101 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
26.05.2019
Ορφέας | Main Feed

Συνεντεύξεις

Γιώργος Τζαγάκης

Ήταν ακόμα μαθητής γυμνασίου, μόλις δεκατριών χρονών, όταν ο Σωκράτης Μάλαμας απέκτησε την πρώτη του κιθάρα, δώρο για τις επιδόσεις του στα μαθήματα. Αυτή ήταν η αφετηρία μιας ιδιαίτερα δυνατής σχέσης του με τη μουσική που έμελε-μετά απο χρόνια καλλιτεχνικής δραστηριότητας- να τον φέρει στο προσκήνιο ως έναν από τους σημαντικότερους τραγουδοποιούς της ελληνικής σκηνής. Χαρακτηρίζεται ως ιδιόρρυθμος, σκοτεινός και εσωστρεφής, σπάνια δίνει συνεντεύξεις, είναι όμως ευρέως αποδεκτό ότι κατα τη διάρκεια της εικοσαετούς παρουσίας του στην ελληνική σκηνή -απο τον πρώτο του δίσκο με τον τίτλο ‘’Ασπρόμαυρες Ιστορίες’’ (1989) μέχρι σήμερα- παραμένει πιστός και συνεπής στο ύφος, στο χαρακτήρα και τις επιλογές του. Γεγονός που εκτιμά ιδιαίτερα το κοινό που παρακολουθεί με την ίδια συνέπεια τις εμφανίσεις και γενικότερα την καλλιτεχνική του δραστηριότητα.

Ο Σωκράτης Μάλαμας με τον αυθορμητισμό,την ειλικρίνεια και την εντιμότητα που τον διακρίνει μίλησε στον ‘’Ορφέα‘’ για την καλλιτεχνική του διαδρομή όλα αυτά τα χρόνια και κατέθεσε τη δική του οπτική γωνία για τα δρώμενα στο χώρο της μουσικής και της κοινωνίας γενικότερα....

Η πρώτη σας απόπειρα στην ελληνική δισκογραφία ήταν ατυχής καθώς η ’’LYRA’’ απόρριψε το υλικό σας ως "μη εμπορικό". Παρόλα αυτά συνεχίσατε να παίζετε σε λαϊκά μαγαζιά εντάσσοντας σταδιακά στο πρόγραμμα και δικά σας τραγούδια, χωρίς να αναφέρετε ότι τα έχετε γράψει ο ίδιος .Τα τραγούδια αυτά άκουσε και αναγνώρισε ο Νίκος Παπάζογλου και σας έπεισε να ετοιμάσετε την πρώτη σας δισκογραφική δουλειά με τίτλο "Ασπρόμαυρες Ιστορίες" το 1989.Πως σχολιάζετε αυτή την αντιμετώπιση που είχατε στην αρχή της πορείας σας τώρα πια που η αναγνώριση και η εκτίμηση –τόσο από το κοινό,όσο κι απο τους ανθρώπους του χώρου-είναι δεδομένη ...
Σ.Μ.: Δεν το απόρριψε ακριβώς η LYRA, απλώς έβαζε όρους τους οποίους ήταν πολύ δύσκολο να αποδεχθώ. Δηλαδή, χωρίς να έχω την πείρα της δουλειάς στο στούντιο, μου επέβαλε να κάνω σαράντα ώρες ηχογράφηση ,μίξη ήχου κτλ. Αυτό το θεώρησα σχεδόν εκβιαστικό, γι’ αυτό και πήρα τη δουλειά μου κι έφυγα, δεν κάθισα να το συζητήσω περαιτέρω...αυτό ήταν το θέμα...Η αλήθεια βέβαια είναι ότι αυτό το υλικό που τους είχα παρουσιάσει ήταν όντως αντιεμπορικό, έβλεπαν οι άνθρωποι ότι δεν υπήρχε ‘’αγορά’’ εκείνη την εποχή να ακούσει ένα τέτοιο είδος τραγουδιού. Απ΄ την άλλη στάθηκα τυχερός εκείνη την εποχή γιατί ο Νικόλας (Παπάζογλου) ήταν -ως μουσικός και ως άνθρωπος- πολύ διορατικός και είδε ότι αυτά τα πράγματα είχαν το λόγο τους εκείνη την εποχή...ήταν και το στούντιο ‘’Αγροτικόν’’ το οποίο λειτούργησε σα μια κυψέλη για όλη εκείνη τη ‘’σχολή’’ τις δεκαετίες του ’80 και του ‘90...

