157 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
17.10.2019
Ορφέας | Main Feed

Συνεντεύξεις

Τάσος Π. Καραντής

Τη Βανέσα Αδαμοπούλου την ξέρουμε όλοι σαν την πανέμορφη ποπ τραγουδίστρια με την μεγάλη επιτυχία, του «Πάνω στην τρέλα μου», από το σάουντρακ της ταινίας «Λούφα και παραλλαγή – Σειρήνες στο Αιγαίο». Αυτή όμως, πάντα είναι η βιτρίνα, η επιφάνεια, ενός ανθρώπου κι ενός καλλιτέχνη. Από εκεί και πέρα, υπάρχουν τα άλλα, που θέλει διεισδυτική ματιά, ένστικτο, κι έλλειψη παρωπίδων, για να τα δεις. Με τα πολλά χρόνια, αρχίζω να αποκτάω μια διαίσθηση, και να προσεγγίζω τους καλλιτέχνες που μου κάνουν κλικ, αρκετές φορές κι αναπάντεχα, χωρίς εμφανή αιτία κι αφορμή. Η Βανέσα Αδαμοπούλου, βέβαια, έχει αυτό το διάστημα, όπως θα δείτε, κι αιτίες και αφορμές, από ένα μυθιστόρημα («Αθώοι στον έρωτα»/ εκδ. ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗΣ), μέχρι ένα νέο digital τραγούδι(“Oh lala”, σε ντουέτο, με τον Ρουμάνο συνάδελφό της Marckos). Αλλά, θα σας πω ψέματα, ότι δεν έπαιξε κι αυτό το κλικ που σας έγραψα πιο πάνω, σ’ αυτή την κουβέντα μας, η οποία εξελίχτηκε, σε μια συνέντευξη – έκπληξη, για όσους μένουν στην Βανέσα – εικόνα. Δεν θα σας γράψω εδώ την περίληψή της, απλά, διαβάστε τη συνέντευξη, και θα καταλάβετε, γιατί, αυτό το όμορφο πλάσμα έχει και ταλέντο και πολλά, κι ισχυρά, πρόσωπα.

Να αποταθώ στον πληθυντικό, στην Ιστορικό, του Πανεπιστημίου Αθηνών, την κ. Αδαμοπούλου, ή στην Βανέσσα την σούπερ ποπ τραγουδίστρια;
Βανέσα Αδαμοπούλου: Το δεύτερο σίγουρα! Εννοείται πως δεν έχει να κάνει το ιστορικός, ούτε τίποτα άλλο, ούτε αυτό που είπες, σούπερ ποπ τραγουδίστρια. Βανέσα απλά και ωραία. Ξεκάθαρα.

Πέρα από – το ατυχές ή επιτυχημένο χιούμορ μου – πως συνδυάστηκαν αυτά τα δυο; Ή πως νίκησε η μουσική και το τραγούδι;
Β.ΑΔ.: Κοίτα, δεν είχα να διαλέξω κάτι. Ξεκίνησα το πανεπιστήμιο γιατί πέρασα εκεί. Πολλοί περνάμε σε μια σχολή, χωρίς να ξέρουμε ακριβώς τι θέλουμε να κάνουμε στη ζωή μας. Επειδή είμαι πολύ υπεύθυνος άνθρωπος, κι ήμουν πάντα συνεπής μαθήτρια, ήθελα να τελειώσω για να μη το έχω τροχοπέδη σε αυτά που ήθελα να κάνω. Τα έδωσα όλα λοιπόν και το ξεπέταξα. Πήρα το πτυχίο μου και παράλληλα στις τελευταίες χρονιές της σχολής άρχισα να ασχολούμαι με το τραγούδι.

Δηλαδή, σου άρεσε, ανέκαθεν, ή βγήκε εκεί στα φοιτητικά χρόνια;
Β.ΑΔ.: Κοίταξε, να σου πω, το τραγούδι το αγαπώ πάρα πολύ. Και την μουσική. Ήξερα ότι μπορώ να τραγουδήσω, γιατί έκανα από πριν μαθήματα φωνητικής και πιάνο. Ήταν κάτι που ήταν μέσα στη ζωή μου. Δεν ήταν κάτι έξω από αυτή. Αλλά δε σου κρύβω, ότι δεν είχα σκεφτεί ποτέ να γίνω τραγουδίστρια. Αυτό που ήθελα, πάρα πολύ, από μικρή, ήταν να ασχοληθώ με το θέατρο και να γίνω ηθοποιός. Αλλά και αυτό είχε να κάνει με το καλλιτεχνικό. Κάθισα στην υποκριτική, και καμιά φορά τα φέρνει κι η ζωή έτσι, δεν ξέρω, κι ακολούθησα το δρόμο του τραγουδιού. Ο οποίος έχει μεν κάποια σχέση, και μετά παρασύρθηκα, εντός εισαγωγικών, σε αυτό το δρόμο και άφησα τον άλλον λίγο πίσω.

Είσαι, δηλαδή, στο χώρο μια δεκαετία;
Β.ΑΔ.: Όχι δισκογραφικά, αλλά ναι, τόσα περίπου.

