123 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
23.09.2019
Ορφέας | Main Feed

Συνεντεύξεις

Νικολέτα Περάκη

Η Ελεάνα Βραχάλη είναι μία στιχουργός που πρωταγωνιστεί τα τελευταία δώδεκα χρόνια στην ελληνική δισκογραφία, με συνεργασίες που περιλαμβάνουν κορυφαία ονόματα του ελληνικού πενταγράμμου. Τα τραγούδια της ακούγονται στα ραδιόφωνα συνεχόμενα και πάντα χαρακτηρίζονται από αληθινά και ποιοτικά νοήματα, καθιστώντας το όνομα της στιχουργού συνώνυμο της ποιοτικής επιτυχίας. Παρά, λοιπόν, αυτήν της την επιτυχία, η Ελεάνα, ντροπαλή από φύση, καταφέρνει και διατηρεί τον εαυτό της πίσω από τα φώτα της δημοσιότητας. Γι’ αυτό το λόγο μάλιστα οι συνεντεύξεις που έχει παραχωρήσει όλα αυτά τα χρόνια είναι ελάχιστες. Η Ελεάνα Βραχάλη χάρισε στον Ορφέα ένα πανέμορφο δίωρο από τον χρόνο της – εφόσον ετοιμάζεται πυρετωδώς αυτό τον καιρό δύο δισκογραφικές δουλειές για τις οποίες μίλησε λεπτομερώς – σε μια συνέντευξη αποκλειστικά, από βάθος ψυχής...


Όπως έχουμε διαβάσει στο βιβλίο σου, τα «Αποσιωπητικά», η ενασχόλησή σου με τη γραφή, την ποίηση και το στίχο ξεκίνησε απο την παιδική σου ηλικία.  Ήταν απο τότε αυτό ένας τρόπος έκφρασης και γνωριμίας σου με τον εσωτερικό σου κόσμο;

Νομίζω οτι  ήταν ο μόνος τρόπος έκφρασης και γνωριμίας με τον εσωτερικό μου κόσμο αλλά και o μόνος τρόπος επικοινωνίας με τον εξωτερικό μου. Ήταν το μόνο μέσο, το μόνο καταφύγιο που είχα απο τότε. Η γραφή, το διάβασμα, η μουσική. Όλα ήταν απο τότε.

Τι μπορεί να αποτελέσει πηγή έμπνευσης για την Ελεάνα Βραχάλη;
Οτιδήποτε μπορεί να μου προκαλέσει ένα πολύ δυνατό συναίσθημα!  Απο κάποιες εικόνες στο δρόμο, απο πράγματα που διοχετεύονται σιγά – σιγά μέσα στο χρόνο. Σαν ένα ταξίδι που κάνεις μέσα στο χρόνο κατα το οποίο διοχετεύονται πτυχές οι οποίες βγαίνουν χωρίς να το συνειδητοποιείς.  Είναι σα να τα επικαλείσαι όλα ασυνείδητα κάποιες στιγμές και σαν όλα αυτά να τα έχεις συλλέξει (τα συναισθήματα, τις εικόνες) και ξαφνικά να βγαίνουν εκεί που δε το περιμένεις. Επειδή η μουσική με συγκινεί και με συνεπαίρνει , καμιά φορά μου ανοίγει τέτοια παράθυρα και πόρτες κλειστές, οι οποίες δε θα άνοιγαν στα καλά του καθουμένου. Κατα τα άλλα, για να πω οτι κάθομαι μόνη μου και γράφω «έτσι» - χωρίς μουσική, χωρίς τίποτα – πρέπει να υπάρχει ένα συναίσθημα το οποίο με υπερβαίνει και είναι ο μόνος τρόπος για να το διαχειριστώ το να το καταγράψω.

