243 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
19.09.2019
Ορφέας | Main Feed

Συνεντεύξεις

Σάκης Ιντζεβίδης

Με την Ελένη Τσαλιγοπούλου είχα την χαρά να συνομιλήσω τηλεφωνικά, της πρότεινα πέρα από την προγραμματισμένη συνέντευξη για τον Ορφέα, να κάνουμε μια εκτεταμένη συζήτηση, για την ραδιοφωνική μου εκπομπή η οποία θα μεταδοθεί και στην ιδιαίτερη πατρίδα της, μιας που έχουμε κάτι κοινό μεταξύ μας, αυτό έχει να κάνει με τις κοντινές πόλεις όπου καταγόμαστε. Δεν συνηθίζεται σε κείμενο τόσο μεγάλη συνέντευξη, αλλά πιστεύω ότι τα κυριότερα σημεία της κουβέντας αυτής, αξίζει να τα διαβάσετε, γιατί για μένα όπως και για πολλούς τα είκοσι πέντε χρόνια παρουσίας της στο ελληνικό τραγούδι, όχι μόνο την έχουν καθιερώσει ως ερμηνεύτρια, αλλά της δίνουν και εξέχουσα θέση.

Ελένη καλησπέρα, είσαι μία ερμηνεύτρια πολύπειρη, έχεις συνεργαστεί με μεγάλους Έλληνες συνθέτες, παλαιότερους και νεότερους. Πες μας τι θυμάσαι από όλες αυτές τις συνεργασίες; Πως φθάνεις στο «Τα ρί ρα» που είναι η πιο πρόσφατη δισκογραφική σου δουλειά;  Μια προσωπική κατάθεση βέβαια το «Τα ρί ρα», με δικές σου συνθέσεις  σε στίχους που σου δίνουν φίλοι σου.
Ελένη Τσαλιγοπούλου
: Καλησπέρα. Από την Νάουσα όπου έχω γεννηθεί, το 1984 πηγαίνω στην  Θες/νικη όπου εκεί ξεκινάω να τραγουδάω, εκεί έκανα και την πρώτη μου δισκογραφική δουλειά « Σώπα και άκουσε » με τον Γιώργο Ζήκα. Το 1987  κατεβαίνω στην Αθήνα, όπου εκεί  μου δίνεται η δυνατότητα να συνεργαστώ και κυρίως να γνωρίσω πολύ σημαντικά πρόσωπα της μουσικής. Συγχρόνως με τη δισκογραφία δηλαδή, γνώρισα πολλούς ανθρώπους σημαντικούς για εκείνη την εποχή, όπως το Μάνο Χατζιδάκι, το Σταύρο Ξαρχάκο, το Μίκη Θεοδωράκη, τους συνθέτες, το Θάνο Μικρούτσικο και βεβαίως το Γιώργο Νταλάρα, ο οποίος με πήρε μαζί του και κάναμε μία τεράστια περιοδεία που διήρκησε περίπου δέκα χρόνια. Μία συνεργασία δηλαδή δέκα ετών, όπου γυρίσαμε σχεδόν όλο τον πλανήτη, παίζοντας στους Έλληνες του εξωτερικού, στην Αμερική, στην Ευρώπη, στη Λατινική Αμερική και πάει λέγοντας. Η αρχή εκείνης της εμπειρίας ήταν αρκετά δύσκολη θα έλεγα γιατί το ταλέντο μου ήταν πολύ πάνω από τη ζωή μου. Ήμουν ένα κορίτσι από την επαρχία, που όλο αυτό μου φάνηκε πολύ μεγαλεπίβολο, πολύ μεγάλο και πολύ διαφορετικό από όλα αυτά που είχα συνηθίσει στη Θεσσαλονίκη, τραγουδώντας σε μικρούς χώρους. Όλο αυτό όμως βέβαια, ήταν ένα τρομακτικό σχολείο, να μπορώ να καταλάβω τέλος πάντων ότι το να τραγουδάω είναι μία τεράστια ευθύνη, δεν είναι απλά μόνο ένας τρόπος έκφρασης –γιατί κυρίως έτσι ξεκίνησε- και πολλή αγάπη. Στη διάρκεια λοιπόν όλων αυτών των ετών και γνωρίζοντας όλους αυτούς τους ανθρώπους και μπαίνοντας για τα καλά πια μέσα στη μουσική, ο στόχος μου ήταν να είμαι κοντά στη μουσική για να μπορέσω να αφήσω κι εγώ ένα λιθαράκι σ΄ αυτό, δηλαδή στην εξέλιξη της μουσικής. Τα χρόνια στις δεκαετίες του ΄80, ΄90 και 2000 από μία μεριά βεβαίως ήταν στην εποχή που ήταν εύφορη και γίνονταν πολλά πράγματα, αλλά ήταν και μία εποχή που συγχρόνως, περνώντας όλα αυτά τα χρόνια  βρήκα πολύ προχειρότητα, πάρα πολλούς κακούς λόγους, γνώρισα δηλαδή και ανθρώπους που δεν έπρεπε να κάνουν αυτή τη δουλειά. Υπήρχε μία προχειρότητα γενικότερα, γι΄αυτό φθάσαμε τώρα και σ΄αυτή την εποχή που δεν υπάρχει δισκογραφία. Πολύ σύντομα ανακάλυψα ότι εδώ κάτι δεν πάει καλά, δηλαδή ότι όλο το τραγούδι έχει να κάνει μόνο με τη διασκέδαση, ότι δηλαδή εξελίσσεται το λαϊκό τραγούδι με έναν τρόπο που εμένα με πληγώνει, γιατί εγώ αγαπώ το λαϊκό τραγούδι, αλλά βλέπω ότι όλοι εμείς οι καλλιτέχνες χορεύουμε στο ρυθμό του κοινού. Το καταλαβαίνω πολύ γρήγορα, προσπαθώ να κάνω κάποιες κινήσεις και ευτυχώς τραγουδάω ένα πάρα πολύ σημαντικό ρεπερτόριο. Του Ανδρέου, του Λειβαδά, του Πορτοκάλογλου, του Ζούδιαρη, διαμορφώνουμε δηλαδή ένα σκληρό πυρήνα μιας παρέας, όπου με πολύ διάλογο καταφέρνουμε να κάνουμε καλούς δίσκους, καλή δισκογραφία και με ανησυχίες, πάντα με στόχο να κάνουμε κάτι που να είναι διαφορετικό, να μην είναι μέσα σε μία μανιέρα, γιατί για έναν άνθρωπο που είναι μέσα στο τραγούδι, όσο και να πάει καλά και να αγαπιέται αυτός ο τρόπος από τον κόσμο, πάντα υπάρχει μέσα μία αναζήτηση για το πως θα ξεπεράσουμε τον εαυτό μας.
Ταυτόχρονα όλα αυτά τα χρόνια έχω αρχίσει και ακούω πάρα πολλή ξένη μουσική, τώρα έχει μπει για τα καλά στη ζωή μας από το διαδίκτυο. Ακούω πάρα πολύ μουσική, δεν αφήνομαι στον κλειστό πυρήνα δηλαδή της Ελλάδας, να ακούω ακριβώς μόνο αυτά που συμβαίνουν. Τα ακούω βεβαίως κι αυτά γιατί δεν είναι πολλή μεγάλη η αγορά μας, αλλά ανοίγομαι και ακούω πάρα πολλή μουσική που μας έρχεται από την Ευρώπη, κυρίως.

