110 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
16.09.2019
Ορφέας | Main Feed

Συνεντεύξεις

Τάσος Π. Καραντής

«Στην απέναντι πλευρά» λέγεται ο νέος δίσκος της Ραλλίας (Χρηστίδου), κι είναι η πλευρά που ήθελε να είναι από την αρχή, όπως μου είπε η ίδια. Γι’ αυτήν την πλευρά της συναντηθήκαμε και τα είπαμε από κοντά, αλλά, δεν θα μπορούσαμε, να παραλείψουμε την μουσική εκκίνησή της, το «fame story», τις μουσικές συνεργασίες της, την ελληνική δισκογραφία και την έλλειψη οράματος στην ελληνική μουσική βιομηχανία. Μιλήσαμε ακόμα για την ικανοποίηση που προσφέρουν τα live, ειδικά σ’ έναν καλλιτέχνη, όπως η Ραλλία, που τον χαρακτηρίζει η αρτιότητα και το ναι της είναι ναι και το όχι της, όχι. Για την κρίση, προτείνει να ξαναβρούμε την αλληλεγγύη, ειδικά οι νέοι άνθρωποι, που αποτελεί το πιο δυνατό όπλο συσπείρωσης κι αντίστασης. Η Ραλλία, στην απέναντι πλευρά λοιπόν, με την κιθάρα της και τις μουσικές της, «για να μην βαριέμαι εμένα», όπως μου είπε. Γι’ αυτό, ακριβώς, κι εμείς, κι όλο, το, πολυπληθές, κοινό της, δεν βαριόμαστε εκείνη.

Ραλλία, από μικρή, στη μουσική και στην καλλιτεχνία γενικότερα, με σπουδές, και συμμετοχές σε χορωδίες και συγκροτήματα. Το ρωτάω πάντα, στον κάθε καλλιτέχνη, πότε και πως βγαίνει αυτή η κλίση από μέσα σου και σε ποια ηλικία το συνειδητοποίησες, ότι ίσως να σου γίνει κι επάγγελμα;
Ραλλία
: Στα εφτά μου με έγραψε η γιαγιά μου η Ραλλία στο ωδείο. Γεννήθηκα και μεγάλωσα στο Νέο Ηράκλειο. Ο παππούς μου έπαιζε κιθάρα και τραγουδούσε. Ήθελα πολύ να μάθω κιθάρα λοιπόν. Είχα πολύ καλό αυτί από πιτσιρίκα. Δε διάβαζα καθόλου όμως και άλλαξα πάρα πολλούς δασκάλους μέχρι να βρω τον κατάλληλο δάσκαλο, να με μάθει να αγαπάω την διδασκαλία και να μελετάω. Έπρεπε αυτό που έκανα να ήταν ολοκληρωμένο. Και φυσικά ήταν αίτημα της γιαγιάς μου να τελειώσω τις σπουδές, μιας και ήταν δικό της παράπονο που δεν είχε μάθει ποτέ. Και εκείνη μου πλήρωσε τα πρώτα μου μαθήματα. Το να ασχοληθώ επαγγελματικά με την μουσική  δεν ήταν ποτέ στόχος μου. Ήταν μακρινό όνειρο για μένα. Ήταν πάρα πολύ πίσω στο μυαλό μου. Ασχολιόμουν πάντα με την μουσική. Με ερασιτεχνικά γκρουπάκια και με διαδικασίες πολιτιστικού περιεχομένου. Είτε μέσα από το σχολείο, γιατί πήγαινα στο Αρσάκειο, είτε μέσα από τον δήμο Νέου Ηρακλείου. Σπούδαζα και ταυτόχρονα κιθάρα, γιατί μου άρεσε. Αλλά δεν το είχα άμεσο στόχο, ότι, όταν θα μεγαλώσω θα γίνω τραγουδίστρια. Ήταν η συμμετοχή μου στο <<fame story>>,  που από εκεί μπήκα τελικά στη δουλειά. Δηλαδή έγινε τυχαία. Εγώ από τα 18 μου δούλευα σε ένα λογιστήριο. Είχα τελειώσει φοροτεχνικός σε δημόσιο ΙΕΚ για 2 χρόνια, που είχε εντατικά μαθήματα. Και έτσι πήρα το δίπλωμα και άδεια ασκήσεως επαγγέλματος. Μετά, στην επιχείρηση που δούλευα, την  πήρε κάποιος ιδιώτης, και με απέλυσαν, μιας και οι άλλες 3 γυναίκες ήταν παντρεμένες με παιδιά. Έκανα μετά παράλληλα κάποια μαθήματα κιθάρας σε παιδιά. Έτρωγα την αποζημίωση και συνέχισα τις σπουδές σε ανώτερα θεωρητικά που έκανα πέρα από το πτυχίο.

