103 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
26.04.2019
Ορφέας | Main Feed

Συνεντεύξεις

Γιώτα Παπαβασιλείου

Εκείνος συμμετέχει στο καλλιτεχνικό στερέωμα από το 1985, εκείνη μόλις ξεκίνησε τα δισκογραφικά της βήματα. Ο λόγος για τους Δημήτρη Ζερβουδάκη και την Σοφία Γεωργαντζή που εδώ και τέσσερα χρόνια, περίπου, βρίσκονται μαζί on stage, καταθέτοντας την κοινή τους αγάπη για την μουσική. Συναντηθήκαμε στην Ν. Σμύρνη με αφορμή τις εμφανίσεις τους στην «Αυλαία» κάθε Παρασκευή, αλλά και το νέο CD που βρίσκεται στα σκαριά και αναμένεται να κυκλοφορήσει τον Σεπτέμβριο.
Αφορμή για τη νέα του δουλειά στάθηκε ένα τετράδιο που στις αρχές του '80, ο φοιτητής τότε Δημήτρης Ζερβουδάκης, χρησιμοποιούσε σαν ημερολόγιο, γράφοντας σε τακτά χρονικά διαστήματα από σκόρπιες σκέψεις μέχρι ποιήματα. Το υλικό γλίτωσε από διάφορες μετακομίσεις, αλλά παρέμενε κάπου καταχωνιασμένο μέχρι που έπεσε στα χέρια της κόρης του, η οποία άρχισε να το ξεφυλλίζει. Ο Δημήτρης, το έδωσε στη Σοφία να ρίξει μια ματιά μήπως και βρει υλικό χρήσιμο για το νέο δίσκο, καθώς βρισκόταν ήδη στο στάδιο δημιουργίας τραγουδιών. Η Σοφία, πέρα από την καλλιτεχνική της ιδιότητα, το κοίταξε και ως φιλόλογος, βάζοντας σε μια τάξη τις σκόρπιες σκέψεις του νεαρού τότε φοιτητή Δημήτρη. Μέσα στο τετράδιο βρήκε διαμάντια και το υλικό για την επόμενη δουλειά του Δημήτρη Ζερβουδάκη.

Βρίσκεστε στο στούντιο και ετοιμάζετε το νέο δίσκο που θα κυκλοφορήσει το φθινόπωρο. Πείτε μας λίγα λόγια για την ιστορία αυτού του cd.
Σοφία ΓεωργαντζήΗ ιστορία αυτού του δίσκου είναι μια μαγική αλληλουχία γεγονότων. Κάποια στιγμή, ενώ ήμασταν ήδη στην προετοιμασία του δίσκου δημιουργώντας κάποια κομμάτια, έρχεται ο Δημήτρης και μου δίνει ένα ημερολόγιο λέγοντας μου να το επεξεργαστώ μήπως και βρούμε κάποιο καλό στίχο για το νέο δίσκο. Το πήρα και άρχισα να το ξεφυλλίζω. Στην πρώτη σελίδα κόλλησα. Το διάβασα και το επεξεργάστηκα ως φιλόλογος, έτσι, ώστε να βάλω τις σκόρπιες σκέψεις σε μια σειρά. Μπορώ να πω πως με το συγκεκριμένο ημερολόγιο έπαθα σοκ. Ο τρόπος γραφής, τα μηνύματα, οι εικόνες, η αλληγορία των όσων έγραψε ο Δημήτρης πριν από είκοσι χρόνια ήταν αυτά που με ενθουσίασαν. Υπήρχε ένας συμβολισμός και ένας τρελός παραλληλισμός με το σήμερα. Μάλιστα ο τρόπος γραφής με έκανε να αντιληφθώ, πως ο άνθρωπος αυτός κουβαλάει μια ωριμότητα από τα παιδικά του χρόνια. Δούλεψα περίπου δύο μήνες πάνω στο γραπτό, χωρίς να πειράξω τίποτα από τα λόγια του και τους στίχους του. Απλώς δημιούργησα μια σειρά, μια αρχή-μέση-τέλος στις σκέψεις του. Ουσιαστικά δημιούργησα τις θεματικές ενότητες και από εκεί και πέρα το ανέλαβε ο Δημήτρης.
Δημήτρης Ζερβουδάκης: Πρόκειται για ένα διπλό cd. Μια περιπέτεια, μια διαδρομή μέσα από τα δικά μου μάτια ή αν θες μέσα από τα μάτια της δικιάς μου γενιάς. Όπως μ’ αρέσει να λέω, εκεί μέσα βρήκα ότι με επιμέλεια φρόντισα να προδώσω από την ορμή των 20χρόνων. Τι θέλω να πω; Μέσα στο τετράδιο βρήκα πράγματα που με την ορμή και την αφέλεια της νεαρής ηλικίας φροντίζεις να τα αφήσεις στην άκρη για να μπορέσεις να προχωρήσεις στην κοινωνική ενσωμάτωση. Πράγματα που με ελαφρά τη καρδία τα προσπερνάς, βρίσκεις τρόπο να τα εγκαταλείψεις, πιστεύοντας πως τα έχεις νικήσει. Περνάν, όμως, τα χρόνια, βρίσκεται αυτό το σημειωματάριο στα χέρια της κόρης μου, και ξαφνικά αρχίζει όλη αυτή η αποχή και όλα αυτά που με επιμέλεια έκλεισες εκεί μέσα και απομακρύνθηκες, να ζωντανεύουν μπροστά σου. Όταν αυτή η παραληρηματική γραφή βγήκε από το σημειωματάριο και άρχισε να οργανώνεται –με την βοήθεια της Σοφίας-άρχισα να το βλέπω λες και ήταν γραμμένο από κάποιον άλλο. Εγώ έβαλα τις μελωδίες ώστε να του δώσουμε μορφή. Στην συνέχεια είχα την χαρά να κάνω την πρόταση στα παιδιά, την παρέα, οι οποίοι ταυτίστηκαν και άρχισαν με τις ενορχηστρώσεις τους να δίνουν ζωή στους στίχους και τα ποιήματα που εγώ θεωρούσα πολύ προσωπικά και πως δεν είχαν τίποτα να πουν σε κάποιον.