Μιλάτε για την επονομαζόμενη ‘’σχολή της Θεσσαλονίκης‘’ ...
Σ.Μ.: Όχι μόνο η ‘’σχολή της Θεσσαλονίκης‘’, κι άλλοι καλλιτέχνες...Αυτός ο χώρος κι αυτός ο άνθρωπος ήταν οι αφορμές να βγεί στην επιφάνεια ό,τι υπήρχε εκείνη την εποχή σε εκκρεμότητα. Έδωσε θέση σε νέα πράγματα και σε νέους καλλιτέχνες... εμένα, το Θανάση (Παπακωνσταντίνου), τα παιδιά απο την Κω-τις Μουσικές Περιπλανήσεις -και άλλους....επίσης μάζεψε όσους ασχολούνταν με την παραδοσιακή, την ποντιακή, τη δημοτική μουσική αλλά και τα ρεμπέτικα κι έκανε συλλογές και ηχογραφήσεις τραγουδιών τα οποία διαφορετικά θα χάνονταν. Ήταν μια πάρα πολύ λειτουργική περίοδος κι αυτό οφείλεται στην ευαισθησία που είχε ο Νίκος Παπάζογλου. Τώρα δεν είναι εύκολο να στήσει κάποιος μια ανάλογη κατάσταση με αποκλειστικό στόχο να προσφέρει προς τα έξω...λείπει ένας κρίκος αυτή τη στιγμή,λείπει το ενδιαφέρον κάποιων συγκεκριμένων ανθρώπων που ξέρουν τα πράγματα να προωθήσουν ότι καινούριο υπάρχει.Το μόνο που μπορεί να επιβιώσει σήμερα είναι τα παιδιά που βγαίνουν στην τηλεόραση και εκτίθενται μέσα σ’αυτές τις χαζογιορτές,τις ανοησίες...αλλά τι να κάνουν κιόλας ... υπάρχουν σημαντικά πρόσωπα ακόμα και σ' αυτές τις εκπομπές τα οποία δεν έχουν καμία άλλη διέξοδο,φθάνουν σε σημείο απελπισίας και πιστεύουν ότι αυτό μπορεί να είναι ένα βήμα...

Πως δημιουργείτε,πως γράφετε τους στίχους και τις μουσικές; Aυτή η διαδικασία βασίζεται περισσότερο στην έμπνευση,δηλαδή περιμένετε να συλλέξετε το υλικό απο τις κατα καιρούς εμπνεύσεις σας και να κυκλοφορήσετε μια δουλειά όταν αυτό υπάρχει ,ή λειτουργείτε πιο επαγγελματικά, με την έννοια ότι βάζετε κάποια χρονικά περιθώρια μέσα στα οποία πρέπει να συγκεντρωθείτε και να παράγετε ιδέες,στίχους και μουσικές;
Σ.Μ.: Όχι δεν το κάνω αυτό γενικά...η μόνη φορά που το έκανα ήταν κατά παραγγελία της φίλης μου της Ντόρας Ρίζου που μου έδωσε στίχους και μου είπε να κάνω μια δουλειά για τη Μελίνα Κανά...ήταν κατα παραγγελία δηλαδή εκείνος ο δίσκος...βγήκε πάρα πολύ καλός όμως νομίζω γιατί αγάπησα το υλικό...έγινε βέβαια πάρα πολύ γρήγορα ,δηλαδή μέσα σε είκοσι μέρες είχα τελειώσει την εργασία αυτή και ήταν σα να την είχε γράψει κάποιος άλλος...δηλαδή φθάνεις στο σημείο καμιά φορά να λες ότι είναι πολύ καλό τελικά να σου παραγγέλνουν κάτι συγκεκριμένο....

Παρότι κατα παραγγελία λοιπόν προέκυψε ένας αξιόλογος δίσκος...
Σ.Μ.: Σ’ αυτό συνέβαλε και η αγάπη μου για τη Μελίνα.Ο θαυμασμός μου για εκείνη ήταν τεράστιος... την άκουγα δηλαδή στα μαγαζιά και πραγματικά την απολάμβανα, γινόμουν ‘’άνθρωπος’’...Ήταν λοιπόν μια ευκαιρία για μένα, γιατί κάποια στιγμή όταν σου παρουσιάζεται μια τόσο αξιόλογη παρουσία και φωνή το βλέπεις σαν ένα δώρο. Επειδή έχω κάνει αρκετές μουσικές για θεατρικά έργα θυμάμαι ότι το ίδιο το κείμενο και η υπόθεση με πήγαινε στα μουσικά θέματα που χρειαζόμουν, μ’ έπιανε απ’ το μανίκι κανονικά, με εξωθούσε... έτσι γίνεται και με μία φωνή...μια αξιόλογη φωνή σε σπρώχνει να δημιουργήσεις πάνω της ,να πας κοντά της, σου δίνει πραγματικά το έναυσμα,τη σπίθα... ενώ απο μόνος σου μπορεί να εγκαταλειφθείς... περιμένοντας πότε θα σου προκύψει η έμπνευση και το υλικό μπορεί να περάσει πάρα πολύς χρόνος.
Ευτυχώς μέχρι στιγμής όλα αυτά τα χρόνια δεν ξεπέρασα τα δύο - δυόμιση χρόνια απο δουλειά σε δουλειά και το κρατάω έτσι, αφήνω τα πράγματα να’ ρχονται εντελώς μόνα τους... καμιά φορά απελπίζομαι πολύ, αλλα υπάρχει και αυτή η συνθήκη μέσα στην εργασία μας. ’Οταν δηλαδή θες να κάνεις κάτι και κάνεις συνεχώς ανοησίες, δηλαδή το βλέπεις εκ των υστέρων και λες ‘’μα είναι βλακώδες αυτό που έκανα’’ τότε απελπίζεσαι, είναι σα να συνειδητοποιείς ότι έχεις πτωχεύσει...

