104 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
19.06.2019
Ορφέας | Main Feed

Συνεντεύξεις

Σάκης Ιντζεβίδης

Η πρόσφατη συνάντηση του κοντραμπασίστα Τάκη Καπογιάννη και του κιθαρίστα & κοντραμπασίστα Δημήτρη Οικονομάκη γέννησε το Bass Fairy Tales, έναν ολοκαίνουργιο και πολύ ιδιαίτερο δίσκο. Το Bass Fairy Tales διηγείται 8 ιστορίες, αναδεικνύοντας την προσωπικότητα του κοντραμπάσου. Ωστόσο, δεν είναι καθόλου ένας μονοοργανικός δίσκος. Όπως, διαβάζουμε στο δελτίο τύπου, η πρώτη ιστορία (Solo) είναι ένας μοναχικός περίπατος. Σε κάθε καινούργια ιστορία προστίθεται ένας συνομιλητής: κιθάρα (Duet), φλάουτο (Trio), ακορντεόν, σαξόφωνο (Quartet), πιάνο (Quintet), ντραμς (Sextet). Η παρέα ολοκληρώνεται με τον ερχομό του όμποε (Septet) σε ένα απρόσμενο ζεϊμπέκικο. Για να κλείσει με ένα μοναχικό απολογισμό (Solo pizz). Για το δίσκο, για το κοντραμπάσο, για τη μουσική και άλλα πολλά μιλήσαμε με τον ένα εκ των δημιουργών, το Δημήτρη Οικονομάκη. Ιδού αυτά που είπαμε.

Καλησπέρα Δημήτρη. Ποια ήταν τα πρώτα σου « βήματα » στην μουσική, και οι σπουδές σου;  Ποια τα ακούσματα - επιρροές που είχες; Πως τα εξέλιξες μέχρι σήμερα;
Δημήτρης Οικονομάκης: Ξεκίνησα το 1971, μαθητής και σκληρός ροκάς, παρέα με τον Νίκο Λύρα και τον Δήμη Παπαχρήστο, φοβεροί κιθαρίστες κι οι δυό, κι εγώ στο μπάσο. Πάνω που αρχίσαμε να παίζουμε καλά και να ξεχωρίζουμε, ήρθε η έξαρση του αντιχουντικού αγώνα που θεώρησε το ροκ « αμερικανόφερτο ». Έτσι και εγώ πούλησα το μπάσο και αγόρασα μπουζούκι - Μίκης και ρεμπέτικα. Το 1981 βρίσκομαι στο “ Ταξίμι ” μαζί με τον θρυλικό μπουζουκτσή Ιορδάνη Τσομίδη, ο οποίος μου έκανε τον βίο αβίωτο με τις απαιτήσεις του αλλά στο τέλος έμαθα να παίζω. Ταυτόχρονα σπούδασα κλασική κιθάρα με τον Νότη Μαυρουδή και  jazz μπάσο με τον Φακανά, στου οποίου το ωδείο δίδαξα και jazz αρμονία- ενορχήστρωση για πολλά χρόνια, με μεγάλη επιτυχία μάλιστα, αν και ποτέ δεν κατάλαβα πως την έμαθα! Διά της επιφοιτήσεως του Αγίου Πνεύματος και μελετώντας μόνος μου!
Ροκ, λαϊκά, κλασικά, jazz , κάποια στιγμή αποφάσισα ότι έπρεπε να φτιάξω την δική μου μουσική που αναγκαστικά θα κουβαλούσε όλα μου τα ακούσματα. Ξεκίνησα με τα πιο εύκολα, από πλευράς μορφής τουλάχιστον, το φτιάξιμο τραγουδιών, για να καταλήξω σήμερα σε πιο σύνθετες οργανικές φόρμες. Η βάση της μουσικής μου σκέψης πάντως, είναι η jazz, με την ευρεία έννοια του όρου.