Ουσιαστικά μιλάμε για μια πορεία από το παρελθόν στο σήμερα;
Δ.Ζ.: Το γεγονός ότι προβάλλονται στο σήμερα έχει να κάνει με την ανάγκη μιας ευαίσθητης ηλικίας να ανακαλύψει πράγματα και να προσπαθήσει να τα εξηγήσει στον κόσμο. Η ιστορία ουσιαστικά επαναλαμβάνεται. Πολλές φορές ως φάρσα και άλλες με την πιο σκοτεινή της πλευρά. Ένα παιχνίδι εξουσίας μέσα στα χρόνια θα έλεγα πως είναι, το οποίο έρχεται να μας αναγκάσει κάποια στιγμή να πάρουμε θέση απέναντι στα πράγματα και απέναντι στον εαυτό μας τον ίδιο. Το «Ψάχνω», το «Συγνώμη πατέρα» όπως και το «Ζωής παιχνίδια» είναι καινούρια τραγούδια που δημιουργήθηκαν τώρα με αφορμή αυτό το ημερολόγιο. Το cd είναι αποτελεί ουσιαστικά μια προβολή από το παρελθόν στο τώρα, μέσα από δικές μου ανησυχίες οι οποίες τελικά στέκονται στο σήμερα και ερμηνεύουν τα πράγματα, τα φορτίζει συναισθηματικά και καλλιτεχνικά με έναν ιδιαίτερο τρόπο και συμπαρασύρει κι άλλους στην δική μου αγωνία, τον οίστρο και την χαρά.
Σ.Γ.: Πιστεύω πως είναι η πιο δυνατή, ώριμη και ολοκληρωμένη δουλειά μέσα στα χρόνια της δισκογραφίας του Δημήτρη. Κι αυτό γιατί είναι αμιγώς δικό του, είναι 26 κομμάτια, στίχοι-μουσική του Δημήτρη. Είναι ουσιαστικά 26 θέματα, 26 μελοποιημένα ποιήματα που αποτελούν την ματιά του Δημήτρη για τα πράγματα. Θα πρέπει να σας προετοιμάσω, όμως. Αυτό το cd προσπαθούμε να το εμπλουτίσουμε και με εικαστικό υλικό, ζωγραφική, φωτογραφία που να αφορούν τις θεματικές ενότητες. Δουλεύουμε πάρα πολύ με αυτό τον δίσκο τόσο στο στούντιο όσο και με άλλες μορφές τέχνης.