Το εμπορικό μπαμ έγινε με το σάουντρακ της ταινίας «Λούφα και παραλλαγή – Σειρήνες στο Αιγαίο»(2005. Χρυσός δίσκος, 20.000 πωλήσεις) και την τεράστια επιτυχία του «Πάνω στην τρέλα μου»! Αυτό θεωρείς πως είναι ένα κομβικό σημείο στην καριέρα σου;
Β.ΑΔ.
: Είναι κομβικό, από την άποψη ότι ξεκίνησα την δισκογραφία μου με αυτό. Πιο πριν ήμουν απλά επαγγελματίας που δεν με ήξερε κανείς. Κομβικό πιο πολύ ήταν για τους άλλους νομίζω. Για μένα στην αρχή ήταν κάτι αδιανόητο, και τρελό, και ήμουν πάρα πολύ χαρούμενη. Αλλά από εκεί και πέρα έχουν περάσει 6 χρόνια από τότε. Θεωρώ, παρακάτω, πράγματα κομβικά, για μένα σαν άνθρωπο, για τη ζωή και τη δουλειά μου.

Το «Πάνω στην τρέλα μου» το θεωρείς, ως την μεγαλύτερη επιτυχία σου; Ή, ως έναν προσωπικό υψηλό πήχη, που πρέπει να ξεπεράσεις;
Β.ΑΔ.: Όχι, τα έχω ξεπεράσει πλέον αυτά, να ξεπεράσουμε τον πήχη. Αυτό συνέβη το 2006. Τώρα πια δεν το βλέπω έτσι. Πιάνω τα τελευταία 3-4 χρόνια. Στην αρχή υπήρχε μια πίεση, γενικά, από τους γύρω μου. Εννοώ αυτούς στο ίδιο επάγγελμα. Να βγει κάτι, να σταθεί στο ίδιο επίπεδο. Και υπήρχε και για μένα αυτό το πράγμα. Αλλά είδα πως το τραγούδι σαν τέχνη δεν είναι το να κυνηγάμε συνέχεια το σουξέ. Δε θα σου πω ότι δε με αφορά. Με αφορά, γιατί είναι πολύ ευχάριστη μια επιτυχία, αλλά δεν θα με κάνει δυστυχισμένη αν δεν παίξει κάτι τέτοιο. Αυτό εννοώ.

Κάτι που δε σε ρώτησα από την αρχή. Οι γονείς σου ήταν θετικοί;
Β.ΑΔ.: Οι γονείς μου δεν το πήραν στραβά, γιατί γνώριζαν ότι πήγαινα στη δραματική σχολή. Για αυτούς ήταν σημαντικό ότι τελείωσα το πανεπιστήμιο. Ήξεραν ότι δεν θα προχωρούσα πέρα από την σχολή. Και ότι το έκανα καθαρά για να ευχαριστηθούν οι γονείς μου.

Αλήθεια, εσένα της ίδιας, ποιο είναι το πιο αγαπημένο δικό σου τραγούδι;
Β.ΑΔ.: Μου άρεσε και το ”Που είσαι”, που ήταν, επίσης, στο σάουντρακ της ταινίας.

Αν εξαιρέσω το σήριαλ «Μια στιγμή δυο ζωές» (2006) και κάποιες συμμετοχές και single, έχεις κάνει δυο προσωπικούς δίσκους («Θέλω να ακούσω την καρδιά σου» / 2006 & «Να ’ρθεις εδώ» / 2010).
Β.ΑΔ.: Έχω κάνει δυο σάουντρακ. Έναν προσωπικό δίσκο και το “Να ‘ρθεις εδώ”, κι έκανα και ένα σιγκλάκι RNB  με 3 τραγούδια το 2009.

Κάποιος, ίσως να τους θεωρούσε και λίγους. Πως και πότε αποφασίζεις, κάθε φορά το επόμενο δισκογραφικό βήμα;
Β.ΑΔ.: Είναι καθαρά μια πενταετία. Να σου πω κάτι; Δεν έχω ασχοληθεί κάθε χρονιά να βρω τραγούδια, να βγάλω δηλαδή σουξέ. Πιστεύω ότι τα πράγματα πρέπει να τα αφήνουμε να έρχονται και λίγο από μόνα τους, στο σωστό timing.  Θα μπορούσα κάθε χρόνο να έχω βγάλει 15 τραγούδια, αλλά καλό θα ήταν να είναι όντως ένα καλό τραγούδι και να πρέπει όντως να βγει. Πρέπει να βρω ένα τραγούδι, που πραγματικά να θέλω πάρα πολύ να τραγουδήσω και να αξίζει τον κόπο. Χωρίς βιασύνη, όποτε είναι.

Τώρα με την κρίση της μουσικής βιομηχανίας, το κλείσιμο των δισκοπωλείων, και το πέρασμα, ταχύτατα, από το cd στο διαδίκτυο – με όλα τα συν και τα πλην – πως προσανατολίζεσαι; Σε digital δίσκους ή σε μεμονωμένα, κατά καιρούς, τραγούδια;
Β.ΑΔ.
: Καταρχήν δεν υπάρχει λόγος να γίνει δίσκος. Ή στα περίπτερα θα πάει, ή όπου αλλού. Σαφώς και προσανατολίζομαι προς το διαδίκτυο. Εγώ είμαι της λογικής, δεν ξέρω αν το κατάλαβες, ένα και καλό. Δηλαδή, για να βγάλω 15 τραγούδια, πρέπει, όλα, όχι να είναι σούπερ και να αρέσουν στον κόσμο, αλλά να είναι σούπερ για μένα. Να πω ότι όντως τα έβγαλα και κάτι είπα. Όχι όπως παλιά που το κάνανε για να γεμίσουν το δίσκο, με ότι να ‘ναι. Δεν έχει νόημα αυτό.