Ποιό είναι το «μυστικό» της Ελεάνας Βραχάλη για αυτόν τον λεξιλογικό, συναισθηματικό και εικονικό πλούτο που διαβάζουμε στα γραπτά της;

Σίγουρα δεν υπάρχει «μυστικό». Το μόνο «μυστικό» είναι ότι είμαι πάρα πολύ ανοιχτή. Όσο προσπαθώ μεγαλώνοντας να έχω άμυνες, δεν έχω τελικά και τόσες πολλές, που σημαίνει οτι είμαι ανοιχτή – και είναι ανοιχτή και η ευαλωτότητα  μου – οπότε είμαι συνεχώς δέκτης ερεθισμάτων. Και αυτό έχει και το τίμημά του βέβαια. Δε μπορώ να σκεφτώ κάτι άλλο σαν «μυστικό»... Το πολύ διάβασμα, το οτι γενικά βλέπω πολλές παραστάσεις, πολλές ταινίες, επιλεκτικές επαφές ... Οτιδήποτε μπορεί να με κρατάει σε επαφή με την αλήθεια μέσα μου όποια κι αν είναι.

Θα ήταν πάρα πολύ ενδιαφέρον εάν ήθελες να μας περιγράψεις τα συναισθήματά σου πριν, κατά τη διάρκεια και αφότου έχεις ολοκληρώσει ένα στίχο που είναι έτοιμος να υποδεχθεί μία μουσική.
Τα πρώτα – πρώτα συναισθήματα, είναι συναισθήματα «τοκετού», που σημαίνει οτι είναι πολύ οδυνηρά τις περισσότερες φορές. Υπάρχει μια πάρα πολύ μεγάλη οδύνη, ψυχική ένταση. Υπάρχει ένα φορτίο το οποίο αισθάνομαι οτι δεν μπορώ να το διαχειριστώ και αυτός είναι ο μόνος τρόπος. Εκείνη τη στιγμή που συμβαίνει είναι σα να συμβαίνει ασυνείδητα. Σα να πηγαίνει και λίγο το χέρι μόνο του. Εκείνη η στιγμή  είναι χειμαρρώδης. Παίρνεις την ανάσα για να κάνεις τη βουτιά και μετά αφήνεσαι στο βυθό και όπου σε πάει και λες «και η Παναγιά μαζί μου»! Δε ξέρεις πώς θα βγεις, δε ξέρεις ακριβώς που θα πας. Είσαι ανοιχτός. Δεν έχεις περιφρουρήσει απο πριν κάποια σημεία και λες «αυτά δε τα αγγίζω». Αμα δεν έχεις τέτοια στεγανά δε ξέρεις που θα σε πάει. Εγώ δεν έχω τέτοια όρια, δεν έχω κανόνες και νόμους. Οι άμυνές μου είναι συντετριμμένες, οπότε δε ξέρω που θα με πάει η γραφή. Βγαίνοντας όμως, όπου και να με έχει πάει, και στο πιο δύσκολο, αισθάνομαι μια λύτρωση και χαρά. Θεωρώ πως όταν βγεις απο αυτό το «παιχνίδι της οδύνης» δε γίνεται να μην αισθανθείς λυτρωμένος, όπου και να έχεις βγει. Οποια κι αν είναι η άλλη όχθη.

Το «βάπτισμα του πυρός» για την πολύχρονη καριέρα σου έγινε με τον Μιχάλη Χατζηγιάννη. Θα ήθελες να μας πεις δυο – τρία λόγια για τη γνωριμία σας και την επαγγελματική σας σχέση;

Ό,τι και να πω και για τη γνωριμία και για την επαγγελματική μας σχέση είναι λίγο. Η γνωριμία μας έγινε σε μια ηλικία που ήμασταν κι οι δύο αρκετά νέοι. Ο Μιχάλης ήταν πολύ πιο έμπειρος απο εμένα, είχε ξεκινήσει και είχε κάνει πράγματα. Για μένα ήταν κάτι πρωτόγνωρο, η αφετηρία. Το οτι είναι η αρχή μου, με καθιστά πολύ συναισθηματική απέναντι σε αυτή τη σχέση. Θεωρώ πως ο Μιχάλης είναι ένα κομμάτι του καλλιτεχνικού μου εαυτόυ. Δηλαδή κομμάτι του εαυτού μου γιατί είναι «ένα και το αυτό», δε τα διαχωρίζω. Έχω να θυμάμαι πάρα πολύ ωραίες στιγμές.  Δε συνεννοηθήκαμε ποτέ απο πριν για ένα τραγούδι – να μου δώσει ας πούμε μια μουσική και να μου πει «το φαντάζομαι έτσι» ή να του δώσω εγώ ένα στίχο και να του πω εγώ αυτό. Η χημεία μας ήταν αυτόματη, ήταν αυτονόητη. Δε χρειάστηκε ποτέ καμία συνεννόηση.