Αυτό σε επηρεάζει φαντάζομαι.
Ε.Τ.: Αυτό με επηρεάζει ναι, και πάρα πολύ. Και έτσι βρέθηκα τελικά να έχω καταρχήν τη διάθεση να γράψω μουσική και να εκφραστώ μέσα από αυτήν. Έτσι κι αλλιώς για τους τραγουδοποιούς, τους συνθέτες, θεωρούσα πάντα ότι είναι τρομακτικό το μεγαλείο να μπορείς να εμπνέεσαι από κάτι και να μπορείς όλο αυτό να το εκφράσεις στο δικό σου κόσμο.

Έτσι γίνεσαι κι εσύ δημιουργός στο «Τα ρι ρα».
Ε.Τ.: Ναι, έτσι με τη βοήθεια του Σπύρου Χατζηκωνσταντίνου, ενός πολύ καλού μουσικού καταφέραμε να κάνουμε ένα δίσκο, με τραγούδια δικά μου, με μουσικές δικές μου και στίχους πολύ σημαντικών τραγουδοποιών, στιχουργών και ποιητών. Όπως ο Ζούδιαρης, ο Πορτοκάλογλου, ο Αλκίνοος Ιωαννίδης, ο Παύλος Παυλίδης, ο Βασιλικός, ο Θοδωρής Γκόνης ο ποιητής και ο Νίκος Μωραΐτης.

Ελένη έχεις ταξιδέψει στο εξωτερικό;
Ε.Τ.: Ναι, πάρα πολύ.