Θα ήθελες να τραγουδήσεις κάποιους συγκεκριμένους συνθέτες και στιχουργούς;
Β.ΑΔ.: Μου αρέσει να τραγουδάω τραγούδια των ανθρώπων που έχουν κάτι να πουν και να δώσουν.

Βλέπω ένα παρελθόν με συνεργασίες πολλές και μεγάλες (Πάριος, Ρουβάς, Ρέμος, Θεοδωρίδου, Ζήνα κ.ά.). Τώρα ακολουθείς μια εντελώς σόλο καριέρα με επιλεγμένες εμφανίσεις; Αν είναι έτσι, γιατί;
Β.ΑΔ.: Σόλο όχι. Δε μου αρέσει να είμαι μόνη μου στη σκηνή γενικώς. Γι’ αυτό και προτιμώ και τα live. Ακολουθώ ένα δρόμο που με κάνει να αισθάνομαι πιο βολικά και πιο άνετα. Έχω τραγουδήσει με μεγάλους σε κέντρα γιατί θεώρησα ότι ήθελα να το κάνω. Τώρα, δεν είναι ότι είμαι αρνητική σε αυτό, απλά δεν έχω μια πρόταση που να πω ότι θέλω τόσο πολύ να το κάνω. Ξέρω να λέω και όχι, και με λιγότερα λεφτά.

Στις δύσκολες εποχές μας θα έμπαινες σε ένα σχήμα για τα λεφτά;
Β.ΑΔ.: Όχι. Τα τελευταία 2-3 χρόνια έχω προτάσεις για κάποιους χώρους. Υπάρχουν και λεφτά σχετικά καλά. Και δεν το έχω κάνει, γιατί δε θέλω να μπω σε αυτή τη διαδικασία.

Άρα τώρα εμφανίζεσαι σε κάποια κλαμπ;
Β.ΑΔ.: Σε πιο μικρούς χώρους που να υποστηρίζουν το live.

Στο μουσικοδημοσιογραφικό χώρο σε θεωρούν μια μέινστριμ ποπ τραγουδίστρια. Σε εκφράζει αυτή η ταυτότητα κι αυτό το είδος; ή θεωρείς πως έχεις κι άλλα πράγματα να παρουσιάσεις;
Β.ΑΔ.
: Κοίτα, να δεις. Με περιορίζει αυτό. Γενικά σε αυτό το χώρο φοράνε ταμπέλα σε όλους. Αλλά εγώ δε θα μπορούσα να ανεχτώ καμιά ταμπέλα για τον εαυτό μου. Και νομίζω ότι ούτε και εσύ θα μπορούσες. Κάθε άνθρωπος έχει διάφορα πράγματα μέσα του. Δε μπορεί να περιοριστεί σε ένα πράγμα. Σου λέω πως δεν είμαι λαϊκή τραγουδίστρια. Δεν θέλω να ανήκω εκεί. Δεν έχω καμιά σχέση με το λαϊκό τραγούδι. Σαν άκουσμα, εννοείται, πως παλιά οι γονείς μου ακούγανε λαϊκά και τα λοιπά. Και είναι και η κουλτούρα της Ελλάδας. Αλλά εμένα δε με εκφράζει αυτό το τραγούδι. Από εκεί και πέρα δεν περιορίζω τον εαυτό μου μόνο στο ποπ. Μπορεί να ακούσω ένα τραγούδι καταπληκτικό τζαζ, ένα ροκ, ένα ισπανικό τραγούδι. Μου αρέσει να τραγουδάω τραγούδια που μου λένε κάτι εμένα.

Δηλαδή, θες να λες τραγούδια που αγαπάς; Ή τραγούδια που ταιριάζουν στη φωνή σου, και σου πηγαίνουν κι αρέσουν στον κόσμο. Γιατί καμιά φορά μπορεί εσένα να σου αρέσει κάτι, αλλά να μη σου ταιριάζει. Δηλαδή μπορείς να πεις ένα τραγούδι του Μάλαμα για παράδειγμα;
Β.ΑΔ.
: Όχι. Μπορεί να μη θέλω να το πω, ή, αν θέλω,  θα το πω με τον τρόπο μου. Νομίζω εκεί στέκομαι. Πως θα το πεις, και πως θα το παίξεις. Εξ’ αρχής για να ακούσω κάτι και να μου αρέσει πρέπει να το βάλω γάντι επάνω μου. Λόγω του ότι δε θα μπω στη διαδικασία  του εαυτού μου να το πετάξει όλο αυτό έξω, προσπαθώ να το κάνω δικό μου. Και νομίζω πως αλλιώς θα το τραγουδήσεις εσύ τον Μάλαμα, αλλιώς εγώ και αλλιώς ο Μάλαμας. Χα, χα. Κατάλαβες; Δηλαδή πρέπει να το κάνεις δικό σου το κομμάτι, για να περάσει στον κόσμο.

Στα live σου τι τραγούδια τραγουδάς, πέρα από τα δικά σου;
Β.ΑΔ.: Μα δεν τραγουδώ τα δικά μου. Στα live τραγουδώ άλλα τραγούδια. Με το ζόρι να λέω 2-3.

Γιατί;
Β.ΑΔ.: Δεν ξέρω. Μου αρέσουν άλλα τραγούδια.

