152 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
18.09.2019
Ορφέας | Main Feed

Συνεντεύξεις

Καλή Βανδώρου

Ο Μίλτος Πασχαλίδης είναι ένας τραγουδοποιός που, μέσα από τη δουλειά του έχει κάνει έναν μεγάλο αριθμό κόσμου να νιώσει τη χαρά, τον πόνο, τον έρωτα, τη μοναξιά και πολλές άλλες σκέψεις και συναισθήματα. Τα τραγούδια του από τους προηγούμενους δίσκους μπορούν πλέον να θεωρηθούν διαχρονικά, αφού έχουν αντέξει στον χρόνο. Με αφορμή την κυκλοφορία της νέας του δισκογραφικής δουλειάς «Ξένοι σε έναν τόπο που αλλάζει», έγινε για τον Ορφέα μια κουβέντα σε εντελώς χαλαρό ύφος και πάντα με πολύ χιούμορ, ακόμα και σε σημεία διαφωνίας της υπογράφουσας και του καλλιτέχνη.

Πόσο ξένοι είμαστε σε έναν τόπο που αλλάζει;

Αισθάνομαι πραγματικά ότι ο τόπος αυτός αρχίζει και γίνεται εχθρικός για τους πολίτες του. Όταν ένα κράτος γίνεται εχθρικό προς τους πολίτες, μπαίνει αμέσως ένα αίσθημα «τι κάνω εγώ εδώ;». Αυτό το αίσθημα πάντα σε κάνει να νιώθεις ξένος. Πρόχειρα σκεπτόμενος, όταν ένα κράτος σε αναγκάζει να αγοράσεις ξανά τα σπίτια σου, τα οποία για να τα αποκτήσεις έχεις δουλέψει 30 ή 40 χρόνια και μέσω του χαρατσιού και των ειδικών τελών τα ξαναγοράζεις, αυτό σε κάνει να αισθάνεσαι ξένος στο σπίτι σου. Γενικώς πιστεύω ότι γίνεται μια πολύ μεθοδευμένη προσπάθεια να σταθούμε ξένοι σε αυτόν τον τόπο.

Είχατε αρκετό καιρό να βγάλετε καινούριο δίσκο. Πώς αποφασίσετε να βγάλετε τώρα ένα cd με 11 καινούρια κομμάτια δεδομένου των οικονομικών συνθηκών; Π.χ. η πτώση των παραγωγών, η ακινησία της αγοράς κλπ.

Το ότι η αγορά δεν κινείται και ότι οι δίσκοι δεν πουλάνε, δε σημαίνει πως εγώ πρέπει να αναστείλω τη δουλειά μου. Η δουλειά μου είναι να γράφω τραγούδια. Αυτό ξέρω να κάνω, αυτό θα συνεχίσω να κάνω. Το γεγονός ότι οι δίσκοι δεν πουλάνε, δεν είναι καινούριο, συμβαίνει στην Ελλάδα κατακλυσμιαία την τελευταία πενταετία. Αυτό οφείλεται κυρίως στο ότι, οι ίδιες οι δισκογραφικές εταιρίες έχουν απαξιώσει το υλικό, αφού το χαρίζουν με εφημερίδες, περιοδικά και με απορρυπαντικά που σημαίνει ότι ο κόσμος αισθάνεται πως αυτό δεν είναι ένα πολύτιμο πράγμα, αλλά ένα ευτελές υλικό, το οποίο γιατί να το αγοράσει αφού κάποια στιγμή θα του το χαρίσουν; Ήρθε και η οικονομική κρίση και αποτέλειωσε τις πωλήσεις των δίσκων. Εγώ έτσι κι αλλιώς ποτέ δεν έβγαζα δίσκους για οικονομικό όφελος, με την εξής έννοια: πάντα οι δίσκοι μου πουλούσαν κάποια νούμερα μάλλον ικανοποιητικά, αλλά όχι ικανά για να ζήσω από αυτά. Εγώ ζω από τις ζωντανές εμφανίσεις. Οπότε, δε βρίσκω κάποιον λόγο για να αναστείλω τη δραστηριότητά μου ως τραγουδοποιού επειδή δεν πουλάνε οι δίσκοι. Αυτό που με ενδιαφέρει εμένα είναι να μπούνε τα τραγούδια μου στα σπίτια.

