175 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
18.09.2019
Ορφέας | Main Feed

Συνεντεύξεις

Καλή Βανδώρου

Είναι πολύ ελπιδοφόρο για το μέλλον του ελληνικού τραγουδιού να υπάρχουν καλλιτέχνες νεαρής ηλικίας, οι οποίοι να τιμούν το παρελθόν, να ζουν στο παρόν και να ονειρεύονται ένα ακόμα καλύτερο μουσικό μέλλον. Ο Ζαχαρίας Καρούνης ανήκει σε αυτούς τους τραγουδιστές. Αυτό αποδεικνύεται περίτρανα από τις συνεργασίες που κάνει εδώ και 15 χρόνια που ασχολείται επαγγελματικά με το τραγούδι. Φέτος το καλοκαίρι συμμετέχει στην παράσταση του Ιάκωβου Καμπανέλλη «Το μεγάλο μας τσίρκο», δίνοντας τον δικό του, ιδιαίτερο τόνο, ξεδιπλώνοντας παράλληλα το ταλέντο του, αλλά δείχνοντας και τον πρέποντα σεβασμό απέναντι σε όλους όσοι υπήρξαν πριν από αυτόν στον χώρο της μουσικής βιομηχανίας. Αυτοί, λοιπόν, είναι οι λόγοι για τους οποίους ο Ζαχαρίας Καρούνης χαράζει τη σταθερά ανοδική του πορεία. Όταν, μάλιστα, όλα αυτά συνδυάζονται με ευγένεια ψυχής, τότε το μόνο που μπορεί να ευχηθεί κάποιος κλείνοντας τα μάτια, είναι… καλή συνέχεια σε ό,τι κι αν αποφασίσει να κάνει στην πορεία.

Ας μπούμε κατευθείαν στα «βαθιά». Είσαι ο μόνος τραγουδιστής σε μια παράσταση – σταθμό, το «Μεγάλο μας Τσίρκο» σε μουσική Σταύρου Ξαρχάκου. Πες μου από πού προέκυψε αυτή σου η συμμετοχή.
Η πρώτη μου συνεργασία με τον Σταύρο Ξαρχάκο έγινε στο «Αμάν Αμήν», όπου με επέλεξε μετά από ακρόαση. Εκεί παρουσιάστηκα ένα πρωί, του είπα ένα τραγούδι και μόλις το τελείωσα μου είπε «Δευτέρα 11 η ώρα πρόβα». Όταν παίζαμε την παράσταση στη Θεσσαλονίκη, μου ανακοίνωσε ότι επιθυμεί να κάνω εγώ αυτόν τον ρόλο στο «Μεγάλο μας τσίρκο». Κι έτσι ξεκίνησα να δουλεύω πάνω σε αυτά τα τραγούδια. Βέβαια, είχαμε και μια πρώτη συνάντηση με τον Σταύρο Ξαρχάκο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004, όπου είχα προταθεί να πω στην τελετή λήξης έναν βυζαντινό ύμνο. Ο ύμνος ηχογραφήθηκε στο Μέγαρο Μουσικής, αλλά δεν μπήκε τελικά λόγω χρόνου. Εκεί ήταν η πρώτη μας συνάντηση και μετά χαθήκαμε. Όταν με πήρε για την παράσταση και του είπα την επόμενη μέρα ότι είμαι το παιδί με τον βυζαντινό ύμνο, μου λέει «Σ’ έψαχνα». Υπήρχε ένα πεπρωμένο ώστε να γίνει αυτή η συνεργασία.