Συνήθως άλλοι, και μεγάλοι τραγουδιστές, παίζουν 50% - 50% ή 60% -40%. Αλλά να μη λες καθόλου τα δικά σου; Γιατί; Πως; Μήπως έχεις αποκηρύξει κάποια;
Β.ΑΔ.: Όχι. Ίσως τα περισσότερα από τα τραγούδια που έχω πει, δεν με εκφράζουν τόσο πολύ σήμερα. Οπότε, δεν υπάρχει λόγος να τα πω. Δεν παρουσιάζει για μένα ενδιαφέρον τραγουδιστικό. Χωρίς να θέλω να προσβάλω τους συνθέτες που τα έγραψαν. Δεν θα πω ένα τραγούδι γιατί έγινε επιτυχία. Δεν λειτουργώ έτσι.

Μια που σε λίγο καιρό πλησιάζει η Eurovision, η γνώμη σου παλιότερα γι’ αυτήν ήταν θετική. Παραμένει; Σε ρωτάω επειδή αρκετοί την λοιδορούν και την λένε πανηγύρι. Θα συμμετείχες δηλαδή;
Β.ΑΔ.
: Δε θυμάμαι τι έχω πει. Χα, Χα. Όχι εγώ δεν ανήκω σε αυτούς. Ειδικά τα τελευταία χρόνια, που έχει πάρει την θέση που της αξίζει. Με την καλή την έννοια. Είχε γίνει πολύς λόγος για το τίποτα, και βρίζανε το χώρο χωρίς λόγο. Νομίζω ότι είναι ένας ευρωπαϊκός θεσμός που είναι πολύ αξιόλογος και που είναι και πολύ μεγάλη χαρά, για ένα καλλιτέχνη να τραγουδήσει, μπροστά σε όλη την Ευρώπη. Σε ένα τέτοιο διαγωνισμό είναι μεγάλη η χαρά και η τιμή να εκπροσωπήσεις την χώρα σου. Δε βλέπω κάτι αρνητικό σε αυτό.

Βοηθά για καριέρα στο εξωτερικό;
Β.ΑΔ.: Δεν το ξέρω αυτό. Δε μπορώ να κρίνω από τα αποτελέσματα του παρελθόντος. Φυσικά την πρωτιά την πήρε η Έλενα. Και ο Ρουβάς την τρίτη. Νομίζω ότι κάποια πόρτα μπορεί να ανοίξει κι είναι ανάλογα τον άνθρωπο στο πως θα την διαχειριστεί. Θεωρώ πως πας εκεί να εκπροσωπήσεις την χώρα σου. Και δεν έχω κόλλημα ότι πρέπει να πάμε με κάτι της κουλτούρας μας. Να παρουσιάσουμε δηλαδή αυτό. Έχει πια ξεπεραστεί.

Είσαι μια πανέμορφη κοπέλα. Θεωρείς πως παίζει το θετικό ρόλο του αυτό στο είδος τραγουδιού που υπηρετείς;
Β.ΑΔ.: Σε ευχαριστώ πολύ για το κομπλιμέντο. Η ομορφιά θεωρώ ότι παίζει ρόλο σε όλους αυτούς τους χώρους και σε οποιονδήποτε χώρο, η ομορφιά βοηθάει περισσότερο. Αλλά επειδή σε αυτό το χώρο υπάρχουν πολλές όμορφες κοπέλες πρέπει και να το έχεις.

Άλλοι το κατακρίνουν όμως, μόλις βλέπουν μια όμορφη, νέα, μοντέρνα, και με αποκαλυπτικές εμφανίσεις – που, κατά τη γνώμη μου, τις απαιτούν κάποια είδη τραγουδιού, ως συνολικό στυλ – αμέσως λένε «φωνή κορμάρα». Γιατί αυτή η ενοχοποίηση της ομορφιάς;
Β.ΑΔ.
: Αυτό είναι γενικό. Δεν πιστεύει κανείς πως ένα όμορφο πλάσμα έχει και ταλέντο. Δεν ξέρω τι συμβαίνει. Απλά δεν ισχύει. Δεν έχει κάποια βάση. Νομίζω πως υπάρχουν πολλά παραδείγματα και στην Ελλάδα και έξω, που το έχουν διαψεύσει αυτό. Άκου τώρα να δεις τι γίνεται. Αν ήταν κάποια από αυτές τις κοπέλες και έκανε καριέρα έξω θα το δέχονταν. Μέσα στην Ελλάδα δε το δέχονται. Κατάλαβες τι εννοώ; Εκτός συνόρων είσαι εντάξει. Μέσα είναι που λένε η Ελλάδα τρώει τα παιδιά της.

Μένεις στην εξωτερική ομορφιά ή πας και πιο μέσα;
Β.ΑΔ.: Η εξωτερική ομορφιά είναι η πρώτη που μου προκαλεί εντύπωση, αλλά πολλές φορές σε διαψεύδει. Δεν είναι μόνο η ομορφιά ή ένα όμορφο σώμα. Έχω δει πολλούς ανθρώπους που δεν είναι τόσο όμορφοι και έχουν μια ομορφιά στην αύρα τους. Με κερδίζει πάρα πολύ αυτό. Δηλαδή κοιτάζω μόνο αυτόν και όχι τον άλλον.

Τη σιλουέτα σου πως την διατηρείς; Είναι το σκαρί σου αυτό; Ή με γυμναστικές και διατροφικές στερήσεις γευστικών απολαύσεων;
Β.ΑΔ.: Ευτυχώς είναι το σκαρί μου τέτοιο. Είναι λίγο εγωιστικό αυτό να το λες στους άλλους , αλλά και γυμνάζομαι.  Δεν έχω αφήσει δηλαδή το σώμα μου. Και ειδικά δε μου αρέσει να αφήνω τον εαυτό μου. Και πολλές φορές βαριέμαι να γυμναστώ, αλλά πρέπει να το κάνω ορισμένες φορές. Γιατί μου αρέσει η γυμναστική. Είναι τρόπος ζωής για μένα. Τρώω ελεύθερα, απλά προσπαθώ να μη κάνω πολλές γουρουνιές.