Υπάρχει κάποιο απο τα τραγούδια που έχεις γράψει μέσα σε αυτή τη μακρόχρονη δισκογραφική σου πορεία, το οποίο κατέχει μια ιδιαίτερη θέση στην καρδιά σου;

Ξέρεις τώρα, είναι η αστεία και κοινότυπη απάντηση οτι «όλα τους είναι παιδιά μου». Όλα έχουν μια ιδιαίτερη σημασία. Το καθένα για τους λόγους του.  Ή τουλάχιστον, αν όχι όλα, τα περισσότερα. Σίγουρα κάποια είναι πιο ιδιαίτερα απο κάποια άλλα. Δε μπορώ να σου πω ένα, δε μπορώ να διαλέξω την ιδιαιτερότητα ενός. Δε μπορώ ν’ απομονώσω μόνο ένα. Έχω στο μυαλό μου κάτι που  έγραψα κάτω απο πολύ ιδιαίτερες συνθήκες, συναισθήματα και στιγμές, αλλά δεν είναι μόνο ένα.
 
Το 2010, όταν έγραφες για την Πέγκυ Ζήνα το τραγούδι «Ευαίσθητη ή λογική» υποστήριζες ένθερμα οτι είσαι ευαίσθητη. Πιστεύεις πως ένας ευαίσθητος άνθρωπος μπορεί να επιβιώσει σε μια κοινωνί τετραγωνισμένης λογικής;
Καταρχήν, δε πιστεύω οτι ζούμε σε μια κοινωνία τετραγωνισμένης λογικής. Πιστεύω οτι ζούμε στο άκρον άωτον του παραλόγου! Οπότε δε ξέρω εαν κάποιος σε αυτή την κοινωνία επιβιώνει βασιζόμενος στον ορθολογισμό του ή βασιζόμενος στην τρέλα του! Και εγώ η ίδια δε ξέρω καν στο «Ευαίσθητη ή λογική» τι υπερισχύει μέσα μου. Το μόνο που ξέρω είναι οτι θέλει πολύ μεγάλη δύναμη για να είσαι ευαίσθητος, όπως μου είχαν πει κάποτε. Οπότε είναι κάτι που επιλέγω. Είναι κάτι το οποίο «είμαι» ή «δεν είμαι». Δε μπορώ να ζυγίσω μέσα μου τη λογική και την ευαισθησία να δω. Προφανώς για να υπάρχει αυτή η συχνότητα γραφής, να υπερισχύει η ευαισθησία δυστυχώς για μένα!

