107 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
18.09.2019
Ορφέας | Main Feed

Συνεντεύξεις

Νικήτας Κριάλης

Ένα αφόρητα ζεστό μεσημεράκι, σε ένα πολύ όμορφο και γραφικό καφέ που θύμιζε Γαλλία από τα παλιά, ο Ορφέας συνάντησε τη Νατάσα Μποφίλιου για μια συνέντευξη που τα είχε όλα. Με αφορμή την συναυλία της στο Γκάζι σε περίπου μια εβδομάδα, αλλά και την κυκλοφορία του νέου της δίσκου, η αγαπημένη ερμηνεύτρια μίλησε για την μουσική, τα σχέδια της, την κατάσταση στην Ελλάδα του σήμερα και ήταν πραγματικά απολαυστική…

Νατάσα καλησπέρα και σε ευχαριστούμε που μας αφιερώνεις λίγο από τον χρόνο σου. Πριν δύο μήνες περίπου κυκλοφόρησε ο τέταρτος πολυαναμενόμενος δίσκος σου. Μια δουλειά λίγο διαφορετική από τις προηγούμενες. Πες μας δυο λόγια για την δουλειά αυτή. Τι την καθιστά ξεχωριστή;
Αυτός ο δίσκος κατ' αρχήν καθυστέρησε, γιατί θέλαμε να γίνει ακριβώς όπως τον είχαμε φανταστεί. Δεν θέλαμε, για παράδειγμα, να κάνουμε μισές δουλειές κόβοντας την ορχήστρα που θέλαμε να χρησιμοποιήσουμε λόγω των δύσκολων οικονομικών συνθηκών. Θέλαμε να βρούμε την κατάλληλη εταιρία, με τις κατάλληλες συνθήκες για να βγει ακριβώς όπως θέλαμε. Δεν θέλαμε να κυκλοφορήσει μαζί με κάποια εφημερίδα ή κάποιο περιοδικό, πράγμα που συνηθίζεται τελευταία, οπότε αναγκαστικά καθυστερήσαμε μέχρι να βρούμε αυτό που θέλαμε. Είναι μια ευτυχής συγκυρία βέβαια που καταλήξαμε στην Sony. Είμαστε πολύ ευχαριστημένοι και όλα πήγαν περίφημα, όμως ο δίσκος ήταν έτοιμος από καιρό. Και ήταν έτοιμος από καιρό και μέσα μας, κυρίως μέσα στα παιδιά. Ενώ είχαμε πει πως δεν θα συνεργαστούμε, μέσα σε είκοσι μέρες -και λιγότερο από είκοσι- ήταν έτοιμο όλο το υλικό, ήταν έτοιμες οι ιδέες για τις ενορχηστρώσεις, είχα δοκιμάσει τα τραγούδια. Μέσα σε ένα βράδυ ο Θέμης είχε ετοιμάσει σχεδόν τα μισά τραγούδια. Φοβηθήκαμε λίγο τον τίτλο, επειδή η εποχές είναι κάπως, αλλά ακόμα και για αυτό ήμασταν σίγουροι από την αρχή. Έχει μέσα μια ελπίδα, έναν αυτοσαρκασμό, ένα κλείσιμο ματιού που πάντα το έχουμε στην μουσική μας. Αυτές είναι οι διαφορές του, κουβαλάει όλη την ενέργεια του σήμερα και τεχνικά είναι ο πιο ώριμος μας δίσκος. Μπλέκει μέσα του όλες μας τις μουσικές επιθυμίες. Στην ουσία δεν τον φτιάξαμε, φτιάχτηκε σχεδόν από μόνος του.

Έχεις ξεχωρίσει κάποιο τραγούδι και για ποιον λόγο;