Σε έχω δει να έχεις φωτογραφηθεί και με μαγιό. Θα το έκανες ξανά;
Β.ΑΔ.: Όχι, σε αυτή τη φάση δε θα το έκανα. Ειδικά στην Ελλάδα που είναι όλοι κολλημένοι. Και να βγάλω τα ρούχα μου για ένα περιοδικό, για χάρη της τέρψης αντρών, δεν θα το έκανα. Δεν έχω αυτή την ανάγκη επιβεβαίωσης.

Εσύ μπορεί να μην την έχεις αλλά το αποζητούν οι θαυμαστές σου.
Β.ΑΔ.: Δεν θα το έκανα ποτέ. Αλλά οι καλλιτέχνες δεν έχουν μάθει να περιορίζουν τον εαυτό τους, οπότε μπορεί και κάποτε να πω ναι. Δε το ξέρω αυτό.

Η συγγραφέας Βανέσσα Αδαμοπούλου («Αθώοι στον έρωτα», εκδ. Καστανιώτης 2011), πως προέκυψε; Και μάλιστα με ένα μυθιστόρημα κλασικής ιστορίας αγάπης από το παρελθόν, κι όχι με κάτι το πιο σύγχρονο, όπως είναι τα τραγούδια σου και το όλο στυλ σου.
Β.ΑΔ.: Είναι ένα μυθιστόρημα εποχής. Αυτό έχει να κάνει με το ότι είμαι μια προσωπικότητα διχασμένη. Έχω πάρα πολλά πρόσωπα. Γενικά είμαι ένας άνθρωπος που ψάχνομαι, και είμαι επιλεκτική. Από την κουζίνα που θέλω να μαγειρέψω, την μουσική που θέλω να ακούσω. Και το γράψιμο λειτούργησε για μένα πολύ ενστικτωδώς. Σε κάποια φάση το καλοκαίρι του 2011 μπήκα στον υπολογιστή και ξεκίνησα να γράφω πράγματα χωρίς να έχω σκοπό να κάνω ένα βιβλίο. Και άρχισα να κατακλύζομαι από διάφορες ιδέες. Ήθελα να γράψω μια ιστορία εποχής. Έτσι ξεκίνησε αυτό. Μια Ελλάδα που δεν την έχουμε ζήσει εμείς οι νεότεροι. Και που ήθελα να ανοίξω την κουρτίνα και να την δω. Και να την μυρίσω, και να την επεξεργαστώ. Και είναι κάτι που μπήκε στη ζωή μου πολύ απρόσμενα.

Έγραφες πριν; Στίχους, ημερολόγιο;
Β.ΑΔ.: Δεν έγραφα τίποτα. Απλά διάβαζα πάρα πολύ λογοτεχνία. Γιατί την θεωρώ φοβερό ταξίδι. Να πάρεις ένα βιβλίο και να ταξιδέψεις είναι το καλύτερο πράγμα. Και δεν ξέρω, ίσως επειδή διάβαζα αρκετά, αυτό έκανε και ένα κλικ μέσα μου και λειτούργησε πολύ ψυχοθεραπευτικά. Και όταν λένε κάτι τέτοιο, έτσι, όντως είναι. Και έτσι μου άνοιξε έναν καινούργιο κόσμο που δεν ήξερα ότι υπάρχει. Και ακόμα και τώρα συνεχίζω και γράφω. Είναι μια που θα μπεις σε αυτό και δεν ξαναβγαίνεις ξανά. Είναι ένα λούκι. Χα, χα.

Και πρέπει να είσαι και πολύ της υπομονής. Γιατί να γράψεις μυθιστόρημα, θέλει μελέτη και να δουλεύεις καιρό.
Β.ΑΔ.: Ένα μυθιστόρημα θέλει να στρώσεις κώλο που λένε. Ένας συγγραφέας πρέπει να είναι πολύ δουλευταράς και να έχει υπομονή. Αν και εγώ είμαι ψυχαναγκαστική, σε αυτό το κομμάτι βγάζω τον εαυτό μου. Πώς να στο πω αλλιώς, αν αυτό που κάνω δεν μου προκαλεί χαρά το σταματάω. Όλο αυτό μου προκαλούσε δηλαδή χαρά. Ήταν μέρες που έγραφα από το πρωί ως το βράδυ. Δε θυμόμουν ότι έπρεπε να φάω. Το έκανα όταν αισθανόμουν τρομερή την ανάγκη να το κάνω. Ακύρωνα ραντεβού, δεν έβγαινα έξω, γιατί έπρεπε να κάτσω και να γράψω. Γιατί αυτό έπρεπε να κάνω εκείνη την στιγμή. Όλο αυτό δηλαδή το κουβαλούσα. Μπορεί κάθε μέρα να μην έγραφα, αλλά τους ήρωες και την ιστορία τους κουβαλούσα μέσα στο κεφάλι μου.

Και μετά αν είχες σταματήσει κάποιες μέρες ή και μήνες , μπορούσες να συνεχίσεις στην ίδια ροή;
Β.ΑΔ.: Ναι, είναι ένα πορτάκι που το ανοίγεις και μπαίνεις στον κόσμο. Έτσι λειτουργεί και για μένα. Γίνεται όλο αυτό σάρκα δική μου και πάλεται μέσα μου.