Σε ένα καινούριο τραγούδι σας γράφει ο Οδυσσέας Ιωάννου «κοιμηθήκαμε ρεμάλια και ξυπνήσαμε μπαμπάδες». Έχετε καταλάβει τον χρόνο που έχει περάσει ή κύλησε σαν νερό;
Τον χρόνο που περνάει νομίζω ότι δεν τον αντιλαμβάνεται κάποιος κάθε μέρα, απλά κάποια στιγμή μετά από ένα διάστημα πατάει ένα pause και λέει «πόσο είμαι τώρα; τί έχει γίνει;» και κάνει έναν μικρό απολογισμό σταδιακά. Όχι, δεν κυλάει σαν νερό. Ασφαλώς στο παιδί μου βλέπω πιο καθαρά τον χρόνο που περνάει. Το παιδί αλλάζει μέρα με τη μέρα, ενώ εμείς αλλάζουμε πολύ πιο αργά.

Εσείς, μαζί και 3-4 ακόμα καλλιτέχνες ανήκετε στη γενιά που αφύπνισε τη σκέψη και το συναίσθημα μέσω καινούριων τραγουδιών ειδικά τη δεκαετία του ’90. Πιστεύετε ότι, μια τέτοιου είδους αφύπνιση μπορεί να γίνει και σήμερα;
Κατ’ αρχάς, δεν ξέρω αν το κάναμε αυτό. Αν το κάναμε, είμαστε πολύ μάγκες, μπράβο μας. Δεν είμαι και σίγουρο ότι το πετύχαμε εμείς ως τραγουδοποιοί. Πάντως, σίγουρα ανήκω σε μια γενιά τραγουδοποιών που άλλαξε κάπως τον ήχο στην ελληνική δισκογραφία, με πρώτο από όλους τον Ορφέα Περίδη και στη συνέχεια τον Σωκράτη Μάλαμα. Έχουμε πάρει τη σκυτάλη από τους προηγούμενους τραγουδοποιούς, τους Κατσιμιχαίους, τον Λαυρέντη Μαχαιρίτσα, τον Διονύση Τσακνή και τις λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις. Νομίζω ότι κάποιοι από μας φέραμε έναν καινούριο ήχο, κάποια ιδιαιτερότητα στη στιχουργία. Εν πάση περιπτώσει, το λιθαράκι που βάλαμε δεν ξέρω αν λέγεται αφύπνιση, αλλά κάπως πήγε τα πράγματα ένα βήμα παραπέρα. Με ρωτάς αν υπάρχουν νεότεροι που παίρνουν τη σκυτάλη. Νομίζω ναι. Υπάρχουν ο Γιάννης Χαρούλης, η Νατάσα Μποφίλιου, η Δανάη Παναγιωτοπούλου, η Ελεονώρα Ζουγανέλη που μου αρέσει πάρα πολύ. Υπάρχουν νέοι συνάδελφοι, οι οποίοι ακόμα δεν έχουν γίνει γενιά. Δηλαδή ούτε έχουν συνεργαστεί πάρα πολύ μεταξύ τους ούτε υπάρχει ένα αίσθημα στον κόσμο ότι αυτοί αποτελούν την καινούρια γενιά ως ομάδα. Εμείς για παράδειγμα ήμασταν ο Θηβαίος, εγώ, ο Δεληβοριάς, ο Αλκίνοος μαζί με τον Ορφέα, τον Σωκράτη, τον Λειβαδά και άλλα παιδιά που στη συνείδηση του κόσμου ήμασταν κάπως ομάδα. Τα νέα παιδιά είναι ακόμα μονάδες. Νομίζω στο μέλλον έχουν όλα τα φόντα να γίνουν ομάδα.

