201 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
21.05.2018
Ορφέας | Main Feed

Συνεντεύξεις

Σάκης Ιντζεβίδης

Ο Δημήτρης Μητσοτάκης γεννήθηκε στον Πειραιά, μεγάλωσε στην Αθήνα και παρόλο που η καταγωγή του είναι από την Κρήτη, δεν έζησε ποτέ εκεί. Από μικρή ηλικία άρχισε να έχει σχέση με την μουσική, πριν μάθει ακόμα να γράφει. Θυμάται τον εαυτό του να βρίσκεται ανάμεσα σε δισκάκια σαράντα πέντε στροφών, τα οποία  άκουγε με μανία. Επίσης, του άρεσε να βγάζει από τα ντουλάπια τα κατσαρολικά της μαμάς του και να τα  «κοπανάει». Μπορεί η οικογένεια του να μην είχε βγάλει επαγγελματίες μουσικούς, αλλά ο ίδιος εντυπωσιασμένος από τα τύμπανα, και την εικόνα του ντράμερ που είχε στο μυαλό του, ασχολήθηκε με πείσμα στην εκμάθηση της ντραμς, όπως αργότερα και με την κιθάρα, για να μπορεί να συνθέτει. Ιδρυτικό μέλος του ροκ γκρουπ Ενδελέχεια, με τους οποίους έκανε εννιά δίσκους, φθάνει στις μέρες μας, μετά από πολλά μουσικά ταξίδια, να έχει κυκλοφορήσει την δεύτερη προσωπική του δουλειά «Ο Μπερντές» με ένα μουσικό σχήμα που το ονόμασε Ευδαίμονες.


Δημήτρη από τους Ενδελέχεια στους Ευδαίμονες, ή καλύτερα από το παρελθόν στο παρόν. Υπάρχουν κοινά σημεία αναφοράς μεταξύ των δύο μουσικών σχημάτων;
Θα έλεγα πως ναι. Τόσο από άποψη στίχου όσο και από μουσικής πλευράς. Εκείνο που αλλάζει είναι η ενορχήστρωση και ο τρόπος ερμηνείας των λεγομένων. Οι Ενδελέχεια βέβαια ήταν ένα ηλεκτρικό συγκρότημα που απευθυνόταν σε νεαρότερο κοινό, κυρίως λόγω ήχου και έντασης, και λιγότερο λόγω στίχου. Δεν έχω διάθεση το τελευταίο διάστημα να φωνάζω, προτιμώ να μιλάω σαν να κουβεντιάζω με την παρέα μου. Είναι θέμα διάθεσης νομίζω. Θα μου πεις, όσοι είναι απέξω απ’ την παρέα δεν θ’ ακούσουν, είναι ελεύθεροι να πλησιάσουν αν θέλουν, ας κρυφακούσουν, δεν θα τους μαλώσω.

Ποιος σας βάφτισε Ευδαίμονες; Είναι αυτοσαρκαστικό το όνομα;
Ήταν μια ιδέα δική μου. Είναι κυριολεκτικό το όνομα του μουσικού αυτού σχήματος. Η ευδαιμονία είναι μια σωτήρια κατάσταση για τις εποχές που ζούμε, και δεν κοστίζει πολλά. Χρίζεσαι ευδαίμων και απολαμβάνεις όσα έχεις, πολλά ή λίγα. Χρειάζεσαι απλώς υγιείς φιλικές σχέσεις, κανένα μεζέ, λίγο κρασί και καλή κουβέντα. Στην δική μας περίπτωση προστίθεται και η μουσική.

