαμπέτα, γιατί έχω ηχογραφήσει τραγούδια με τον γιο του Γιώργου Ζαμπέτα, τον Μιχάλη Ζαμπέτα, όπου έμειναν ημιτελή, γιατί τον χάσαμε και σταμάτησαν όλα. Εκείνη την εποχή εμείς βρισκόμασταν στο στούντιο κι εγώ τραγουδούσα πολλά τραγούδια, τα περισσότερα εκ των οποίων τα είχε πρωτοπεί η Βίκυ Μοσχολιού. Έτσι, μπορείς να πας σε έναν χώρο όπως το Μέγαρο, γιατί πλέον κουβαλάς στους ώμους σου την ιστορία του Γιώργου Ζαμπέτα, την οποία στην εμπιστεύτηκε ο γιος του. Αλλά ακόμα κι αν δε γινόταν αυτό, πάλι θα μπορούσα να πάω με ένα τέτοιο concept. Αν είσαι τραγουδιστής που έχεις καλή φωνή και μπορείς να τραγουδήσεις αρκετά είδη αξιοπρεπώς, πιστεύω ότι πρέπει να δοκιμάζεις. Αυτά, λοιπόν, τα αφιερώματα, θέλουν και τους ανάλογους χώρους. Τώρα, λοιπόν, που κάνω κάτι διαφορετικό, εύκολα μπορώ να προχωρήσω σε άλλα πράγματα. Ας πούμε, αυτό το ιταλικό που κάνουμε τώρα και θα μας τιμήσει η Ornella Vanoni, αφού θα έρθει στην Ελλάδα για να τραγουδήσουμε μαζί στον κινηματογράφο, θα ήταν πάρα πολύ καλό να ήταν διαφορετικά οργανωμένο και να μπορούσε να γίνει μια βραδιά με ιταλικά τραγούδια στο Μέγαρο. Σίγουρα με δουλειές ωραίες θα ήθελα να βρεθώ σε διαφορετικούς χώρους και ένας τέτοιος χώρος που μου αρέσει πάρα πολύ στην Αθήνα είναι το Gazarte. Πιστεύω ότι είναι ένας χώρος στον οποίο μπορείς να κάνεις πολλά πράγματα, με ωραία ερμηνεία, με ωραία ενορχήστρωση.

Το Gazarte είναι ένας χώρος που υποστηρίζει και θεατρικά.

Μια και είπες για θεατρικά, κάτι θα κάνω μέσα στο χειμώνα. Θα είναι μια σύμπραξη με ηθοποιούς και θα βγει μάλλον τον Δεκέμβρη. Αυτό που θέλω να πω είναι ότι, ζητάω άλλα πράγματα. Θεωρώ υποχρέωση του καλλιτέχνη απέναντι στο κοινό να του δίνει συνέχεια κάτι καινούριο, να εξελίσσεται.

Να πάμε και στα δισκογραφικά. Αναμένεται πολύ σύντομα η νέα σου δουλειά, η οποία θα έχει πανευρωπαϊκή κυκλοφορία. Πώς προέκυψε η όλη ιδέα;
Αυτό έγινε εντελώς τυχαία για να είμαι ειλικρινής. Ένας πολύ σημαντικός Ιταλός παραγωγός (είδα ποιος ήταν αφού πήρα στα χέρια μου τα δύο cd του με τίτλο «Capo verde», όπου συμμετείχε και η Cesária Évora), ο οποίος είναι πολύ σεμνός και σοβαρός άνθρωπος, έψαξε να με βρει, με βρήκε και ζήτησε να πάω στην Ιταλία να ηχογραφήσω  στην ιταλική γλώσσα τα κομμάτια που έχω πει, του Φοίβου και του Νίκου Αντύπα. Στην αρχή δεν ήμουν πολύ ζεστή για όλο αυτό, γιατί ποτέ δεν είχα βλέψεις για μια διεθνή καριέρα. Έλεγα εδώ, στα πάτρια εδάφη, τον αγώνα μας, εδώ. Όμως, τελικά όταν έφτασα στο Μιλάνο και άρχισα να τραγουδάω, ένιωσα δέος και ευχαρίστησα Τον Θεό που αξιώθηκα να βρεθώ εκείνη τη χρονική περίοδο σε εκείνον τον τόπο, με αυτούς τους ανθρώπους, και να τραγουδάω ιταλικά τραγούδια. Είναι, λοιπόν, πολύ εντυπωσιακό όλο αυτό που γίνεται. Καμιά φορά αυτό που δεν περιμένεις και δεν κυνηγάς, πραγματοποιείται. Αυτός ο δίσκος θα προχωρήσει και θα κυκλοφορήσει, απλά χρειάζεται τη δική μου συμμετοχή, που σημαίνει ότι θα πρέπει να φύγω από εδώ και να πάω στην Ιταλία για κάμποσο καιρό ώστε να κάνω προώθηση στον δίσκο. Αυτό, τούτη τη στιγμή είναι αρκετά δύσκολο που έχω εστιάσει στον κινηματογράφο.

