102 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
20.10.2018
Ορφέας | Main Feed

Συνεντεύξεις

Καλή Βανδώρου

Ένας τραγουδιστής προκειμένου να ξεχωρίζει από την υπόλοιπη μουσική κοινωνία θα πρέπει να έχει γενικά ένα καθαρά δικό του καλλιτεχνικό ύφος, αλλά πολύ περισσότερο, ένα απόλυτα δικό του ηχόχρωμα. Ο Χρήστος Δάντης, μπορεί να είναι υπερήφανος για αυτά του τα χαρακτηριστικά, αφού στα τόσα χρόνια που βρίσκεται στο τραγούδι, χροιά σαν τη δική του δεν έχει εμφανιστεί. Με αφορμή την επερχόμενη εμφάνισή του την Κυριακή 22 Ιανουαρίου στο NOIZ, δίνει στον ΟΡΦΕΑ μια συνέντευξη στην οποία αποδεικνύει πως οι αληθινοί καλλιτέχνες έχουν το θάρρος να λένε την άποψή τους χωρίς φόβο και πάθος.

 
Μετράτε πλέον αρκετά χρόνια παρουσίας στον καλλιτεχνικό χώρο και μάλιστα, τα περισσότερα από αυτά βρίσκεστε στο προσκήνιο. Ποιες διαφορές βρίσκετε στα σημερινά νυχτερινά μαγαζιά συγκριτικά με το παρελθόν;
Χρήστος Δάντης: Κατάγομαι από μία ομάδα ανθρώπων, η οποία δεν είχε την πολυτέλεια να παρουσιάσει τη δουλειά της όπως γίνεται αυτή τη στιγμή σοτυς διάφορους χώρους που φιλοξενούν νέα σχήματα κι ανθρώπους. Έπρεπε όλοι εμείς τότε να συγχωνευτούμε σε κάποιο mainstream πρόγραμμα ενός μαγαζιού, να εξυπηρετήσουμε τις ανάγκες του κι αν γινόταν, να παρουσιάσουμε τη δουλειά μας. Όταν ξεκίνησα τραγουδούσα Rock κ Metal. Αργότερα Soul και Funk. Τα δύο τελευταία είδη ήταν και το όχημα που με έφερε στις λεγόμενες πίστες. Όμως , δεν μπορούσε να σε πάει μακριά το ρεπερτόριο του Terence Trent D’ Arby, του Prince και του James Brown που τραγουδούσα εκείνη την εποχή. Έπρεπε λοιπόν, ή να καθίσεις να βλέπεις τους άλλους να σε προσπερνούν ή να τους δείξεις «ποιός κάνει κουμάντο» τραγουδώντας κάτι πιο mainstream όπως το Pop της εποχής ή και το  λαϊκό ακόμα.  Περιείχε κινδύνους η απόπειρα αυτή. Συνήθως, το να εξαφανιστείς ή να σε καταπιεί κάποιος «μεγάλος».
Αυτή ακριβώς είναι η διαφορά με τους σημερινούς χώρους. Μπορείς να παρουσιάσεις τη δουλειά σου άνετα, χωρίς να διατρέχεις τον κίνδυνο να βγει «ο λαϊκός του μαγαζιού» και να τα σαρώσει όλα. Είναι προτέρημα για τους σημερινούς καλλιτέχνες να έχουν τόσους εναλλακτικούς χώρους να παίξουν τη μουσική τους.


Έχετε τραγουδήσει δισκογραφικά σχεδόν όλα τα είδη της μουσικής. Αν σας ζητούσα να κατατάξετε τον εαυτό σας σε ένα και μόνο είδος, ποιο θα ήταν αυτό;
Χ.Δ.: Όποιο είδος κι αν τραγούδησα,  το έκανα μέσα από τη λαϊκή φιλοσοφία και νοοτροπία που απέκτησα μεγαλώνοντας σε μια απλή συνοικία, την Καισαριανή. Τραγουδάω Blues, Rock, Soul, Funk, Jazz κι Ελληνικό Λαϊκό τραγούδι με την ίδια λαϊκή διάθεση.  Αν πρεπει σώνει και καλά να καταταγώ κάπου, στα σίγουρα δε μου πηγαίνει το «σαλόνι». Όμως, αν μιλάμε για κάποιο είδος τραγουδιού, ελπίζω να μη μου κάνει κανείς την πρόταση αυτή, γιατί θα ανακαλύψει ότι το  «Smoke On The Water» τραγουδιέται άνετα σαν τις «Βεργούλες» όταν ο τραγουδιστής δεν καλουπώνεται.

