93 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
19.11.2018
Ορφέας | Main Feed

Συνεντεύξεις

Σάκης Ιντζεβίδης

Η Γεωργία Βεληβασάκη ανήκει στις φωνές τις νεότερης γενιάς που άφησαν μέχρι σήμερα πολύ καλά δείγματα δουλειάς. Η παρουσία της αξιόλογη και οι συνεργασίες πολλές, είτε δισκογραφικά, είτε σε ζωντανές εμφανίσεις. Ωστόσο το μεγάλο  της πλεονέκτημα θεωρώ είναι ότι δεν θα μπορούσε κάποιος να της βάλει ταμπέλα για το είδος τραγουδιού που την χαρακτηρίζει. Η πολυμορφικότητα αυτή την κάνει να κινείται και να διακρίνεται από το ρεμπέτικο, το ethnic, μέχρι το παιδικό τραγούδι.


Καλησπέρα Γεωργία. Γεννήθηκες και μεγάλωσες στη Νέα Αλικαρνασσό, στο Ηράκλειο της Κρήτης. Με ρίζες στα Βουρλά της Μικράς Ασίας και στο Κάτω Μετόχι του Οροπεδίου Λασιθίου. Ο τόπος καταγωγής ενός καλλιτέχνη επηρεάζει τα μουσικά του ακούσματα, ή συμβάλει και το οικογενειακό περιβάλλον;
Όλα παίζουν ρόλο στη διαμόρφωση μιας αισθητικής τέτοιας που θα επιτρέψει να αναδυθεί ένας νέος καλλιτέχνης. Ο τόπος, η οικογένεια, το ευρύτερο περιβάλλον και, φυσικά, οι προσωπικές του αναζητήσεις από την εφηβεία και μετά. Στην δική μου οικογένεια υπήρχαν, ανέκαθεν, μουσικοί και μαντιναδολόγοι που επηρέασαν όχι μόνο τα ακούσματά μου, αλλά και τη στάση μου απέναντι στη μουσική, αφού, δεν σου κρύβω, πως ολόκληρη η ζωή μου είναι συνυφασμένη μαζί της και σε καμία περίπτωση δεν αποτελεί για μένα μια στεγνή επαγγελματική δραστηριότητα.

Από τα μέσα της δεκαετίας του ‘90 μετακομίζεις στην Αθήνα. Ξεκινάς σπουδές στο τραγούδι και τις πρώτες σου συνεργασίες. Ποια θεωρείς ότι είναι τα πιο σημαντικά πρόσωπα στο να εξελίξεις την προσωπικότητα σου ως τραγουδίστρια; Ποιες συνεργασίες θυμάσαι μέχρι και σήμερα με νοσταλγία;
Όταν βεβαιώθηκα ότι η μουσική ήταν αυτό με το οποίο με ενδιέφερε πραγματικά να ασχοληθώ, άφησα το νησί για την πρωτεύουσα. Από τους πρώτους που έπαιξαν ρόλο καταλυτικό στο να ασχοληθώ σοβαρά με τη μουσική ήταν ο Μαρίνος Καρβελάς με τις προτροπές και τις συμβουλές του. Στη συνέχεια υπήρξα ιδιαίτερα τυχερή καθώς πολύ γρήγορα γνώρισα ανθρώπους με τους οποίους συνεργάστηκα είτε δισκογραφικά είτε επί σκηνής. Τι να πρωτοθυμηθώ; Από τον γλυκύτατο Γιάννη Ιωάννου στο στούντιο την εποχή που ενορχήστρωνε τον πρώτο μου δίσκο, τον πάντα χαμογελαστό Θοδωρή Παπαδόπουλο από την Οπισθοδρομική Κομπανία που χωρίς δισταγμό μου έδωσε τα τραγούδια του, μέχρι τον εξαιρετικό Δημήτρη Μητροπάνο τον οποίο σε κάθε συναυλία θαύμαζα για τη δύναμη των ερμηνειών του. Αργότερα, ο Κώστας Αθυρίδης ήταν αυτός που εμψυχώνοντας τις πρώτες μου δειλές στιχουργικές απόπειρες με βοήθησε να εμβαθύνω περισσότερο στο δημιουργικό κομμάτι και να ανακαλύψω καινούριους δρόμους έκφρασης.
Όλα αυτά, βέβαια, μετά από τόσα χρόνια τα σκέφτομαι με κάποια τρυφερότητα και ικανοποίηση, αλλά μάλλον όχι με νοσταλγία. Θα δανειστώ μια φράση του Μιχάλη Γκανά για να σου πω ότι «εγώ το μέλλον νοσταλγώ». Και είναι αλήθεια ότι η σκέψη μου και το κίνητρό μου βρίσκεται πάντα κάπου μπροστά, σε αυτά που ετοιμάζομαι να γράψω, να τραγουδήσω ή να διηγηθώ…