Αν και είναι δύσκολη εποχή για δισκογραφικά βήματα, εσύ επιχειρείς ένα μεγάλο.
Βεβαίως, γιατί είναι ένα καλλιτεχνικό βήμα, και πιστεύω ότι, σε όλους τους καιρούς, είτε με κρίση είτε χωρίς, οτιδήποτε έχει ποιότητα, αλήθεια και πολλή δουλειά, επιβραβεύεται.

Δηλαδή πρόκειται για τραγούδια από τη μέχρι τώρα δουλειά σου τραγουδισμένα στα ιταλικά.
Ναι, είναι το «Θα μελαγχολήσω», το «Χαμένα», το «Άνεμος», το «Καινούργια Εγώ» και άλλα πολλά.

Τα ιταλικά επιλέχθηκαν επειδή ήταν ο παραγωγός στην Ιταλία; Γιατί θα μπορούσαν να είναι στα γαλλικά ή τα ισπανικά ή στα αγγλικά που είναι διεθνής γλώσσα.

Η πρόταση ήρθε από την Ιταλία. Πιστεύω ότι τίποτα δεν είναι τυχαίο κι ας είπα πριν πως έγινε τυχαία. Έγινε σε μια στιγμή που έτσι έπρεπε να γίνει. Χτυπάει πολύ η καρδιά μου προς εκείνη την κατεύθυνση. Έχουμε αυτό το μεσογειακό ταπεραμέντο, είμαστε ίδιοι λαοί. Θυμάμαι τον μπαμπά μου να έχει στο ένα πόδι εμένα και στο άλλο την αδελφή μου και να μας μαθαίνει ιταλικά τραγούδια με το ακορντεόν. Σαν να υπάρχει δηλαδή μια περίεργη ενέργεια από εκείνη την μεριά.

Μετά από δύο δίσκους εξέλιξης με τον Αντύπα, όπως είπες κι εσύ, έναν δίσκο ανασκόπησης σε άλλη γλώσσα, σε πανευρωπαϊκή κυκλοφορία, η επόμενη δισκογραφική δουλειά πώς θα είναι; Θα είναι στα χνάρια του Νίκου Αντύπα, ή του μελλοντικού Φοίβου;

