164 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
26.06.2019
Ορφέας | Main Feed

Συνεντεύξεις

Τάσος Π. Καραντής

«Οι φίλοι μου με φωνάζουν Στρέλλα γιατί είμαι λίγο τζαζ!». Έτσι την μάθαμε, από την, ομώνυμη, βραβευμένη, κινηματογραφική ταινία, τη Μίνα Ορφανού, η οποία, παραδέχεται, πως έτσι είναι και στη ζωή της, που άλλοι θα ήθελαν 3 ζωές για να την κάνουν! Κι ας είναι μόνο 30 ετών!
Εγώ πάντως, μαζί με τη συγγραφέα Κατερίνα Κοφινά και τη φωτογράφο μας Πάτρα Μαγνήσαλη, που την επισκεφτήκαμε στο σπίτι της, για τη συνέντευξη αυτήν, γνωρίσαμε έναν άνθρωπο ανοιχτόκαρδο, χαμογελαστό και φιλόξενο. Κι ας κρύβει πίκρες από την παιδική του ηλικία μέσα του. Ίσως γι’ αυτό μας τρέλανε με τα πανέμορφα γλυκά του κουταλιού, που η ίδια φτιάχνει, και μας κέρασε, σε… μεγάλες δόσεις. Μας γλύκανε με όλη τη σημασία της λέξης. Και γι’ αυτό την αγαπήσαμε αμέσως. Σπουδαίο πράγμα να είσαι αγαπησιάρικο πλάσμα! Κι αυτό είναι η Μίνα Ορφανού. Τα υπόλοιπα τα λέει η ίδια, έξω από τα δόντια, δηλαδή, ανθρώπινα.

Ρόδος - Κάλυμνος, ελληνική νησιώτικη επαρχία. Έχεις πει πως έχεις πολύ κακές εμπειρίες από το σχολείο και τις νησιώτικες αυτές κοινωνίες, σε σημείο να σε κράζουν! Πες μας ένα χαρακτηριστικό, για σένα περιστατικό.
Μίνα Ορφανού: «Γεννήθηκα Κάλυμνο και μεγάλωσα στη Ρόδο. Υπάρχει ένα περιστατικό από τα χρόνια μου στο δημοτικό. Όταν κάποιο παιδί είχε γενέθλια έφερναν γλυκά στο σχολείο και μας κερνούσαν, και το βράδυ έκαναν την γιορτή στο σπίτι. Καθόμουν τελευταίο θρανίο. Δεν ήμουν καθόλου καλή μαθήτρια και πάντα φοβόμουν μη με  σηκώσει ο δάσκαλος για μάθημα, και ειδικά στα μαθηματικά. Ναι ήμουν πολύ τούβλο παιδιά, και το πέρασα το δημοτικό με το έξι.  Ε, λοιπόν περνούσε η κοπέλα ή το αγοράκι που γιόρταζε και μοίραζε τα γλυκά. Περνούσε το κουτί από μπροστά μου λες και δεν υπήρχα. Λες και αυτό το θρανίο ήταν κενό.  Αλλά αυτό το κενό το ένιωσα πραγματικά μέσα μου. Και έλεγα μια μέρα  θα τους εκδικηθώ! Και το βράδυ όταν κάνανε τα γενέθλια και καλούσαν τα παιδιά από την  τάξη εμένα δεν με είχαν καλέσει ποτέ. Και μια φορά είχα πάει ακάλεστη και κάποια άτομα με πρόσβαλαν. Μου είπαν εσένα δεν  σε καλέσαμε, και ντράπηκα πολύ.»