Ποιο το κλίμα στις συναυλίες εκεί και ποια η διαφορά από την Ελλάδα; Ιδιαίτερα από τις μουσικές σκηνές.
Ε.Τ.: Τα πολλά ταξίδια τα έκανα στο τέλος της δεκαετίας του ’80 Αυτό σημαίνει πως τότε οι Έλληνες ήταν ακόμη σχετικά πίσω, δεν ήταν τόσο εύκολο να έχουμε άποψη σε σχέση με αυτό που συνέβαινε τότε στην Ελλάδα.  Οπότε κυρίως το λαϊκό τραγούδι ήταν αυτό που θέλαμε και βεβαίως και το πολιτικό τραγούδι, ακόμη. Θεωρώ ότι το ρεπερτόριο του Νταλάρα εκείνη την εποχή ήταν ακριβώς αυτό που ήθελε ο κόσμος να ακούσει, το λαϊκό, το δημοτικό, αλλά και το έντεχνο. Τα πολύ σημαντικά τραγούδια του Κουγιουμτζή, του Καλδάρα, του Λοΐζου και πάει λέγοντας. Εκεί εγώ ανακαλύπτω ότι έχω μία τρομερή δύναμη στο να ερμηνεύω τα δημοτικά τραγούδια, αλλάζοντάς τα λίγο, φέρνοντάς τα στην εποχή τους. Αυτή η κίνηση, τραγουδώντας δηλαδή  το «Τζιβαέρι» ή «Τα παιδιά της γειτονιά σου» ή «Της Νάουσας το κάστρο», είναι η καταγωγή μου από τη Νάουσα. Όπου εκεί σιγά σιγά άρχισα να καταλαβαίνω ότι μπορώ να το κάνω καλά, να το μεταφράσω δηλαδή σωστά και μέσα σε όλη μου την πορεία βλέπουμε τραγούδια δημοτικά και λαϊκά τα οποία τα ξαναφέρνω και τα δίνω στον κόσμο με έναν πιο φρέσκο τρόπο. Οπότε αυτό σηματοδοτεί με έναν τρόπο την πορεία μου και καταγράφομαι στο ελληνικό κοινό ως η λαϊκή τραγουδίστρια.

Ελένη τι πιστεύεις ότι έχουμε χάσει ως Έλληνες, ως λαός τα τελευταία χρόνια; Τι μας λείπει ως χώρα; Σε σχέση με τις δεκαετίες που προαναφέραμε, με τον τρόπο ζωής μας, σε σχέση με την τωρινή κατάσταση, που σίγουρα είναι σκληρή.
Ε.Τ.: Νομίζω ότι χάσαμε τα αληθινά μας πιστεύω και τα αληθινά μας θέλω. Έχουμε όλα αυτά τα χρόνια εμπλακεί σε μία τάση ζωής, η οποία είναι η ζωή της ευκολίας. Και αυτό νομίζω ότι μας απομάκρυνε από το ουσιαστικό μας ταμπεραμέντο και την ουσιαστική μας κουλτούρα. Δηλαδή είμαστε άνθρωποι πάρα πολύ φιλότιμοι, πάρα πολύ πείσμονες, πάρα πολύ αισιόδοξοι και αντί να χρησιμοποιήσουμε τα ωραία μας αυτά εφόδια μπήκαμε σε μία άλλη κατάσταση όπου ζούμε σαν νεόπλουτοι, ας πούμε, η μεγαλύτερη μερίδα τέλος παντων.

Πιστεύεις ότι γίναμε και πιο ατομικιστές, σε σχέση με αυτό που είμαστε;
Ε.Τ.: Βεβαίως. Φτάνουμε σε εγωϊσμό και άρα και ατομικισμό, μακριά δηλαδή από την ουσία της ζωής μας.

Ελένη συνέβησαν ορισμένα έκτροπα πριν λίγες μέρες στις εμφανίσεις του Γιώργου Νταλάρα. Έναν άνθρωπο τον οποίον έζησες, αλλά περισσότερο θα ήθελα αν κι εσύ πραγματικά το θέλεις να μου πεις την άποψή σου, τη θέση σου σχετικά με όλα αυτά που συνέβησαν, τα οποία βέβαια δε δοξάζουν τον πολιτισμό και τη δημοκρατία μας, αλλά και την άποψή σου ως καλλιτέχνης πλέον του χώρου γι΄αυτά που συνέβησαν.
Ε.Τ.: Κοιτάξτε. Ο Γιώργος Νταλάρας είναι ένας σταρ εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Αυτό σημαίνει ότι έτσι κι αλλιώς είναι στο μάτι του κυκλώνα. Επίσης είναι ένας άνθρωπος, ο οποίος είναι  και  πολιτικό πρόσωπο, όλα αυτά τα χρόνια, σχεδόν από τη στιγμή που ξεκίνησε να τραγουδάει, με όλα αυτά τα υπέροχα τραγούδια του Λοΐζου και όχι μόνο, του Θεοδωράκη και πάει λέγοντας. Οπότε όλες αυτές οι αλλαγές που συμβαίνουν, βρίσκουν έναν καλλιτέχνη σχετικά μπερδεμένο, μάλιστα έναν τόσο αγαπητό καλλιτέχνη που βεβαίως τα τελευταία χρόνια  είναι διφορούμενη η αγάπη του κόσμου. Από τη μια μεριά τον αγαπάει πολύ, αλλά από την άλλη μεριά πάρα πολύ εύκολα μπορεί και τον κρίνει και τον κριτικάρει και τον θάβει και όλο αυτό το πράγμα. Από τη μια πλευρά μπορώ να πω ότι καταλαβαίνω την οργή κάποιων ανθρώπων, αλλά από την άλλη μεριά δεν καταλαβαίνω με τίποτε όλη αυτή τη βία, την τόσο έκφυλη, θρασύτατη βία. Να πετάξει κάποιος κάτι σε έναν τραγουδιστή, που πάει να κάνει κάτι, χωρίς να το καρπωθεί οικονομικά. Το θεωρώ μεγάλη ασέβεια απέναντι σε έναν άνθρωπο που έχει δώσει τουλάχιστον όλη του τη ζωή στη μουσική και μάλιστα στη μουσική που πανηγύρισε για πολλά χρόνια όλος αυτός ο κόσμος.