Το 1995 δημιούργησες το μουσικό σχήμα « Ομαδική Απόδραση », ένιωθες τότε την ανάγκη να αποδράσεις από κάτι; Πόσο σημαντική είναι η ανταλλαγή απόψεων και η δημιουργία, μέσα από μια παρέα μουσικών; Τι έργο αφήσατε πίσω σας από αυτή την συνεργασία;
Δ.Ο.: Δεν ένιωθα την ανάγκη να “αποδράσω” αλλά να δουλέψω ομαδικά. Η Απόδραση φτιάχτηκε το 1994 και λειτούργησε σαν μουσικό εργαστήρι. Και είχε σαν στόχο την έρευνα και την επέκταση των μουσικών δυνατοτήτων μας. Ο ένας έδειχνε στον άλλον. Κάναμε 4 δίσκους. Ο καθένας πολύ διαφορετικός από τον προηγούμενο. Αυτό δυσκόλευε το κοινό μας, αλλά μας έδινε μεγάλη χαρά γιατί αισθανόμασταν ότι προοδεύουμε. Με το cd “Apodrasi-Dialogue”, όπου εγκαταλείπουμε το τραγούδι και δημιουργούμε λυρικές jazz φόρμες, νομίζω οτι η Απόδραση φτάνει στην ωριμότητα της.
Ταυτόχρονα μέσα στην Απόδραση δημιουργήθηκαν και συνδυασμοί που έκφραζαν τις  ιδιαίτερες προτιμήσεις των μελών της. Ο Κατσάνος με τον Φωτίου και τον Μοσχούτη, έφτιαξαν το progressive jazz trio “EOS”,  ο Χατζησταύρου με την Μαυρογενίδου το κλασικό duet “Arioso”, και όλοι έβγαλαν τις προσωπικές τους δουλειές. Όπως και εγώ με το “Bass Fairy Tales”. Πάλι οι φίλοι μου από την Απόδραση παίζουν βέβαια!


Το 2008 παρουσίασες τις «10 ορχηστρικές παραλλαγές σε τραγούδια του Λουδοβίκου των Ανωγείων». Συνήθως τι σε ελκύει για να ασχοληθείς και να παραλλάξεις τραγούδια ή μουσικές άλλων δημιουργών;
Δ.Ο.: Δεν είναι κάτι που με ενδιαφέρει ιδιαίτερα. Αν όμως το κάνω, θέλω να αλλάζω τελείως το πρωτότυπο, να δημιουργώ δικιά μου μουσική με “αφορμή” την μουσική ενός άλλου. Δεν κατανοώ γιατί κάποιος πρέπει να ξαναπεί ένα γνωστο κομμάτι αλλάζοντας π.χ. τον ρυθμό σε bossa nova. Οι “10 παραλλαγές” ήταν παραγγελία της Ντόρας Ρίζου, παραγωγού στην ΛΥΡΑ, με την οποία είχαμε σχέση αμοιβαίας εκτίμησης και εμπιστοσύνης. Έγραψα δική μου μουσική, ξεκινώντας από θέματα του Λουδοβίκου. Χρησιμοποίησα 4 trios σε ένα συνεχή διάλογο. Είμαι πολύ υπερήφανος για αυτή τη δουλειά, η οποία όμως είχε άδοξο τέλος. Στην διάρκεια των ηχογραφήσεων, η ΛΥΡΑ πουλήθηκε στην Legend,  πάει και η Ρίζου, πάει και ο δίσκος. Κάποια στιγμή κυκλοφόρησε “πακέτο” μαζί με κάποιον άλλον, μετά βίας βρίσκει κανείς το όνομα μου επάνω του! Παρ’ όλα αυτά η ηχογράφηση μου έδωσε την ευκαιρία να πειραματιστώ πάνω σε νέες ορχηστρικές φόρμες, να κάνω νέους συνδυασμούς οργάνων και να πληρωθώ και από πάνω! Καθόλου άσχημα! Πολλά από αυτά, τα χρησιμοποίησα στις επόμενες δουλειές μου.

Υπάρχει εξέλιξη της μουσικής στην Ελλάδα του σήμερα, στην Ελλάδα που τόσα έχει προσφέρει από το παρελθόν στην παγκόσμια μουσική;
Δ.Ο.: Η Ελλάδα, δυστυχώς για τα δικά μου γούστα, εκφράζεται μέσα από το τραγούδι κι όχι μέσα από την οργανική φόρμα. Στο τραγούδι λοιπόν, μετά τις παρεμβάσεις του Ρασούλη και της Πλάτωνος το 1980, που άλλαξαν το μεταπολιτευτικό μουσικό τοπίο- ιδιαίτερα η στιχουργία του Ρασούλη έδωσε νέα φωνή στο λαϊκό τραγούδι κι οδήγησε στον Παπάζογλου και στον Μάλαμα- αισθάνομαι ότι κυριαρχεί ο συντηρητισμός. Όλο το βάρος πέφτει στο στίχο- λογικό  γιατί ο στίχος είναι το σημαντικότερο στοιχείο του τραγουδιού- αλλά μουσικά κυριαρχεί η επανάληψη και η μίμηση. Να θυμίσω ότι στο μεγαλειώδες αγγλόφωνο ροκ κίνημα των 70s και 80s, το πιο σημαντικό στοιχείο για κάθε group ήταν ο ιδιαίτερος ήχος. Αν έμοιαζες με τους Stones δεν είχες καμία τύχη. Από το πρώτο ακκόρντο ήξερες ότι άκουγες Pink Floyd ή Led Zeppelin!
Γίνονται βέβαια αρκετές αξιόλογες δουλειές, και στον χώρο της jazz, αλλά δεν συγκροτούν μια ισχυρή μουσική σκηνή. Μου φαίνεται ότι στη Θεσσαλονίκη τα πράγματα είναι κάπως καλύτερα από την Αθήνα και ότι δημιουργούνται πιό έντονες μουσικές παρέες, μπορεί να κάνω και λάθος.