Για δεύτερη χρονιά βρίσκεστε στην «Αυλαία». Πείτε μας λίγα λόγια για την συνεργασία αυτή.
Δ.Ζ.: Στην Αυλαία είναι η δεύτερη χρονιά γιατί είναι ένα στέκι που μας πάει σαν αισθητική και σαν χώρος. Κι εμείς το προτείνουμε με την σειρά μας στον κόσμο πηγαίνοντας να παίξουμε την μουσική μας. Υπάρχει μια φλόγα εκεί μέσα. Ότι καταφέρνουμε το πετυχαίνουμε με την συμμετοχή μας, με την διάθεση, την φυσική μας παρουσία και κυρίως με την αγάπη και την υπομονή. Εγώ έχω τραγουδήσει σε διάφορους χώρους στην Αθήνα, και για πολλά χρόνια ήμουν στο Μετρό. Δεν είναι εύκολο ένας χώρος να καταφέρει να εδραιωθεί. Ωστόσο, η Αυλαία, τα χρόνια παρουσίας της ως χώρος, έχει καταφέρει να μαζέψει πολλούς ομότεχνους φίλους. Καταθέτουν όλοι, ο καθένας με την σειρά του, την αγάπη του για την τέχνη του και σιγά - σιγά δημιουργεί ένα πάρα πολύ ωραίο αποθεματικό ενέργειας, που εμένα μου ταιριάζει πολύ. Νιώθω πάρα πολύ άνετα να ανέβω σε εκείνο το πατάρι της Αυλαίας και να παίξω τα καινούρια τραγούδια, με μια διάθεση να τα περάσω στον κόσμο, να μιλήσουμε για το οτιδήποτε- από τα συναισθηματικά μας μέχρι τα πολιτικά.  Είναι ένας πολύ ζεστός χώρος που σε κάνει να νιώθεις οικεία. Εκεί μου ήρθε και η ιδέα να ονοματίσουμε τις παραστάσεις μας «Όχι σε όλα».

Συνεργάζεστε σχεδόν τέσσερα χρόνια. Πως γνωριστήκατε και πώς προέκυψε η συνεργασία;
Σ.Γ.: Καταρχήν να πω πως ήμουν μεγάλη θαυμάστρια του Δημήτρη και κάποια στιγμή πήρα την απόφαση να τον προσεγγίσω. Είχα φτάσει σε ένα σημείο όπου έλεγα πως ή θα κάνω κάτι που αγαπώ πάρα πολύ ή θα το παρατήσω. Έγραφα ανέκαθεν τραγούδια, οπότε κάποια στιγμή πήρα την κιθάρα μου και πήγα στα καμαρίνια, τον συνάντησα και του ζήτησα να με ακούσει. Όντως άκουσε κάποια τραγούδια μου ένα από τα οποία ήταν το «Μια απουσία». Τραγούδι που το λέμε μαζί με τον Δημήτρη στο δικό μου δίσκο τον «Ζωγραφίζω όνειρα».

Μπορούμε να πούμε λοιπόν πως σε άκουσε και σε εμπιστεύτηκε.
Σ.Γ.: Όχι μόνο με εμπιστεύτηκε με πήρε μαζί του στην δουλειά. Δουλεύω δίπλα στον Δημήτρη τα τελευταία τέσσερα χρόνια περίπου. Και μπορώ να πω, πως είναι θείο δώρο κι ακόμη δεν μπορώ να το πιστέψω. Αυτό που έχω να πω είναι πως έχουμε μια πολύ καλή ομάδα εργασίας –πέρα από τον Δημήτρη που είναι ο αρχηγός μας, η πηγή έμπνευσης για όλους μας –είμαστε ένα γκρουπ που όλοι βάζουμε το δικό μας λιθαράκι για να βγει το αποτέλεσμα.