Ένας καλλιτέχνης όπως ο Γιώργος Νταλάρας, ο οποίος έχει βγει πολλές φορές εκτός Ελλάδας, έχει κάνει συναυλίες, έχει έρθει κοντά στον κόσμο.
Ε.Τ.: Μα δύο γενιές μεγάλωσαν με τα τραγούδια του Γιώργου Νταλάρα. Και επίσης θεωρώ ότι μερικές φορές δεν πρέπει να μας νοιάζει τι ακριβώς είναι ο κάθε καλλιτέχνης, γιατί ξέρουμε πολύ σημαντικούς καλλιτέχνες που η προσωπικότητά τους δεν ταίριαζε με το μεγαλείο της τέχνης τους. Αυτό που κρίνουμε έχει να κάνει με την τέχνη που παράγει και όχι με το χαρακτήρα, γιατί μπορώ να σας πω ότι γνωρίζω πάρα πολύ κόσμο μέσα σ΄αυτή τη δουλειά, όλοι οι άνθρωποι είναι  πολύ περίεργοι. Κι εγώ. Νομίζω όλοι οι άνθρωποι που ασχολούνται με μία εμμονή, γιατί η εμμονή από μία μεριά είναι καλή, από την άλλη δεν είναι καλό πράγμα, οι εμμονές μας κάνουν να χάνουμε ένα κομμάτι της αληθινής ζωής. Οπότε γνωρίζοντας όλο αυτό τον κόσμο ξέρω ότι όλοι μας έχουμε κι από ένα θέμα να λύσουμε, ένα θέμα άλυτο εδώ και χρόνια. Οπότε σίγουρα  δε μπορώ να πάρω θέση για το χαρακτήρα κανενός ανθρώπου, κανενός τουλάχιστον καλλιτέχνη γιατί γι’ αυτό μιλάμε αυτή τη στιγμή. Απαράδεκτο γενικά ότι συνέβει.

Ελένη έχεις ξεκινήσει ζωντανές εμφανίσεις στην «Αυλαία». Πες μου λίγο για το σχήμα, τους ανθρώπους που συμμετέχουν και το ρεπερτόριο που διάλεξες.
Ε.Τ.: Αυτή η περιοδεία ξεκίνησε από το καλοκαίρι, δε σταματήσαμε καθόλου. Δηλαδή, μετά από την έκδοση του δίσκου, τέσσερα άτομα, μία πολύ καλή παρέα, με πολύ σπουδαίους μουσικούς, δηλαδή το Σπύρο Χατζηκωνσταντίνου βεβαίως, το Βαγγέλη Καλαμάρα, τον Αριστείδη Χατζησταύρου και τον Χάρη Καλάρη, μπαίνουμε μέσα στα βαθιά και κάνουμε μία τεράστια περιοδεία σε όλη την Ελλάδα. Απλά περνάμε και από την Αθήνα. Δηλαδή, η φετινή χρονιά κυρίως είναι μία πολύ μεγάλη περιοδεία σε όλη την Ελλάδα, όπου υπάρχει τουλάχιστον ένα χώρος καλός που να μπορεί να γίνει η παράσταση. Αυτό είναι πάρα πολλά χρόνια που θέλω να το κάνω χειμώνα, γιατί το καλοκαίρι συνήθως είμαστε στο δρόμο, σε περιοδείες κλπ, αλλά αυτή η μεγάλη περιοδεία και μέσα σε αυτή τη μεγάλη κρίση που λέμε πως περνάμε και βεβαίως την περνάμε, μου απέδειξε ότι ο κόσμος πάντα χρησιμοποιεί τη μουσική για να μπορέσει να γίνει καλύτερα, να συνεχίσει να ελπίζει και να ονειρεύεται μέσα από τη μουσική. Ο κόσμος πάντα χρησιμοποιεί και εκμεταλλεύεται με την καλή έννοια και πάντα με την καρδιά του τη μουσική. Ήταν πολύ μεγάλη έκπληξη για μένα.