Κι όμως, η Μποφίλιου με τον Χαρούλη έπαιξαν αρκετές φορές μαζί με τον Ξαρχάκο.
Κι εγώ τους είδα, αλλά είναι άλλο πράγμα να παίζουν υπό την σκέπη ενός συνθέτη και άλλο πράγμα να συνεργάζονται μεταξύ τους. Κι εγώ με τον Θηβαίο έχουμε παίξει επανειλημμένα με τον Θάνο Μικρούτσικο. Αλλά είναι άλλο πράγμα αυτό και άλλο πράγμα ότι έχουμε παίξει μαζί πάνω από πεντακόσιες φορές.

Ένα από τα γνωστότερα τραγούδια που έχετε συνθέσει είναι το «Στα είπα όλα». Πώς νιώθετε που ακούγεται σε κάθε είδους νυχτερινό χώρο;
Μια χαρά νιώθω. Γράφεις ένα τραγούδι που το τραγουδάνε οι περισσότεροι δυνατοί καλλιτέχνες. Τώρα, αν με ρωτάς αν μου αρέσουν όλες οι εκτελέσεις, σου λέω πως όχι, αλλά δεν είναι εκεί το θέμα. Αισθάνομαι ότι με τιμάει όταν ένας άνθρωπος γουστάρει να πει το τραγούδι μου.

Ναι, αλλά είναι κάποιοι που λένε «Σου αρέσει η Πριγκηπέσα του Καρρά»; Εμένα αυτό ως ακροάτρια του Μάλαμα με ενοχλεί, γιατί δεν είναι του Καρρά. Το τραγούδι αυτό το έβγαλε ο Μάλαμας, το καθιέρωσε με τη φωνή του, το γνώρισαν όσοι το γνώρισαν που τον απολαμβάνουν στις εμφανίσεις του και ξαφνικά, κάποιοι λένε ότι είναι του Καρρά. Το ίδιο ισχύει και για το «Στα είπα όλα».
Κοίταξε να δεις. Και την «Μπαλάντα του κυρ Μέντιου» για ένα διάστημα έλεγαν ότι είναι του Σφακιανάκη. Αυτό δεν προσβάλλει τα τραγούδια, δεν παθαίνουν τίποτα τα τραγούδια. Και κακώς εσύ αισθάνεσαι ενοχλημένη επειδή κάποιος σε ρώτησε αν έχεις ακούσει την «Πριγκηπέσα» του Καρρά. Ο άνθρωπος που το ρωτάει αυτό, προφανώς δεν ξέρει τον Μάλαμα και υπό αυτήν την έννοια είναι ένα κέρδος ότι έχει μάθει ένα τραγούδι του Μάλαμα έστω κι αν το είπε ο Καρράς. Υπάρχει μια μεγάλη φιλολογία για το γιατί μαζί με τον Οδυσσέα δώσαμε το κομμάτι στον Καρρά. Κατ’ αρχάς, δεν πήραμε λεφτά, αυτό να το ξεκαθαρίσω. Το δεύτερο είναι ότι, όταν ένας άνθρωπος ο οποίος είναι 30 χρόνια στη δουλειά σου ζητάει να πει ένα τραγούδι σου, τι θα του πεις; Όχι; Και τι θα κάνω εγώ; Το αισθητικό δικαστήριο; Στον ίδιο δίσκο έχει πει την «Πιρόγα» του Μικρούτσικου και το «Κάτι μου κρύβεις» του Ορφέα. Δεν είδα να γίνεται κανένας τρομερός ντόρος για την «Πιρόγα». Εγώ σίγουρα δεν θα διάλεγα τον Καρρά να πει σε πρώτη εκτέλεση το συγκεκριμένο τραγούδι, γι’ αυτό και επέλεξα να το πει ο Μάλαμας και μετά εγώ. Αλλά, από εκεί και πέρα, εφόσον θέλει ένας άνθρωπος να το τραγουδήσει, σιγά να μην κάνουμε λογοκρισία. Οι απαγορεύσεις είναι χειρότερες από μια κακή εκτέλεση.