Ξεχωρίζω διάφορα τραγούδια από τον δίσκο, ανάλογα τον μήνα. Όταν πρωτοβγήκε ο δίσκος είχα τρελαθεί με το «Οι μέρες του φωτός», μετά μου άρεσε το «Συνέχεια στα όρια», μετά το «Δεμένη». Έτσι είμαι γενικότερα, θέλω να ανανεώνομαι μέσα από την μουσική. Ακόμα και σήμερα, το «Σ' έχω βρει και σε χάνω» που το τραγουδάω πάνω από εκατό φορές τον χρόνο εδώ και τέσσερα χρόνια, το νιώθω ακόμα καινούργιο μέσα μου. Με έναν τρόπο, είναι σαν να αποστασιοποιούμαι από τα τραγούδια και μετά να τα αγγίζω ξανά σαν να είναι καινούργια. Οπότε κάθε φορά, σε κάθε live, αλλάζει η «τρέλα» μου για κάθε τραγούδι που θα πω. Νομίζω όμως πως η «Δεμένη» είναι κομβικό σημείο στον δίσκο, την ξεχωρίζω από τα υπόλοιπα. Ίσως επειδή είναι και το πρώτο που διάβασα. Θυμάμαι πως είχαμε συναντηθεί με τον Γεράσιμο και τον Θέμη για να πούμε ότι δεν θα συνεργαστούμε και για να συζητήσουμε το τι θα κάνει ο καθένας. Και ενώ είχαμε πει ότι δεν θα συνεργαστούμε, μας δείχνει ο Γεράσιμος κάποια πράγματα που είχε γράψει που όμως δεν ήταν τραγούδια, είχαν περισσότερο την μορφή κειμένου, ήταν κάτι περίεργο. Δεν είχαν ρεφρέν, μετά έγιναν τραγούδια. Βγάζει τα χαρτιά και το πρώτο που διαβάζω ήταν το «Δεμένη», έχει δηλαδή το συναίσθημα του πρώτου. Είναι αυτό που μού έμεινε πρώτα και θα το ξεχωρίζω πάντα.

Στον δίσκο αυτό υπάρχει και μια βασική ομοιότητα όμως. Ο Θέμης Καραμουρατίδης και ο Γεράσιμος Ευαγγελάτος είναι για άλλη μια φορά οι δημιουργοί των τραγουδιών σου. Πρέπει να σας ενώνει κάτι πολύ βαθύ για να παραμένετε μαζί μετά από τόσα χρόνια. Μίλα μας λίγο για την γνωριμία και την σχέση σας εντός αλλά και εκτός χώρου.
Εγώ και ο Γεράσιμος κάναμε πολύ παρέα με τον Κώστα τον Τσίρκα, ο οποίος έγραφε πράγματα με τον Γεράσιμο. Τού είχα πει πως θέλω να σπουδάσω μιούζικαλ και μια μέρα μου λέει, «Να σου γνωρίσω τον φίλο μου τον Γεράσιμο που είναι ο άρχοντας του λογοπαιγνίου και λατρεύει τα μιούζικαλ». Με τον Γεράσιμο δηλαδή μάς ένωσε η αγάπη μας για τα μιούζικαλ, αυτή ήταν η αφορμή για να γνωριστούμε. Έτσι αρχίσαμε να κάνουμε παρέα. Ύστερα έγινε η πρόταση να τραγουδήσω τα demo των παιδιών, το ένα έφερε το άλλο και στην Δεύτερη Ακρόαση της Μικρής Άρκτου γνωρίσαμε και τον Θέμη ο οποίος ενσωματώθηκε στην παρέα μας και είμαστε μέχρι σήμερα και οι τέσσερις αδερφικοί φίλοι. Παρά τις μικρο-εντάσεις μας και τους «φοβερούς» τσακωμούς μας, μάς ενώνει μια βαθιά αγάπη και ένας ειλικρινής σεβασμός, τόσο καλλιτεχνικά όσο και προσωπικά.


Παρά την πολύ επιτυχημένη συνεργασία σου με τα παιδιά, έχεις σκεφτεί ποτέ να συνεργαστείς με άλλους δημιουργούς; Θα το ήθελες; Και αν ναι με ποιους;

Πρώτα απ' όλα θεωρώ πως η συνεργασία μας είναι εξαιρετικά επιτυχημένη, πιο πολύ δεν γίνεται. Αλλά για εμένα η επιτυχία δεν σημαίνει την αποδοχή του κοινού απέναντι στην μουσική που κάνουμε. Έχει να κάνει με το ότι και οι τρεις είμαστε 100% μέσα σε αυτό και αυτό για μια ομάδα δημιουργική είναι πολύ ιδιαίτερο και δεν μπορεί να σού συμβεί εύκολα. Είναι δύσκολο να συμβεί σε έναν να κάνει κάτι που του αρέσει και να το επιλέξει μόνος του, πόσο μάλλον να το διαλέγουν τρεις και να ταιριάζουν και οι τρεις και να το υποστηρίζουν και οι τρεις! Αυτό είναι εξαιρετικά σπάνιο, μια μεγάλη επιτυχία. Γι' αυτό και δουλεύουμε και μαζί. Όχι πως δεν θέλουμε να συνεργαστούμε και με άλλους. Ο καθένας ξεχωριστά έχει τις προσωπικές του αδυναμίες και αγάπες, όμως αυτό αφήνουμε να συμβεί. Μέχρι σήμερα, όλοι οι άνθρωποι που έχω συνεργαστεί μαζί τους είναι άνθρωποι που ήταν όνειρό μου να συνεργαστώ. Αυτό είναι εξαιρετικά γοητευτικό γιατί ακόμα και εγώ η ίδια εκπλήσσομαι και χαίρομαι με τις συνεργασίες μου. Όταν με πήρε ο Νίκος Πορτοκάλογλου, να τραγουδήσω το «Κρυφτό», η χαρά μου ήταν απερίγραπτη. Ήταν μια όμορφη έκπληξη που μου πρόσφερε κάτι τελείως διαφορετικό απ' ότι είχα κάνει. Δεν λέω όμως «Θέλω να συνεργαστώ με τον τάδε», δεν το σκέφτομαι. Το αφήνω όμως να συμβεί, δεν το προγραμματίζω.