Κάνοντας μια αναδρομή από το πρώτο δίσκο σου «Στου Νότου τις Φωτιές»  το 1996 μέχρι το 2011 που κυκλοφορείς το πρώτο σου βιβλίο/cd για παιδιά και μεγάλους "Το Μικρό Μυστικό της Ζωής" σε μουσική του Κώστα Αθυρίδη, βλέπω μια πλουραλιστική μουσική δραστηριότητα. Όλες αυτές οι εμπειρίες- συνεργασίες σε διαφορετικά μουσικά είδη που συνάντησες, πιστεύεις ότι σε ολοκλήρωσαν ως καλλιτέχνη; Τελικά κάθε εμπειρία έχει παίξει τον ρόλο της στην εξέλιξη και την πορεία σου;
Δεν χωράει αμφιβολία πως ό,τι ζούμε μας εμπλουτίζει και μας ανοίγει νέους δρόμους. Η αναζήτηση και η δημιουργία, άλλωστε, πάνε μαζί, κάτι που κάνει την πορεία μέσα από τη μουσική όχι μόνο όμορφη, αλλά και πάντα καινούρια. Στην πρώτη μου δισκογραφική δουλειά που περιγράφεις, ήμουν ένα κορίτσι όλο ενθουσιασμό, ακριβώς σαν τα παιδιά όταν για πρώτη φορά ανακαλύπτουν τον κόσμο. Το στούντιο, οι ηχογραφήσεις, οι δημιουργοί που μου εμπιστεύονταν τα τραγούδια τους, όλα ήταν πρωτόγνωρα και μαγικά για μένα τότε. Αυτό δεν σημαίνει ότι τώρα κάτι έχει χαθεί, αντίθετα, η χαρά της μουσικής επικοινωνίας έχει γίνει βαθύτερη, η δημιουργική δραστηριότητα πιο ουσιαστική. Και είναι ωραίο να μεγαλώνει η «προίκα» των εμπειριών σου και να μετασχηματίζεται σε τέχνη. Το μόνο που λείπει είναι η πληρότητα, αφού ποτέ δεν νιώθω αυτό που λες «ολοκληρωμένη ως καλλιτέχνης». Όταν κάτι παραδίδεται στο κοινό, εγώ το έχω κιόλας κάπως ξεχάσει, αφού στο δικό μου παρόν ο νους μου ήδη προσανατολίζεται και ασχολείται με εκείνο που έρχεται. Η έκπληξη, στοιχείο παιδικότητας το δίχως άλλο, είναι αυτό που ένας καλλιτέχνης διατηρεί όσο ακόμα έχει κάτι να πει. Καμιά φορά τρομάζω με τη σκέψη μη τύχει και χάσω κάποτε αυτήν τη λαχτάρα που με κάνει να νιώθω ζωντανή και δημιουργική. Μη «βολευτώ», δηλαδή, στη ζωή και τη θεωρήσω έτσι δεδομένη, ώστε τίποτα πια να μη με εκπλήσσει. Αλήθεια σου λέω, τότε θα είναι σα να μη ζω πια.  Το Μικρό Μυστικό της Ζωής είναι ένα παραμύθι, ένα μικρό musical θα έλεγα, σε μουσική του Κώστα Αθυρίδη και εικονογράφηση της εξαίρετης Marik. Ξεκίνησα να το γράφω από μια εσωτερική παρόρμηση να περιγράψω με απλά λόγια τον τρόπο που ο άνθρωπος εξαιτίας της ασύδοτης φύσης του θεωρεί πως όλα στο σύμπαν και δη στη γη έγιναν για χάρη του κι επομένως δικαιούται να τα εκμεταλλεύεται κατά τις ορέξεις του και να τα καταστρέφει. Αυτή είναι, αναμφίβολα, μια μεσαιωνική σκέψη από την οποία ο σύγχρονος άνθρωπος όχι μόνο δεν έχει απαγκιστρωθεί, αλλά έχει, επιπλέον, προσθέσει στο σύνολο των «ιδιοκτησιών» του ολόκληρους λαούς, δες τι γίνεται στον κόσμο αυτόν τον καιρό… Στο παραμύθι μας, βέβαια, καταφέρνει στο τέλος να συνειδητοποιήσει αυτό που του «λείπει» και να βρει το «μικρό μυστικό της ζωής» που θα τον σώσει, εντέλει, από τη ίδια του την συντριβή και «χαρά στη γη, χαρά στον ουρανό!» Ας ελπίσουμε ότι έτσι θα γίνει και στην πραγματικότητα…