Εγώ δεν θα μπορούσα. Αν κάτι που γράφω δεν το τελειώσω εκείνη την στιγμή χάνω τον ειρμό.
Β.ΑΔ.: Αυτό δεν είναι κακό. Κάθε μέρα δεν είμαστε οι ίδιοι. Αλλάζουμε. Και κάθε μέρα που περνά βλέπουμε και κάτι διαφορετικό. Εγώ ας πούμε έβαλα στην ιστορία μου μια γυναίκα που είχα δει στο μετρό. Την τοποθέτησα στην μεταπολεμική Ελλάδα. Αλλά αν δεν είχα πάει εκείνη την ημέρα στο μετρό δε θα το έγραφα αυτό. Κάθε μέρα σου δίνει και άλλη εμπειρία.

Άρα, δεν ήξερες από την αρχή το τέλος του μυθιστορήματός σου;
Β.ΑΔ.: Είχα στο μυαλό μου το κεντρικό θέμα, άρα ήξερα και τι θα γίνει. Ήξερα ποιος είναι ο δολοφόνος. Δε το πήγαινα κουτουρού.  Το είχα σαν ιδέα στο μυαλό μου. Μετά ήξερα το τέλος του ακριβώς, αλλά όλα τα άλλα είναι σαν το πάζλ. Μπαίνουν σε μια σειρά. Παίρνεις πολλά από τους γύρω σου κι από αυτά που βιώνεις.

Οπότε τώρα θα είναι άλλη μια ιδιότητα σου αυτή; Η συγγραφική;
Β.ΑΔ.: Έχουμε κάνει ήδη παρουσίαση. Και πήγε πάρα πολύ καλά. Ήταν κάτι καινούργιο για μένα, και μου άρεσε πάρα πολύ. Και είμαι πολύ χαρούμενη που ένας εκδοτικός οίκος σαν τον Καστανιώτη, που πάντα είχε αξιόλογα βιβλία και αξιόλογους συγγραφείς, εμπιστεύτηκε την γραφή μου. Και θεώρησε ότι το βιβλίο μου αξίζει όλο αυτό το πράγμα. Και προχωράω όχι με την ιδέα ότι θα γράψω ένα δεύτερο βιβλίο. Δε μου αρέσει να περιορίζομαι. Με την ιδέα ότι συνεχίζω και γράφω, γιατί δεν μπορώ να κάνω αλλιώς.

Θα είναι πάλι στο ίδιο μοτίβο;
Β.ΑΔ.: Είναι πάλι εποχής. Μου αρέσει το ρετρό.

Το ρετρό κι οι ιστορίες αγάπης;
Β.ΑΔ.: Ιστορίες αγάπης όχι. Δηλαδή νομίζω ότι μπορεί λίγο να παρεξηγηθεί από τον τίτλο του βιβλίου μου, από την άποψη ότι δεν είναι απλά μια ιστορία αγάπης. Ένα ρομάντζο όπως το λένε. Ο βασικός κορμός είναι μια ιστορία αγάπης , αλλά υπάρχουν πολλοί χαρακτήρες.

Ως ιστορικός πως βλέπεις τα σημερινά μας χάλια, τι έφταιξε και τι πρέπει γενικότερα να γίνει τώρα πια; Το βλέπεις μισογεμάτο ή μισοάδειο το ποτήρι;
Β.ΑΔ.: Όλοι οι άνθρωποι θα πρέπει να γνωρίζουνε την ιστορία γενικά. Γιατί όταν γνωρίζεις την ιστορία βλέπεις το μέλλον. Η Ελλάδα είχε πολλές φορές χτυπηθεί στο παρελθόν. Από παλιά δηλαδή είχαμε θέματα. Γενικά είμαστε ένα κράτος, δεν ξέρω αν το έχει το κεφάλι μας, αλλά είμαστε λίγο άτυχοι. Δηλαδή εγώ θεωρώ ότι αυτό που ζούμε και που βιώνουμε όσο περνάνε τα χρόνια γίνεται και χειρότερο. Είναι όπως είχαμε την κατοχή την γερμανική. Το ίδιο πράγμα.

Σήμερα ερχόμουν εδώ για την συνέντευξη και πέρασα από το Σύνταγμα, που έγινε αυτό το γεγονός (= η αυτοκτονία) με τον ηλικιωμένο, και πραγματικά μου έκοψε τα πόδια. Κι, ενώ, όταν σηκώνομαι το πρωί είμαι αισιόδοξη και σκέφτομαι όμορφα πράγματα, μπορώ να μην λάβω υπόψη μου αυτό; Νομίζω ότι ζούμε ιστορικές στιγμές για την χώρα, όπως και άλλα που έχουμε περάσει, και θα πρέπει να φανούμε έξυπνοι. Στις 6 Μάιου δεν έχουμε εκλογές. Ή θα ψηφίσουμε την Σκύλα ή την Χάρυβδη.  Δεν υπάρχει άλλη επιλογή. Δεν ξέρω δηλαδή αν πρέπει να πάμε να ψηφίσουμε, η να μη πάει κανείς και να καταρριφτεί το σύστημα. 35 χρόνια γίνεται η ίδια εναλλαγή για λόγους βολέματος στο δημόσιο.
Β.ΑΔ.: Δεν ξέρω αν μπορεί να υπάρξει φως στο τούνελ. Απλά το μόνο που με πειράζει είναι το γεγονός αυτό που έγινε εχτές (= η αυτοκτονία του ηλικιωμένου στο Σύνταγμα) και νομίζω πολλές τηλεοράσεις το αποσιώπησαν.