Θα ήθελες να μας σχολιάσεις τη σημερινή πολιτική κατάσταση της χώρας;
Δε ξέρω αν υπάρχουν λόγια να την περιγράψουνε. Σίγουρα ζούμε ιστορικές στιγμές, αν αναλογιστείς την ιστορία μας. Είδα πρόσφατα και ένα θεατρικό, το «Η Ελλάδα ποτέ δε πεθαίνει» το οποίο είναι μαθήματα ιστορίας μέσα απο την τέχνη. Και είναι ένας πολύ ωραίος τρόπος να ξαναθυμηθούμε την ιστορία μας, που δε μπορώ να πω οτι τα έχουμε κάνει και όλα στο σχολείο. Είναι η ιστορία μας και αυτό που αναδεικνύει είναι όλα τα στοιχεία που υπάρχουνε σήμερα. Αισθάνεσαι ότι είναι η πρώτη φορά που συμβαίνουνε όταν δε ξαναγυρίζεις στο παρελθόν. Δεν είναι. Είναι μια τραγική επανάληψη το πώς η Ελλάδα σε κρίσιμες στιγμές, και για την ιστορία της και για την ακεραιότητά της , διχάζεται αντί να ενώνεται. Αντιμετωπίσαμε κάθε φορά και έναν εχθρό: Οι Αμερικάνοι, οι Γάλλοι, οι Γερμανοί, οι Άγγλοι. Κάθε φορά υπάρχει ξένη παρουσία απο πάνω μας και το δάχτυλο που μας δείχνει επιδεικτικά τι πρέπει να κάνουμε και τι δε πρέπει. Υπήρχαν πάρα πολλές στιγμές που είπαμε «επτωχεύσαμε». Υπάρχαν πάρα πολλές στιγμές που ξαναγεννηθήκαμε, αλλά πάντα νομίζω οτι είμαστε η μόνη χώρα που μετά απο τέτοια μεγάλα γεγονότα, παγκόσμιους πολέμους κλπ, καταλήγαμε να κάνουμε εμφυλίους.  Και καταλήγω οτι και σήμερα τα πράγματα δε διαφέρουν. Αντι να είμαστε ένας ενωμένος λαός που διεκδικεί όλος μαζί το να μη ξεπουληθεί, το να κρατήσει την αξιοπρέπειά του, τη δυνατότητα να μπορούν οι Έλληνες να ζουν στη χώρα τους χωρίς να υπάρχει φόβος  και ανασφάλεια, διχαζόμαστε και τσακωνόμαστε ο ένας με τον άλλον. Υπάρχει μια βία στον αέρα, μια οσμή πολέμου κι εμείς να παίρνουμε βαθιές ανάσες… Ο ένας σκοτώνει, μαχαιρώνει, βρίζει τον άλλον με μια ευκολία πια. Υπάρχει μια βία, ένας θυμός και ένας πολύ μεγάλος φόβος και αυτό πιστεύω οτι είναι χαρακτηριστικό της πολιτικής κατάστασης που επικρατεί. Μια κατάσταση η οποία όλα αυτά τα αναδεικνύει. Όλα αυτά που ανέφερα τώρα είναι το αποτέλεσμα αυτής της πολιτικής κατάστασης. Και το αποτέλεσμα μιλάει απο μόνο του. Νομίζω δε χρειάζεται να προβείς σε πολιτικές αναλύσεις ή να πεις κάτι άλλο...