Την εμπειρία σου από το <<fame story>>, με όλα τα αρνητικά που λέγονται για τα μουσικά ριάλιτι - εκ των υστέρων βέβαια, μια κι έκτοτε η πορεία σου ήταν προσεγμένη κι επιτυχημένη - πως θα την εξέφραζες σήμερα;
Ραλλία
: Εγώ το <<fame story>> δεν το είχα παρακολουθήσει. Δεν έβλεπα τηλεόραση μιας και είχα ένα πρόγραμμα τρελό. Τώρα είμαι 32. Εκείνη η περίοδος που ήμουν 20-22 ήταν τρελή. Είπα της μητέρας μου δεν υπάρχει περίπτωση να στείλω βιογραφικό εκεί. Και μου λέει: - Αφού δεν ασχολείσαι πραγματικά με αυτό, δεν το παρατάς εντελώς; Και της απάντησα: - Ότι αφού είναι αυτό το πρόβλημα σου, εγώ θα το στείλω το βιογραφικό.

Θα πρότεινες κάτι ανάλογο σε ένα παιδί;
Ραλλία: Αν ήταν τώρα το 2004 θα έλεγα σε κάποιο παιδί να πάει. Γιατί σε μένα, με το χαρακτήρα που έχω, λειτούργησε θετικά. Με την άποψη ότι ήμουν πολύ συγκεκριμένη στο στόχο μου. Το να ασχοληθώ με την δουλειά αυτή εννοώ. Δεν παρέκλινα καθόλου, γιατί δεν μου άρεσε να κοιτάω ούτε δεξιά ούτε αριστερά. Και μου βγήκε σε καλό. Στην πορεία ενός ανθρώπου σαφώς υπάρχουν θετικά κι αρνητικά. Το θέμα είναι να μπορέσεις, με τον χρόνο, να αποδείξεις κάποια πράγματα. Μόνο ο χρόνος θα δείξει. Ούτε εγώ είμαι αυτή που θα κρίνω. Αν όμως ήταν τώρα το 2012, θα έλεγα σε καμία περίπτωση. Από την άποψη ότι πλέον έχει γίνει τόσο δύσκολος ο χώρος. Ήδη τα τέσσερα τελευταία χρόνια υπάρχουν πάρα πολλές δυσκολίες. Και ιδίως την τελευταία διετία, η κατάσταση είναι πάρα πολύ δύσκολη. Γιατί δεν υπάρχει η ελληνική μουσική βιομηχανία, και το σημαντικότερο είναι ότι δεν υπάρχει όραμα. Πας ας πούμε σε μια δισκογραφική εταιρία και ένας άνθρωπος οραματίζεται για σένα. Κάτι.  Ότι θέλω για παράδειγμα να δω τον Γιώργο εκεί και ότι κάνει ο Γιώργος από μόνος του, τον βοηθάμε όλοι. Και υπάρχει γενικά μια πολυπλοκότητα σε αυτές τις καταστάσεις. Όπου, ακόμα και τώρα, δεν ξέρω ποιο είναι το σωστό. Υπάρχει και υπερκορεσμός. Και δεν γίνεται, βάση του πληθυσμού, να είμαστε τόσοι πολλοί που κάνουμε αυτή την δουλειά. Δεν γίνεται, ας πούμε, όλα τα ελληνόπουλα, όλοι οι Έλληνες, να θέλουν να σπουδάσουν. Δηλαδή θα πρέπει να υπάρχουν και κάποιοι άνθρωποι που να κάνουν χειρονακτικές εργασίες.