Πες μας λίγα λόγια για το δίσκο σου «Ζωγραφίζω όνειρα».
Σ.Γ.: Είναι η πρώτη μου δισκογραφική προσωπική δουλειά. Κυκλοφόρησε πέρυσι το Μάιο και αποτελείτε από 11 δικά μου τραγούδια. Είναι η πρώτη μου απόπειρα. Αυτό που πρέπει να πω όμως είναι πως ο δίσκος δημιουργήθηκε με την συνεργασία όλων μας. Εγώ έδωσα στα παιδιά 11 ακατέργαστα τραγούδια. Η μπάντα τα πήρε και άρχισε να τα πλάθει, να τα ζωντανεύει να τους δημιουργούν εικόνες και έτσι φτιάχτηκε το τελικό αποτέλεσμα. Μπορώ να πω πως τα παιδιά δούλεψαν λες και τα τραγούδια ήταν δικά τους και έδωσαν μια ιδιαίτερη προσωπικότητα. Έτσι το δικό μου προσωπικό κομμάτι, έγινε ομαδικό χάρη στα παιδιά που τους έδωσαν πνοή με την ενορχήστρωσή τους. Είναι μεγάλη μου τιμή και χαρά για το αποτέλεσμα που παρουσιάσαμε και πάντα θέλω να λέω πως κάθε προϊόν, είτε είναι ένα live είτε ένας δίσκος είναι αποτέλεσμα συλλογικής δουλειάς. Όλοι συνεισφέρουν. Δεν υπάρχει Γεωργατζή Σοφία ως μονάδα. Είμαι μαζί με όλα τα παιδιά, ως ομάδα, σε αυτό το αποτέλεσμα.  Μπορεί να δίνω ένα μικρό πρωτόλειο, αλλά από εκεί και πέρα είναι η συνεισφορά όλων που κάνει το αποτέλεσμα. Αυτή τη δουλειά την επικοινωνήσουμε και να την δημοσιοποιήσουμε μέσα από τις εμφανίσεις μας και τα live

Δημήτρη γιατί επέλεξες την Σοφία;
Δ.Ζ.: Είναι από τα καλά πράγματα που συμβαίνουν με την νέα γενιά. Υπάρχει ένας κοριτσίστικος «τσαμπουκάς» ο οποίος εμένα με ξεκουράζει. Δεν είμαι από αυτούς που τον ανταγωνίζονται. Μου αρέσει η γυναικεία προσέγγιση στην τραγουδοποιΐα, μπορώ να καταλάβω τι θέλει να μου πει μέσα από τις μελωδίες της και ήταν κάτι που από την πρώτη στιγμή μου άρεσε πάρα πολύ. Έτσι, μπήκαμε σε μία διαδικασία, καταρχήν συνεργασίας, όχι με την λογική ότι θα έρθει να τραγουδήσει τα δικά μου τραγούδια και ένα ρεπερτόριο γενικό. Αυτό που της είπα από την πρώτη στιγμή ήταν πως αν θες να υποστηρίξεις το δικό σου υλικό, την δικιά σου άποψη εδώ τα πράγματα είναι εύφορα, εύκρατα, κάτι άλλο δεν με ενδιαφέρει. Παλιότερα έκανα συνεργασίες με κορίτσια που τραγουδούσαν διάφορα πράγματα, γενικώς και αορίστως, σε μια προσπάθεια αναζήτησης της όποιας επιτυχίας. Αυτό πλέον δεν με ενδιέφερε. Ήθελα να βρεθώ με έναν άνθρωπο, ο οποίος θα έχει την ίδια αγωνία με εμένα για να μπορούμε να λειτουργούμε συμπληρωματικά στα πράγματα. Να καταλαβαίνει τις αγωνίες ή τις εμμονές μου. Η Σοφία αποφάσισε να το κάνει, να ζήσει έτσι κι εγώ χαίρομαι πάρα πολύ. Τα τραγούδια της έχουν μια γυναικεία προσέγγισης αλλά δεν παύουν να είναι βαρύνουσας σημασίας. Εμένα προσωπικά μου αρέσουν πάρα πολύ. Κάπως έτσι έγινε η παραγωγή και ο πρώτος προσωπικός της δίσκος. Τώρα πως θα τα αξιολογήσει όλα αυτά στο απώτερο μέλλον είναι δικό της θέμα.