Τα τραγούδια του δίσκου ακούγονταν όλο τον χειμώνα στις παραστάσεις σου στο Gazoo και ο κόσμος τα έμαθε πολύ πριν κυκλοφορήσουν. Πιστεύεις πως αυτό θα λειτουργήσει θετικά ή αρνητικά για την επιτυχία του δίσκου;

Όταν κάνουμε μια παράσταση έχουμε πάντα μια αφορμή, ένας κεντρικός άξονας. Αυτό μας έχει βοηθήσει, έχουμε καταφέρει να έχουμε ρεπερτόριο. Κάποιος που θα έρθει να με ακούσει, ξέρει πολύ καλά πως θα ακούσει τα τραγούδια μου και κάποιος που θα ακούσει τα τραγούδια του Θέμη και του Γεράσιμου, ξέρει πολύ καλά πως τα τραγουδάω εγώ. Σε μια πολύ δύσκολη εποχή που βγαίνει μόνο ένα τραγούδι μέσα από έναν ολόκληρο δίσκο, αυτό μάς δίνει ένα αβαντάζ. Μπορούμε να πούμε στον κόσμο, «Δεν έχετε ακούσει ποτέ τον δίσκο, αλλά θα παίξουμε όλα τα καινούργια κομμάτια», ακόμα και αυτά που είναι δύσκολο να περαστούν. Το να χωρέσεις δώδεκα άγνωστα τραγούδια σε ένα πρόγραμμα, συν τα πιο παλιά μου τραγούδια, που κάποιος που έρχεται πρώτη φορά δεν τα έχει ακούσει, είναι κάτι πολύ παράτολμο. Γι' αυτό ζητήσαμε και την βοήθεια του Γιάννη Κακλέα. Για να μπορέσει να βοηθήσει στον σχηματισμό μιας ατμόσφαιρας που θα προάγει τον δίσκο. Όχι για να σκηνοθετήσει εμένα ή να μετατρέψει την μουσική παράσταση σε θεατρική. Του ζητήσαμε να σκηνοθετήσει το περιβάλλον γύρω μας έτσι ώστε τα τραγούδια να μην μοιάζουν ξένα με τον χώρο, να σε βάζουν γρήγορα μέσα στο κλίμα. Το σκηνοθετικό περιβάλλον βοηθούσε και επίσης βοήθησαν πολύ οι πίνακες της Παπαδημητρίου της εικαστικού, η σκηνογραφία, το στήσιμο, όλα σε έβαζαν μέσα σε ένα συγκεκριμένο πλαίσιο και στο τέλος κανείς δεν καταλάβαινε ότι έχει ακουστεί δώδεκα καινούργια τραγούδια. Ήταν ενσωματωμένα μέσα στην ροή με πολύ ιδιαίτερο τρόπο, η δουλειά του Γεράσιμου ήταν εξαιρετική. Θεωρώ τελικά πως τα τραγούδια έγιναν γνωστά μέσα από τα live, φάνηκε ποια θα είναι αυτά που θα ξεχωρίσουν και όλο αυτό λειτούργησε πολύ θετικά στην επιτυχία του άλμπουμ. Δόξα τω Θεώ, πάει πολύ καλά.