Αυτή την περίοδο σε τι φάση σε βρίσκουμε; Μας ετοιμάζεις κάτι καλλιτεχνικό;
Καταρχήν είμαστε τώρα στο στούντιο με το Γιώργο το Σαμπάνη και ολοκληρώνουμε το cd μας. Επειδή είχαμε μια πάρα πολύ ωραία συνεργασία με το «Μυστήριο Τρένο» και επειδή ο Γιώργος  έχει το σκοτάδι ενός αυθεντικού ροκά και μ΄αρέσει αυτό, μια ευαισθησία που μ’ αγγίζει πολύ και δεν θυμίζει κανέναν, γι’ αυτό το λόγο νομίζω οτι δέσαμε και ήταν τόσο καλό το αποτέλεσμα που στην πορεία αποφασίσαμε να κάνουμε όλη τη δουλειά μαζί – δε ξεκινήσαμε μ’ αυτό το σκοπό. Αλλά τελικά είδαμε οτι μας υπερβαίνει το αποτέλεσμα και πρέπει να κάνουμε όλη τη δουλειά με τον ίδιο τρόπο. Έτσι όπως ξεκίνησε, με τον ίδιο τρόπο να την τελειώσουμε. Κατατάλλα,  εδώ και 1,5 χρόνο δουλεύω ένα πολύ συγκεκριμένο και πρωτότυπο πρότζεκτ, και λέω πρωτότυπο γιατί δεν έχει ξαναγίνει. Είναι ένα cd του οποίου την παραγωγή έχει αναλάβει η Μαργαρίτα Μυτηληναίου, τις ενορχηστρώσεις ο Θέμης Καραμουρατίδης, ο οποίος έχει γράψει και μουσικές στο cd. Συμμετέχουν πάρα πολλοί καλλιτέχνες, τους οποίους θα στους πω. Είναι για φιλανθρωπικό σκοπό και αυτός ήταν απο την αρχή ο όρος για να ενώσουμε τόσους πολλούς ανθρώπους. Τα έσοδα θα διατεθούν στο ΚΕΘΕΑ και στα Παιδικά Χωριά SOS. Η πρωτοτυπία έγκειται στο ότι για πρώτη φορά βιβλία ουσιαστικά διασκευάζονται σε έναν πιο έμμετρο λόγο. Πήρα δύο βιβλία της Φωτεινής Τσαλίκογλου, το «Όλα τα ναι του κόσμου» και το «Δε μ’ αγαπάς, μ’ αγαπάς» και προσπάθησα να συνοψίσω με έναν έμμετρο λόγο το περιεχόμενο και το νόημά τους. Επειδή για μένα αυτά τα βιβλία είναι αλληλένδετα και παρεμφερή, και η δύναμη του συναισθήματος υπερβαίνει το είδος των δεσμών που διαπραγματεύονται και τα δύο – όταν βγει η δουλειά θα καταλάβετε περισσότερο τι εννοώ – ήθελα να τα συνδέσω και να τα ενώσω σε ένα CD. Βασισμένο στα βιβλία, περιέχει και σχετικά αποσπάσματα - κείμενα της Φωτεινής Τσαλίκογλου (γιατί υπάρχει και πεζός λόγος μέσα στο CD ο οποίος διαβάζεται απο  ηθοποιούς), υπάρχουν και τα τραγούδια. Είναι μια ιστορία δύο βιβλίων αλλά είναι και σαν ένα παραμύθι, μια αληθινή μαγική ιστορία  την οποία έχουμε φτιάξει απο την αρχή! Θεωρώ για όλους μας οτι είναι ένα όνειρο που γίνεται πραγματικότητα και που φιλοδοξούμε να συνεχίσουμε να το κάνουμε – ειδικά εγώ δηλαδή που θέλω να συνεχίζω να παντρεύω τα βιβλία που είναι η μεγάλη μου αγάπη με τη μουσική που είναι η άλλη μεγάλη μου αγάπη. Θεωρώ οτι είναι μαγική η συνύπαρξή τους και σ’ αυτό μας βοήθησαν όλοι αυτοί που συμμετέχουν που είναι πάρα πολλοί συνθέτες και τραγουδιστές: Η Τάνια  Τσανακλίδου, ο Παναγιώτης Τσεβάς, η Ανδριάννα Μπάμπαλη, η Ηρώ, ο Κώστας Λειβαδάς, η Γιώτα Νέγκα, ο Χάιγκ Γιαζτζιαν,   οι Onirama, δύο νέα παιδιά  η Φιλοθέη Μωρίκη που τραγουδούσε με το Δημήτρη Μητροπάνο κι ο Μιχάλης Κωτσόγιαννης, η Δήμητρα Γαλάνη, ο Θέμης Καραμουρατίδης, η Ελεονώρα Ζουγανέλη, ο Θανάσης Αλευράς  και ο Μιχάλης Χατζηγιάννης.  Συμμετέχουν και πάρα πολλοί ηθοποιοί:  Η Ρένη Πιτακκή, η Πέγκυ Τρικαλιώτη, η Μαριάννα Τουμασάτου, ο Αλέξανδρος Σταύρου, η Γιούλικα Σκαφιδά, η Κάτια Δανδουλάκη, ο Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος, η Καίτη Κωνσταντίνου κα. Πιστεύω οτι είναι πολύ σημαντική αυτή η δουλειά για όλους μας και ειδικά αυτή την εποχή. Κυκλοφορεί κατά τον Οκτώβριο!

Τέλος, τι θα συμβούλευες ένα νέο δημιουργό που ονειρεύεται να κάνει μια καριέρα παρόμοια με τη δική σου;
Να μη σταματήσει να ονειρεύεται και να μη σταματήσει να ζητάει απο τον εαυτό του και απο τις γύρω του συνθήκες να κρατηθεί ο πήχης ψηλά!

 

 


Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΕ ΑΛΛΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Άστοχα πράγματα και κινδυνώδη, οι έπαινοι για των Ελλήνων τα ιδεώδη.
Κωνσταντίνος Καβάφης

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

23/9/1971 Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα "Το Βήμα" το τελευταίο ποίημα του Γεωργίου Σεφέρη, τρεις ημέρες μετά το θάνατό του