Λειτουργείτε ως παρέα. Υπάρχει αυτό που λέμε «χημεία» μεταξύ σας.
Δ.Ζ.: Λειτουργούμε πολύ καλά όλοι μας σαν παρέα, χωρίς να υπάρχει ανταγωνισμός, οι ρόλοι μας είναι διακριτοί. Το βασικό συστατικό είναι πως όλοι ζούμε από αυτό που αγαπάμε. Όλοι ζούμε από το πατάρι κι αυτό έχει μεγάλη σημασία, γιατί ουσιαστικά υπάρχει η βάση για την πρώτη επικοινωνία. Όλοι έχουμε τις ίδιες ανάγκες και τις ίδιες αγωνίες γιατί από αυτό ζούμε τις οικογένειές μας. Το κακό το μοιραζόμαστε όλοι, το καλό το μοιραζόμαστε όλοι. Πιστεύω πολύ στην δύναμη της παρέας. Λειτουργεί δημιουργικά πάνω στα πράγματα. Άλλωστε στην μουσική ένας κούκος δεν φέρνει την άνοιξη.
Σ.Γ.: Όταν έχεις καλή χημεία, όταν υπάρχει κατανόηση και δεν είσαι γκρινιάρης άνθρωπος όλα είναι εύκολα. Εγώ δίνω την γυναικεία ματιά στην μπάντα και το καλό είναι πως όλοι τους την αγαπάνε αυτή την ματιά και δεν την απαξιώσανε ποτέ. Θα μπορούσα να έχω υποτιμηθεί. Αντιθέτως όμως τα παιδιά με αγκάλιασαν με πολύ αγάπη τόσο εμένα όσο και τα τραγούδια μου. Δεν έχω κανένα παράπονο. Είναι ιδανική η συνθήκη μέσα στην οποία βρίσκομαι.  Στον δικό μας χώρο δεν υπάρχουν διακρίσεις.

Δημήτρη εμπιστεύτηκες μια νέα κοπέλα και την έβαλες δίπλα σου να παρουσιάσει την δική της δουλεία. Πως το αποφάσισες;
Δ.Ζ.: Εμείς, ως ομάδα δεν έχουμε την δυνατότητα να κάνουμε δωρεάν συναυλίες αυτό τον καιρό. Το κάνουμε για να συντηρήσουμε τις οικογένειες μας. Από εκεί και πέρα όταν έχεις κάνει μια διαδρομή χρόνων ανεξαρτήτως του πόσο δύσκολα ή εύκολα τα έχεις καταφέρει, πιστεύω πως υπάρχει μια στιγμή που πρέπει να σταματήσεις να κοιτάς τον εαυτό σου, τις ανάγκες και τα προβλήματα σου. Πρέπει να δώσεις κάτι πίσω, να επιστρέψεις κάτι στην νέα γενιά. Αυτό είναι η βασική «συνταγή» για να μπορέσεις να προχωρήσεις. Δεν μπορεί να έχεις μια καριέρα 25,30,40 ή πενήντα χρόνων και να κοιτάς ακόμη το πώς θα κάνεις επιτυχία. Πρέπει να βοηθήσεις να δημιουργηθεί η σωστή συνθήκη για να μεγαλώσει ο σπόρος σου. Αυτό που ουσιαστικά άκουσε ένα νέο παιδί από εσένα και ενεπλάκη στην περιπέτεια που λέγεται μουσική και δημιουργία. Αν είσαι συνεπής καλλιτέχνης, πρέπει κάποια στιγμή να βοηθήσεις αυτόν που έρχεται, να αποκοπεί από σένα, να κόψεις τον ομφάλιο λώρο και να είσαι δίπλα σε ότι αφορά μια νέα δημιουργική προσπάθεια. Είτε αυτό αφορά την δημιουργία και την πρόταση νέων απόψεων και μορφών μελωποίησης, είτε αφορά ότι έχεις έναν άνθρωπο δίπλα στο πατάρι και μοιράζεσαι την δουλειά, σε ξεκουράζει και σου συμπαραστέκεται.