Βέβαια, η επόμενη ερώτηση δε θα μπορούσε να είναι άλλη από το αν φοβήθηκες τη σύγκριση με τον Νίκο Ξυλούρη…

Το πρώτο πράγμα που σου έρχεται στο μυαλό είναι ποιος έχει ερμηνεύσει τα τραγούδια αυτά. Στη συγκεκριμένη περίπτωση τα είχε ερμηνεύσει ένας άνθρωπος, ο οποίος είχε πλάσει τον δικό του μύθο στη νεότερη ελληνική μουσική ιστορία. Είναι ένας λαοπρόβλητος και λαοφιλής τραγουδιστής και αυτό το πράγμα, όπως και να το κάνουμε δημιουργεί ένα άγχος. Δε μου δημιουργεί άγχος η σύγκριση με τον Ξυλούρη, γιατί δεν ήθελα εγώ να συγκριθώ με τον Ξυλούρη. Μου δημιουργούσαν άγχος οι ερμηνείες του Ξυλούρη και πώς εγώ θα προσέγγιζα τα τραγούδια αυτά. Οπότε, αν καλούμαι εγώ να ξεπεράσω κάτι, αυτό είναι ο εαυτός μου και όχι κάποιον άλλον. Ειδικά, μάλιστα, όταν μιλάμε για τον Ξυλούρη, ο οποίος έχει πολιτογραφηθεί στη μουσική ιστορία του τόπου ως ένας κορυφαίος Έλληνας τραγουδιστής.

Πώς είναι να συνεργάζεσαι με έναν άνθρωπο – μύθο για την ελληνική μουσική ιστορία, όπως τον Σταύρο Ξαρχάκο;
Είναι πάρα πολύ ξεχωριστή η συνεργασία μου με τον Σταύρο Ξαρχάκο, γιατί, πέρα από το γεγονός ότι με συμβουλεύει μουσικά, τον θεωρώ εκτός από έναν πολύ μεγάλο συνθέτη και μουσικό και έναν πολύ μεγάλο πνευματικό άνθρωπο. Κι αυτό θέλω να σημειωθεί, γιατί στις μέρες μας έχουμε ανάγκη από ανθρώπους πνευματικά σκεπτόμενους.
 
Με το «Μεγάλο μας Τσίρκο» είστε «στον δρόμο» εδώ και ένα μήνα. Πώς βλέπεις την ανταπόκριση του κοινού;
Η ανταπόκριση του κοινού είναι μεγάλη. Μου αρέσει πάρα πολύ ο τρόπος που αντιδρά το κοινό σε αυτήν την παράσταση, αφού χειροκροτεί σχεδόν σε κάθε ατάκα των ηθοποιών, ξέρει τα τραγούδια. Είναι μια ζωντανή παράσταση και αυτό περνάει στο κοινό. Με το πρώτο τραγούδι που παίζει η ορχήστρα βλέπεις ότι το κοινό ζωντανεύει και γίνεται ένα σώμα με τους ηθοποιούς.

Κάποιοι συνάδελφοί σου λένε πως είναι κουραστικό να τραγουδάς κάθε μέρα σε άλλο μέρος.
Ναι, είναι κουραστικό, αλλά είναι και όμορφο. Είχα ξανακάνει περιοδεία με το Εθνικό Θέατρο το 1998, με τους «Βάτραχους του Αριστοφάνη» σε σκηνοθεσία Κώστα Τσιάνου και πρωταγωνιστές τον Πέτρο Φιλιππίδη και τον Γιάννη Μπέζο. Είναι κουραστική η διαδρομή και η συχνή αλλαγή περιβάλλοντος, αλλά αυτό μετριάζεται με την ευχαρίστηση που νιώθεις με την αλλαγή του κοινού, αφού είναι άλλο κοινό σε κάθε πιάτσα.
 
Σε ποιες περιοχές βλέπεις το πιο ένθερμο κοινό;
Στα αστικά κέντρα.