Το ρεπερτόριο που έχεις διαλέξει έχει να κάνει φαντάζομαι ως επί το πλείστον με δικά σου τραγούδια. Διαλέγεις και κάποια άλλα τραγούδια;
Ε.Τ.: Το φάσμα είναι πολύ μεγάλο. Δηλαδή εκτός από τα τραγουδια που έχει αγαπήσει ο κόσμος, τα δικά μου, είναι σίγουρα μέσα κάποια τραγούδια από το «Τα ρι ρα» κι επίσης είναι όλα αυτά που έχω αγαπήσει, η παράδοση, το λαϊκό τραγούδι.

Ποιες ημερομηνίες ακόμη θα εμφανίζεσαι στην «Αυλαία» Ελένη;
Ε.Τ.: Στην Αθήνα εμφανιζόμαστε κάθε Σάββατο για όλο το Μάρτιο. Αλλά συγχρόνως, βρισκόμαστε και αλλού π.χ. στη Θεσσαλονίκη, στις Σέρρες. Γενικά, η περιοδεία δεν σταματάει. Είμαστε με μία βαλίτσα στο χέρι και με πάρα πολλή όρεξη και πάθος γι΄αυτό που κάνουμε.

Το λέω συνέχεια στις εκπομπές, ότι η επαφή του καλλιτέχνη με τον κόσμο, με το ακροατήριό του, όταν υπάρχει έντονα στα ζωντανά προγράμματα, είναι ότι καλύτερο.
Ε.Τ.: Η πιο ουσιαστική επαφή είναι η ζωντανή παράσταση. Και βέβαια, αυτό που είδα εγώ όλο αυτό το χρόνο είναι ότι επειδή έχουμε χαμηλό εισιτήριο λόγω της κατάστασης βεβαίως, αποδεικνύεται ότι όταν το τραγούδι δεν είναι πολυτέλεια, ο κόσμος είναι εκεί.

Αυτό το ταξίδι που προαναφέραμε Ελένη, με τις ζωντανές εμφανίσεις, γίνεται κάθε χρόνο, τουλάχιστον όσο σε παρακολουθώ, δε θυμάμαι να έχεις σταματήσει κάποια περίοδο. Πιστεύεις ότι τώρα είναι ακόμη πιο δύσκολα ο κόσμος να διαθέσει χρήματα για διασκέδαση;
Ε.Τ.: Εννοείται, αλλά απλά όταν το εισιτήριο είναι φθηνό πια, ο κόσμος αν θέλει να ακούσει κάτι θα το κάνει. Κι αυτό νομίζω ότι είναι το πιο σημαντικό, γιατί για πολλά χρόνια λόγω της κατάστασης της κοινωνίας, του νεοπλουτισμού γενικότερα, όλοι κοιτάγανε πως θα βγάλουν περισσότερα φράγκα. Έφτασε και σε μία κατάσταση, όχι μόνο στην τέχνη της μουσικής, γιατί η Ελλάδα είναι μια χώρα που η μουσική πάντα ρέει, καθημερινά. Αυτό δεν το βλέπουμε σε άλλα κράτη. Αυτό νομίζω έτσι κι αλλιώς μας έβαλε σε ένα τρόπο ζωής που είμαστε πιο πολύ εκτεθειμένοι και πιο πολύ αναλώσιμοι βεβαίως. Αυτό σημαίνει ότι χρειαζόμαστε νέες προτάσεις. Χρειαζόμαστε νέες προτάσεις που να ακολουθήσει το κοινό εμάς πια, γιατί τα έχουμε δει όλα. Είναι που πρέπει να κάνουμε τις σπουδαίες καταθέσεις, πια, της τέχνης μας.

Υπάρχουν νέα ταλέντα στν Ελλάδα; Τυγχάνουν βοήθειας από τους παλιότερους και από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης για να προβάλλουν τη δουλειά τους; Ποια είναι η γνώμη σου;
Ε.Τ.: Είναι πάρα πολύ δύσκολη εποχή γιατί δεν υπάρχει πια η δισκογραφία. Οι δισκογραφικές κλείνουν η μία μετά την άλλη, τα πράγματα είναι πάρα πολύ δυσάρεστα, ο κόσμος πια με το διαδίκτυο δεν αγοράζει cd γιατί βεβαίως είναι και πάρα πολύ ακριβά. Ή αν θέλετε έχει χάσει την πίστη του γιατί εδώ και πολλά χρόνια γίνονταν δισκογραφίες που μέσα άκουγες μισό τραγούδι, ένα τραγούδι και μετά από έξι μήνες τέλειωνε αυτό το τραγούδι. Μετά, ας μην ξεχνάμε ότι και σε όλα τα media ένα τραγούδι το οποίο αρχίζει να αρέσει το καίνε πια, δηλαδή το ακούμε τόσες πολλές φορές ένα τραγούδι που είναι χιτ, που το βαριόμαστε, μετά δε χρειάζεται να το αγοράσουμε.