Αυτό πως το εξηγείς; Διέφερες τόσο πολύ; Φανερά δηλαδή; Πώς να την πω την λέξη; Πως σε βλέπανε σαν εξωγήινο; Μου κάνει εντύπωση δηλαδή.
Μ. Ο. : «Να το πω εγώ. Τώρα μπορεί να φανεί άκρως εγωιστικό και ψωνισμένο.  Όταν κάτι λάμπει το αντιλαμβάνεται ο άλλος. Εντάξει, ήμουν ένα παιδί που δεν έπαιζε με τα αγοράκια. Αλλά που θέλω να καταλήξω. Όλη αυτή η ενέργεια μου, όλη  αυτή η λάμψη που είχα εσωτερικεύσει μέσα μου, αυτό το βλέπανε. Δηλαδή όταν μου γράφουν αυτή την στιγμή στο facebook, ή με παίρνουν τηλέφωνο και μου λένε  «από όταν ήμασταν παιδιά φαινόταν ότι εσύ θα πας μπροστά>>, για να μου το πουν τώρα αυτό δεν το λένε τυχαία. Τους τρόμαζε ότι ήμουν πάρα πολύ διαφορετική από αυτά τα παιδιά. Γιατί εγώ ασχολιόμουν με την ζωγραφική, με τη φωνή που τραγουδούσα. Ότι έπιανε το χέρι μου το έκανε τέλειο. Από χειροτεχνίες, από διακόσμηση, τα πάντα. Βλέπανε πως αυτό το παιδί δεν έκανε ένα πράγμα. Έκανε εκατό. Φαινόταν η διαφορά. Όχι ότι κουνιόμουν, ούτε και ήμουν θηλυπρεπής. Από την άλλη δεν ήμουν καθόλου καλή μαθήτρια. Και πολλές φορές κάποιες γυναίκες έπιαναν την μητέρα μου και της έλεγαν τα παιδιά μας πήραν καλούς βαθμούς και αλλά τέτοια. Και εγώ έτρωγα ξύλο για να διαβάσω. Και να τώρα που είμαι εγώ και που είναι αυτά. Για τους συμμαθητές μου μιλώ τώρα.»

Νομίζεις ότι σήμερα στην Ελλάδα έχουν καλυτερέψει τα πράγματα ως προς την διαφορετικότητα ενός ανθρώπου;
Μ. Ο. : «Όχι, γιατί εγώ όταν περπατώ στο δρόμο, ο άλλος δεν καταλαβαίνει τι είμαι λόγω εικόνας. Ποιο είναι το χειρότερο; Το ότι πιο κάτω περπατάει ένας ανάπηρος σε καροτσάκι!  Ε! Μάτια έχω και βλέπω, αφού βλέπω ότι και αυτός ακόμα διαφοροποιείται από το σύνολο. Βλέπεις τον άλλον που περπατάει και τον κοιτάς σαν κάτι το εξωπραγματικό. Αυτή η διαφορά για μένα δεν υπάρχει. Γιατί είμαστε όλοι άνθρωποι, όπως και ο ανάπηρος που δεν έχει πόδι, ή χέρι. Το παιδί που έχει νοηματική στέρηση. Δηλαδή θα έπρεπε τότε να βγει ένας νόμος, όπως τότε, που, για λόγους πολιτικούς, τους εξόριζαν στην Μακρόνησο. Να πάρουν όποιον είναι διαφορετικός από τους νορμάλ και να τον  πάνε σε ένα νησί. Να κλείσουν εκεί όλους τους τράνς, τους γκέι και να βάλουν εισιτήριο. Να έρχονται να μας βλέπουν. Και έτσι θα μαζέψουν λεφτά και θα βγει και η Ελλάδα από την οικονομική κρίση!»

Στην Αθήνα δεν είναι λίγο καλύτερα τα πράγματα από την επαρχία η όχι;
Μ. Ο. : «Καλέ τι είναι η Αθήνα; Άμα την δεις στο χάρτη ολόκληρης της γης είναι μια μικρή Καρδίτσα. Χα , χα. Ένα πταίσμα είναι. Λειτουργεί απλά η Αθήνα, στο ότι δε φαίνεσαι εκεί. Αλλά και στη μικρή κοινωνία δε φαίνεσαι. Γιατί εκεί τα κρύβουν αυτά, με το να παντρευτούν και να κάνουν οικογένεια. Σαν την καμήλα που αποθηκεύει το λίπος της μέσα στην καμπούρα της και όχι έξω. Δεν έχει να κάνει με την διαφοροποίηση της τράνς , των γκέι και τα λοιπά. Είναι για όλον τον κόσμο που έχει ένα ελάττωμα. Γιατί ο άλλος έχει μια κρεατοελιά ας πούμε στη μύτη του. Πρέπει να τον κοιτάνε όλοι;»

  
  

 