Γνωρίζω ότι πέρασες πολλές περιπέτειες  μέχρι να βρεις εταιρία ( label ) για να κυκλοφορήσει η νέα σου δισκογραφική δουλειά. Υπάρχει κάτι στην Ελλάδα της κρίσης που γίνεται εύκολα και χωρίς εμπόδια;
Οι περικοπές μισθών και συντάξεων, και η αύξηση της φορολογίας. Νομίζω πως είναι τα μόνα πράγματα που γίνονται εύκολα πλέον. Ώρες - ώρες πιστεύω πως είμαστε ένας λοβοτομημένος λαός. Άλλοτε πάλι έχω έναν μεγάλο φόβο. Κάποτε ήμαστε σκλαβωμένοι για 400 χρόνια. Λες να επαναληφθεί η ιστορία; Λες να παραμείνουμε δέσμιοι αυτής της νοσηρής κατάστασης όχι για πέντε, όχι για δέκα, όχι για είκοσι, αλλά για 400, για 500, για 800 χρόνια; Και τότε λέω «δεν μπορεί, δεν είναι δυνατόν, κάποτε θα ξυπνήσουμε». Ο φοβισμένος μικροαστός είναι οι αόρατες αλυσίδες μας. Εκείνος που ξέρει πως αν χάσει τα ψίχουλα που του έχουν αφήσει, το επόμενο στάδιο είναι ο σκουπιδοτενεκές, αυτός ο καημένος έχει τα χέρια ψηλά και το στόμα κλειστό.  Μα, όπως έλεγε ο Μπρεχτ: «Όποιος σπίτι μένει σαν αρχίζει ο αγώνας κι αφήνει άλλους ν’ αγωνιστούν για τη υπόθεσή του, πρέπει προετοιμασμένος να ’ναι  γιατί όποιος δεν έχει τον αγώνα μοιραστεί, θα μοιραστεί την ήττα. Όποιος για τη δικιά του υπόθεση δεν αγωνίζεται, αγωνίζεται  για την υπόθεση του εχτρού». Θα μου πεις, πότε άρχισε ο αγώνας; Ελπίζω πως δεν θα αργήσει. Σκέφτομαι τον παραλογισμό του να καταδικάζεις ολόκληρες γενιές στην εξαθλίωση και να περιμένεις συναίνεση; Τι έχει να περιμένει ο σημερινός μεσήλικας, ότι στα 70 ή στα 80 του θα πάνε καλύτερα τα πράγματα; Τι έχει να περιμένει ο σημερινός νέος, ότι θα βγει στην αγορά εργασίας σαν σύγχρονος δούλος; Καμία συναίνεση λοιπόν. Δεν υπάρχει εθνικό συμφέρον, μόνο ταξικό. Έχω κοινά συμφέροντα με τον άνεργο ή τον χαμηλόμισθο της Μαδρίτης, της Λισαβόνας, της Ρώμης, του Παρισιού. Δεν έχω κανένα κοινό συμφέρον με τα τσιράκια των τραπεζιτών και των δανειστών. Η νέα ταξικότητα είναι εδώ.

Είσαι πολυπράγμων, γράφεις μουσική, στίχους, και ως συγγραφέας έχεις γράψει δύο βιβλία( Καυτή σούπα – Η Μονοκατοικία). Είναι ανησυχία η αιτία της δημιουργίας; Ή χάρισμα που πρέπει να αξιοποιείται;
Δεν ξέρω αν έχω χάρισμα, αυτό το κρίνουν οι αναγνώστες. Η «Καυτή Σούπα» προέκυψε από ανάγκη, λειτούργησε ευεργετικά σε μια δύσκολη περίοδο της ζωής μου και γράφτηκε για να μείνει στο συρτάρι. Κάποια στιγμή πήδηξε απ’ το συρτάρι, εκδόθηκε, και τελικά, (ας όψεται ο εκδοτικός οίκος «Ελληνικά Γράμματα»), πολτοποιήθηκε. Η «Μονοκατοικία» ήταν ένα παιχνίδι και παράλληλα ένα στοίχημα με τον εαυτό μου για το αν θα μπορούσα να επεκτείνω τα γραφόμενά μου σε επίπεδα μυθιστορήματος. Ευχαριστώ τις εκδόσεις «Τόπος» που δεν την πολτοποίησαν ακόμα. Απόλαυσα τη συγγραφή της Μονοκατοικίας αν και με άφησε πολλά βράδια άυπνο, λυτρώθηκα με την Καυτή Σούπα αν και μ’ έκαψε όχι λίγες φορές.

Στωικός πολλές φορές στα στάτους των κοινωνικών δικτύων που είσαι εγγεγραμμένος, δίνεις την εντύπωση ότι τα πολλά λόγια είναι φτώχια. Ωστόσο βαθιά προβληματισμένος για ό,τι συμβαίνει γύρω σου, στην καθημερινότητα, είσαι καυστικός. Ποιος πρέπει να είναι ο ρόλος των ανθρώπων της τέχνης στο μεταίχμιο που ζούμε σήμερα;
Όποιος με τον λόγο του ή με το έργο του μπορεί να επηρεάσει έστω κι έναν άνθρωπο, οφείλει να του δείχνει δρόμους που τον οδηγούν στην πνευματική και αισθητική καλλιέργεια και, μέσω μιας αξιοπρεπούς προσωπικής πορείας στον πλανήτη αυτό που λέγεται γη, καταλήγουν στην προσωπική ευτυχία.