 


Η εποχή της ταχύτητας (μιλάω για τον καταιγισμό μουσικών ακουσμάτων, και τρόπου ζωής)  στην καθημερινότητα του Έλληνα, σε επηρεάζει ως μουσικό; Θα ήθελες να πατήσεις «φρένο» στην κατάσταση; Ή αναγκάζεσαι να πας με τους ρυθμούς των γύρω σου; 
Δ.Ο.: Ο καταιγισμός της πληροφορίας αναγκαστικά οδηγεί σε μείξεις. Ευνοεί τον μιμητισμό αλλά απελευθερώνει και τους ανήσυχους δημιουργούς, που δεν είναι πια υποχρεωμένοι να κινούνται σε “κλειστά” ιδιώματα, όπως  π.χ. το ρεμπέτικο ή το memphis blues. Είναι και καλό και κακό, αλλά αυτή είναι η νέα πραγματικότητα. Εγώ χαίρομαι για την πληροφορία. Ταυτόχρονα αισθάνομαι ακόμα πιο έντονα την ανάγκη να επικεντρωθώ σε ένα συγκεκριμένο στυλ που να έχει σαφή, ιδιαίτερο και προσωπικό χαρακτήρα και βέβαια να εξελίσσεται. Ο ακουστικός ήχος είναι ένα από τα χαρακτηριστικά του.

Είχα την χαρά να ακούσω την νέα σου προσωπική μουσική κατάθεση, “Bass Fairy Tales”. Τι νομίζεις ότι την χαρακτηρίζει; Ποιο το ύφος της; Πες μας για την παρέα των μουσικών που συμμετέχουν.
Δ.Ο.: Το “Bass Fairy Tales” έχει σαν πρωταγωνιστή το κοντραμπάσο με δοξάρι. Ξεκινά μοναχικά με ένα “Solo” και συζητά με ένα καινούργιο όργανο σε κάθε κομμάτι. Duet, Trio, Quartet κλπ. Κουβαλάει τις μνήμες μου από τον Bach, τον Segovia, τον Ravel και τελειώνει με ένα ζεϊμπέκικο (...τρόπος του λέγειν!) . Η ψυχή του όμως είναι jazz. Στο δοξάρι ο Τάκης Καπογιάννης, δάσκαλος μου και σπουδαίος παίκτης. Εγώ στο pizzicato  και στην κλασική κιθάρα. Σοφία Μαυρογενίδου, Ηρακλής Βαβάτσικας, Τάσος Φωτίου, Γιώργος Κατσάνος, Σπύρος Μοσχούτης, Ξενοφών  Συμβουλίδης -φλάουτο, ακορντεόν, σαξόφωνο, πιάνο, ντράμς, όμποε. Καινούργιοι φίλοι και συνοδοιπόροι από την Απόδραση. Εξαιρετικοί μουσικοί.