Σίγουρα μετά από αυτό το μικρόβιο που μου έβαλε ο Νίκος Αντύπας, δε θα μπορούσα να κάνω κάτι λιγότερο. Θα πρέπει να βρω έναν τουλάχιστον ισότιμο δημιουργό με τον Νίκο και να κάνω πάλι ένα δίσκο, το ύφος του οποίου να ταιριάζει πάρα πολύ με εκείνο του προηγούμενου. Πάτησα στα δικά του τα χνάρια και έμαθα να είμαι πιο απαιτητική και να ψάχνω διαφορετικά πράγματα. Δεν αλλάζω τίποτα από αυτά που έκανα με τον Φοίβο. Για την ώρα που έγιναν, ήταν καταπληκτικά, ήταν κορυφαία. Τώρα, όμως, υπάρχουν άλλα πράγματα που θέλω να κάνω. Μεγαλώνω, ωριμάζω, η φωνή μου κι εγώ ζητάμε άλλα πράγματα. Θέλουμε να εκφραστούμε με έναν διαφορετικό τρόπο που να είναι πιο ώριμος, πιο ψαγμένος, πιο ευαίσθητος, πιο κοντά στο να ψάξω τα συναισθήματα και την καρδιά του κόσμου, όχι τόσο να βγω φωναχτά και να πω «πάμε τώρα για το μεγάλο σουξέ». Φυσικά, το καλό τραγούδι δεν αποκλείει την εμπορικότητα, όπως δεν αποκλείεται το εμπορικό να είναι καλό.

Ο τίτλος του δίσκου σου «Buona vita» σημαίνει στα ελληνικά «καλή ζωή», το οποίο είναι ζητούμενο στη σημερινή Ελλάδα.
Λέμε συνήθως «κοίτα τι κάνουν οι Έλληνες», «η Ελλάδα είναι αυτή». Δηλαδή εμείς πού ζούμε; Σε αυτήν τη χώρα δε ζούμε; Εμείς δεν είμαστε ένα κομμάτι από αυτούς που κάνουν και τα στραβά και τα κακά και τα αίσχη; Εδώ δεν είμαστε; Βλέπουμε τον διπλανό που κάνει το λάθος και λέμε «Έλληνας είναι».  Κι εσύ τι είσαι; Τούρκος, Γάλλος ή Ιταλός; Πιστεύω ότι μπορούμε να έχουμε καλή ζωή όλοι μαζί και ένας -  ένας ξεχωριστά, φτάνει να πονέσουμε αυτή τη χώρα που ζούμε. Δεν την πονάμε, εμείς την έχουμε καταντήσει έτσι.

Έγινε μία έκρηξη, όμως, την τελευταία διετία που έφερε τον κόσμο κάτω. Εσύ πιστεύεις ότι όλο αυτό το κλίμα της μιζέριας,  της κατήφειας, της αγανάκτησης, είναι καθαρά οικονομικό ή πέρασε έτσι μέσα από τα ΜΜΕ; Γιατί μια υπερβολή υπάρχει, όχι, βέβαια ότι δεν ισχύουν οι φόροι και τα χαράτσια. Η συζήτηση του κόσμου περιστρέφεται γύρω από εκεί, και βγαίνει κι ένας φθόνος προς ανθρώπους που, με την αξία τους και με τη δουλειά τους, έχουν το κάτι παραπάνω από τον μέσο Έλληνα πολίτη. Ποια είναι η θέση του καλλιτέχνη σ’ αυτήν την περίοδο που οι περισσότεροι έρχονται δύσκολα στα οικονομικά ή ζηλεύουν τον άλλον που είναι καλύτερα από εκείνους;

Πιστεύω ότι αυτό υπήρχε ανέκαθεν. Δεν είναι δυνατόν ξαφνικά να αλλάξουμε. Είμαστε έτσι σαν λαός. Αν πάμε πολλά χρόνια πίσω, θα δούμε ότι υπήρχε ζήλια, ότι τους ανθρώπους εκεί που τους κηρύσσαμε εθνικούς ευεργέτες και εθνικούς μας ήρωες, τους ρίχναμε στις φυλακές. Δε ζηλεύαμε πάντα όταν ο διπλανός μας προχωρούσε παρακάτω; Είμαστε περίεργοι. Καμαρώνουμε μέχρι ενός σημείου για την ιστορία μας και γι’ αυτό που είμαστε, αλλά από εκεί και πέρα υπάρχει ένα κενό και μια μαυρίλα. Απλά, τώρα έπεσαν οι μάσκες και τα πάντα φαίνονται φανερά. Υπάρχει παντού δυστυχία, οπότε εύκολα λες τον πόνο σου στον διπλανό σου, γιατί όλοι κινούνται στο ίδιο επίπεδο. Οικονομικά υπάρχει  πρόβλημα, με το εργασιακό υπάρχει πρόβλημα, με το κράτος υπάρχει πρόβλημα, με την τρομοκρατία υπάρχει πρόβλημα, δηλαδή με όλα. Παλιά, κρατούσες και ένα επίπεδο, τώρα δεν ντρέπεσαι να τα συζητήσεις όλα αυτά. Έβλεπες την κατάσταση αφ’ υψηλού. Έλεγες «Τι δουλειά έχω εγώ; Ας κάνουν αυτοί τη δουλειά τους». Τώρα, δεν υπάρχει αυτό. Καθόμαστε σε ένα τραπέζι και λέμε όλοι τον πόνο μας, ο οποίος είναι λίγο πολύ ο ίδιος.