Φέρετε την ετικέτα του μελαγχολικού και του σκοτεινού τραγουδοποιού μέσα σ ΄αυτή την -ομολογουμένως αρνητική αν και συνηθισμένη- πρακτική των ανθρώπων να βάζουν ετικέτες και ταμπέλες σε καλλιτέχνες και όχι μόνο... Θα ήθελα να σχολιάσετε αυτή την εντύπωση που έχει δημιουργηθεί για εσάς ...
Σ.Μ.: Τα μέσα θέλουν πάντα να βάζουν ετικέτες σ’ όλα τα πράγματα, είναι όπως τα προϊόντα που πουλάνε στα σούπερ μάρκετ...μπορεί να’ χουν και δίκιο, αλλα το ‘χουν παρατραβήξει λιγάκι...δεν υπάρχει καμια τέτοια σκοτεινιά, μάλιστα πιστεύω ότι συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο.Απλά τα παράγωγα της δουλειάς μου δεν είναι της πεπατημένης, δηλαδή δεν ακολουθούν αυτή τη μεγάλη κατασκευασμένη γιορτή, η οποία μας αγκαλιάζει απο παντού με το αστραφτερό χαμόγελο, με τα κατάλευκα δόντια της...βλέπω ότι αυτή η πραγματικότητα δαγκώνει κιόλας και αυτό ενοχλεί τους μεγάλους διαφημιστές, γιατί δεν έχω ένα προϊόν το οποίο θα το χρησιμοποιήσουν οι επιτήδειοι ως background για να πουλήσουν σαμπουάν ας πούμε. Είμαι εκ φύσεως αρνητικός απέναντι στην αγορά, επαγγελματικά και συνειδησιακά ...είμαι σχεδόν επιθετικός...αυτό μεταφράζεται ως σκοτεινιά...δεν πειράζει ... εμένα μ’ αρέσει το σκοτάδι και πιστεύω ότι για να υπάρχει φως πρέπει να υπάρχει ένα πλαίσιο μέσα στο οποίο θα εμφανιστεί... λοιπόν το σκοτάδι είναι πρωταρχικό στοιχείο...

Θυμάμαι ότι σε παλαιότερη συνέντευξή σας είχατε σχολιάσει αυτή την άποψη λέγοντας: ‘’...με χαρακτηρίζουν σκοτεινό αλλά δεν ξέρω εκείνοι πως ζουν το φως τους...’’
Σ.Μ.: Βεβαίως...βλέπω πραγματικά όλους αυτούς τους ανθρώπους που λένε ότι ζουν φωτεινά να είναι σ’ ένα διαρκή μόχθο προς την ευτυχία και την επιτυχία, μέσα σε μια ταραχή,μέσα σ’ ένα έργο που δεν περπατιέται,μέσα σ’ ένα έργο του φαίνεσθαι ...οπότε να μου λείπει το βύσσινο,θέλω να ζω στο σκοτάδι μου κι ας είναι το πιο απεχθές στοιχείο γι’αυτά τα μυαλά,γι ‘αυτές τις ψυχοσυνθέσεις...


Μια άλλη κριτική που αντιμετωπίζετε είναι ότι σπάνια εμπιστεύεστε τα τραγούδια σας σε άλλους ερμηνευτές. Αντίθετα, τις περισσότερες φορές επιλέγετε να ερμηνεύετε τα τραγούδια σας με τη γνωστή χροιά της φωνής σας και το ερμηνευτικό σας στυλ που άλλοι λατρεύουν κι άλλοι αποφεύγουν. Θέλετε να μας εξηγήσετε αυτή την επιλογή;
Σ.Μ.: Όταν κάνεις μια μελωδία και βρίσκεις ένα θέμα και δυο λόγια αυτό σημαίνει ότι απο σένα πηγάζουν αυτά τα πράγματα και είσαι ο κοντινότερος προς αυτά...δεν είμαι τραγουδιστής με την απόλυτη έννοια του όρου ,παρότι δούλευα ως τραγουδιστής πολλά χρόνια. Απλά ερωτεύομαι τον εαυτό μου, ερωτεύομαι το είναι μου μέσα σ’αυτά τα τραγούδια κι είναι πολύ δύσκολο να απαγκιστρωθώ απο αυτά. Είναι σα να μου ζητάς να σου δώσω για σήμερα τη γυναίκα μου... προφανώς δε θα στη δώσω... είναι ερωτική αυτή η σχέση, βαθύτατα ερωτική.Μερικές φορές βέβαια επειδή θαυμάζω ορισμένους ανθρώπους δίνω κάποια τραγούδια...όπως στον τελευταίο δίσκο που έδωσα πέντε τραγούδια στη Χαρούλα Αλεξίου.Τη Χαρούλα όμως την αγαπώ και τη θαυμάζω απεριόριστα και είναι λίγοι οι άνθρωποι που θαυμάζω μέσα σ’ αυτό το έργο...πάρα πολύ λίγοι ,μετρημένοι στα δάχτυλα...κι απ' αυτούς οι περισσότεροι δε θαυμάζουν εμένα,οπότε είναι περιορισμένες οι δυνατότητες συνεργασιών... 