Μίλησες στην αρχή για το «Αμάν Αμήν». Αυτή η παράσταση είχε τεράστια επιτυχία. Πιστεύεις πως ο κόσμος έχει ανάγκη τέτοιου είδους παραγωγές, αφιερωμένες σε ένα συγκεκριμένο είδος τραγουδιού, το ρεμπέτικο, το οποίο θεωρείται ξεπερασμένο;
Κατά τη γνώμη μου κανένα είδος τραγουδιού δε θεωρείται ξεπερασμένο όταν το αντιμετωπίζεις με τον σεβασμό και τη σοβαρότητα που πρέπει να το αντιμετωπίσεις. Είχαμε συνηθίσει όλα αυτά τα προ - κρίσης χρόνια να αντιμετωπίζουμε τη μουσική και όλα τα πράγματα γενικότερα με μία χαλαρότητα, μια προχειρότητα, προσπαθώντας να κοροϊδέψουμε τον κόσμο. Το «Αμάν Αμήν», αλλά και άλλες παραστάσεις που αντιμετωπίζουν την κατάσταση σοβαρά, αποδεικνύουν ότι, όταν υπάρχει ένα δυνατό θέμα, με ουσία και σοβαρή αντιμετώπιση, όπως έκανε ο Σταύρος Ξαρχάκος όπου το αντιμετώπισε όχι μόνο μουσικά, αλλά και σκηνοθετικά, η ανταπόκριση του κόσμου είναι μεγάλη. Οπότε, θεωρώ ότι χρειάζονται αυτές οι παραστάσεις όταν έχουν να κάνουν με θέματα τα οποία αφορούν το κοινό.  

Ας γυρίσουμε λίγο πίσω. Πες μου δυο λόγια για τη συνεργασία σου με τη Δόμνα Σαμίου.
Η συνεργασία μου με τη Δόμνα Σαμίου ήταν πάρα πολύ ιδιαίτερη. Ήρθαμε πολύ κοντά και σε προσωπικό επίπεδο. Με ορμήνευσε στον τρόπο που τραγουδάω τα παραδοσιακά τραγούδια.

Βλέποντας το προφίλ σου στο facebook, παρατηρώ ότι έχεις δικό σου ένα τεράστιο κοινό που σε ακολουθεί σε όλες σου τις κινήσεις. Και όλο αυτό γίνεται χωρίς κάποια ιδιαίτερη προσπάθεια εκ μέρους σου. Τελικά ο κάθε καλλιτέχνης πρέπει να παλεύει μόνος του για να πετύχει, χωρίς δηλαδή τη στήριξη ενός γραφείου υποστήριξης ή μιας εταιρίας;
Προσωπικά, μέχρι στιγμής σε αυτά που έχω κάνει, δε μου έχει χρειαστεί ούτε το γραφείο ούτε και η εταιρία. Δεν ξέρω τι θα συνέβαινε αν είχα εταιρία πίσω μου. Πάντως, δεν παραπονούμαι για ό,τι έχω κάνει. Όλες οι δουλειές που έχω κάνει είναι μία – μία και είμαι περήφανος γι’ αυτές, όπως και για τις συνεργασίες μου. Ό,τι έχω κάνει μέχρι τώρα, τα έχω κάνει μόνος μου και πάντα μέσα από ακροάσεις. Ακόμα και στο «Αμάν Αμήν» όπως σου είπα παραπάνω, συμμετείχα μέσα από ακρόαση.

Μπορεί να βρίσκεσαι στον καλλιτεχνικό χώρο 15 χρόνια, είσαι, όμως, ένας ηλικιακά νέος άνθρωπος, ο οποίος έχει συνεργαστεί με πολλά ιερά τέρατα της μουσικής. Αισθάνεσαι ότι έχεις να κάνεις ακόμα κι άλλες συνεργασίες – εκπλήξεις κι αν ναι, ποιες;
Δεν αισθανόμουν ποτέ τίποτα. Δηλαδή, δεν σκεφτόμουν ότι «τώρα θα κάνω μια συνεργασία με κάποιο συγκεκριμένο πρόσωπο». Αυτά συνέβαιναν μετά από ακροάσεις. Στόχους έβαζα. Ας πούμε, όταν συνεργάστηκα με τη Δόμνα Σαμίου είχα σκεφτεί τι ωραία που θα ήταν να συνεργαζόμασταν. Με άκουσε, με πήρε και καταλήξαμε να είμαστε μαζί 12 χρόνια. Το ίδιο και με τη Μαρία Φαραντούρη, τον Γιώργο Νταλάρα και τη Μαριώ. Δεν μπορώ να προβλέψω τίποτα. Θα ήθελα, όμως, να κάνω κι άλλες τέτοιες συνεργασίες. Δε θα ‘θελα να πω ονόματα. Θέλω να το αφήσω στη μουσική τύχη αυτό.