Κάποτε όμως επειδή έτυχε να συζητήσω με κάποιους υπεύθυνους μεγάλων εταιριών, ήταν τέτοια  η πολιτική των εταιριών για να προβάλλουν 2, 3 τραγούδια κατά κόρον στο ραδιόφωνο και γενικά, ώστε να γίνουν τα χιτ από τον κάθε δίσκο, αυτό πιστεύω ότι οδήγησε σε αυτό που πολύ καλά μας είπες.
Ε.Τ.: Αυτό όμως που δεν πρέπει να ξεχνάμε είναι ότι ουσιαστικά ήταν η εξέλιξη της δισκογραφίας αυτή. Μπορεί να έγιναν κάποια λάθη, αλλά η γενική κατεύθυνση της δισκογραφίας, όταν δηλαδή ξαφνικά γίνεται το cd, αρχίζει πια μία τρομακτική ανάλωση και οι εταιρίες βρίσκονται με εκατομμύρια στα χέρια τους και βεβαίως δε λένε όχι ποτέ. Χάσαμε πια τον έλεγχο και γι΄αυτό άλλαξε και το προϊόν.

Ποια είναι η γνώμη σου για το ίντερνετ; Βοηθάει ή απλά θεωρείς ότι είναι μία μόδα;
Ε.Τ.: Θεωρώ ότι κάπου θα βγει. Όπως όλα τα πράγματα. Ότι είναι το επόμενο βήμα το διαδίκτυο. Γιατί κάποια πράγματα είναι πολύ σοβαρά. Τώρα μέσα σε όλα αυτά γίνονται πάντα και υπερβολές. Νομίζω ότι αυτή τη στιγμή διανύουμε ακριβώς αυτό, την υπερβολή. Αλλά η ουσία της τέχνης και της μουσικής δε νομίζω ότι θα πάψει ποτέ. Απλά θα πρέπει οι ίδιες οι εποχές να οργανώσουν ανθρώπους που τους αφορά ουσιαστικά η τέχνη.

Εσύ ως καλλιτέχνης, έχεις προσωπική σελίδα στο διαδίκτυο, χρησιμοποιείς κάποιο από τα κοινωνικά μέσα δικτύωσης που υπάρχουν, Facebook, κτλ.;
Ε.Τ.: Βέβαια. Facebook δε γίνεται να μην έχω. Το official, όπου ο κόσμος μπορεί να μάθει πάρα πολλά στοιχεία για όλη την πορεία μου. Είναι ένα πολύ σημαντικό μέσο. Το θέμα είναι ότι εδώ είναι το καλό κομμάτι, αν θέλετε. Το κακό κομμάτι είναι η υπερβολή, όπως λέμε, και το ότι ο κόσμος μερικές φορές χάνει το στόχο του, δηλαδή έχει τόσες πολλές πληροφορίες, όπου ξεχνάει την προηγούμενη σκέψη του. Αυτό είναι το κακό που δημιουργείται στο διαδίκτυο. Ειδικά τώρα από τους νεότερους, τα νεότερα παιδιά, γιατί τα παιδιά  από πέντε χρονών έχουν λάπ τοπ. Πρέπει να ξέρουν τελικά τι είναι η πληροφορία και πως χρησιμοποιείς αυτή την πληροφορία.

Απλά πιστεύω πως σε μικρότερες ηλικίες πρέπει να υπάρχει έλεγχος από τους γονείς, κάποιες συγκεκριμένες ώρες κι αυτό το λέω γιατί κι εγώ γονέας είμαι και έχω δυο παιδιά που διψάνε κάθε φορά να πιάσουν έναν υπολογιστή στα χέρια τους, για να παίξουν έστω κάποια παιχνίδια, αθώα μεν, αλλά δεν τους αφήνω αρκετή ώρα για να μην εθιστούν.
Ε.Τ.: Βεβαίως. Να σας πω κάτι. Τώρα τα παιδιά, αυτά που θα γεννηθούν από δω και πέρα, έχουν μια ελπίδα, γιατί οι γονείς έχουν καταλάβει το κακό που μπορεί να κάνει το διαδίκτυο, αλλά τα παιδιά που είναι ήδη τώρα στα δεκαοκτώ – είκοσι,  έχει γίνει το κακό. Γιατί και οι γονείς, ως νέοι είχαν το λαπτοπ. Παρόλα αυτά προτιμώ το διαδίκτυο από την τηλεόραση, με όλα αυτά που βλέπουμε και συμβαίνουν.