Στις ζωντανές σας εμφανίσεις, όμως,δίνετε την ευκαιρία σε νέες ερμηνεύτριες κυρίως που αξιολογείτε ότι έχουν σημαντικές ερμηνευτικές ικανότητες να προβάλλουν το ταλέντο τους στο κοινό που έρχεται να παρακολουθήσει τις εμφανίσεις σας...Λούκα,Δακανάλη και παλαιότερα Καλημέρη, Παπανικολάου... Πιστεύετε ότι υπάρχει,ένα δυναμικό νέων καλλιτεχνών θα μπορέσουν να διατηρήσουν ένα καλό επίπεδο στις μουσικές παραγωγές και στο χώρο γενικότερα;
Σ.Μ.: Ναι το πιστεύω απόλυτα... Υπάρχουν πολύ περισσότερα άτομα με πολύ μεγάλο ταλέντο απ’ ότι υπήρχαν παλαιότερα...και πολύ πιο καταρτισμένα, δηλαδή τελειώνουν σχολές,ξέρουν απο μουσική...Υπάρχουν πολύ καλα πράγματα αλλά και πολύ κακές αισθητικές τάσεις...υπάρχουν και τα δύο σε μεγάλο βαθμό...επιλέγετε και παίρνετε... Έμψυχο υλικό υπάρχει, απλά χρειάζεται ένα βήμα που είναι δύσκολο να δοθεί όπως πρέπει σήμερα. Είναι σχεδόν ελεγχόμενο το έργο και δε γίνεται επίτηδες απο τα κανάλια κι απ’ τα έντυπα...τη δουλειά τους θέλουν να κάνουν, διαφημίσεις θέλουν οι άνθρωποι και τις διαφημίσεις δεν τις φέρνουν προσπάθειες νέων καλλιτεχνών που προσπαθούν να αναδείξουν το έργο τους, τις φέρνουν οι καρχαρίες... 

Γενικότερα,ποια είναι η αποψή σας για την κατάσταση στο χώρο της μουσικής όπως διαμορφώνεται τα τελευταία χρόνια, για τη μουσική βιομηχανία και την ποιότητα των παραγωγών και των ανθρώπων του χώρου …;
Σ.Μ.: Αυτό είναι ένα θέμα για το οποίο ερωτάται συνεχώς ο καθένας μας.Επειδή πέρασαν τα χρόνια και πάντα ήμουνα μέτοχος και καλός ακροατής των τραγουδιών και της μουσικής, βλέπω ότι δε διαφέρει πολύ η εποχή μας απο τις προηγούμενες,δεν είμαι καθόλου παρελθοντολάγνος. Πάντα παράγονταν γιγαντιαία σκουπίδια στη δισκογραφία και πάντα ο κόσμος με τον έναν ή τον άλλο τρόπο υποστήριζε πάρα πολλές σαχλές μουσικές εκφράσεις. Υπήρχαν βέβαια τα τέρατα: Χατζιδάκις, Τσιτσάνης, Βαμβακάρης, Παπαϊωάννου κι όλη αυτή η μεταρεμπέτικη γενιά των δημιουργών... αλλά και άλλοι πολύ σημαντικοί: Ξαρχάκος, Κουγιουμτζής, Καλδάρας, Θεοδωράκης... δεν τους βάζω μέσα σ’ ένα πλαίσιο όλους αλλά όλοι ήταν πάρα πολύ σημαντικοί... υπήρχαν επίσης τραγουδιστές με εξαιρετικές φωνές...αλλά όλα αυτά έγιναν σ ‘ ένα βάθος χρόνου,δεν έγιναν μέσα σε μια δεκαετία, σε μια εικοσαετία...έγιναν σε εξήντα χρόνια. Τώρα βλέπουμε την καθημερινή παραγωγή μουσικής και λέμε ότι πάσχει απο έλλειψη καλού γούστου και μια μουσική λειψυδρία... Δεν είναι έτσι τα πράγματα,αν δούμε διαχρονικά το θέμα συνειδητοποιούμε ότι παράγονται πάντα τα απαραίτητα πράγματα για να διατηρήσουν μια διαφορετικότητα, να μην ομογενοποιηθούμε γενικώς όλοι. Πάντα υπάρχουν οι διαφορετικές εκφράσεις και φωνές, οι διαφορετικές δημιουργικές τάσεις.Αυτή τη στιγμή υπάρχει απο το χέβι μέταλ μέχρι τη τζαζ σκηνή,το δημοτικό,το λαϊκό ,τα λεγόμενα ελαφρά, οι εναλλακτικές σκηνές ...υπάρχουν τα πάντα,απλώς είναι τόσο μεγάλη η προσφορά που πρέπει να είσαι μεγάλος κυνηγός και να έχεις όλο το χρόνο να παρακολουθείς αυτή την παραγωγή, δεν είναι εύκολο αυτό ,αλλα τα βρίσκεις στο δρόμο σου αργότερα όλα αυτά.Εμείς δουλεύουμε είκοσι χρόνια με δικό μας συγκρότημα, με δικά μας τραγούδια και ο κόσμος μας έμαθε τα τελευταία χρόνια ,μετά απο είκοσι χρόνια...μετά απο τόσες συνεργασίες... Δε χρειάζονταν ούτε να επισπεύσουμε την υποτιθέμενη αναγνώριση μας, ούτε να πιάσουμε τον κόσμο απο το λαιμό ούτε να βγαίνουμε στην τηλεόραση συνέχεια και να φωνάζουμε πόσο σημαντικοί είμαστε. Αποφασίζει ο κόσμος απο μόνος του αν είσαι ή δεν είσαι σημαντικός, η παρουσία του απο μόνη της είναι σαν την ψήφο, δηλαδή όταν παρουσιάζεται κάποιος στη συναυλία σημαίνει ότι σε ψηφίζει...μπορεί να φύγει ευτυχισμένος, μπορεί να φύγει αηδιασμένος ,αλλά αρχικά με τη συμμετοχή του σε ψηφίζει...