Σας έχω δει ζωντανά στη σκηνή και – πέρα από τα τραγούδια σας που μου αρέσουν πολύ, εκτίμησα την αμεσότητα και το χιούμορ που κάνετε με τους θεατές. Τελικά αυτή η σχέση είναι αμφίδρομη; Δηλαδή, κάνετε από τη φύση σας χιούμορ ή εισπράττετε κάτι από τον κόσμο και αποφασίζετε να το κάνετε;

Και τα δύο. Γενικά μου αρέσει να υπάρχει αλληλεπίδραση, δηλαδή μου αρέσει αυτό το πινγκ πονγκ που γίνεται μεταξύ μας κάποιες φορές, αλλά κάποιες άλλες αισθάνομαι την ανάγκη να αυτοσαρκαστώ. Αυτό δεν έχει να κάνει με τον κόσμο, έχει να κάνει με τα χάλια μου!

Αν είναι αυτά τα χάλια τότε ποια είναι τα καλά; Ας αλλάξουμε θέμα. Μετά την εποχή των Χαΐνηδων και της συνεργασίας σας με τον Γιάννη Μαρκόπουλο, ουσιαστικά μείνατε μόνος. Υπήρξε έστω μία στιγμή που να αμφιβάλλετε για το ταλέντο σας και γενικότερα, τις ικανότητές σας ώστε να τα παρατήσετε όλα και να διδάξετε μαθηματικά;
Αμφιβάλλω διαρκώς και για το ταλέντο μου και για την ικανότητά μου να γράφω τραγούδια. Και κάθε φορά που είμαι μπροστά στο λευκό χαρτί, αισθάνομαι τρόμο. Τώρα, μάλιστα, αισθάνομαι μεγαλύτερο τρόμο, γιατί έχω γράψει γύρω στα εκατό τραγούδια και υπάρχει πάντα ένας φόβος αν μπορώ να γράψω άλλα ή αν μπορώ να γράψω κάτι το οποίο να μην κλέβει τον εαυτό μου – γιατί τους άλλους μπορώ θαυμάσια να τους κλέβω και μου αρέσει πολύ, αλλά τον εαυτό μου δεν καταδέχομαι να το κάνω. Κάτι που έχω πει δε θέλω να το ξαναπώ, ανεξάρτητα αν έχει γίνει επιτυχία ή όχι. Οπότε, το ερώτημα αν έχω ταλέντο και αν μπορώ να τα καταφέρω το έχω διαρκώς. Τώρα, το να τα παρατήσω και να γίνω καθηγητής μαθηματικών, μάλλον δε μου ‘χει περάσει από το μυαλό, γιατί τα πράγματα στη ζωή μου πήγαν καλά σε σχέση με την εργασία μου, οπότε δεν παρέστη η ανάγκη. Αλλά, νομίζω ότι είμαι ανά πάσα στιγμή έτοιμος να το κάνω, δεν έχω κανένα πρόβλημα.

Ποιο είναι κατά τη γνώμη σας το πιο ευαίσθητο και το πιο αισιόδοξο τραγούδι σας;
Το πιο αισιόδοξο νομίζω είναι το «Νανούρισμα» του Άλκη Αλκαίου από τον δίσκο «Κακές συνήθειες» που λέει «Πάμε μαζί και με βοριά και με νοτιά, εδώ αρχίζει και τελειώνει η φωτιά…». Όσο για το πιο ευαίσθητο, είμαι ανάμεσα σε δύο. Το «Ακόμα σ’ αγαπώ» και την «Ημικρανία».