Ακριβώς. Μία τηλεόραση κατευθυνόμενη και πολύ κουραστική που εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων δεν έχει να προσφέρει κάτι.
Ε.Τ.: Ακριβώς.

Ελένη Τσαλιγοπούλου, παρακολουθείς ραδιόφωνο όταν έχεις ελεύθερο χρόνο ή έχει καταντήσει και το ραδιόφωνο βαρετό με τα playlists;
Ε.Τ.: Πολύ βαρετό. Και πολύ λυπάμαι γιατί για εμένα ήταν μία όαση το καλό ραδιόφωνο. Αλλά τώρα πια δεν ακούω καθόλου και ειδικά ελληνικό ραδιόφωνο με κουράζει πάρα πολύ. Συνέχεια τα ίδια και τα ίδια, χωρίς κάποια πρωτότυπη κίνηση, κάτι να ξεχωρίζει. Τώρα είμαστε και στην εποχή του playlist οπότε ακούμε μονάχα αυτά που προτείνουν οι εταιρίες.

Με το ιντερνετικό ραδιόφωνο πιστεύεις ότι θα υπάρχει κάποια εξέλιξη;
Ε.Τ.: Βεβαίως. Μα, υπάρχει εξέλιξη στο ιντερνετικό ραδιόφωνο. Βεβαίως, το πιστεύω αυτό. Γιατί εκεί πέρα είναι ένα άλλο, καινούργιο τοπίο πια, όλο αυτό, οπότε υπάρχει το ενδιαφέρον του κόσμου. Δε θέλω να πω αν είναι καλύτερο ή χειρότερο, πάντως σίγουρα είναι εξελίξιμο.

Ελένη είναι πρόσφατη η δισκογραφική δουλειά που έχεις κάνει. Αλλά επειδή ξέρω ότι είσαι ανήσυχος άνθρωπος, θέλω να σε ρωτήσω αν ετοιμάζεις κάτι καινούργιο δισκογραφικά ή κάποια συμμετοχή στο εγγύς μέλλον.
Ε.Τ.: Προσπαθώ να κάνω και το δεύτερο cd , τη δεύτερη προσπάθειά μου να γράψω μουσικές. Είναι αρκετά δύσκολο γιατί στην προηγούμενη δουλειά, το «Τα ρι ρα» τα λόγια τα έγραψαν τα παιδιά πάνω στις ήδη δικές μου μελωδίες. Αυτό το έκανε δύσκολο. Αυτή τη φορά θα προσπαθήσω να μελοποιήσω, να πάρω στίχους δηλαδή από τους στιχουργούς και να γράψω τις μελωδίες από πάνω. Όλος ο χρόνος που περνάει μου δίνει περισσότερη εμπειρία και βεβαίως και κουράγιο, γιατί δεν είμαι συνθέτης, δεν αποκαλώ τον εαυτό μου συνθέτη, απλά θεωρώ ότι έχω ένα μουσικό κόσμο με μία φοβερή επιρροή πια μέσα σε όλα αυτά τα χρόνια, από πολλές μουσικές έτσι κι αλλιώς και κυρίως την παράδοση. Δηλαδή αν ακούσετε το «Τα ρι ρα» υπάρχουν μέσα τέσσερα τραγούδια τα οποία μιλάνε για τα δικά μου Βαλκάνια.

Να σε ρωτήσω τώρα λοιπόν για το «Τα ρι ρα». Όταν άρχισες να σκαρώνεις τις πρώτες συνθέσεις, φαντάζομαι είχες συζητήσεις με τους φίλους σου που προαναφέραμε.
Ε.Τ.: Όχι, τελείως ανάποδα! Ξεκίνησε όλο ως παιχνίδι. Γράφοντας κάποιες μελωδίες στην κιθάρα, έτσι κι αλλιώς εγώ δεν ξέρω να παίζω πολύ καλή κιθάρα. Αλλά ξεκίνησε πια σαν ανάγκη ενός παιχνιδιού. Ο Σπύρος με βοήθησε στο να ταξινομήσω τις σκέψεις μου, ηχογραφούσαμε τις ιδέες μου, εναρμόνιζε ο Σπύρος, οπότε όλο αυτό το παιχνίδι σιγά σιγά απέκτησε ενδιαφέρον. Ο Γιώργος Ανδρέου είπε το τελικό οκ, ότι είναι καλό όλο αυτό και μπράβο και να συνεχίσω να το κάνω.