Σωκράτης Μάλαμας: Η φωνή που ξυπνά τα κοιμισμένα πάθη | της Γεωργίας Μουστάκα
Σωκράτης Μάλαμας


ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΔΙΣΚΟΓΡΑΦΙΑ

1989 | Ασπρόμαυρες ιστορίες (LYRA)
1991 | Παραμύθια (LYRA)
1992 | Της μέρας και της νύχτας
(LYRA)
1993 | Κύκλος (LYRA)
1996 | Λαβύρινθος (Σωκράτης Μάλαμας) (LYRA)
1998 | 13.000 μέρες (LYRA)
2000 | Ο φύλακας κι ο βασιλιάς (LYRA)
2002 | Ένα (LYRA)
2005 | Άδειο δωμάτιο (LYRA)
2007 | Δρόμοι (LYRA)

Είναι ακριβός ο αέρας που φτύνεις, ακριβό το ποτό και το πίνεις ...
Έτσι ξεκινά ο Σωκράτης Μάλαμας το προσωπικό του ταξίδι στον κόσμο της μουσικής, στην πορεία του οποίου έμελλε να συναντήσει πολλούς φανατικούς συνοδοιπόρους ... Ο Σωκράτης, όπως τον αποκαλούν οι ορκισμένοι φίλοι του είναι μία ιδιάζουσα περίπτωση τραγουδοποιού. Με φωνή καθαρή, που αγγίζει τις πιο ευαίσθητες χορδές του ακροατή, ο ίδιος θεωρεί τον εαυτό του ως ένα καθαρά λαϊκό τραγουδιστή. Το κοινό του, το οποίο τον ακολουθεί πιστά στα είκοσι σχεδόν χρόνια παρουσίας του, είναι ετερόκλητο, κάτι το οποίο απορρέει από τον ίδιο το χαρακτήρα της μουσικής του: δεν είναι μονοδιάστατη, μονοσήμαντη, δε μπορεί να τιτλοδοτηθεί. Τα τραγούδια του κινούνται από ροκ μονοπάτια, ιδιαίτερα κατά τα πρώτα χρόνια της δημιουργίας του, μέχρι και πιο λαϊκά, οι στίχοι του μιλούν για την πολιτική και τον έρωτα.
Αυτό που παραμένει σταθερό είναι η αξία της φωνής του, η οποία με την πάροδο του χρόνου αποκτά μίαν άλλη βαρύτητα, η γνήσια χροιά του που δε μπορεί να αφήσει αδιάφορο κανέναν. Η συνεργασία του με το Θανάση Παπακωνσταντίνου αποτελεί χρυσή σελίδα στην ιστορία της σύγχρονης ελληνικής μουσικής σκηνής, καθιστώντας και τους πιο δύσκολους ακροατές κοινωνούς της μέθεξης. Οι συναυλίες του Σωκράτη αποτελούν μυσταγωγία, έχουν διονυσιακό χαρακτήρα.
Με τα πρώτα ακόρντα που θα παίξει στην κιθάρα του, με την πρώτη του φράση, με το brio της φωνής και τους μορφασμούς του, ξεσηκώνει από νωρίς το κοινό του, το οποίο θα του εκφράσει τη λατρεία του, και οι δυο τους θα ξεκινήσουν ένα παιγνίδι ανταλλαγής ήχων και συναισθημάτων, που εντυπωσιάζει ιδιαίτερα τους πρόσφατους φίλους.
Από τις «Ασπρόμαυρες ιστορίες» με την «Καληνύχτα» και τη «Στέλλα», μέχρι και τους «Δρόμους» με το «Νυχτερινό» και τα «Ξωτικά», ο Σωκράτης παραμένει πιστός πρώτα από όλα στον εαυτό του και τις επιλογές του. Η συνεργασία του με τη Χαρούλα Αλεξίου τον κατέστησε γνωστό σε ένα ευρύτερο κοινό, το οποίο πραγματικά κατακλύζει τους χώρους στους οποίους εμφανίζεται. Αυτό, ωστόσο που χαροποιεί ιδιαίτερα τους φίλους του είναι ότι προσπαθεί να μην επαναπαύεται στην πρόσφατη μεγάλη επιτυχία του και πως πρωτεύει για εκείνον να μείνει πιστός σ' εκείνους που τον ακολουθούν πολύ πριν γίνει ευρύτερα γνωστός με την «Πριγκηπέσσα» και τα «Πάγια». Γιατί ο Σωκράτης γι΄αυτούς που αγαπάνε πραγματικά τα τραγούδια του, είναι πολλά περισσότερα. Είναι η φωνή που αποζητούν τις ώρες της μοναξιάς και της παρέας, τα τραγούδια που είναι συνδεδεμένα άρρηκτα με στιγμές πόνου και ευτυχίας. Είναι η ίδια η ζωή.
‘’Επενδύσεις, διαφημίσεις, ενοχές και ανακρίσεις, εποχές για λεφτά, άπατος στα χαμηλά...’’... παίρνοντας αφορμή απο τους δικούς σας στίχους στο τραγούδι ‘’Θίασος΄΄ το οποίο αποτελεί μια καυστική κριτική της σύγχρονης πολιτικής και κοινωνικής κατάστασης, θα ήθελα να μας σχολιάσετε αυτή την κατάσταση σήμερα μέσα απο τη δική σας οπτική γωνιά εξίσου ελεύθερα όπως και στους στίχους του τραγουδιού.....
Σ.Μ.: Έτσι ακριβώς όπως λέει το τραγούδι δε χρειάζεται να το σχολιάσω, λόγια στα λόγια δε λέγονται, είναι περιττά...έτσι είναι τα πράγματα αυτή τη στιγμή,αλλα υπόψιν: το ότι καταδεικνύουμε τα πράγματα είναι μια μόνο πλευρά, υπάρχει και μια άλλη πλευρά την οποία φαίνεται ότι δεν είμαι τόσο ικανός να την τραγούδησω προς στιγμήν. Μια πλευρά η οποία είναι πραγματικά η ευτυχής ύπαρξη του ‘Ελληνα και γενικότερα του σημερινού ανθρώπου, γιατί δεν είναι μόνο οι Έλληνες πια,το παγκόσμιο χωριό είναι έτσι...υπάρχει μια άλλη τάση προς την αυτογνωσία,την αυτοσυνείδηση, προς το είναι... υπάρχει μια τάση να βρει ο άνθρωπος τον εαυτό του, να επιστρέψει στη ρίζα του. Υπάρχει μια τέτοια τάση πολύ ισχυρή... ισχυρότερη απ’αυτή που περιγράφω στο τραγούδι.Απλώς στοχεύουμε στην αρνητικότητα και την τραγουδάμε ως παράδειγμα προς αποφυγή... είναι σα σημαδούρες αυτά τα λόγια. Να ξέρουμε ότι δεν πρέπει να πάμε προς τα εκεί γιατί η βάρκα θα σπάσει πάνω στα βράχια...