Στην Ελλάδα του 2012, Γεωργία, που κοντεύει να αποδομηθεί όλο το υπάρχον σύστημα, υπάρχει μέλλον; Τι πιστεύεις ότι χρειάζεται να γίνει που δεν έγινε;
Είναι φανερό πως το διακύβευμα των καιρών είναι ο μεταπολεμικός κοινωνικός καπιταλισμός -αποτέλεσμα του συνδυασμού ρεφορμιστικού σοσιαλισμού και φιλελευθερισμού- που κινδυνεύει να μεταλλαχθεί οριστικά στον άκρατο φιλελευθερισμό των Αγορών. Το τέλος του «υπαρκτού σοσιαλισμού» (βλ. πτώση της Ε.Σ.Σ.Δ.) άνοιξε την όρεξη των μεγαλοκαρχαριών για την κατάργηση του κράτους πρόνοιας και του κρατικού παρεμβατισμού στην οικονομία. Είναι φανερό ότι η οικονομική και πολιτική δημοκρατία χρόνια τώρα παραμερίζεται με βιαιότητα με πρόσχημα την οικονομική διάσωση μιας χώρας. Δεν είναι τυχαίο που δεν υπάρχει κανένα κράτος αυτή τη στιγμή στον πλανήτη που να μη χρωστάει. Ειδικά, όμως, στην Ελλάδα -και για να εντοπίζουμε και τη δική μας υπαιτιότητα- τριάντα χρόνια τώρα άπαντες οι «νεοέλληνες» έβγαζαν το «κατοχικό τους σύνδρομο» σε έναν ασύδοτο καταναλωτισμό, χωρίς να ξέρουν «πού πατούν και πηγαίνουν». Αντί, λοιπόν, τώρα να ανασκουμπωθούν και να δουν τι θα κάνουν, κάποιοι που «καταφέρνουν» να βλέπουν το θάμνο αντί για το δάσος, απευθύνουν το θυμό τους στους καημένους τους μετανάστες ως άλλους αποδιοπομπαίους τράγους, χωρίς να αντιλαμβάνονται καν ότι όχι μόνο είναι κι αυτοί θύματα της παγκοσμιοποίησης της αθλιότητας, αλλά οι ίδιοι οι κυβερνώντες της χώρας μας από καιρό έχουν αποδεχθεί τη μετατροπή της Ελλάδας σε «φράγμα» της Ευρώπης και μάλιστα με οικονομικά ανταλλάγματα. Τι πρέπει να γίνει; Αφύπνιση και αλλαγή ρότας. Επαναπροσδιορισμός των θεσμών και πολιτική ενηλικίωση. Επείγει να ξαναθυμηθούμε ότι άνθρωπος χωρίς γνώση του παρελθόντος, χωρίς παιδεία και καλλιέργεια, χωρίς μια ελάχιστη αυτοσυνείδηση, είναι έρμαιο του κόσμου και αποκλείει τον εαυτό του από μια ζωή αληθινή και ελεύθερη. Όσον αφορά δε την τέχνη βρίσκει πάντα το χώρο να ανθίζει σε δύσκολες εποχές. Το κοινό γίνεται πιο επιλεκτικό και οι δημιουργοί πιο προσεκτικοί.