Από το 2005, περίπου, ως τις μέρες μας, οι live συνεργασίες σου είναι μία και μία, Κότσιρας, Φάμελλος, Ασλανίδου, Δάντης, Τσαλιγοπούλου, Λιδάκης,<< στο σχήμα στην Ακτή Πειραιώς>>  (Βασίλης Παπακωνσταντίνου, Μπουλάς, Ζουγανέλης, Λ. Παπαδόπουλος), κ.ά., θα στεκόσουν κάπου; Κάτι θα ξεχώριζες; Για κάποιους θα ήσουν σήμερα διστακτική;
Ραλλία
: Πάντοτε διαλέγω τα καλύτερα και πάντοτε κρατάω τα καλύτερα. Πάντοτε παίρνω από κάποιον κάτι. Τα θετικά κάποιου ανθρώπου, και τα βάζω στον εαυτό μου, όπως ταιριάζουν σε μένα. Έμαθα πάρα πολλά πράγματα απ’ όλους. Από τον καθένα ξεχωριστά κάτι. Η καλύτερή μου καλοκαιρινή περιοδεία , νομίζω το καλοκαίρι του 2006, ήταν με την Τσαλιγοπούλου και την Ανδριάνα Μπάμπαλη. Το καλύτερο, σχετικά με το πόσο δύσκολες είναι οι γυναίκες στις συνεργασίες. Η  Ελένη Τσαλιγοπούλου με αντιμετώπισε με πολύ αγάπη. Η Ελένη είναι φοβερή επαγγελματίας. Και μου αρέσει πάρα πολύ η τελευταία της δουλειά. Και του Γιάννη (Κότσιρα).

Τώρα να περιμένουμε περισσότερες σόλο εμφανίσεις, σε μουσικές σκηνές, κλαμπ, και συναυλίες; Ή είσαι υπέρ των συνεργασιών και με ποιο κριτήριο;
Ραλλία: Με το χέρι στην καρδιά είμαι υπέρ των συνεργασιών. Και το λέω αυτό γιατί γενικά είμαι άνθρωπος της ομάδας. Μου αρέσει πολύ να συνεργάζομαι με ανθρώπους. Έτσι όπως έχει γίνει σήμερα το πράγμα είναι πολύ δύσκολο να συνεργαστείς, με την άποψη ότι δεν μπορείς να καλυφθείς οικονομικά. Δηλαδή ένα μαγαζί Χ χωρητικότητας, αν δεν είναι πολύ μεγάλο, δε μπορεί να καλύψει οικονομικά δυο ονόματα, ας πούμε όχι απαραίτητα μεγάλης εμβέλειας. Αλλά και μικρότερης εμβέλειας, και να κρατήσει συνάμα  μικρό εισιτήριο. Γιατί επειδή έχουν αυξηθεί πάρα πολύ τα έξοδα του χώρου με την αύξηση του ΦΠΑ. Αυτό το 23%, καταλαβαίνω ότι τους κάνει να υπολογίζουνε ακόμη και τα 100 και τα 50 ευρώ, που θα μπουν σε ένα μπάτζετ.  Οπότε οι περισσότεροι από εμάς, αναγκαζόμαστε να βγαίνουμε μόνοι μας, και να κάνουμε πράγματα μόνοι μας. Φέτος εγώ έχω κάνει το τριπλάσιο από ότι πέρσι. Αυτό που έκανα στο <<Σταυρό του νότου>>, που ήμασταν 4 άνθρωποι πάνω στη σκηνή. Τρίωρο πρόγραμμα με μια μεγάλη εμβέλεια ρεπερτοριακή. Γιατί μου αρέσει και μένα αυτό. Δεν το κάνω λαϊκό πρόγραμμα διασκεδαστικό, γιατί δεν θέλω απλά να διασκεδάσει ο κόσμος. Και αυτό μου αρέσει, γιατί βρήκα αιτία ύπαρξης. Ο μοναδικός λόγος ίσως που συνεχίζω να κάνω αυτή τη δουλειά, εννοώ τις  live εμφανίσεις. Δεν το κάνω για να ζήσω. Από τα 18 μου δούλευα. Θα είχα αλλάξει λοιπόν δουλειά αν δεν έβρισκα φοβερή ικανοποίηση όταν τελειώνει ας πούμε το πρόγραμμα και βρίσκονται 2-3- 5 -10 άνθρωποι που μου λένε σε ευχαριστούμε πάρα πολύ, που σήμερα περάσαμε υπέροχα. Και τους βλέπω ότι το λένε από την καρδιά τους. Υπάρχει πολύς κόσμος που ξέρει το όνομα μου αλλά δεν με έχει δει live. Πήγα στην περιφέρεια, σε κάποιους χώρους που δεν είχα πάει ποτέ σόλο. Είχα πάει πάντα στο πλαίσιο μιας συνεργασίας. Και μου έλεγαν που ήσουνα τόσα χρόνια; Δηλαδή περάσανε τόσο όμορφα. Και είναι δύσκολο την σημερινή εποχή, που υπάρχει αυτό το τρομερό πρόβλημα. Το βλέπεις στα μάτια του κόσμου, ότι υπάρχει μια κατήφεια φοβερή. Είναι πολύ δύσκολο να τους ανεβάσεις. Νιώθω χρήσιμη δηλαδή από αυτή τη δουλειά.