Θεωρείς ότι είσαι ένα κορίτσι που γεννήθηκε σε σώμα αγοριού;
Μ. Ο. : «Όχι, δεν μπορώ να το πω αυτό. Αλλά μπορώ να πω ότι οι ορμόνες μου ήταν θηλυκές. Είμαι αυτή που γεννήθηκα, έγινα έτσι στην πορεία, το υποστηρίζω αυτό και αισθάνομαι άνθρωπος. Αλλιώς θα ήμουν ένα άλλο κρυφό σύστημα, θα είχα παντρευτεί, θα είχα κάνει παιδιά, και μετά θα είχα κρυφή ζωή. Ότι χειρότερο.»

Σε ποια ηλικία το συνειδητοποιείς αυτό;
Μ. Ο.: «Εμένα όταν μου πρωτοέκαναν αυτήν  την ερώτηση, απάντησα ότι από το δημοτικό. Και σε μια εκπομπή στην τηλεόραση που μιλούσε ένας παιδίατρος  είχε πει ότι από το έμβρυο γίνεται όλη αυτή η ποθητή αλλαγή που θέλει να κάνει ο άλλος στο μέλλον.»

Δηλαδή πιστεύεις ότι είναι θέμα καθαρά γονιδιακό; Γιατί έχουμε εκατομμύρια γκέι σε όλο τον κόσμο, γιατί δεν έχουν γίνει τράνς;
Μ.Ο . : «Ε! Πολλοί είναι οι λόγοι. Είναι το ορμονικό. Τι σου βγαίνει. Εγώ έχω αυτή την εικόνα. Εδώ βλέπεις γυναίκες που έχουν τρίχες στο πιγούνι. Δηλαδή δεν γίνονται όλοι οι γκέι τράνς. Πρέπει να το έχεις. Γεννιέσαι και το συνειδητοποιείς σε αυτά τα χρόνια του δημοτικού.»

Ποίο είναι το πρώτο σου αντρικό όνομα;       
Μ. Ο. : «Αυτό δεν το έχω πει ποτέ. Καλά μπορεί να σκάσει καμιά μέρα η βόμβα. Σιγά την βόμβα. Εδώ ο κόσμος δεν έχει να φάει, το όνομα της Μίνας θα τους νοιάξει;»

Πότε είχες την πρώτη σου σεξουαλική εμπειρία;
Μ. Ο. : «Όταν πήγα στη Ρόδο, στα 17. Και άργησα να σου πω, όταν τα κοριτσάκια από τα δώδεκα μένουν έγκυος.»

Με γυναίκα , ως αγόρι , ως έφηβος, είχες πάει ποτέ;
Μ. Ο. : «Καλέ τι είναι αυτά; Η Μίνα είναι η Μίνα. Δε γίνεται, όχι. Είχα πέραση όμως. Με κυνηγούσαν τα κορίτσια.»

Άρεσες δηλαδή.
Μ. Ο. : «Μα; Δεν μπορεί να ήμουν ένα άσχημο αγόρι και να έγινα μια όμορφη γυναίκα; Δε γίνεται.»

Όχι, εννοώ άρεσες ως προσωπικότητα γενικά.
Μ. Ο. : «Ναι άρεσα. Με κυνηγάγανε και εγώ έλεγα όχι, έχω κοπέλα. Χα, χα ,  χα.»

Στην Αθήνα πότε ήρθες και με ποια όνειρα και προοπτικές και πως βιοποριζόσουνα πριν προκύψει η ταινία;
Μ. Ο. : «Δεν έκανα όνειρα. Εγώ ήμουν στη Ρόδο και δούλευα σαν το μαύρο το σκυλί. Έχω δουλέψει στα Μακ Ντόναλντς, σε τουριστικό γραφείο, σε μπαρ , σε νυχτερινό μπαρ, σε μπαρ ξενοδοχείου.  Δεν ήμουν καμιά παρθένα. Είμαι 30 ετών και από την μέρα που έφυγα από την Κάλυμνο δουλεύω σκληρά. Και δεν έχω ζημιωθεί. Εγώ έφυγα από την Ρόδο για την Αθήνα με μια βαλίτσα ρούχα και τα χρήματά μου. Δεν είχα όνειρα. Λέω θα πάω στην Αθήνα και ότι βρέξει ας κατεβάσει. Που να φανταστώ εγώ ότι θα ερχόμουν εδώ πέρα και θα μου άνοιγαν οι ορίζοντες μου, και ότι θα κάνω όλα αυτά που ήθελα από μικρή να κάνω. Φυσικά τα είχα ονειρευτεί και τις πασαρέλες, και τις εκθέσεις ζωγραφικής, το να τραγουδώ μπροστά στον κόσμο. Τα όνειρα μου βγήκαν όλα στην Αθήνα.»