Ο Γιώργος Ανδρέου έκανε την παραγωγή;
Ε.Τ.: Ο Γιώργος βοήθησε πάρα πολύ στην παραγωγή βεβαίως, αλλά κυρίως είναι του Σπύρου Χατζηκωνσταντίνου και του Ορέστη Φαληρέα, από τους Imam Baildi. Ήταν ένα δικό μου επίτευμα, ας πούμε.

Ένιωθες ότι έφτασε η στιγμή να βγάλεις κάποια προσωπικά σου συναισθήματα, βιώματα;
Ε.Τ.: Ακριβώς. Ασχολούμενη πια όλο αυτό το διάστημα, ενώ ξεκίνησε ως παιχνίδι, μετά στη διάρκεια έγινε  πολύ σημαντικό. Πια και με τους μουσικούς που παίξαμε μέσα σ΄αυτό το δίσκο, όλες αυτές οι περιπλανήσεις μέσα από τις κουβέντες, μέσα από τις μουσικές που ακούγαμε συγχρόνως, γιατί όλο αυτό είναι επιρροή σίγουρα. Είναι από όλα αυτά τα πράγματα που έχω αγαπήσει και εγώ και ο Σπύρος Χατζηκωνσταντίνου όλα αυτά τα χρόνια. Το να μπορέσει να γίνει αυτό, να έχει έναν ήχο, ένα στυλ, έκανε αυτό το παιχνίδι ακόμη πιο ενδιαφέρον. Και στο live είναι το πιο πολύ ενδιαφέρον γιατί όλο αυτό βγαίνει με έναν πολύ διαφορετικό τρόπο.

Και πιο καινούργιο. Πάντα πιστεύω ότι στο live δίνουν οι περισσότεροι καλλιτέχνες κάτι διαφορετικό από τη studio εκτέλεση, το εμπλουτίζουν περισσότερο.
Ε.Τ.: Όχι νομίζω ότι εμπλουτίζεται απλά και μόνο από την παρουσία του κόσμου. Δηλαδή η επικοινωνία μέσα από τη μουσική είναι το πιο σημαντικό γεγονός. Δισκογραφούμε βέβαια για να μπορεί ο κόσμος να ξέρει κάποια τραγούδια, να μπορούμε να κάνουμε παρέα. Αλλά η επικοινωνία με τη μουσική είναι το πιο σημαντικό. Όλα αυτά που νιώθουμε όταν ακούμε μουσική.

Ελένη Τσαλιγοπούλου, καταρχάς θέλω να σε ευχαριστήσω για τον πολύτιμο χρόνο που διέθεσες σήμερα. Θα ήθελα να σε ρωτήσω κάτι τελευταίο. Υπάρχει κάτι μέχρι τώρα στη ζωή σου που δεν έχεις γευτεί; Έχεις επιτυχίες, έχεις καταξιωθεί. Σου λείπει κάτι;
Ε.Τ.: Νομίζω ότι σε όλους λείπει κάτι, και γι΄αυτό θέλουμε να συνεχίζουμε και να εξελισσόμαστε. Δεν είμαι όμως αχάριστη. Νομίζω η μεγαλύτερη χαρά ήταν το ότι ασχολήθηκα με το τραγούδι και όλος αυτός ο κόσμος μου δίνει σίγουρα τα περισσότερα καλά. Πολλή αγάπη από τον κόσμο, ο δικός μου τρόπος έκφρασης είναι πολύ σημαντικό στοιχείο για να ωριμάζω, να μεγαλώνω καλά, να εξελίσσομαι σαν άνθρωπος. Αλλά ακόμη υπάρχουν πολλά όνειρα, υπάρχουν πράγματα που βλέπω και θέλω να τα διορθώσω. Αυτή είναι η ζωή. Έτσι είναι η ζωή. Ποτέ δεν είμαστε ευχαριστημένοι 100% γιατί εκεί αρχίζει και η αντίστροφη μέτρηση. Να υπάρχει ένα όνειρο μπροστά, ένα όνειρο. Σας ευχαριστώ και εγώ.

 


Ελένη Τσαλιγοπούλου | Facebook Official

 Ελένη Τσαλιγοπούλου | Official Website

 

 

Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΕ ΑΛΛΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Δεν έχει τοίχους η χαρά δεν έχει χώρισμα η αγάπη.
Γιάννης Ρίτσος

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

19/9/1949 Έφυγε από τη ζωή ο συνθέτης κλασικής μουσικής Νίκος Σκαλκώτας
19/9/1969 Γεννήθηκε ο τραγουδοποιός Αλκίνοος Ιωαννίδης
20/9/1971 Πέθανε στην Αθήνα ο νομπελίστας ποιητής Γεώργιος Σεφέρης (Γεώργιος Σεφεριάδης)

ΤΥΧΑΙΑ TAGS