Συνήθως, δημοσιογράφοι και κοινό, βάζουμε ταμπέλες στους καλλιτέχνες (λαϊκός, έντεχνος, ροκ, ποπ, κτλ), αποδέχεσαι κάποια ως κυρίαρχη σου, ή είσαι μια ερμηνεύτρια που, κάθε φορά, τραγουδάει ότι της λέει το ένστικτό της; Ή και σύμφωνα με την διάθεση της;
Ραλλία
: Τραγουδάω τραγούδια που μου αρέσουν. Και όταν φτιάχνω ένα πρόγραμμα πάντα το φτιάχνω με το ένστικτο του ακροατή. Δηλαδή αν είχα 15-20 ευρώ στην τσέπη μου, και πήγαινα σε ένα μαγαζί, σε ένα χώρο να ακούσω κάποια τραγούδια. Με τι θα περνούσα καλά;  Αυτό είναι το μόνο κριτήριο.

Άρα ψάχνεις να βρεις και το ακροατήριο που ταιριάζει σε σένα.
Ραλλία: Όχι. Είμαι πολύ ικανοποιημένη από την αντίδραση του κόσμου, χωρίς να φανεί ψωνίστικο αυτό. Και αυτό γιατί έχει γίνει μια συλλογική δουλειά και από τους ανθρώπους που έχω μαζί μου. Αλλά έχω φτιάξει ένα πρόγραμμα που δεν ακούγεται σαν αρπαχτή. Έχουμε φτιάξει δηλαδή τα δικά μου κομμάτια  με άλλα που είναι πιο ποπ, ροκ. Είναι δύσκολο να τα παρουσιάσεις αν είναι  4 πάνω στη σκηνή. Οπότε το πρώτο μέρος καθίσαμε και το κάναμε όλο βασικές λούπες, βασικά θέματα και απλά προσθέσαμε  εμείς από πάνω έξτρα. Οπότε ο άλλος βλέπει 4 ανθρώπους πάνω στη σκηνή και νομίζει ότι παίζει ολόκληρη μπάντα. Μετά το υπόλοιπο είναι πιο λαϊκό και είμαστε φουλ καλυμμένοι.

Με το νέο δίσκο μετράς 5 προσωπικούς, 1 live και κάποιες συμμετοχές σε σάουντρακ τηλεοπτικών σειρών κ.α. θα έλεγες, ότι στη μέχρι τώρα δισκογραφία σου, υπάρχει μια εξέλιξη, ένας στόχος, ένας σκοπός ή λειτουργείς πιο χαλαρά, μαζεύεις ένα υλικό που σε ικανοποιεί και το εκδίδεις;
Ραλλία
: Μέχρι τώρα οι δουλειές που έκανα ήταν εν μέρει δικές μου επιλογές. Αυτός ο δίσκος είναι τώρα είναι ότι πιο αληθινό βγήκε μέχρι τώρα. Μπορεί να μην είναι τα καλύτερα κομμάτια του κόσμου από άκουσμα μουσικής τουλάχιστον. Για τον στίχο της Λίνας Δημοπούλου είμαι απολύτως σίγουρη. Της έχω απόλυτη σιγουριά. Είναι και πολύ μεγάλη μου τιμή ότι δέχτηκε να ντύσει ολόκληρη την δουλειά, με δικά της λόγια.