Σε ενδιαφέρει η εμπορικότητα των δίσκων σου, η πλατίνα;
Είναι συγκινητικό όταν οι δίσκοι βρίσκουν ανταπόκριση και έχουν μια εμπορικότητα. Μέχρι στιγμής οι δίσκοι μας είχαν την απαιτούμενη εμπορικότητα έτσι ώστε να μπορούμε να κάνουμε και έναν επόμενο δίσκο. Κάποιοι από αυτούς είχαν και μεγάλη εμπορικότητα, απλά όλο αυτό δεν βγήκε προς τα έξω λόγω των συνθηκών που υπάρχουν στις δισκογραφικές εταιρίες σήμερα. Οι δίσκοι υπάρχουν κατά καιρούς. Πολύ δύσκολα βρίσκεις τους προηγούμενους μας δίσκους, δεν υπάρχει ροή στις πωλήσεις, δεν κυκλοφορούν. Τουλάχιστον όμως υπάρχει μια εμπορικότητα αρκετή ώστε να μπορούμε να κάνουμε δίσκο. Από την άλλη δεν μας ενδιαφέρει και τόσο αν ο κόσμος ξέρει ότι ένα άλμπουμ μας έγινε χρυσό ή πλατινένιο. Θέλουμε να κάνουμε live, να κάνουμε συναυλίες, να λέμε μεταξύ μας, «Κάναμε ένα ωραίο τραγούδι» και να μπορούμε να ζούμε με μια αξιοπρέπεια, την οποία ευτυχώς την διεκδικούμε και με έναν τρόπο τα καταφέρνουμε. Δεν βγάζουμε πολλά λεφτά, αν και θα μπορούσαμε και οι τρεις. Δεν θέλουμε, είναι επιλογή μας. Δεν μας νοιάζει όμως. Ακόμα και οι απαιτήσεις μας είναι πολύ χαμηλές σε σχέση με την αναγνωρισιμότητα μας. Θέλουμε πρώτα να μας καλύπτει το καλλιτεχνικό κομμάτι της δουλειάς, να είμαστε απόλυτα ευχαριστημένοι με αυτό και πολύ μετά θα συζητήσουμε για το οικονομικό.

Ένιωσες ποτέ ότι έφτασε η στιγμή να βάλεις κάποια προσωπικά σου συναισθήματα ή βιώματα στα τραγούδια σου; Ζήτησες από τα παιδιά να γράψουν κάτι συγκεκριμένο;
Δεν θυμάμαι... Νομίζω όμως πως όχι, δεν ζήτησα ποτέ κάτι συγκεκριμένο. Από την άλλη, έχει συμβεί. Σε δύσκολες περιόδους της ζωής μου που ξέρουν ότι δεν είμαι καλά, μου χαρίζουν ένα λυτρωτικό τραγούδι. Κάτι σαν κρυφό δώρο. Το «Οι πρώην» για παράδειγμα ή «Το αστέρι μου». Όταν άκουσα το «Το αστέρι μου» ήμουν ακριβώς σε αυτή την φάση. Μπήκα να το ηχογραφήσω στο στούντιο και είχα εξαντληθεί φωνητικά. Μού είπαν, «Ασ’ το... Έλα να κλείσουμε και το κάνεις αύριο». Όμως ήξερα πώς εκείνη την ημέρα έπρεπε να γίνει, το ένιωθα. Το είπα όλο μια κι έξω. Μόλις τελείωσα με έπιασαν τα κλάματα, ήταν η λύτρωσή μου. Ήταν σαν ένα δώρο που μου χάρισαν και έχει συμβεί κι άλλες φορές αυτό. Και η "Δεμένη" είναι ένα τέτοιο τραγούδι. Μπορεί όταν το γράφουν να μην έχουν εμένα στο μυαλό τους, αλλά το ότι χωρίς να το ζητήσω κάθεται συγκυριακά την κατάλληλη στιγμή, στις κατάλληλες συνθήκες είναι κάτι το φοβερό! Και τώρα που το σκέφτομαι δεν το έχω συζητήσει ποτέ μαζί τους. Θέλω να το συζητήσω μια μέρα. Δεν τους έχω πει πόσες φορές έχει έρθει ένα τραγούδι ουρανοκατέβατο για να με σώσει. Γιατί αυτό κάνει για 'μενα η μουσική, είναι η σωτηρία μου.

Δεν είναι ωραίο να κλείνουμε την μουσική σε σύνορα, όρια και να βάζουμε ταμπέλες, αλλά θεωρείσαι ο ορισμός του έντεχνου. Αποδέχεσαι τον τίτλο αυτό; Πώς θα σε χαρακτήριζες;
Κατ' αρχήν, είναι πολύ τιμητικό να ανήκω σε μια κατηγορία και σε ένα είδος μουσικής που όλα αυτά τα χρόνια ανήκει ο Αλκίνοος Ιωαννίδης, ο Διονύσης Σαββόπουλος, η Χαρούλα Αλεξίου, η Τάνια Τσανακλίδου, ο Μάνος Χατζιδάκις, ο Σταμάτης Κραουνάκης και τόσοι άλλοι. Είναι εξαιρετικά τιμητικό. Η λέξη «έντεχνο» είναι ένας τρόπος να συνεννοούμαστε και να προσανατολιστούμε όσον αφορά το στυλ. Δηλαδή λέμε «αυτός κάνει ροκ, αυτός ποπ, αυτός έντεχνο». Απλά θεωρώ ότι πια το έντεχνο, και νομίζω ότι αυτό είναι κοινώς αποδεκτό, μαρτυράει μια καλλιτεχνική πρόθεση και όχι ένα συγκεκριμένο ηχητικό αποτέλεσμα. Για μένα στο έντεχνο μπορούν να μπουν πολλά είδη μουσικής με τελείως διαφορετικό ήχο, που έχουν όμως μια καλή πρόθεση. Καλή πρόθεση για εμένα είναι καλός στίχος, καλή μελωδία, καλή ερμηνεία και καλή ενορχήστρωση. Ένα καλό καλλιτεχνικό πακέτο δηλαδή. Αυτό το πακέτο μπορεί να το έχει και ένας ποπ τραγουδιστής και ένας ροκ και ένας λαϊκός τραγουδιστής. Πια το έντεχνο δεν περιορίζεται στιλιστικά. Οπότε ναι, υπό αυτήν την έννοια μπορεί να πει κανείς ότι είμαι έντεχνη γιατί δεν περιορίζομαι στιλιστικά. Έχει να κάνει με την πρόθεση. Προσπαθώ να κάνω όσα κάνω με τέχνη και καλή πρόθεση.