Πιστεύεις πως υπάρχει χώρος για νέους καλλιτέχνες;
Δ.Ζ.: Εγώ επιχειρώ και κάνω διάφορα πράγματα αυτόν τον καιρό. Έχω κάνει μια μικρή ανεξάρτητη εταιρεία στην Θεσσαλονίκη, το «Κύμα», από την οποία  κυκλοφορούμε τους δίσκους. Ετοιμάζομαι να βγάλω κι άλλες δουλειές. Σε αντίθεση με αυτό που συμβαίνει,την κατάργηση της δισκογραφίας, εγώ θα επιμείνω. Υπάρχει μια δυνατότητα να χρηματοδοτήσουμε τις δουλειές μας μόνοι μας, γιατί εργαζόμαστε κι ένα περίσσευμα μπορούμε να το διαθέσουμε για την ανάγκη μας να παράξουμε πνευματικά. Καταργώντας τον μεσάζοντα και με λιγότερες πωλήσεις, εμείς συνεχίζουμε, ανεξαρτήτως αν υπάρχει εμπορικό κέρδος από τις δουλειές μας ή όχι. Όταν κάποιος είναι επιμελής, έχει την δυνατότητα να αυτοχρηματοδοτηθεί, αλλά και να στηρίξει νεότερα παιδιά αυτομάτως λύνεται το ζήτημα. Όταν δεν υπάρχει προσδοκία για τεράστια κέρδη λύνεται ακόμη περισσότερο το θέμα. Η έκδοση ενός cd είναι ένα πανέμορφο εκδοτικό γεγονός. Είναι ωραίο να κυκλοφορήσουν 10-12 τραγούδια από ένα νέο παιδί με μεράκι και αγωνία, που τελικά κάποια στιγμή θα φτάσει στο ζητούμενο: να ζήσει από αυτό που αγαπάει. Η βάση της συζήτησης ουσιαστικά είναι να ζεις από αυτό που αγαπάς. Ότι θα ταλαιπωρηθείς, είναι δεδομένο ό,τι κι αν κάνεις. Το θέμα είναι θα ταλαιπωρηθείς από κάτι που σιχαίνεσαι ή από κάτι που λατρεύεις; Εγώ  προτείνω να ταλαιπωρούμαστε από αυτό που λατρεύουμε.  

Πλέον βλέπουμε CD στα περίπτερα. Ποια η γνώμη σου; 
Δ.Ζ.: Είμαι ο πλέον αναρμόδιος να σου απαντήσω με την έννοια ότι αν δεις ένα δικό μου cd θα αφορά την περίοδο που ήμουν σε μεγάλη δισκογραφική εταιρεία. Θα μου επιτρέψεις να έχω μια ένσταση και να την καταθέσω. Θεωρώ πως μεγαλόσχημοι συνάδερφοι, με παλαιότερη καριέρα από εμένα, άνθρωποι που έχουμε αγαπήσει και λατρέψει, απαξιώνουν το cd με μεγάλη ευκολία με μόνο σκοπό τις πωλήσεις. Άνθρωποι που έχουν πάρει την αμέριστη αγάπη του κόσμου έρχονται και ψαρεύουν κυριολεκτικά με δυναμίτη. Αυτή η λογική εμένα δεν με αφορά. Η έκδοση του cd είναι μια διαδικασία πνευματική, αγάπης, και είναι σοβαρό εκδοτικό γεγονός. Η σκοπιμότητα του να βρω ένα περιοδικό ή μια εφημερίδα για τον διαφημιστικό τζίρο, εμένα με αφήνει αδιάφορο. Κάποιοι επιμένουν στην φαυλότητα, και δυστυχώς αυτή η φαυλότητα μας έχει φέρει στην σημερινή κατάσταση.
Μάλιστα σκεφτόμαστε ακόμη και βινύλιο να βγάλουμε, ως μια κίνηση που δείχνει πως η δισκογραφία δεν πέθανε. Ο κόσμος θέλει κάποια στιγμή να του δείξουμε κάτι. Ο κόσμος έχει ανάγκη, διψάει, για να του δώσεις πράγματα.

Μια και μιλάμε για τέχνη πιστεύετε πως η τέχνη σήμερα βρίσκει πρόσφορο έδαφος;
Δ.Ζ.: Η τέχνη πρέπει να παίρνει θέση στα πράγματα. Πρέπει να ζει, να δονείται.
Σ.Γ.: Ο λόγος που συνεχίζουμε να φτιάχνουμε δίσκους είναι γιατί οι δίσκοι αποτελούν κατάθεση ψυχής και πνευματικό δημιούργημα, το οποίο πλέον είναι χειροπιαστό, Μπορείς να το διαβάσεις, να το μυρίσεις.