Η μουσική πρόταση στις ζωντανές εμφανίσεις σου «Κράτησέ μου ένα χαμόγελο…» εμπνέει αισιοδοξία. Ποιο το ρεπερτόριο που διαλέξατε για να κοσμήσει τις ζωντανές σας παραστάσεις; Υπάρχουν κάποιες ημερομηνίες που θέλεις να αναφέρουμε;
Αυτόν τον καιρό νιώθω τυχερή γιατί τυγχάνει να συνεργάζομαι με δύο μουσικές παρέες, το ίδιο εξαιρετικές, από τη μια με τους Gaia+ (τον Λευτέρη Ανδριώτη στη λύρα, τη Έλσα Παπέλη στο τσέλο, την Αρετή Κοκκίνου στην κιθάρα, τον Ανδρέα Ανδρικόπουλο στο cajon) κι από την άλλη με τον εκλεκτό κιθαριστή Ανδρέα Ζιάκα. Παρουσιάζουμε, λοιπόν, αφενός τη μουσική παράσταση «Κράτησέ μου ένα χαμόγελο…» με τραγούδια και μουσικές που έχουν χρωματίσει τη μνήμη μας και κρατάνε το χαμόγελο στη ζωή μας, και αφετέρου το «Mediterranean blue» μια μουσική περιπλάνηση σε τραγούδια από τη βόρεια Μεσόγειο και τη νότια Αμερική, χωρών, δηλαδή, με τις οποίες μας ενώνει το ταπεραμέντο, η θάλασσα και η ιστορία. Φυσικά, δεν λείπουν και επιλογές από την προσωπική μου δισκογραφία, με έμφαση στις πιο πρόσφατες δουλειές μου. Θα μας βρείτε σε καλοκαιρινές σκηνές της Θεσσαλονίκης, σε μουσικούς κήπους ή ταράτσες της Αθήνας, σε παραλίες της Χαλκιδικής και του Πηλίου, ενώ το φθινόπωρο θα συναντηθούμε σε ένα από τα ωραιότερα θέατρα της Αττικής το μοναδικό, ίσως, τόσο κοντά στη θάλασσα. Ημερομηνίες και πληροφορίες αναρτώνται συστηματικά στην ιστοσελίδα μας www.velivasaki.gr.

Τη χρονιά που διανύουμε υπάρχει κάτι επίσης σημαντικό που ετοιμάζεται, με την συμμετοχή σου. Μιλάω για την Rock Opera «Alexander» σε μουσική Κώστα Αθυρίδη, το οποίο σύντομα πρόκειται να παρουσιαστεί στο κοινό. Αλήθεια είναι τόσο εντυπωσιακό όσο ακούγεται;
Είναι ακόμα περισσότερο. Πρόκειται για τη μοναδική, ίσως, ελληνική πραγματική Rock Opera που έχει μέχρι τώρα γίνει, μια μεγάλη παραγωγή που ετοιμάζεται τα τελευταία χρόνια, τολμώ να πω, διεθνούς βεληνεκούς. Οι ηχογραφήσεις έχουν ολοκληρωθεί, οι πρόβες έχουν ξεκινήσει και σύντομα θα είναι όλα έτοιμα για να παρουσιαστεί στο κοινό. Τη μουσική υπογράφει ο Κώστας Αθυρίδης, τα κείμενα είναι της Penny Turner, ενώ συμμετέχουν σπουδαίοι καλλιτέχνες όπως ο George Bitsios, η Julie Massino, η Θεοδοσία Τσάτσου, η Ρούλα Μανισάνου, ο Δημήτρης Τικτόπουλος, ο Γιώργος Γάκης των Trouble Makers, η Georgia των Μπλε, η Εύη Σιαμαντά και πολλοί ακόμη από τη νέα μουσική σκηνή της Θεσσαλονίκης. Το έργο είναι γραμμένο και θα παρουσιαστεί στην αγγλική γλώσσα, ενώ θα υπάρχει παράλληλη μετάφραση την οποία έχω επιμεληθεί προσωπικά. Αναφέρεται στον Μέγα Αλέξανδρο, εστιάζοντας, όμως, περισσότερο στην ανθρώπινη πλευρά του και όχι τόσο στα ίδια τα ιστορικά γεγονότα. Ο δικός μου ρόλος επί σκηνής θα είναι αυτός της Κλειούς, της μούσας της ιστορίας. Η Rock Opera «Alexander» θα παρουσιαστεί για πρώτη φορά στη Θεσσαλονίκη, ενώ ήδη έχουν δείξει το ενδιαφέρον τους παράγοντες του εξωτερικού. Η Ελλάδα της κρίσης συνεχίζει να δημιουργεί πολλά και θαυμαστά, αυτό έχω να πω…