Πέρασε πάρα πολύ στο διαδίκτυο όμως.
Β.ΑΔ.: Πέρασε στο διαδίκτυο, αλλά δεν ξέρω αν πρόσεξες, κάποια κανάλια τα αποσιώπησαν τα πράγματα εσκεμμένα. Δηλαδή, αυτός ο άνθρωπος  έγραψε ένα σημείωμα που έλεγε ότι το έκανε για πολιτικούς λόγους. Έγραψε πως από εδώ και στο εξής οι νέοι πρέπει να βγάλουν τους πολιτικούς από έξω. Και αυτό είναι μια αλήθεια. Νομίζω πως πρέπει να βγει αυτό προς τα έξω. Ότι πρέπει να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας.

Πρέπει η νέα γενιά να βγει προς τα έξω, και μετά να ακολουθήσουμε εμείς, και μετά οι παππούδες, από πίσω με τις μαγκούρες για να τους πιάσουνε!
Β.ΑΔ.: Ναι, αυτό πρέπει να γίνει.

Ζεις μόνη σου; Με τους γονείς σου, ή με την σχέση σου;
Β.ΑΔ.: Με την σχέση μου.

Σκέφτεστε τον γάμο; Την οικογένεια, τα παιδιά;
Β.ΑΔ.: Όχι. Είμαι τοξότης και δεν μπορώ τις δεσμεύσεις. Εννοώ τις τυπικές και όλα αυτά. Δεν μου άρεσε ποτέ ο γάμος σαν ιδέα. Το θεωρώ μια τυπική σύμβαση καθαρά. Νομίζω πως δεν έχει σχέση το παιδί με τον γάμο. Κατάλαβες; Η οικογένεια είναι. Μπορείς να κάνεις μια οικογένεια με ένα σύντροφο και να έχεις το παιδί που είναι καρπός της αγάπης.

Κάπως όμως δεν πρέπει να κατοχυρώσεις το παιδί σου;
Β.ΑΔ.: Δεν το έχω ψάξει, αλλά υπάρχει τρόπος να κάνεις ένα παιδί με το σύντροφο σου, και δεν χρειάζεται να παντρευτείς, ούτε με πολιτικό, ούτε με θρησκευτικό γάμο, ούτε με τίποτα. Όχι δεν μου αρέσει ο γάμος. Γιατί δεν θέλω κανένα σύζυγο, ούτε και να είμαι σύζυγος κανενός. Δε μου αρέσει αυτή η αίσθηση.

Κι αυτό το λες εξαρχής και στις σχέσεις σου;
Β.ΑΔ.: Δεν χρειάζεται να το πω αυτό. Όταν ζεις με έναν άνθρωπο έχεις τις ίδιες απόψεις.

Ψάχνω να βρω τι αλλάζει επί της ουσίας.
Β.ΑΔ.: Στο μυαλό είναι όλο αυτό. Με καταπιέζει πάρα πολύ η ιδέα του γάμου γενικώς. Και στα χαρτιά με καταπιέζει πάρα πολύ. Αυτό που σου λέω. Δεν θέλω να έχω σύζυγο, ούτε και να είμαι σύζυγος.

Αυτόνομη σε βλέπω, πάντως, και καλλιτεχνικά. Νομίζω δεν ανήκεις σε κάποια δισκογραφική και μανατζάρεις η ίδια τον εαυτό σου. Ανθρώπινο, και πολύ φιλικό, είναι αυτό στις σχέσεις σου με τους δημοσιογράφους και τους θαυμαστές σου, αλλά δεν σε κουράζει ή δεν σε αποσπά και σου τρώει χρόνο από τα καθαρά μουσικά;
Β.ΑΔ.
: Όχι δεν είμαι σε κάποια δισκογραφική. Μανατζάρω τον εαυτό μου. Ούτε σε γραφείο είμαι. Απλά όπως είναι τώρα τα πράγματα κι οι ίδιοι οι μάνατζερ δεν μπορούν να κάνουν την δουλειά τους όπως την κάνανε παλιά. Θέλω να έχω τον έλεγχο των πραγμάτων που κάνω. Έχω συνεργάτες και φίλους που βοηθάνε, αλλά από εκεί και πέρα….

Και αυτό είναι πολύ ανθρώπινο. Αλλά μήπως σε κουράζει και σου αποσπά χρόνο γενικά;
Β.ΑΔ.: Όχι δεν μου αποσπά χρόνο, γιατί ξέρω τι κάνω και τι επιλέγω να κάνω. Μπορώ και ελέγχω.

Η συνεργασία, με τον Ρουμάνο συνάδελφό σου Marcko και το κομμάτι «Oh lala», πως προέκυψε;
Β.ΑΔ.: Ήταν ένα τραγούδι που μου άρεσε, το άκουσα, ήταν στα αγγλικά, και το έκανα με μεγάλη χαρά. Αρχικά ήρθα σε επαφή με έλληνα παραγωγό, που ζει και εργάζεται στην Ρουμανία. Σε εκείνον έγινε η πρόταση και κάναμε αυτό το τραγούδι. Κυκλοφόρησε σε digital. Δεν κυκλοφόρησε σε cd. Και τώρα στην Ελλάδα το έχω υπογράψει για να το κάνουμε, αλλά δεν ξέρω ακόμα. Εδώ δεν έχει ξεκινήσει να παίζεται. Πήγαμε εκεί , κάναμε εμφανίσεις. Πήγα για μια εβδομάδα. Πήγαμε στην τηλεόραση και τα λοιπά.