Πριν από τρία χρόνια είχατε κάνει «Τα πρόσωπα του έρωτα» μαζί με την Πέμη Ζούνη. Θα σας ενδιέφερε να κάνετε κάτι μουσικοθεατρικό σε κάποια στιγμή; Π.χ. από όσο έχω ακούσει, σε λίγο διάστημα θα ανέβει το «Μεγάλο μας τσίρκο». Θα σας ενδιέφερε να συμμετέχετε εκεί;
Φυσικά θα με ενδιέφερε να το κάνω ξανά. Όλες οι μορφές της τέχνης μου με ενδιαφέρουν. Δηλαδή, η τέχνη της τραγουδοποιΐας και η τέχνη της υποκριτικής, όχι όμως στο επίπεδο του ηθοποιού, γιατί δεν είμαι και δεν το έχω σπουδάσει. Όπως δεν περνάω καλά όταν βλέπω τους ηθοποιούς να τραγουδάνε, αφού κάποιοι από αυτούς έχουν καλή φωνή και κάποιοι άλλοι έχουν άθλια - δε σημαίνει ότι όλοι οι ηθοποιοί πρέπει να τραγουδάνε -, έτσι και δεν πρέπει όλοι οι τραγουδιστές να το παίζουμε ηθοποιοί, δε γίνεται. Αν εξαιρέσεις τον Αλκίνοο, ο οποίος έχει σπουδάσει την υποκριτική, οι υπόλοιποι δεν είμαστε για ηθοποιοί. Οπότε, θα με ενδιέφερε να λάβω μέρος σε ένα μεικτό θέαμα υπό τους όρους που θα μπορούσα να ανταποκριθώ. Το «Μεγάλο μας τσίρκο» είναι μια σπουδαία, ιστορική παράσταση και φυσικά θα με ενδιέφερε.

Για να σχολιάσουμε λίγο την επικαιρότητα, συμφωνείτε με την κίνηση του Γιώργου Νταλάρα να κάνει συναυλίες με ελεύθερη είσοδο σε αρκετές γειτονιές της Αθήνας;
Δε μου πέφτει λόγος. Αποφάσισε να κάνει δωρεάν συναυλίες. Εκείνος παίρνει την ευθύνη, εκείνος ξέρει, εγώ δεν έχω άποψη. Αν με ρωτάς για τα επεισόδια, δε μου αρέσουν καθόλου. Νομίζω ότι έχουμε κατέβει πολλά σκαλιά κι έχουμε γυρίσει πίσω με το να πετάμε γιαούρτια και νεράντζια στον Νταλάρα. Αν δε σου αρέσει ο Νταλάρας, μην πας στη συναυλία του. Κι αν αισθάνεσαι ότι σε έχει προσβάλλει αυτό που έχει πει για το μνημόνιο, πάρε τους φίλους σου τηλέφωνο και πες «παιδιά μην πάμε». Αλλά, το να παίρνεις τους φίλους σου τηλέφωνο και να λες «παιδιά πάμε να του πετάξουμε γιαούρτια» μου φαίνεται πολύ χαμηλό πράγμα. Επίσης, δεν το αξίζει ο Νταλάρας να τον λένε δοσίλογο, γιατί οι δοσίλογοι είναι κάτι άλλο. Είναι μια λέξη η οποία βγήκε στην κατοχή και δοσίλογοι ήταν Έλληνες με κουκούλες οι οποίοι κατήγγειλαν άλλους Έλληνες – δεξιούς ή αριστερούς – και τους κρεμούσαν οι Γερμανοί. Δεν μπορείς να λες τον Νταλάρα δοσίλογο. Κατ’ αρχάς ο Νταλάρας δεν κρύφτηκε ποτέ πίσω από το δάχτυλό του. Ό,τι είχε να πει, το είπε όρθιος. Μπορούμε να κάνουμε κριτική σε αυτά που είπε. Εγώ δε συμφωνώ καθόλου με αυτό που είπε για το μνημόνιο, το βρίσκω τελείως απέναντι στην πολιτική  και την αισθητική μου τοποθέτηση. Αλλά με ό,τι δε συμφωνώ, δε σημαίνει ότι θα το προπηλακίζω ή ότι θα το βρίζω και θα του πετάω γιαούρτια. Μου φαίνεται πάρα πολύ επικίνδυνη κίνηση, γιατί, αν ξεκινήσει αυτό, ο κατήφορος θα είναι πάρα πολύ μεγάλος. Σε λίγο θα βγαίνουμε στη συναυλία και θα ανεβαίνει πάνω ο άλλος και θα λέει «μαλάκα, δε μου αρέσεις έτσι όπως τραγουδάς, κατέβα κάτω». Ο τραγουδιστής είναι φορέας ενός πολιτισμού. Την ώρα που πετάς γιαούρτια στον Νταλάρα, πετάς γιαούρτια στον Κουγιουμτζή, τον Λοΐζο, τον Θεοδωράκη, τον Μαρκόπουλο. Πετάς γιαούρτια σε όλα τα τραγούδια που λέει. Ακυρώνεις έναν πολιτισμό ολόκληρο. Αυτά είναι τραμπουκισμοί. Πια, ίσως πρέπει να βάλει κι αυτός νερό στο κρασί του και να σταματήσει αυτό το πείσμα, γιατί έτσι όπως έχει γίνει αυτό το πράγμα είναι ένα πείσμα. Δηλαδή λέει «όχι, θα μείνω όρθιος». Ναι, αλλά τώρα κινδυνεύουν να σκοτωθούν άνθρωποι στις συναυλίες. Δηλαδή θα παίζουν με τη συνοδεία των ΜΑΤ; Όλο αυτό μου φαίνεται πάρα πολύ επικίνδυνο.
(σ.σ.: η συνέντευξη έγινε τρεις μέρες πριν την επίσημη ανακοίνωση της διακοπής των συναυλιών του Γιώργου Νταλάρα με τίτλο «Είσοδος ελεύθερη»)