Ακούς ραδιόφωνο όταν έχεις ελεύθερο χρόνο ή έχει καταντήσει και το ραδιόφωνο βαρετό με τα playlist;

Νομίζω ότι συνεχίζω να ακούω ραδιόφωνο με μια παλιά αίσθηση ότι το ραδιόφωνο ακόμα υπάρχει σαν είδος και σαν συνθήκη. Η αλήθεια είναι όμως πως δεν υπάρχει γιατί δεν υπάρχει ελεύθερο ραδιόφωνο. Κι από την στιγμή που δεν υπάρχει ελεύθερο ραδιόφωνο η ουσία χάνεται γιατί την playlist μπορείς να την φτιάξεις και στον υπολογιστή σου ή στο MP3. Το ραδιόφωνο εμπεριέχει την έκπληξη. Δηλαδή, το τραγούδι που θα επιλέξει την τάδε στιγμή ένας παραγωγός, μπορεί να είναι το τραγούδι που θέλω να ακούσω εγώ εκείνη την στιγμή. Εγώ είμαι παιδί του ραδιοφώνου, είμαι παιδί του Μελωδία και του Δεύτερου Προγράμματος. Μεγάλωσα με το ραδιόφωνο. Έχω μάθει πολλά για την μουσική που ακούω από το ραδιόφωνο και από τους παραγωγούς που αγαπούσα. Η ψυχή του ραδιοφώνου είναι οι παραγωγοί. Οπότε με λυπεί και με θυμώνει που δεν μπορώ να το έχω αυτό πια στα ραδιόφωνα, θυμώνω με το κοινό που συνεχίζει να υποστηρίζει αυτού του είδους τα ραδιόφωνα χωρίς να ζητάει τραγούδια. Επειδή είμαι πολύ συνδεδεμένη με το μέσο, ακόμα ψάχνω να βρω ραδιόφωνα που να μού ταιριάζουν. Προσπαθώ να μην σκέφτομαι ότι πριν λίγη ώρα, στην ίδια θέση, άκουσα το ίδιο τραγούδι γιατί μπαίνω πάλι στην διαδικασία να θυμώνω και να στενοχωριέμαι. Και φυσικά υπάρχει ένα πρακτικό και σοβαρό πρόβλημα. Όταν δεν υπάρχουν παραγωγοί, το ραδιόφωνο δεν μπορεί να συστήνει τραγούδια. Συστήνει μόνο αυτά που προτείνουν οι εταιρίες και αυτό είναι πολύ άσχημο. Στο λέω εγώ που αν δεν υπήρχαν ο Μελωδία, το Δεύτερο Πρόγραμμα και ο Σταθμός (νυν Δίεση) και οι παραγωγοί τους που πίστεψαν στα τραγούδια μου και τα έπαιξαν, ίσως να μην ήμουν τώρα εγώ τραγουδίστρια, δεν θα μου είχε δοθεί η ευκαιρία. Άρα σαν παιδί του ελεύθερου ραδιοφώνου, καταλαβαίνω πως υπάρχει μεγάλο πρόβλημα, με το να μην συστήνει κάνεις τίποτα στο ράδιο πλέον.

Προτιμάς να τραγουδάς σε κάποια μουσική σκηνή ή σε έναν ανοιχτό χώρο, μια συναυλία; Ποια είναι η διαφορά για εσένα;
Ανάλογα με την ψυχολογία μου. Υπάρχουν φορές που θέλω να τραγουδάω κάπου ανοιχτά και άλλες κάπου κλειστά. Νομίζω βέβαια, ότι έχει να κάνει με την διάθεση του κοινού. Έχω την ανάγκη το κοινό να με αγκαλιάζει, να νιώθω ότι είναι κοντά μου και μάλλον αυτό συμβαίνει ευκολότερα στους κλειστούς χώρους. Αλλά μπορεί να συμβεί και σε κλειστό χώρο να μην τους νιώθεις κοντά σου, αν για παράδειγμα δεν είναι κοντά η σκηνή. Αλλά θέλω να νιώθω πως είναι μαζί μου, ανεξάρτητα από τον χώρο.