Πως ένοιωσες με την πρόταση του Κούτρα να είσαι η πρωταγωνίστρια ενώ δεν ήσουν ηθοποιός; Σε ξάφνιασε η αμέσως σκέφτηκες πως ήταν ένας ρόλος στα μέτρα σου;
Μ. Ο. : «Δεν μου έκανε πρόταση εκείνος. Εγώ πήρα τηλέφωνο σε μια αγγελία που είχε βάλει και έτσι γνωριστήκαμε και με είδε. Του άρεσα και προχωρήσαμε. Αυτή την στιγμή Τάσο που μου παίρνεις συνέντευξη, έχεις φέρει σε βιβλίο το σενάριο της ταινίας και έχει εξώφυλλο το πρόσωπο μου. Ακόμα δεν το πιστεύω. Με βλέπω στο σίριαλ του MEGA  <<ΟΙ ΒΑΣΙΛΙΑΔΕΣ>> και ακόμα δεν έχω χωνέψει ότι είμαι εγώ. Δηλαδή εντάξει. Και καλύτερα έτσι,  γιατί αυτό σημαίνει ότι είμαι χορτάτος άνθρωπος. Έχω ζήσει πολλά. Έχω κάνει πάρα πολλά. Άλλος πρέπει να έχει 3 ζωές για να κάνει αυτά που έκανα εγώ. Είμαι χορτάτη δηλαδή. Έγινα αυτό που ήθελα. Έχω χωνέψει αυτό που είμαι. Τα άλλα είναι μηδέν. Μια ηθική ικανοποίηση είναι αυτό που έγινα. Δεν με ολοκληρώνει τίποτα άλλο. Ούτε και στο Βερολίνο που πήγα, ούτε στα φεστιβάλ που πήγε η ταινία, ούτε και τα εξώφυλλα, ούτε και οι συνεντεύξεις, ούτε και τα ακριβά ρούχα. Περίμενα εγώ ένα περιοδικό να βάλω ακριβά ρούχα; Όλη μου η ντουλάπα πανάκριβη είναι. Δηλαδή δεν κολλάω σε πρότυπα. Απλά μου έφερε τη δόξα όλο αυτό. Το χρήμα λέει πολλοί μίσησαν, τη δόξα όμως κανείς. Εγώ αγαπώ το χρήμα. Και δεν το κρύβω, γιατί το χρήμα είναι αυτό που με συντηρεί. Ως άνθρωπο δηλαδή.»

Και σου ήρθε έτσι πολύ φυσιολογικά. Χωρίς σπουδές , χωρίς σχολές.
Μ. Ο. : «Ναι. Πρέπει να έχεις χάρισμα για να συμβεί αυτό.»

Το θέμα της ταινίας είναι κατά βάθος πολύ σκληρό. Παραπέμπει σε αρχαία ελληνική τραγωδία. Στην ταινία όμως αντιμετωπίζεται με χιούμορ και ανθρωπιά , σχεδόν παραμυθένια. Δε φτάνει δηλαδή σε αιματηρά άκρα στο φινάλε. Θα ήθελες μια τέτοια αντιμετώπιση και στην πραγματική ζωή;
Μ. Ο. : «Ένα έργο, μια ταινία έχει το δικαίωμα να φτάνει όπου φανταστεί ο νους του σεναριογράφου. Είναι ταινία. Και στην ταινία επιτρέπονται όλα. Αλλά, όχι, δεν θα ήθελα αυτό να γίνει και στην πραγματική ζωή.»