Ειδικότερα έχετε μια αρνητική στάση απέναντι στην προβολή σας απο τα ΜΜΕ και κυρίως απο την τηλεόραση. Που οφείλεται αυτή η στάση σας,δε θεωρείτε ότι υπάρχουν κάποιες εκπομπές και κάποιοι ανθρωποι στο χώρο των ΜΜΕ που προβάλουν και υποστηρίζουν το καλό ελληνικό τραγούδι;
Σ.Μ.: Υπάρχουν ,αλλά δεν είναι ανάγκη να βγαίνω εγω κάθε λίγο και λιγάκι και να πλασάρω τον εαυτό μου σα μια λύση σε κάποιο υποτιθέμενο αδιέξοδο. Είναι γελοίο να παρουσιάζεσαι όλη την ώρα και να επαίρεσαι, να σε κολακεύουν ... είναι φαιδρό... αφαιρεί απο μας την ισορροπία, αφαιρεί την υποτυπώδη σύνεση που θα έπρεπε να έχουμε και μας κάνει εγωκεντρικούς... Αυτό μας βλάπτει πάρα πολύ γιατί είμαστε εγωκεντρικοί έτσι κι αλλιώς, δε χρειάζεται να τονίζουμε αυτή την εγωκεντρικότητα προς τα έξω...καταστρεφόμαστε έτσι... δηλαδή ''ο μεγάλος μας εχθρός είναι πραγματικά ο εαυτός μας'' όπως έλεγε ο Άκης Πάνου... το υπερτροφικό ‘’εγώ’’ μας...Καλό είναι καθένας να προφυλάσει τον εαυτό του απ’ αυτά... δε βλάπτει το να είσαι λίγο σιωπηλός, λίγο πιο μαζεμένος... δεν είναι ταπεινότητα αυτό, είναι μια πρακτική λύση...