Πώς θα χαρακτήριζες την σχέση σου με την τεχνολογία και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης;
Η σχέση μου με την τεχνολογία είναι καταστροφική! Δεν το 'χω καθόλου! Ούτε με τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Τις προάλλες ο Θέμης μου εκμυστηρεύτηκε πως τον εντυπωσιάζει που μπορώ και ανοίγω την καφετιέρα ή το ραδιόφωνο! Γενικότερα ότι έχει να κάνει με την πρακτικότητα, όχι μόνο με την τεχνολογία. Για παράδειγμα αν έχω τρία βιβλία, δεν θα σηκώσω τα δύο πρώτα για να πάρω το τρίτο. Θα τραβήξω το τρίτο κατευθείαν, με αποτέλεσμα να πέσουν και τα από πάνω και όλη η βιβλιοθήκη! Οτιδήποτε έχει να κάνει με μια μέθοδο και με μια κινητική τακτικότητα, πράγμα που το απαιτούν πολύ τα τεχνολογικά μέσα, για 'μενα είναι πολύ μακριά από την λογική μου. Έχω δικούς μου κανόνες για το πως λειτουργώ. Οπότε όπως καταλαβαίνεις, με την τεχνολογία δεν έχω και την καλύτερη δυνατή σχέση.

Κατά την γνώμη μου, η μουσική είναι η πιο επικοινωνιακή μορφή τέχνης. Μπορεί να αποτελέσει μια μικρή σανίδα σωτηρίας για τους απλούς πολίτες, μια αφορμή για να ξεχάσουν τα προβλήματα τους και να αφεθούν σε κάτι διαφορετικό;
Συμφωνώ Και εγώ θεωρώ ότι η μουσική είναι η πιο επικοινωνιακή τέχνης. Είναι πολύ άμεση. Συμπυκνώνει το συναίσθημα και την συγκίνηση σε κάτι που μπορείς άμεσα να αναπαράγεις. Γι' αυτό το λόγο είναι και η πιο λυτρωτική μορφή τέχνης. Νομίζω βοηθάει τους ανθρώπους να αφεθούν, να νιώσουν καλύτερα. Από πάντα τα τραγούδια υπήρξαν μια φωνή που μας ενώνει όλους. Για ένα τραγούδι ενώνονται χιλιάδες φωνές και τραγουδούν σαν μία. Είναι σαν ομαδικό σπορ. Είναι μια ομαδική τέχνη η μουσική.

Πως σε έχει επηρεάσει προσωπικά η κρίση; Ως πολίτη περισσότερο ή ως καλλιτέχνη;
Με στενοχωρεί πάρα πολύ. Η ζωή είναι τρομερά άδικη. Πολλοί πληρώνουν τα σφάλματα δεκαετιών από ανθρώπους που μάς εκμεταλλεύτηκαν. Έχουμε και εμείς βέβαια ευθύνες για όλο αυτό, απλά δεν έχουμε όλοι και αυτό είναι άδικο. Πολλοί άνθρωποι βρίσκονται στην δημιουργική τους άνθηση και δεν μπορούν να εξελιχθούν ή υπάρχουν άνθρωποι που δεν μπορούν να μορφωθούν εξ' αιτίας του οικονομικού προβλήματος. Αυτό είναι αδιανόητα σκληρό και στενάχωρο. Απ' την άλλη θεωρώ ότι έχει και κάποιες θετικές παραμέτρους. Ίσως καταλάβουμε ότι τα υλικά αγαθά και η κατανάλωση δεν είναι το μυστικό της επιτυχίας αλλά όλα αυτά που έχουμε μέσα μας, ο ίδιος μας ο εαυτός. Πρέπει να έχουμε προσωπικό κόστος για να πετύχουμε. Τίποτα δεν γίνεται αναίμακτα. Εξάλλου για να αλλάξουμε τον κόσμο, πρέπει πρώτα να αλλάξουμε εμείς οι ίδιοι. Αυτό είναι κάτι που θα αποβεί θετικό στην διαμόρφωση μιας καινούργιας φιλοσοφίας ζωής, με το ευ ζην, με τον τρόπο που ζεις σαν ύπαρξη, όχι με τον τρόπο που καταναλώνεις. Με αυτές λοιπόν τις παραμέτρους θεωρώ ότι και καλλιτεχνικά και προσωπικά η κρίση με έχει κάνει πιο συνειδητοποιημένη.