Στην πορεία το πράγμα θα λειτουργήσει στη Ρουμανία; Ή δεν σε ενδιαφέρει κάτι τέτοιο;
Β.ΑΔ.: Κοίτα, εκεί είναι πολύ καλύτερα απ’ ότι είναι εδώ. Ότι ακούμε αυτή την στιγμή στην Ελλάδα, τα μέινστριμ τα ξέρουν κι εκεί. Κι είναι όλα ρουμάνικες παραγωγές. Οι Ρουμάνοι κάνουν Dance, Rnb μουσική, και είναι πρώτοι σε όλη την Ευρώπη. Όλα τα τραγούδια που ακούγονται, τα ξένα, οι παραγωγοί είναι Ρουμάνοι.

Άρα, αφού σου άνοιξε μια πόρτα, σκέφτεσαι να πηγαίνεις κάποια διαστήματα εκεί;
Β.ΑΔ.: Δεν σκέφτομαι κάτι τώρα. Το κομμάτι έχει ξεκινήσει την πορεία του. Δεν ξέρω τι ακριβώς θα κάνει. Πάντως, το σίγουρο είναι, ότι αν ένα κομμάτι πάει καλά στην Ρουμανία προχωρά και σε όλη την Ευρώπη. Έχουνε δηλαδή ένα δρόμο μουσικό και προχωρά.

Πριν που λέγαμε για την σχέση σου, ξέρεις ότι κάποια Μέσα τα κυνηγάνε αυτά. Την κρατάς για σένα; Γιατί όταν είσαι μια τραγουδίστρια, που είσαι νέα και ωραία, παίζει και αυτό, οι θαυμαστές σου σε βλέπουν κι ως θηλυκό και σε θεωρούν διεκδικήσιμη. Την κρύβεις λοιπόν τη σχέση σου;
Β.ΑΔ.: Ε! δε μπορώ να το κρύψω, γιατί είναι κάτι που εξαρχής αποκαλύφθηκε κι είναι χαζό να το κρύβω. Αλλά δεν είναι κάτι που θέλω να το βγάζω από την άλλη. Το παραδέχομαι, αλλά δεν είναι κάτι που θα κάτσω να χαλάσω χρόνο να συζητήσω με ένα δημοσιογράφο. Δε νομίζω πως αφορά κανέναν.

Πολύ σωστή σε βρίσκω. Να κλείσουμε καλοκαιρινά. Πως θα είναι το καλοκαίρι σου; Εμφανίσεις, συναυλίες;
Β.ΑΔ.: Το καλοκαίρι ακόμα συζητάω κάποια πράγματα. Το χειμώνα έκανα κάτι μουσικοθεατρικό που ήταν καινούργιο για μένα και μου άρεσε πολύ. Και μπορεί να το πάω και μετά το Πάσχα στην Κύπρο. Και το καλοκαίρι θα κάνω συναυλίες. Στο πρώτο μέρος τραγούδι, και στο δεύτερο πρόζα. Σε χώρο που να το υποστηρίζει αυτό. Όχι σε κλαμπ. Σε θεατρικό χώρο με κοστούμια και σκηνικά. Βασίζεται στο βιβλίο του Τάσου Ιωαννίδη <”Χάχανα και λάχανα>”. Ένα πολύ γνωστό cd, στο οποίο βασίζεται εκεί. Ο Τάσος το έχει δραματοποιήσει, έχει κάνει ένα στόρι και αναφέρεται και σε παιδιά και σε μεγάλους. Θα δούμε αν θα το συνεχίσουμε και του χρόνου κι από εκεί και πέρα με την μπάντα. Ότι live κάνουμε, κι ότι άλλο προκύψει.

Δεν είσαι και πολύ των διακοπών – ούτε και των καλοκαιρινών – μάλλον ε;
Β.ΑΔ.: Δεν μου αρέσουν οι πολλές διακοπές. Δε θέλω να κάθομαι πολύ. Δηλαδή και στις διακοπές διαβάζω 5-6 βιβλία. Είμαι δραστήριος άνθρωπος.

 

Vanessa Adamopoulou (official fan page) | Facebook

 

Get Adobe Flash player

 

Η συνέντευξη πραγματοποιήθηκε στο καφέ «ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗ 9».

 


Φωτογραφίες
Πάτρα Μαγνήσαλη

 

 

 

 

 

 

 

Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΕ ΑΛΛΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Εκεί που σμίγει η αγάπη των ανθρώπων είναι η πατρίδα σου.
Γιάννης Ρίτσος

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

17/10/1948 Γεννήθηκε ο συγγραφέας και ποιητής Γιώργος Χρονάς
17/10/1995 Ο συνθέτης Σταύρος Ξαρχάκος υποβάλλει την παραίτησή του από τη θέση του καλλιτεχνικού διευθυντή του Οργανισμού "Θεσσαλονίκη Πολιτιστική Πρωτεύουσα 1997"
18/10/1920 Γεννήθηκε στην Αθήνα η ηθοποιός και επί σειρά ετών υπουργός Πολιτισμού Μελίνα (Μαρία Αμαλία) Μερκούρη
18/10/1931 Πέθανε ο αμερικανός εφευρέτης του φωνογράφου Τόμας Έντισον
18/10/1979 Ο ποιητής Οδυσσέας Ελύτης τιμάται από τη Σουηδική Ακαδημία με το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας

ΤΥΧΑΙΑ TAGS