Σωκράτης ΜάλαμαςΗ κριτική που αντιμετώπισε ο τελευταίος σας δίσκος με τίτλο ‘’Δρόμοι’’ είναι ότι εμπεριέχει γνωστές μουσικές φόρμες και κοινότυπες μελωδίες κι ενορχηστρώσεις, σύγχρονο στίχο αλλά όχι τόσο δυνατό... ότι δηλαδή απουσιάζει κάτι καινοτόμο,πρωτότυπο και θαραλλέο. Γενικότερα, η κριτική επικεντρώνεται στο ότι κάποιες φορές επιλέγετε έναν εύκολο- ‘’περπατημένο’’ δρόμο-τον οποίο ωστόσο τον γνωρίζετε καλά κι έχει αποδώσει σημαντικές δουλειές-και δεν δοκιμάζετε κάποιες διαφορετικές ενορχηστρώσεις, άλλες επιλογές σε στίχους...
Σ.Μ.: Αυτό ήθελα να κάνω εκείνη την εποχή κι αυτό έκανα...αυτό ήταν η επιθυμία μου κι αυτό ήταν που μου κρατούσε συντροφιά και με ζέσταινε. Αν δεν άρεσε είναι μια άλλη υπόθεση...δε μπορεί μια κότα να κάνει συνέχεια χρυσά αυγά... για μένα όμως είναι ένας δίσκος ισάξιος με τους πιο αγαπημένους μου. Καμιά φορά δε μπορούν οι άλλοι να εκτιμήσουν τα πράγματα όπως τα εκτιμάμε οι ίδιοι και πολλές φορές αποτυγχάνουμε στο να προσληφθούν τα πράγματα αυτά απο τους άλλους ακριβώς όπως τα προσλαμβάνουμε εμείς. Δεν ξέρω πως θα είναι η επόμενη εργασία που έρχεται...δε μοιάζει καθόλου με την προηγούμενη...δεν ξέρω με τι μοιάζει, γιατί δεν έχω ένα διαρθρωμένο και συμπαγές αποτέλεσμα μπροστά μου,είναι ρευστό ακόμα. Μπορεί να βγεί αυτή η δουλειά και να πούνε ‘’απέτυχε ο τύπος’’...δε με νοιάζει ...εγώ θα κάνω αυτό που έρχεται... αυτό που έρχεται το προσλαμβάνω και το αναδιαμορφώνω κατα κάποιο τρόπο...αν μου τύχαινε κάτι άλλο στο δρόμο θα σας το παρουσίαζα, ειλικρινά...φαίνεται λοιπόν ότι μάλλον πάσχω απο κοινοτυπία σύλληψης...

Επομένως δεν έχετε ακόμα μια σαφή εικόνα για το που σας οδηγεί η έμπνευση και το υλικό που έχετε στη διάθεσή σας...; Σ.Μ.: Ναι,δεν έχω...Όταν τα τραγούδια δημιουργούνται απο ένα όργανο,απο μια κιθάρα,απο ένα πιάνο, απο ένα τζουρά, απο ένα κρουστό ποτέ δεν ξέρεις τι θα προκύψει τελικά...τα παίζεις μ’ένα όργανο, μπορούν να σταθούν κι έτσι, αλλά μετά όταν θελήσεις να τα ενδύσεις με τα ιμάτιά τους γίνονται παρεμβάσεις απο τους συναδέλφους μουσικούς μέσα στο στούντιο,σαγηνεύεσαι πολλές φορές απο διάφορες προτάσεις ή απο τυχαία γεγονότα αλλά και λάθη-τα λάθη μερικές φορές σε οδηγούν σε πολύ σωστές επιλογές και ενδιαφέρουσες λύσεις-κι έτσι προκύπτει ένα διαφορετικό αποτέλεσμα. Μπορεί δηλαδή να γράψεις ένα κομμάτι θρακιώτικο,να μπει η ορχήστρα μέσα και να γίνει ροκ...Είναι ζήτημα το πως θα το αντιμετωπίσεις μέσα στο στούντιο ,όχι τι γράφεις... αλλάζουν τα πάντα...αν ακούγατε το ντέμο της τελευταίας δουλειάς με μια κιθάρα κι ένα τζουρά,ήταν ακριβώς το ίδιο με το ΄Ένα’’...αλλά μετά θυμήθηκα τους παλιούς λαϊκούς που βάζανε τα ακορντεόν ,το πιάνο,τα τύμπανα κι όλα αυτά και μ’ άρεσε αυτό το πράγμα-πήγαινα κι άκουγα το Γαβαλά σε τέτοια μαγαζιά- κι ήθελα να διασκεδάσω έτσι ,να πιω κρασί με τα τραγούδια,γι αυτό τα έκανα ετσι,γι αυτό τους έδωσα αυτή τη μορφή,αυτό το λαικό ύφος. Αν τα ακούσετε κάποια στιγμή θα δείτε ότι τα πρωτόλεια πράγματα είναι τελείως διαφορετικά απο το αποτέλεσμα...

Έτσι προέκυψε λοιπόν ένας λαικός δίσκος...
Σ.Μ.: Ναι, βγήκε ένας δίσκος που εμένα με παραπέμπει στο ‘60 - ‘70...