Πολλοί καλλιτέχνες λένε πως το τραγούδι είναι μια από τις βασικότερες διεξόδους στην κρίση που όλους μας ταλανίζει. Συμφωνείς; Αν ναι, γιατί δε γράφονται πλέον πολιτικά ή κοινωνικά τραγούδια;

Διέξοδο στην κρίση αν θα το παίρναμε λίγο χαλαρά, θα μπορούσε να είναι και ένα τραγούδι μη πολιτικό ή κοινωνικό. Δεν έχει να κάνει ότι, όταν ακούς ένα πολιτικό τραγούδι φεύγεις από την κρίση. Η κρίση υπάρχει και ενδεχομένως να υπάρχει και για αρκετά χρόνια.

Ναι, αλλά είναι μια παρηγοριά το πολιτικό τραγούδι.
Παρηγοριά θα μπορούσε να σου προσφέρει ακόμα και ένα ερωτικό τραγούδι. συνήθως, όμως, στα πολιτικά και τα κοινωνικά τραγούδια συμβαίνει αυτό που λέει ο Ιάκωβος Καμπανέλλης στο «Μεγάλο μας τσίρκο», πως, ό,τι δεν μπορούμε να πούμε με τα λόγια, το κάνουμε τραγούδι κι έτσι είναι πιο εύκολο να περάσει στον κόσμο. Υπό αυτή την έννοια, το τραγούδι έχει μια πολύ μεγάλη δύναμη. Θεωρώ ότι δεν έχει έρθει η ώρα ακόμα. Η ιστορία μας έχει διδάξει ότι, όταν ωριμάσει το πράγμα, τότε η κοινωνία από μόνη της έχει τους μηχανισμούς ώστε να κινηθεί έτσι για να γίνει αυτό πραγματικότητα.

Δίκιο έχεις, αλλά κατά τη διάρκεια της χούντας, όταν δηλαδή υπήρξε ο πολιτικοκοινωνικός αναβρασμός, γράφτηκαν εξαιρετικά τραγούδια από τον Θεοδωράκη, τον Ξαρχάκο, τον Λοΐζο και τους υπόλοιπους συνθέτες.
Εκεί φαίνεται ότι είχαν γίνει οι απαραίτητες ζυμώσεις στην κοινωνία. Μάλλον η αποχαύνωση των προηγούμενων ετών κρατάει ακόμα. Ελπίζω κάποια στιγμή να αφυπνιστούμε.

Πες μου μια φράση που σου έχει πει ένας καλλιτεχνικός «ογκόλιθος», την οποία δε θα ξεχάσεις ποτέ.

Μιλούσα στο τηλέφωνο με τον Σταύρο Ξαρχάκο και του έλεγα την αγωνία μου για το πώς να αντιμετωπίσω το έργο, με ποιον τρόπο δηλαδή να πω το κάθε τραγούδι. Και μου λέει «Σε παρακαλώ πολύ μη σκέφτεσαι τίποτα. Να είσαι ο εαυτός σου και κάτσε δούλεψε».

Έχεις κάποιο πρόγραμμα για το επόμενο διάστημα (μετά την ολοκλήρωση των παραστάσεων);

Μάλλον το «Μεγάλο μας τσίρκο» θα πάει και τον χειμώνα, οπότε θέλω να δώσω όλη μου την προσοχή εκεί.

 

 


 

Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΕ ΑΛΛΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Άλογα περήφανα οι επιθυμίες μου γονάτισαν κάθισαν χάμω.
Μίλτος Σαχτούρης

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

18/9/1970 Πέθανε στο Λονδίνο ο αμερικανός κιθαρίστας Τζίμυ Χέντριξ (Τζέιμς Μάρσαλ Χέντριξ), πιθανότατα από υπερβολική δόση βαρβιτουρικών.
19/9/1949 Έφυγε από τη ζωή ο συνθέτης κλασικής μουσικής Νίκος Σκαλκώτας
19/9/1969 Γεννήθηκε ο τραγουδοποιός Αλκίνοος Ιωαννίδης

ΤΥΧΑΙΑ TAGS