Εννοείται! Όλους τους στίχους, λοιπόν, τους υπογράφει η Λίνα Δημοπούλου, μια στιχουργός με εξαιρετικούς συνδυασμούς στη ρίμα και δυνατά λόγια! Πως προέκυψε αυτή η ολοκληρωμένη συνεργασία σας;
Ραλλία
: Είχαμε κάνει στο προηγούμενο cd δυο τραγούδια με την Λίνα. Το ένα ήταν του Αντώνη Μιτζέλου, το <<Ότι πληγώνεις>> και το άλλο ήταν δικό μου κομμάτι. Το οποίο πήγε σε διάφορους στιχουργούς που έχουν ξαναγράψει κομμάτια για μένα, και δεν τους έβγαινε κάτι. Όταν λοιπόν τα έδωσα στη Λίνα έγραψε κατευθείαν στίχο και με μεγάλη ευκολία. Tα έδωσα λοιπόν στη Λίνα, γιατί της είχα δώσει και άλλες μουσικές, αλλά μου έλεγε, αυτό δε μου βγάζει κάτι, θέλω κάτι άλλο. Αλλά ήξερα πως ήταν θετική προς αυτό και δούλεψα με πολύ μεγάλη χαρά και το ίδιο και εκείνη. Και βγήκε αυτό.

Δίσκο, κύκλο τραγουδιών με δυο δημιουργούς (συνθέτη, στιχουργό) για μια συγκεκριμένη θεματολογία θα ήθελες να κάνεις, ή πλέον είμαστε οριστικά στην εποχή των digital, πολυσυλλεκτικών δίσκων  ή ακόμα και των digital τραγουδιών;
Ραλλία
: Ένας λόγος που χαίρομαι, είναι ότι αυτή η δουλειά έχει αρχή μέση και τέλος. Σήκωσα όλο αυτόν τον σταυρό μέχρι να βγει αυτή η δουλειά. Και ναι, θα το συνεχίσω, να κάνω και άλλη δουλειά έτσι με στιχουργό και με μένα συνθέτη.

Αυτό το είχες εξαρχής; Έγραφες μουσικές; Ή είναι τώρα η περίοδος που ωρίμασε και βγήκε ας πούμε;
Ραλλία: Όχι δεν νομίζω ότι ωρίμασε κάτι. Πάντοτε είχα κομμάτια, απλά δεν έμπαιναν στην τελική επιλογή. Είπα τώρα φτάνει. Εφτά χρόνια δεν είναι αρκετά; Για να δοκιμαστώ.

Στις προηγούμενες δουλειές σου δηλαδή δεν ήσουν πλήρως ικανοποιημένη; Τις αποκηρύττεις;
Ραλλία: Όχι. Σε καμία περίπτωση. Χ δεν βάζω, αλλά δεν ήταν η απόλυτη ειλικρινής άποψη για το τι θέλω να λέω. Δεν είχα την <<ψωνάρα>>. Εγώ ήθελα να παίζω κιθάρα και να τραγουδώ. Και ο περισσότερος κόσμος με έμαθε μέσα από το ριάλιτι. Ούτε και σε αυτό βάζω Χ. Δεν μπορώ να πω σε αυτό τον κόσμο ξεχάστε το αυτό! Δε γίνεται, και ούτε είχα ποτέ κάποιο θέμα.