Πέρα από τις μουσικές σου επιδόσεις, είσαι πολύ καλός ενορχηστρωτής (αυτό το αντιλαμβάνεται κάποιος όταν ακούει έργα σου, υπάρχει βέβαια και η συνεργασία σου με την Κρατική Ορχήστρα Ελληνικής Μουσικής και με την Ελληνική Λυρική Σκηνή, όπου - από κοινού με τον Γιώργο Κατσάνο-  δημιούργησες το μουσικό μέρος της παράστασης “American Dream” σε χορογραφία Κωνσταντίνου Ρήγου). Είναι τελικά το βάρος της ενορχήστρωσης τόσο μεγάλο στις πλάτες ενός μουσικού; Το λέω γιατί μουσικός δεν σημαίνει απαραίτητα και ενορχηστρωτής.
Δ.Ο.: Ένας μουσικός μπορεί να είναι σπουδαίος παίκτης. Αν όμως φτιάχνει δικιά του μουσική, δεν μπορώ να καταλάβω πως θα την διαχωρίσει από την ενορχήστρωση. Δηλαδή από το τελικό άκουσμα. Είναι δυνατόν να αποφασίσει κάποιος άλλος γι’ αυτό; Ο Χατζιδάκις βέβαια, συνήθως ανέθετε την ενορχήστρωση σε άλλους. Στον Quincy Jones (Χαμόγελο της Τζοκόντας) ή στον Καρακατσάνη, μάλλον λόγω τεμπελιάς, γιατί η ενορχήστρωση έχει πολύ δουλειά! Αλλά τους έδινε σαφείς οδηγίες και είχε τον έλεγχο του ήχου. Εγώ δεν μπορώ να σκεφτώ μια σύνθεση χωρίς την ενορχήστρωσή της. Αυτά βαδίζουν παράλληλα από την πρώτη στιγμή.

Ποια είναι η σχέση σου με τις ζωντανές εμφανίσεις; Υπάρχουν χώροι κατάλληλοι για να σας φιλοξενήσουν; Υπάρχει κοινό που ενδιαφέρεται να παρακολουθήσει τέτοιου είδους μουσικά σύνολα, όπως αυτό που άκουσα στο καινούργιο σου cd;
Δ.Ο.: Με την Απόδραση είχαμε κάνει πάρα πολλές εμφανίσεις, με αρκετή επιτυχία. Κάποιοι φιλόξενοι χώροι, όπως το Guru jazz ή το Παράφωνο, έκλεισαν, αλλά ανοίγουν άλλοι. Πάντως η Αθήνα, παρ’ όλο που πληθυσμιακά είναι μεγαλούπολη, δείχνει να μην έχει αρκετό, πολιτισμικά ευαίσθητο κοινό, που θα υποστηρίξει ιδιαίτερες, εναλλακτικές μουσικές, ιδιαίτερα όταν δεν έρχονται από το εξωτερικό. Χρειάζεται αρκετό σπρώξιμο αλλά τα καταφέρνουμε. Πάντως το σύνολο του “Bass Fairy Tales”, ακουστικό, με λεπτές ισορροπίες, δύσκολα θα λειτουργήσει σε μουσική σκηνή. Ετοιμαζόμαστε να το παρουσιάσουμε σε μιά αίθουσα συναυλιών, αλλά απο Οκτώβρη. Τώρα προέχουν οι διακοπές!

Δημήτρη αν έκανες μια ευχή, ποια θα ήταν; Υπάρχουν όνειρα σου ανεκπλήρωτα;
Δ.Ο.: Όταν έβγαλα τον πρώτο μου δίσκο, νόμιζα ότι η ζωή μου θα ήταν αντίστοιχη με του Mick Jagger. Δεν ήταν! Έτσι τα όνειρα μου προσγειώθηκαν σε αυτά που μπόρεσα να πραγματοποιήσω. Κι έτσι είμαι μονίμως ευχαριστημένος! Όσο για την ευχή. Εύχομαι με όλη μου τη καρδιά να πάρει επιτέλους το πρωτάθλημα ο Παναθηναϊκός! (Ωχ! Λέτε να μην αγοράσουν τον δίσκο μου οι Ολυμπιακοί;)

Σε ευχαριστώ εκ μέρους του Ορφέα, σου εύχομαι καλή επιτυχία.
Δ.Ο.: Εγώ σας ευχαριστώ.

 

 

Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΕ ΑΛΛΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Άσκησα την όραση για μακριά κι έχασα τα κοντινά μου.
Κατερίνα Γώγου

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

19/6/1951 Πέθανε ο ποιητής Άγγελος Σικελιανός
19/6/1970 Γεννήθηκε ο τραγουδιστής Αντώνης Ρέμος
20/6/1934 Γεννήθηκε η ηθοποιός Αλίκη Βουγιουκλάκη. Στην κινηματογραφική της καριέρα, τραγούδησε τραγούδια πολλών μεγάλων συνθετών.
20/6/1949 Γεννήθηκε στην Αρκαδία ο τραγουδιστής Βασίλης Παπακωνσταντίνου

ΤΥΧΑΙΑ TAGS