Τι θα έπρεπε να είχε κάνει ο πατέρας όταν ανακάλυψε την αλήθεια;
Μ. Ο. : «Δεν ξέρω. Εγώ δεν μπορώ να πω γνώμη για τον σεναριογράφο και τον σκηνοθέτη τον Κούτρα. Εγώ απλά τον ερμήνευσα τον ρόλο. Δε μπορώ να τον εξηγήσω. Ίσως επειδή ήταν η πρώτη μου ταινία; Και πήγαινα έτσι στο ντούκου και το έκανα; Εγώ δηλαδή δεν έδινα βάση. Σε τίποτα. Ήμουν αφημένη σε αυτό που μου έλεγε ο σκηνοθέτης.»

Οι γονείς σου έχεις πει ότι σε δέχτηκαν όπως είσαι. Στάθηκαν δίπλα σου. Σε βοήθησαν. Όταν πια έγινες επώνυμη και δημοφιλής νομίζεις πως ένιωσαν και μια ηθική ικανοποίηση , με την επιτυχία σου σε μια ταινία που καταγράφηκε ως από τις καλύτερες του νεότερου ελληνικού κινηματογράφου; Αν και με ένα θέμα ταμπού;
Μ. Ο. : «Ακόμα και αν είχα παντρευτεί τον Κάρολο οι γονείς μου δεν θα νοιάζονταν καθόλου. Δεν τους ενδιαφέρει  αν τους χαρίσουν και έναν πύργο. Δεν ξέρω είμαστε τέτοια οικογένεια που δεν μας εντυπωσιάζουν αυτά.»

Είναι θετικό όμως το ότι είναι δίπλα σου και σε βοήθησαν.
Μ. Ο. : «Μα αλλοίμονο. Παιδί τους είμαι. Εδώ ο ξένος σε βοηθά δε θα το κάνει ο γονιός;»

Μετά την επιτυχία της ταινίας και το βραβείο γυναικείου ρόλου ακολούθησε θέατρο («Φάντο και Λις») και τώρα συμπρωταγωνιστείς στην τηλεοπτική σειρά <<ΟΙ ΒΑΣΙΛΙΑΔΕΣ>> στο MEGA. Πες μου για το ρόλο σου στο σίριαλ;
Μ. Ο. : «Στο θέατρο τα πράγματα διαφέρουν από τον κινηματογράφο. Εκεί έπαιζα ανάμεσα στον κόσμο. Φυσικά δεν τον έβλεπα, αλλά με έβλεπε εκείνος.»

Δε το είδες και αυτό δύσκολο δηλαδή.
Μ. Ο. : «Όχι. Δεν έχω πρόβλημα. Παίρνω το κείμενο, ή το σενάριο, το διαβάζω και το μαθαίνω. Αλλά μετά το βραβείο γυναικείου ρόλου θα έπρεπε να μου έδιναν μια υποτροφία. Αλλά δεν το κάνανε. Τώρα για τον ρόλο μου στο σήριαλ; Ε! Εντάξει. Φαντασμένη είμαι. Και το σπίτι μου θέλω να έχει ακριβά αντικείμενα, και τα ρούχα μου. Και η εμφάνιση μου και η εικόνα μου.»

Σου άρεσε δηλαδή η πρόταση και ο συγκεκριμένος ρόλος στο σήριαλ αυτό.
Μ. Ο. : «Ναι δεν έχω πρόβλημα. Μου άρεσε.»

Από εδώ και πέρα θα ακολουθήσεις αποκλειστικά το επάγγελμα της ηθοποιού;
Μ. Ο. : «Χα , χα. Αγάπη μου γλυκιά για να κάνω αυτή τη δουλειά, πρέπει ένας σκηνοθέτης να με πάρει και να μου πει << θέλω να συνεργαστούμε>>. Γιατί όσο και να θέλω εγώ και να χτυπιέμαι δεν πρόκειται ποτέ να πάρω ρόλο.»

Εγώ όμως βλέπω ταινία, θέατρο , σήριαλ….
Μ. Ο. : «Και άλλες πέντε δουλειές που μου κάνανε πρόταση πήγανε πίσω. Γιατί κάποιοι συνάδελφοι είπανε ότι εγώ με την τράνς δε θέλω να συνεργαστώ. Και εγώ προσωπικά είμαι πουριτανή αν το πάρουμε έτσι. Στη σχέση μου όταν είμαι δεν κοιτάω από εδώ και από εκεί. Είμαι περίεργος  άνθρωπος. Είμαι του σπιτιού, του φαγητού, της βόλτας, της παρέας. Αλλά όλα με μέτρο. Με επίπεδο, με προσωπικότητα. Αλλά όχι να βγάλω ρατσισμό!»