Θα ήθελα να αφιερώσετε έναν στίχο από τον καινούριο σας δίσκο ή από τη γενικότερη δισκογραφία σας στη νέα γενιά που διαβάζει το περιοδικό μας.
Μου ‘βαλες πολύ δύσκολα τώρα…  Ο μόνος στίχος που μου ‘ρχεται να αφιερώσω, δεν είναι δικός μου. Είναι του Θανάση Παπακωνσταντίνου και λέει «Όσες κι αν χτίζουν φυλακές κι αν ο κλοιός στενεύει, ο νους μας είναι αληταριό που όλο θα δραπετεύει»…

 

Φωτογραφίες: Καλή Βανδώρου

 



 

Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου

Σχόλια  

 
0 #2 Καλή Βανδώρου 20-03-2012 13:28
Παραθέτοντας vassilis:
εξαιρετικός.

θα ήθελα να κρατουσε λίγο παραπάνω...

Να 'σαι καλά για τα καλά σου λόγια. Όσο για το "να κρατούσε λίγο παραπάνω", θα σου απαντήσω με το κλασικό "τα καλά αρώματα είναι σε μικρό μπουκάλι"...
Παράθεση
 
 
0 #1 vassilis 20-03-2012 12:04
εξαιρετικός.

θα ήθελα να κρατουσε λίγο παραπάνω...
Παράθεση
 

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΕ ΑΛΛΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Με την πρώτη σταγόνα της βροχής σκοτώθηκε το καλοκαίρι.
Οδυσσέας Ελύτης

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

18/9/1970 Πέθανε στο Λονδίνο ο αμερικανός κιθαρίστας Τζίμυ Χέντριξ (Τζέιμς Μάρσαλ Χέντριξ), πιθανότατα από υπερβολική δόση βαρβιτουρικών.
19/9/1949 Έφυγε από τη ζωή ο συνθέτης κλασικής μουσικής Νίκος Σκαλκώτας
19/9/1969 Γεννήθηκε ο τραγουδοποιός Αλκίνοος Ιωαννίδης

ΤΥΧΑΙΑ TAGS