Με δεδομένο το ότι οι καιροί είναι δύσκολοι και ότι το αίσθημα της εθνικής ενότητας πρέπει να κυριαρχεί, πιστεύεις στους πολιτικούς και σε όσα λένε πλέον; Είσαι αισιόδοξη για το μέλλον;
Προσπαθώ, αλλά τα τελευταία χρόνια είναι πολύ δύσκολο να πιστέψω στους ανθρώπους. Οι πολιτικοί είναι άνθρωποι, προέρχονται από τις κοινωνικές τάξεις που προερχόμαστε και εμείς. Οπότε το θέμα μου δεν είναι οι πολιτικοί, αλλά οι ίδιοι οι άνθρωποι. Αν πιστέψω ότι οι άνθρωποι θέλουν να πάνε μπροστά επί της ουσίας θέλοντας να προάγουν την ανθρώπινη ζωή και όχι να την καταργούν, τότε και οι πολιτικοί που θα εκλέξουν θα έχουν την ίδια επιθυμία. Αν λοιπόν γίνουμε καλύτεροι και αυτό θα γίνει μόνο αν γίνουμε καλύτεροι ως σύνολο και όχι ο καθένας ξεχωριστά γιατί αυτό είναι το συμφέρον μας, τότε η ζωή μας θα έχει μια σωστή πορεία και μια ουσιαστική ευημερία και θα εκλέξουμε και τους σωστούς πολιτικούς. Προς το παρόν όμως δεν πιστεύω πως ισχύει κάτι τέτοιο. Μού φαίνεται ακραίο, σχεδόν χυδαίο το ότι ο κόσμος ψήφισε ξανά τα ίδια κόμματα! Κυβερνόμαστε από κόμματα που φέρουν την βασική ευθύνη για την σημερινή κατάσταση. Αυτό με κάνει έξαλλη, χάνω την εμπιστοσύνη μου στους ανθρώπους.

Προσωπικά παρατηρώ πως όσο βαθαίνει η κρίση τόσο πιο εγωιστές γινόμαστε. Σε ανησυχεί αυτό;

Η εποχή αυτή είναι πιο μοναχική. Από ομάδες, γίναμε μονάδες. Αυτή η εποχή θα κάνει την διαφορά όταν αλλάξουμε μέσα μας προς το καλύτερο. Δεν θεωρώ την στροφή στον εαυτό μας κακή. Την θεωρώ όμως ανόητη όταν περιορίζεται μόνο στον εαυτό μας, όταν πιστεύουμε ότι ο εαυτός μας δεν έχει αντίκτυπο στον υπόλοιπο κόσμο. Δεν είχαμε να αντιμετωπίσουμε κοινές δυσκολίες ως τώρα. Μέχρι χθες υπήρχε εθνική ενότητα μόνο στους Ολυμπιακούς Αγώνες ή στα Euro. Τώρα με την κρίση έχουμε αφορμή να ενωθούμε, να γίνουμε ένα. Έχουμε κοινό στόχο. Δεν με προβληματίζει η απομόνωση, με προβληματίζει που δεν καταλαβαίνουμε ότι αυτή η απομόνωση πρέπει τελικά να έχει και ένα θετικό πρόσημο. Πρέπει να δουλέψουμε με τον εαυτό μας και να μην κοιτάμε μόνο πως θα κερδίσουμε περισσότερα.

Πριν από λίγο καιρό δημιουργήθηκε «ντόρος» γύρω απ' το όνομά σου σχετικά με ένα πολιτικό σου σχόλιο στο twitter.Μετάνιωσες για το σχόλιο αυτό;

Φυσικά και δεν μετάνιωσα. Είναι κάτι που δεν το παίρνω πίσω και δεν το αναιρώ. Ήταν η άποψη μου, αυτό που σκεφτόμουν εκείνη την στιγμή. Μπορεί να ήταν πιο επιθετικός και πιο ακατέργαστος ο τρόπος που το εξέφρασα αλλά νομίζω ότι ήταν τόσο έντονο το συναίσθημα μου εκείνη την στιγμή που πάλι έτσι θα εκφραζόμουν. Έχω μάθει να λέω την γνώμη μου όπως και όποτε θέλω. Φυσικά, έκανα μια διευκρίνιση για όσους δεν το κατάλαβαν, πως δεν αναφερόμουν στον βιολογικό θάνατο γιατί είναι κάτι πολύ πιο σκληρός και πολύ πιο σημαντικός. Μίλησα για τον ιδεολογικό θάνατο του φασισμού και δεν νομίζω πως πρέπει να απολογηθώ γι' αυτό. Φυσικά και δεν το 'χω μετανιώσει.