 
  

 

Ζωγραφίζεις. Ποια είναι η σχέση σου με την ζωγραφική; Χόμπι; Η σε ενδιαφέρει  και ως δεύτερο επάγγελμα;
Μ. Ο. : «Όχι το πρώτο μου είναι. Γιατί από αυτό θα βγάλω λεφτά. Από την δουλειά του ηθοποιού δεν πληρώνομαι. Απλήρωτη είμαι. Καλά να ήμουν η μόνη; Χόμπι δεν κάνουμε ποτέ κάτι που είναι έμφυτο. Χόμπι είναι όταν είσαι πλούσια, δεν έχεις τι να κάνεις, και λες πάω να παίξω μπάλα στο γήπεδο;  Αυτό είναι χόμπι. Το χόμπι δε σου δίνει λεφτά.»

Και είσαι και αυτοδίδακτη έτσι; Από μόνη σου.
Μ.Ο. : «Σε όλα.»

Έχεις κάνει εκθέσεις;
Μ.Ο. : «Έχω κάνει ατομικές. Δεν κάνω με άλλους ζωγράφους. Δεν είμαι εγωίστρια. Αλλά μια φορά που πήγα σε μια έκθεση που ήταν και άλλοι το έργο μου το πρόσβαλαν. Μου είπαν ότι θέλεις πολλά ψωμιά. Λογικό είναι. Και μου είπανε εντάξει θα το βάλουμε αλλά εμείς είμαστε μεγάλοι ζωγράφοι. Τώρα όλοι αυτοί οι ζωγράφοι που βλέπουνε τα έργα μου να δημοσιεύονται στις εφημερίδες πρωτοσέλιδα, τι παθαίνουν; Πάρκινσον και δεν μπορούν να πιάσουν το πινέλο!»

Είσαι πλέον αναγνωρίσιμη. Πως σου συμπεριφέρονται στο δρόμο. Σε κοιτάνε περίεργα, όπως κάθε δημόσιο πρόσωπο, σου χαμογελάνε, εισπράττεις μια αύρα συμπάθειας και αγάπη;
Μ. Ο. : «Όχι δε με αναγνωρίζουν, γιατί η Λίζα εκεί φαίνεται 37-38 με ένα κατινέ μαλλί και όταν εγώ περπατάω στο δρόμο δε με αναγνωρίζει κανένας. Δεν είμαι η Λίζα , είμαι η Μίνα. Δεν εισπράττω συμπάθεια. Μόνο από το facebook που μου στέλνουν μηνύματα, αλλιώς, στο δρόμο όχι. Δημόσια πρόσωπα είμαστε όλοι μας. Και εσένα και μένα με ξέρει ο μπακάλης, ο μανάβης της γειτονιάς. Είμαστε δημόσια πρόσωπα. Δηλαδή αυτά τα σταριλίκια , οι μεταξωτές κορδέλες δε μου αρέσουν.»

Και για αυτούς είναι δύσκολα, τους σταρ εννοώ, να τρέχουν από πίσω τους οι φωτογράφοι.
Μ. Ο. : «Ναι αγάπη μου. Αν δεν πάρω εγώ τηλέφωνο, να πω θα πάω εκεί ελάτε,  κανένας φωτογράφος δεν θα έρθει. Εγώ μπορώ να βγαίνω κάθε βράδυ με άλλο γκόμενο και να μη το μυριστεί ποτέ η τηλεόραση. Αν πάρω όμως τηλέφωνο; Θα έρθουν. Εννοείτε.»

Είσαι πια η Μίνα Ορφανού. Αν δεν γίνομαι αδιάκριτος, επειδή σε είδαμε γυμνή στην ταινία, έχεις αλλάξει κοινωνικό μόνο φύλλο η πλέον και σωματικό; Η ανθρώπινη περιέργεια του δημοσιογράφου αλλά και όλων των αναγνωστών.
Μ. Ο. : «Το έχω αναφέρει. Ναι.»