Η νέα σου δισκογραφική δουλειά «Ο Μπερντές» είναι μια μικρογραφία της καθημερινότητας μας, ένας μικρόκοσμος που αναπαριστά την ζωή μας με τρόπο ποιοτικό, αποστειρωμένο από την αλαζονεία, την ψευτιά και την δήθεν κουλτούρα;

Ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια. Ο Μπερντές είναι μια εργασία πάνω σε στίχους γραμμένους, στη συντριπτική τους πλειοψηφία, μέσα στο 2010 και μελοποιημένους την ίδια περίοδο. Τα θέματά μου λίγο - πολύ είναι γνωστά και σε μια μικρή μερίδα ακροατών ίσως και ο τρόπος γραφής μου. Πηγή της μουσικής έμπνευσης υπήρξε η ομάδα των εξαιρετικών μουσικών που απαρτίζουν τους «Ευδαίμονες» κι αυτό σημαίνει πως έγραφα τα κομμάτια έχοντας στο νου μου το πώς θα αποδοθούν από το ακορντεόν του Θανάση Σολούκου, από το μαντολίνο και τις κιθάρες της Αρετής Κοκκίνου, το κοντραμπάσο του Σταύρου Αναστασιάδη, τα τύμπανα (στα τρία κομμάτια που συμμετείχε) του αδερφού μου Γιώργου Μητσοτάκη, και φυσικά τη φωνή της Εύας Λαύκα. Εδώ θα ήθελα να ευχαριστήσω τη Μάρθα Φριντζήλα για την υπέροχη ερμηνεία που μου χάρισε στο τραγούδι «Ρώτα» και τους φίλους μουσικούς Κώστα Φόρτσα και Κώστα Τζέκο του έπαιξαν γκάιντα, καβάλι και κλαρινέτο, όπως επίσης και τον Βαγγέλη Καραπέτρο που έπαιξε σε δύο κομμάτια κιθάρα και ηλεκτρικό μπάσο αντίστοιχα και ήταν ο ηχολήπτης της δουλειάς. Ένα μεγάλο ευχαριστώ στον Νίκο Χαϊκάλη από τη Universal και στον συμπαραγωγό και φίλο συνθέτη και μουσικό Δημήτρη Καρρά,  στον φίλο εικαστικό Γιώργο Τσεριώνη για το εξαιρετικό εξώφυλλο, στη Ρία Λειβαδιώτου για την υπέροχη φωτογράφηση και στον Θανάση Γούναρη για το στήσιμο του artwork. Τέλος στον ξενιτεμένο ευδαίμονα, κιθαρίστα Γιάννη Τζιάλλα, στις κόρες μου Ιωάννα και Γωγώ και τη φίλη τους Στεφανία.

Δημήτρη το βάρος των ενορχηστρώσεων έπεσε πάνω σου;
Θα έλεγα πως είχα τον τελευταίο λόγο, αλλά η βοήθεια και η γνώση των μουσικών ήταν καταλυτική.

Όλοι οι στίχοι είναι κατά κάποιο τρόπο παιδιά σου, υπάρχει κάποιος ιδιαίτερος για σένα να μας πεις;
Θα σας πω ένα απόσπασμα από το τραγούδι «Ο Μπερντές» μιας και θεωρώ ότι αντιπροσωπεύει την εικόνα που έχω για τη χώρα αυτήν την περίοδο και πιστεύω πως αρκετά χρόνια αργότερα όταν θα κάνω φλας μπακ στο σήμερα, αυτό το σημείο θα κυριαρχεί στ’ αυτιά μου:

Κοιμάμαι στα παγκάκια
καπνίζω απ’ τα τασάκια σας
στην τσέπη μου κρατάω ένα στιλέτο.
Δεν είναι εδώ παράδεισος
αλλά δεν είναι κι άβυσσος
και ίσως να τη βγάλουμε και φέτο.

Πέφτει βροχή απόψε μάγκα
στου Καραγκιόζη την παράγκα
μα στου μπερντέ μας το σαράι
αχ, η ψυχή μου δεν χωράει

 
Στην περυσινή σεζόν σερβίρατε «Καυτή σούπα», αλλά ως Ευδαίμονες είχατε και ζωντανές μουσικές παραστάσεις. Φέτος τι σχέδια έχεις;
Θα παρουσιάσουμε τον Μπερντέ μαζί με παλιότερα κομμάτια μου, στη μουσική σκηνή Αυλαία στις 2 Νοέμβρη 2012 και θα ακολουθήσουν μια σειρά από εμφανίσεις κυρίως σε αθηναϊκές σκηνές, χωρίς να αποκλείω κάποια ταξίδια εκτός Αττικής.

Θέλω να σε ευχαριστήσω για την όμορφη κουβέντα και να σου ευχηθώ καλή επιτυχία στα μελλοντικά σου σχέδια.

Σ’ ευχαριστώ Σάκη και καλή συνέχεια σε ό,τι κάνεις.

 

 

Οι φωτογραφίες είναι από το προσωπικό αρχείο του Δημήτρη Μητσοτάκη

Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΕ ΑΛΛΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Με την πρώτη σταγόνα της βροχής σκοτώθηκε το καλοκαίρι.
Οδυσσέας Ελύτης

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

Δεν έχουν καταχωρηθεί γεγονότα.