Ας περάσουμε στην συναυλία που θα δώσεις στο Γκάζι στις 5 Σεπτέμβρη. Καθιερωμένο πλέον το ραντεβού σου στην Τεχνόπολη. Πες μας δυο κουβέντες για αυτή την συναυλία.

Η συναυλία στο Γκάζι είναι για εμένα κάτι σαν πάρτι γενεθλίων. Πολύ καλύτερο βασικά, γιατί δε περνούσα καλά στα γενέθλιά μου μέχρι πέρσι. Μόλις φέτος συμφιλιώθηκα με την ιδέα ότι οι νέοι άνθρωποι μεγαλώνουν! Κάθε χρόνο μαζευόμαστε για να γιορτάσουμε την χρονιά που πέρασε, τα τραγούδια που βγήκαν, για να επικοινωνήσουμε μεταξύ μας. Μια γιορτή, μια συναυλία που την περιμένω πως και πως κάθε φορά. Χαίρομαι πολύ που ο κόσμος ανταποκρίνεται και είναι πιστός στο ραντεβού αυτό κάθε καλοκαίρι, κάθε χρόνο. Με κάνει πολύ ευτυχισμένη!

Υπάρχουν αλλαγές στο πρόγραμμα σε σχέση με ότι παρουσίασες στο Gazoo τον χειμώνα;

Όχι, ιδιαίτερες αλλαγές δεν θα υπάρξουν. Ουσιαστικά είναι οι μέρες του φωτός, αυτός είναι ο άξονας. Μόνο και μόνο που θα γίνει σε ανοιχτό χώρο, είναι κάτι διαφορετικό. Σαφώς θα υπάρξουν και εκπλήξεις, για εμάς μιλάμε! Γενικότερα όμως θα βασιστούμε στις μέρες του φωτός.

Τα μελλοντικά σου σχέδια;
Θα κάνω μια συμμετοχή αρκετά μεγάλης έκτασης σε έναν δίσκο του Στάμου Σέμση με τραγούδια που έχω πραγματικά ερωτευτεί και θέλω πολύ να κάνω. Δεν είναι άμεσο, αλλά θα γίνει στο σχετικά κοντινό μέλλον. Υπάρχει και μια άλλη ιδέα με τον Θέμη και τον Γεράσιμο, κάτι διαφορετικό. Θα είμαστε σε διαφορετικούς ρόλους απ' ό,τι μας έχετε δει μέχρι σήμερα, κάτι εντελώς καινούργιο.

Μια ευχή για τους θαυμαστές σου και τους αναγνώστες του περιοδικού μας που δείχνουν την αγάπη τους έμπρακτα σε καλλιτέχνες όπως εσύ.
Θέλω να ευχηθώ να είναι πάνω απ' όλα υγιείς και να έχουν κουράγιο και δύναμη να αγωνίζονται για την ζωή τους. Όταν έχεις κουράγιο να παλεύεις και θες να αγωνιστείς για όσα αγαπάς, αυτό από μόνο του σε κάνει πιο δημιουργικό και σε πάει παρακάτω. Τους αγαπώ πολύ, τους περιμένω κάθε φορά, τους ευχαριστώ, τους ευγνωμονώ για όσες στιγμές μου έχουν χαρίσει μέχρι σήμερα και χαίρομαι πολύ που μεγαλώνουμε μαζί και κάθε χρόνο σβήνουμε τα κεράκια παρέα. Είναι πολύ συγκινητικό αυτό!

Νατάσα μου σε ευχαριστούμε πολύ για τον χρόνο σου. Καλή επιτυχία στην συναυλία στο Γκάζι.

Εγώ ευχαριστώ! Να είστε καλά!

 

 

 


Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Θα ήθελα μια κοινωνία που θα έχει μια γραμμή – οριζόντια – για όλα τα παιδιά που γεννιούνται. Να είναι όλα ίσα στην εκκίνηση. Όταν μου λένε αν είμαι αριστερός, αυτό τους απαντώ.
Θάνος Μικρούτσικος

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

18/9/1970 Πέθανε στο Λονδίνο ο αμερικανός κιθαρίστας Τζίμυ Χέντριξ (Τζέιμς Μάρσαλ Χέντριξ), πιθανότατα από υπερβολική δόση βαρβιτουρικών.
19/9/1949 Έφυγε από τη ζωή ο συνθέτης κλασικής μουσικής Νίκος Σκαλκώτας
19/9/1969 Γεννήθηκε ο τραγουδοποιός Αλκίνοος Ιωαννίδης

ΤΥΧΑΙΑ TAGS