Αλήθεια, γιατί αφού κυκλοφόρησες ψηφιακά τη νέα σου δουλειά, πήρες την απόφαση να την βγάλεις και σε cd ; ένα μέσο που ξεπερνιέται και αυτό, και σε μια περίοδο που τα δισκοπωλεία κλείνουν;
Ραλλία
: Γιατί ακόμα υπάρχουν πάρα πολλοί άνθρωποι που θέλουν να έχουνε την δισκογραφία ενός ανθρώπου στα χέρια τους. Και να μπορούν να την ακούν στο αμάξι η όπου αλλού θέλουν. Έτσι όπως τα έβγαζα διαδικτυακά δεν ήταν downloαd καθαρά, αλλά σε μορφή beam. Δεν είχε κάποιος την δυνατότητα να τα κατεβάσει.

Σε εφημερίδα θα το έκανες ποτέ αν σου γινόταν πρόταση; Η ευκαιρία, δηλαδή, να βγάλεις νέο δίσκο, κι όχι μια συλλογή, σε μια εφημερίδα;
Ραλλία: Ναι θα το έκανα. Γιατί θα έβγαζα αν μη τι άλλο τα έξοδα μου. Το cd μου τώρα, για να το πάρει κάποιος, θα το βρει στα Puplic και στο The mall. Που εξυπηρετούν τα βόρεια προάστια στην Αττική. Πρέπει να πάνε εκεί για να το βρουν. Αλλά το cd μου στο περίπτερο δεν θα μου άρεσε. Για να μπει σε κάποιο έντυπο θα πρέπει να έχουν ξεχωρίσει κάποια κομμάτια, οπότε αυτό είναι εν μέρει μια επιτυχία για ένα δίσκο εκεί.

<<Στην απέναντι πλευρά>> είναι ο τίτλος του δίσκου σου. Τι σηματοδοτεί κυριολεκτικά και μεταφορικά;
Ραλλία: Είναι η πλευρά που ήθελα να είμαι από την αρχή. Πήρα το χαρτάκι και έχω πάει στην   πλευρά που είμαι 100% ο εαυτός μου. Με όλα τα μειονεκτήματα, και δείχνω αυτό που είμαι.

Και έτσι θα το συνεχίσεις και στο μέλλον; Με δικά σου πλέον τραγούδια;
Ραλλία: Ναι.

Έχουμε περάσει κι ως χώρα στην <<απέναντι πλευρά>>. Από την ευμάρεια του πλαστικού χρήματος, στην διάλυση, το μνημόνιο, και την φτώχεια, και μάλιστα με πολύ δυσοίωνο μέλλον. Έχεις πολιτική θέση, στάση, πρόταση για όλα αυτά;
Ραλλία
: Που να ξεκινήσεις και που να τελειώσεις. Κομματικοποιημένη δεν είμαι. Ούτε εγώ, ούτε η οικογένεια μου, για να είμαι απολύτως ειλικρινής. Τουλάχιστον δεν έχω την ενοχή ότι ψήφισα ένα από τα δυο κόμματα εξουσίας. Και ούτε εγώ κι η οικογένεια μου επωφεληθήκαμε από αυτά τα δυο μεγάλα κόμματα, ως προς μια θέση στο δημόσιο. Δεν κατηγορώ κανένα από τους ανθρώπους που επωφελήθηκαν, σε καμιά περίπτωση, γιατί όταν ένα σύστημα είναι έτσι όπως είναι, απλά πιστεύεις στο ψέμα και όταν σε εξαπατάνε δεν έχεις μερίδιο της ευθύνης. Η τελευταία κυβέρνηση έλεγε πως λεφτά υπήρχαν, ενώ ξέρανε πως δεν υπήρχαν. Εντάξει. Αυτό είναι εξαπάτηση. Για κάποιον που οραματίζεται  ένα καλύτερο μέλλον και ξαφνικά έρχεται το αντίθετο με τις κάθετες μειώσεις! Δηλαδή όταν ένας άνθρωπος έχει προγραμματίσει την ζωή του. Την έχει βάλει σε ένα πλαίσιο. Να ξοδεύει τόσα χρήματα τον μήνα, και ξαφνικά του κόβεις τα μισά, του κόβεις τα πόδια. Η κρίση αυτή που διανύουμε, αυτή την στιγμή, δεν είναι μόνο οικονομική, είναι κοινωνικοοικονομική συνολικά. Προσωπικά μου κοστίζει πολύ το ότι κάποιοι άνθρωποι έχουν χάσει  την αξία τους. Τον λόγο τους. Εγώ έχω μάθει ότι το ναι είναι ναι και το όχι είναι όχι. Δεν υπάρχει άλλαξα γνώμη.  Πιο πολύ με ενοχλεί ότι δεν υπάρχει αλληλεγγύη ανάμεσα στους ανθρώπους. Μακάρι οι άνθρωποι, και οι πιο νέοι από εμένα, να το απαιτήσουν αυτό, από την οικογένεια τους, τον κύκλο τους, και να αναπτυχθεί αυτό σαν ένας σπόρος που ξαφνικά ανθίζει και βγάζει καρπούς, παρά το πόσα λεφτά βγάζουνε τον μήνα. Εμένα με ενδιαφέρει να είμαι χαρούμενη και ευτυχισμένη χωρίς να έχω τίποτα. Να ξυπνάω το πρωί και να είμαι χαρούμενη που είμαι καλά, που είμαι υγιής , που έχω ανθρώπους δίπλα μου και με αγαπάνε.