Αν είχες την δυνατότητα να ταξιδέψεις πίσω στον χρόνο, που θα ήθελες να πας και γιατί;
Όπως σου είπα σε προηγούμενη ερώτηση «εγώ το μέλλον νοσταλγώ». Τώρα αν έπρεπε να ταξιδέψω στο παρελθόν, μάλλον θα μου άρεσε να γνώριζα από κοντά ανθρώπους που θαυμάζω, όπως τον Γαλιλαίο το βράδυ που έστρεψε το τηλεσκόπιό του για πρώτη φορά στον ουρανό, τον Δάντη όταν έγραφε απεγνωσμένος από το θάνατο της αγαπημένης του τη «Θεία Κωμωδία», τη Frida Calo σε μια δημιουργική της έξαρση, τον Μάνο Χατζιδάκι ένα βράδυ στο Τρίτο ή ακόμα και τον παππού μου που δεν πρόλαβα να τον γνωρίσω καλά…

Ως έμπειρη στο χώρο του τραγουδιού και τις μουσικής, θα ήθελες να συμβουλέψεις κάτι στους νεότερους συναδέλφους σου, το οποίο δεν βλέπεις να γίνεται;
Βλέπω να γίνονται πολλά ωραία και δημιουργικά στο χώρο της μουσικής και δεν αισθάνομαι ότι χρειάζονται οι «συμβουλές» μου, άλλωστε κι εγώ μαθαίνω ακόμα… Παρ' όλα αυτά, αν επιμένεις, θα τους πρότεινα να εστιάζουν περισσότερο στην ουσία της μουσικής και λιγότερο στην επιτυχία που μπορεί αυτή να φέρει.

Σε ευχαριστώ Γεωργία Βεληβασάκη για την σημερινή μας κουβέντα, εύχομαι καλή επιτυχία σε ότι ετοιμάζεις.
Κι εγώ σ’ ευχαριστώ πολύ και εύχομαι από καρδιάς ένα χαμογελαστό καλοκαίρι.

 

 

 

Οι φωτογραφίες είναι από το αρχείο της Γεωργίας Βεληβασάκη.

 

 


 

Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΕ ΑΛΛΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Το γιαούρτι, που μια μέρα πριν από το ευρώ, έκανε 48 δραχμές και μια μέρα μετά τριακόσιες πενήντα – σε δραχμές – εμείς το φάγαμε αδιαμαρτύρητα. Το ίδιο γιαούρτι ήταν, ίσως και χειρότερο, αλλά εμείς το πληρώσαμε χωρίς να πούμε λέξη. Δηλαδή ως λαός είμαστε πολύ του γιαουρτιού.
Σταμάτης Κραουνάκης

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

19/11/1944 Γεννήθηκε στη Λευκάδα η μέτζο-σοπράνο Αγνή Μπάλτσα
19/11/1959 Γεννήθηκε ο συνθέτης Νίκος Ζούδιαρης

ΤΥΧΑΙΑ TAGS