Επικαλούμενος κυρίως την ιδιότητά σας ως τραγουδοποιού-δημιουργού και ενοψει της αλλαγής που διαφαίνεται σε ευρωπαικό επίπεδο του νομοθετικού πλαισίου για την προστασία των δικαιωμάτων των δημιουργών, είστε ευχαριστημένος από την κατοχύρωση των δημιουργών στη χωρα μας ;"
Σ.Μ.: Το υλικό του πρέπει να το υπερασπιστεί καθένας με τον τρόπο που θέλει. Δηλαδή δεν είναι κανένας υπεύθυνος πέρα απο τις συγκεκριμένες εταιρείες όπως είναι η ΑΕΠΙ, η ‘’Ερατώ’’, ο ‘’Απόλλωνας’’ και άλλες,που είναι νομικές επιχειρήσεις στην ουσία...εσύ το προστατεύεις το υλικό σου αν θέλεις. Αλλά στην ουσία τι να προστατέψεις, ποιό υλικό,αφού στην ουσία δεν έχουμε τίποτα στα χέρια μας .Όταν βγάζουμε μια δουλειά, μπορεί να την κατεβάσει όποιος θέλει, πουλιέται πειρατικά ... Δεν ξέρω τις λεπτομέρειες του ζητήματος,αλλά άρχισαν όλοι να επιτίθενται στην ΑΕΠΙ... είναι η μοναδική πηγή εσόδων που έχουμε... δε μπορεί ο κάθε δημιουργός να γυρνάει στα μαγαζιά και να λέει ''δώστε μου πέντε ευρώ γιατί παίζετε τα τραγούδια μου''... Δηλαδή αν δεν είμαι καλά εγω για να γυρνάω απο χωριό σε χωριό και να παίζω,θα πεθάνω, θα ‘ρθω στο σπίτι σου να σου χτυπάω την πόρτα και να σου ζητάω δανεικά και ψωμί.Είναι η μοναδική πηγή απ’ την οποία έχουμε έσοδα. Έχουν πέσει όλοι με νύχια και με δόντια να της κόψουν τα πόδια.Υπάρχει λόγος που εισπράτει τόσα χρήματα η ΑΕΠΙ... Θεωρούν όλοι πια ότι είναι αυτονόητο να χρησιμοποιούν ένα ηχητικό υλικό χωρίς να πληρώνουν... κανένας δε βγαίνει όμως απο κανένα χωράφι να δώσει τις ντομάτες του δωρεάν. Δηλαδή στην ουσία δεν μας αναγνωρίζουν το δικαίωμα να έχουμε δικαίωμα οικονομικό πάνω στις δημιουργίες μας.Σας πληροφορώ ότι έχουμε ανάγκη κι εμείς... Λένε ότι παίρνει υπερβολικά λεφτά η ΑΕΠΙ, εγώ δε νομίζω ότι βάζει το μαχαίρι στο λαιμό όταν πληρώνει κάποιος μερικά ευρώ το μήνα γιατί βάζει μουσική στο μαγαζί του, γιατί μέσω της μουσικής πουλάει τα προιόντα του, δηλαδή αυτό είναι το πρώτο προιόν το οποίο χρησιμοποιεί και μετά χρησιμοποιεί τον καφέ. Ας πάψουν αυτές οι γκρίνιες και τα μαιμουδίσματα κι ας τα βρουν σαν άνθρωποι και να μη φυγοδικούν συνέχεια οι μεν και οι δε...

Μιας και αναφέρατε το θέμα της πειρατείας τι πιστεύετετε για αυτό το θέμα;’’Η πειρατεία σκοτώνει τη μουσική τελικά’;
Σ.Μ.: Η πειρατεία δε σκοτώνει τη μουσική,σκοτώνει τις εισπράξεις τις δικές μας ... Είναι περίπτωση των καιρών αυτή...Αφού ζουν πολλοί άνθρωποι απο την πειρατεία ας ζήσουν λοιπόν κι αυτοί ... Γι΄αυτό λέω ότι το μόνο που έμεινε ως δικαίωμα στα χέρια μας είναι η ΑΕΠΙ,μην το παίρνετε κι αυτό...γιατί εγω ευτυχώς μπορώ και δουλεύω, πολλοί όμως κάθονται στα σπίτια τους γιατί δε μπορούν να δουλέψουν λόγω γήρατος, ασθένειας κτλ και περιμένουν πέντε δραχμές απο την ΑΕΠΙ για να επιβιώσουν. Δηλαδή τι θα κάνουμε θα τους τραβήξουμε το χαλί κάτω απο τα πόδια…; θα πάνε να πνιγούν…; δεν κατάλαβα... κάποιος πρέπει να σκέφτεται σφαιρικά όλη την υπόθεση και όχι απο την άποψη μόνο ότι κάποιος βάζει το χέρι στην τσέπη κάποιου άλλου και παίρνει εκατό ευρώ το μήνα οπότε πρέπει να του κόψει τα πόδια... δεν είναι έτσι...κόβεις τα πόδια του άλλου όταν δε συνεισφέρεις εσύ... Πάντως γενικά είναι χολερικό έργο αυτό και πρέπει να υπάρχει πολύ καλή ‘’οργάνωση’’ απο πίσω για να την πέσουν τόσο άσχημα στην ΑΕΠΙ και να θέλουν να την εξαφανίσουν και στην ουσία να εξαφανίσουν όλους μας. Εμείς είμαστε η ΑΕΠΙ, οι δικαιούχοι στιχουργοί, μουσικοί, συγγραφείς, συνθέτες... Δε γίνεται να καταργήσουν την ΑΕΠΙ...

Ελπίζουμε να υπάρξει ένα θετικό αποτέλεσμα όσον αφορά το θέμα της προστασίας των δικαιωμάτων των δημιουργών. Σας ευχαριστούμε πολύ, καλη συνέχεια στη δουλειά σας...
Σ.Μ.: Κι εγώ σας ευχαριστώ.

Φωτογραφίες: Γιώργος Βιτσαρόπουλος

 

Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΕ ΑΛΛΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Τη δουλειά της σάτιρας την κάνουν οι εξουσιαστές. Θέλει μεγάλο ταλέντο υποκριτικής να βγαίνεις στην TV και να τσακώνεσαι για το ποιος είναι ο μεγαλύτερος μαλάκας και ο ικανότερος κλέφτης.
Τζίμης Πανούσης

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

Δεν έχουν καταχωρηθεί γεγονότα.