Ο καλλιτέχνης τι στάση πρέπει να έχει σε όλα αυτά; Να βοηθήσει τον κόσμο να ξεφύγει ή θα πρέπει να επανέλθει το «πολιτικό» τραγούδι;
Ήταν κάποτε η εποχή του πολιτικού τραγουδιού, αλλά δεν πιστεύω ότι αυτό μπορεί να γίνει τώρα. Τα τραγούδια όλων μας μιλάνε για αγάπη, για έρωτα. Δυστυχώς, δεν περνάει ένα κοινωνικό μήνυμα. Υπάρχουν δημιουργοί που μπορούν να γράψουν τέτοια τραγούδια, αλλά σε αυτή τη φάση πιστεύω ότι, μπορούμε, με έναν προσεγμένο και ευαίσθητο στίχο, να χτυπήσουμε την καρδιά του κόσμου, μιλώντας πάλι για αγάπη. Υπάρχει τίποτα μεγαλύτερο από αυτό το πράγμα που λέγεται αγάπη; Αν υπήρχε παντού αγάπη, δε θα είχαμε αυτήν την κατάντια που έχουμε τώρα. Όμως, φυσικά, θα πρέπει να εστιάσουμε πιο πολύ στην ψυχαγωγία του κόσμου και όχι στη διασκέδαση. Δηλαδή, στην αγωγή της ψυχής του. Νομίζουμε ότι οι λέξεις «ψυχαγωγώ» και «διασκεδάζω» πως είναι ίδιες. Δεν ισχύει, όμως, αυτό. Η διασκέδαση μπορεί να είναι ένα κούφιο, ανούσιο τραγούδι, το οποίο να σε κάνει να ανέβεις στο τραπέζι και να χορέψεις. Το να σε ψυχαγωγήσει κάποιος είναι η εικόνα, είναι αυτό που θα πεις, είναι αυτό που θα ερμηνεύσεις και αυτό που θα φτάσει κατευθείαν στην καρδιά του κόσμου.

Θα ήθελα να ολοκληρώσουμε με μια αποκλειστικότητα. Να μας πεις ένα απρόβλεπτο τραγούδι που δεν είναι δικό σου και που θα ερμηνεύσεις στις παραστάσεις σου και να μας πεις και ένα από τα πιο αγαπημένα τραγούδια της δισκογραφίας σου.