Το τραγούδι, στην μαύρη εποχή μας, θα πρέπει να είναι φορέας κοινωνικοπολιτικών μηνυμάτων, η να λειτουργεί ως βραδινή φυγή σε <<μαγικά νησιά;>>
Ραλλία: Και τα δύο. Και τα δυο πρέπει να έχουν τον χώρο τους. Απλά δεν ξέρω αν τα τραγούδια που έχουν κοινωνικοπολιτικό περιεχόμενο  ή έστω κι ένα ίχνος από αυτό, είναι δύσκολο να περάσουν στο κοινό. Κυρίως η επικοινωνία γίνεται στα πιο εύκολα.

Ναι, γιατί ζουν τη μαυρίλα, στην καθημερινότητά τους, από το πρωί ως το βράδυ. Αν τους την επαναλαμβάνεις και τραγουδιστά στα live σου …
Ραλλία: Χρειάζεται ένα μέτρο. Εγώ ειδικά είμαι της άποψης, δεν μου αρέσει ούτε πολύ το ένα, ούτε πολύ το άλλο. Θέλω να υπάρχει ένα μέτρο. Να υπάρχει μια ισορροπία. Και το κάνω και στα live  μου αυτό. Όταν λες συνέχεια το ίδιο εγώ το βαριέμαι. Εμένα με βαριέμαι. Δε μπορώ.

Άρα λειτουργείς και πιο αυθόρμητα;
Ραλλία: Όχι δεν ξεφεύγω από αυτά που είναι προβαρισμένα.

Δεν δέχεσαι, δηλαδή, «παραγγελιές»;
Ραλλία: Όχι. Ξέρω ότι αρέσει πολύ στον κόσμο αυτό, αλλά δεν μπορώ να υπερνικήσω την ανάγκη μου για να είναι άρτιο αυτό που κάνω. Μπορεί ο άλλος να χαρεί και να πει (να, μου είπε το τραγούδι που μου αρέσει). Εμένα όμως μου κοστίζει.

 


Facebook Profile: Rallia Christidou

 

Η συνέντευξη πραγματοποιήθηκε στο καφέ «ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗ 9».

 


Φωτογραφίες
Πάτρα Μαγνήσαλη

 

 

 

 

Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΕ ΑΛΛΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Πάντα θα έχουμε ανάγκη από ουρανό.
Μίλτος Σαχτούρης

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

16/9/1953 Γεννήθηκε ο στιχουργός Κώστας Τριπολίτης
16/9/1977 Έφυγε από τη ζωή η Ελληνίδα σοπράνο Μαρία Κάλλας
17/9/1982 Πέθανε σε νοσοκομείο της Ρωσίας ο συνθέτης Μάνος Λοίζος
17/9/1988 Παρουσιάστηκε στο Ηρώδειο, το Άξιον Εστί του Μίκη Θεοδωράκη με τους Γιώργο Νταλάρα, Ανδρέα Κουλουμπή, Νικήτα Τσακίρογλου