Γιατί το έκανες; Το θεωρούσες ως μια ολοκλήρωση;
Μ. Ο. : «Όλα τα πράγματα έχουν μια αρχή και ένα τέλος. Όταν μένει κάτι στη μέση, τι να το κάνεις;»

Ξέρεις τι πιστεύω; Για να τα πούμε πιο ελεύθερα τα πράγματα; Ξέρω τράνς που τους αρέσει έτσι όπως είναι.
Μ. Ο. : «Ναι για αυτό είναι εκεί που είναι. Όχι ότι άμα κάνεις την διόρθωση φύλλου πας ψηλά. Είναι στην προσωπικότητα του ανθρώπου. Δηλαδή όταν βγαίνει έξω και είναι νούμερο και καρναβάλι….  Και αυτό δεν είναι μόνο για τις τρανς, αλλά και για τους γκέι ή τον οποιονδήποτε. Όταν λοιπόν βγαίνεις και δεν έχεις διαίσθηση το τι είσαι, λογικό είναι να σε κράζουν.»

Η ατάκα στην ταινία ήταν <<οι φίλοι μου με φωνάζουν Στρέλλα γιατί είμαι λίγο jazz>>. Έτσι είναι και η Μίνα Ορφανού; Έξω από τον ρόλο; Στην προσωπική της ζωή;     
Μ. Ο. : «Ναι είμαι και τρελή. Εκεί που είμαι εδώ, πετάγομαι εκεί. Είμαι ένας άνθρωπος που έχει περάσει πολλά και η αλήθεια είναι ότι όλη την  ώρα γελάω και γελάω και γελάω. Αλλά όταν είμαι μόνη μου στο σπίτι πέφτω σε λήθαργο. Μπορεί ας πούμε να έχει περάσει μια ταινία δυο ωρών από μπροστά μου και να μη το έχω πάρει είδηση. Είμαι τρελή. Πουλάω τρέλα. Αγοράζω τρέλα. Είμαι κυκλοθυμική. Δεν ήταν όλα ρόδινα στη ζωή μου, και όλα αυτά που πέρασα με έχουν κάνει δυνατό χαρακτήρα. Δεν με έχουν κάνει όμως σκληρό άνθρωπο. Δεν βγάζω κακία, έξω, στον απέναντι μου. Με βρίζεις; Οκ ρε μαλάκα, βρίσε!»

Και μια που δίνεις συνέντευξη σε ένα κατά βάθος μουσικό περιοδικό. Τραγουδάς. Θα σε ενδιέφερε αυτός ο τομέας τουλάχιστον ως ένα live μουσικό σόου;
M. O.: «Έχω φωνή, έχω κορμί, αλλά ούτε για την λυρική είμαι, ούτε για πίστα. Εγώ τραγουδάω όπερα ηλεκτρονική. Αν μπορούσα να κάνω μαθήματα φωνητικής, ναι, θα το ήθελα να γίνω μια τραγουδίστρια ηλεκτρονικής όπερας που εδώ στην Ελλάδα δεν υπάρχει.»

Τι ακούς από μουσική;
Μ. Ο. : «Κοίτα ελληνικά δεν ακούω γιατί ανατριχιάζω ολόκληρη. Ακούω Μαρία Κάλας, Σάρα Μπράιτμαν, Αρβανιτάκη και τσιφτετέλια αραβικά. Ούτε τζαζ, ούτε μάμπο, ούτε κλαρίνα. Ακούω ότι περνάει ηχητικά ωραία από το αυτί μου. Φυσικά αν το έκανα ποτέ θα ήταν με ένα πρότζεκτ σκηνοθετημένο  αλλά πρώτα θέλει δουλειά με την φωνή μου.».  

 

 


Φωτογραφίες: Πάτρα Μαγνήσαλη

Επισκεφτείτε τη σελίδα της Μίνας Ορφανού στο facebook:

http://www.facebook.com/profile.php?id=100003588211443&ref=pb


 

Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΕ ΑΛΛΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Κάθε μου λέξη μια σταγόνα αίμα.
Μίλτος Σαχτούρης

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

Δεν έχουν καταχωρηθεί γεγονότα.

ΤΥΧΑΙΑ TAGS