Σίγουρα δεν είναι έκπληξη τα κινηματογραφικά, γιατί θυμάμαι ότι από την αρχή της καριέρας μου είμαι τόσο ποτισμένη από τα τραγούδια του ελληνικού κινηματογράφου, που, πάντα μέσα στα προγράμματά μου υπήρχαν πολλά από αυτά. Αν πρέπει να πω ένα και μοναδικό τραγούδι της παράστασης, αυτό είναι το  τραγούδι «Έλληνας», του Θάνου Μικρούτσικου, που τραγούδησε η Χαρούλα Αλεξίου, και το οποίο είναι ένα πραγματικά συγκλονιστικό τραγούδι, που ταιριάζει στην εποχή και τις περιστάσεις που ζούμε. Πιστεύω ότι αυτό το τραγούδι, σε συνδυασμό με τις εικόνες που θα το συνοδεύουν, θα κάνει εντύπωση, θα είναι μια τρίλεπτη έκπληξη. Όσον αφορά τα δικά μου τραγούδια, θα πρέπει να απαντήσω όπως όλοι οι τραγουδιστές, ότι όλα είναι παιδιά μου και τα αγαπάω όλα. Ξέρεις γιατί το λέμε αυτό; Γιατί έχουμε πολλές ώρες που καθόμαστε στο στούντιο και τραγουδάμε. Για μένα, η εποχή που μπαίνουμε στο στούντιο για να ηχογραφήσουμε, είναι η ωραιότερη περίοδος στη ζωή μου. Όταν βγαίνω από το στούντιο νιώθω περίπου όπως νιώθουν οι γυναίκες στην επιλόχειο κατάθλιψη. Μετά μπαίνω πάλι στα live και τους κανονικούς ρυθμούς. Έτσι, λοιπόν, κάθε τραγούδι το αγαπάς για το δικό σου λόγο. Δεν μπορώ να ξεχωρίσω κάποιο. Ας πούμε, ένας δίσκος που για μένα είναι από τους σημαντικότερους της καριέρας μου, είναι εκείνος με τα χριστουγεννιάτικα τραγούδια(«Χριστούγεννα με την Καίτη», 1998 – χρυσός δίσκος). Είχα πολλή συναισθηματική φόρτιση όταν τα τραγουδούσα και δεν ήμουν καν έγκυος. Είχα, όμως, ένα ένστικτο, γιατί αυτά τα τραγούδια είναι παιδικά, και σκεφτόμουν το παιδί που θα ήθελα να κάνω. Θυμάμαι, αφού είχα γεννήσει, έδωσα μία παράσταση στο Κολλέγιο και με πήραν τα ζουμιά την ώρα που τραγούδησα ένα τραγούδι που είχα αφιερώσει στο παιδί μου, το «Ω, γλυκύ μου έαρ». Αυτά, λοιπόν, τα τραγούδια, και ερμηνευτικά και μουσικά και στιχουργικά, ήταν από τις καλύτερές μου στιγμές.

 

 


Φωτογραφίες συνέντευξης
Πάτρα Μαγνήσαλη

 

 

 


Φωτό εξωφύλλου : Βίκυ Βελλοπούλου


Η συνέντευξη πραγματοποιήθηκε στο : PROVA Music Studios  
Κωνσταντινουπόλεως 56, Ταύρος 17778  Αθήνα
Τηλ:   210-34 22 225
Fax:          210-34 11 020
email:       This e-mail address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it



Δείτε το Official Trailer  της παράστασης πατώντας εδώ
(12 Οκτωβρίου - 10 Νοεμβρίου, κάθε Παρασκευή και Σάββατο για 10 παραστάσεις)



ΓΙΑ ΑΓΟΡΑ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ :

http://www.i-ticket.gr/main/scheduled.jsp?eventid=5153&multiid=00018

http://www.youtube.com/watch?v=XXusHp415Zs&feature=related

Επισκεφτείτε το official f/b της Καίτης Γαρμπή πατώντας εδώ

 

 

Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΕ ΑΛΛΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Θα ’ρθει η μέρα που η νέα φτώχεια θα εκδικηθεί πολύ σκληρά τους άθλιους τραπεζίτες. Για τη μέρα αυτή τραγουδώ πάντα.
Μανώλης Μητσιάς

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

18/4/1961 Ο Μάνος Χατζιδάκις κερδίζει το βραβείο Όσκαρ καλύτερου τραγουδιού για το τραγούδι του «Τα παιδιά του Πειραιά» που ακουγεται στην ταινία "Ποτέ την Κυριακή", σε σκηνοθεσία Ζυλ Ντασέν και με ερμηνεύτρια τη Μελίνα Μερκούρη

ΤΥΧΑΙΑ TAGS