Ποια είναι η γνώμη σας για το διαδίκτυο;
Σ.Γ.Δεν με πειράζει καθόλου. Να γκρινιάξουμε γιατί; Για ένα μέσον που μας βοηθάει και υπάρχουμε. Ιδιαίτερα εμάς, τους νέους καλλιτέχνες. Σε καμία περίπτωση. Δεν νομίζω πως για τους καλλιτέχνες υπήρξε ποτέ ο δίσκος πηγή εσόδων. Περισσότερο είναι οι ζωντανές παραστάσεις και η τριβή με τον κόσμο. Δεν περιμένεις με την αγορά των δίσκων να έχεις εισόδημα. Πλέον με την τεχνολογία και τους γρήγορους ρυθμούς που ζούμε τα πράγματα έχουν αλλάξει.
Δ.Ζ.: Πλέον ζούμε σε μια εποχή πιεσμένη. Μακάρι αυτή η κρίση να βγάλει κάτι καλό τόσο καλλιτεχνικά όσο και για την ζωή μας. Ας μην ξεχνάμε πως πριν την κρίση υπήρχε η επίπλαστη ευδαιμονία. Το διαδίκτυο, λοιπόν, αποτελεί μεγάλη βοήθεια σήμερα για τους καλλιτέχνες.

Πιστεύεις πως υπάρχει δυνατότητα να αλλάξουν τα πράγματα;
Δ.Ζ.: Πολλά πράγματα έχουν αλλάξει. Άλλα έχουν προχωρήσει προς τα εμπρός και πολλά δυστυχώς έχουν μείνει πάρα πολύ πίσω. Σε ότι αφορά την κοινωνική μας ευαισθησία, συνοχή και ολοκλήρωση, δυστυχώς έχουμε κάνει βήματα προς τα πίσω. Πιστεύω στην καινούρια κοινωνία που μπορεί να δημιουργηθεί μέσα από μια νέα εκκλησία του δήμου. Είμαστε δέκα εκατομμύρια. Ας ακουστούν 10 εκατομμύρια γνώμες, αξίζει τον κόπο. Είναι ουτοπικό, αλλά είναι ωραίο να κυνηγάς την ουτοπία, γιατί αυτό προβάλετε στην ζωή σου. Παίρνει έναν χαρακτήρα γενικότερα η ζωή σου.

Για την νέα γενιά τι γνώμη έχεις;
Δ.Ζ.: Χαίρομαι πολύ τους νεαρότερους, διότι έχουν καλύτερη σχέση με την επιστήμη, την ειδίκευση, είναι πιο γρήγοροι, δημιουργούν. Στεναχωριέμαι που έχουν κακή σχέση με την γλώσσα. Είναι λίγο βλακώδες, όταν έχεις την πιο πλούσια γλώσσα, να την απαρνιέσαι. Αυτό που επικρατεί τον τελευταίο καιρό πως για να κάνεις κάποια πράγματα στο εξωτερικό θα πρέπει να έχεις στίχο αγγλικό, το θεωρώ αστείο. Να κουβαλάς στα γονίδιά σου μια γλώσσα σαν την ελληνική και για να μπορέσεις να αρθρώσεις λόγο, να είσαι υποχρεωμένος να κάνεις κάτι στα αγγλικά. Εγώ πιστεύω πως αν αξίζει να κάνεις κάτι πρέπει να το κάνεις με τον ήχο της γλώσσας σου. 

 


Φωτογραφίες ζωντανών εμφανίσεων: Γιώτα Παπαβασιλείου

Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΕ ΑΛΛΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Εκεί που σμίγει η αγάπη των ανθρώπων είναι η πατρίδα σου.
Γιάννης Ρίτσος

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

27/4/1932 Γεννήθηκε στην Αθήνα ο σκηνοθέτης Θεόδωρος Αγγελόπουλος.
27/4/1975 Πέθανε ο ρεμπέτης Νίκος Μάθεσης (Τρελάκιας)
27/4/2008 Έφυγε από τη ζωή ο Κύπριος μουσικοσυνθέτης Μάριος Τόκας

ΤΥΧΑΙΑ TAGS