Έχετε μετανιώσει για κάποια από τις διαφορετικές μουσικές σας επιλογές τόσο στα τραγούδια όσο και στους συνεργάτες; Θυμάμαι τότε που είχατε βγάλει τον δίσκο με τα παραδοσιακά τραγούδια, είχε γίνει σούσουρο.
Χ.Δ.: Όχι βέβαια. Το σούσουρο έγινε από κομπλεξικούς και ανθρώπους που νομίζουν οτι είναι Νεοϋορκέζοι ενώ δεν είναι. Δεν κακοποίησα άλλωστε τα τραγούδια, αντιθέτως τους έδωσα καινούργια υπόσταση που τα βοήθησε να «παίξουν» στα σύγχρονα μέσα εκείνης της εποχής. Ναι,  μετανιώνω λίγο για το mix και mastering αυτού του άλμπουμ, αλλά μόνο γι αυτό.

Πιστεύετε ότι είναι παραμύθι η διάκριση του ρεπερτορίου σε «εμπορικό» και «ποιοτικό»;
Χ.Δ.: Είναι το ίδιο εμπορικά και τα δύο εδώ και χρόνια τώρα, εφόσον κάποιος εισπράττει χρήματα από  αυτά και κάποιος επένδυσε για να πάρει τα χρήματα του πίσω και με κέρδος. Πάντα κάποιος εισπράττει από τις πωλήσεις των cd και τις εμφανίσεις. Μιλάμε για μία σκευωρία που χαϊδεύει τα αυτιά αυτού που θέλει να νιώσει πιο «γνώστης» όταν αυτό που ακούει του λένε πως είναι ποιοτικό.

Υπάρχουν καλοί τραγουδιστές και καλά τραγούδια στη νέα γενιά ή πρέπει να ψάξουμε πολύ για να τα βρούμε;
Χ.Δ.: Νομίζω οι νέοι άνθρωποι έχουν επιλέξει  τρόπους να ανακαλύπτουν τα καλά και δεν μασάνε απο αυτά που τους προτείνουν άλλοι. Υπάρχουν κι εξαιρέσεις βέβαια. Και σίγουρα υπάρχουν τραγουδιστές και τραγούδια που θα μείνουν από την τρέχουσα κατάσταση. Το ίδιο λίγα και λίγοι απο τις προηγούμενες.

Μία από τις μεγαλύτερες επιτυχίες που έχετε ερμηνεύσει είναι το «Παλιό μου παλτό». Το τραγούδι αυτό, ακόμα και μετά από τόσα χρόνια, ακούγεται σε κάθε μαγαζί με live μουσική, ακόμα και από καλλιτέχνες που δεν το ερμηνεύουν κατάλληλα. Πώς νιώθετε για αυτό;
Χ.Δ.: Με τιμά ιδιαίτερα και μόνο ο τρόπος που θέσατε την ερώτηση. «Ακόμα και από καλλιτέχνες που δεν το ερμηνεύουν κατάλληλα». Αυτό με χρήζει συνδημιουργό του τραγουδιού, πως έκανα κι εγώ κάτι για να μείνει στην ιστορία, αφού δε μου ανήκει κάτι από τη μουσική και το στίχο του. Η διαφορά στην εκτέλεση είναι πως δεν το τραγουδώ απλά για να εντυπωσιάζω με τις ψηλές νότες και την έκφραση. Το τραγουδάω, γιατί το έζησα πραγματικά αυτό που περιγράφει το τραγούδι, ο τρόπος που χειρίζομαι τη μουσική του κλίμακα είναι ακριβώς σα να περιγράφω μία ζωή η οποία δυσκολεύει με τον καιρό και στο τέλος δε μου μένει άλλη ανάσα για κάτι απόμενο.  Με γονατίζει πραγματικά. Και με τιμά που μου το ζητούν όπου και σε όποιον χώρο και να βρεθώ.

Την Κυριακή 22 Ιανουαρίου εμφανίζεστε σε ένα από τα γνωστότερα κεντρικά μαγαζιά, το ΝΟΙΖ. Τι θα ακούσουμε εκεί;
Χ.Δ.: Βάσει του πού θα με πάει η ατμοσφαιρα του NOIZ, θα κινηθώ. Δεν μπορώ να εγγυηθώ κάτι.

Το αντίδοτο στην κρίση για τους καλλιτέχνες είναι η απομάκρυνση από τους μεγάλους χώρους και οι εμφανίσεις σε μικρότερους;
Χ.Δ.: Λέτε να είναι το ότι δε βρίσκουμε δουλειά αλλού; Δεν ξέρω, εγώ πάντως το κάνω, γιατί όπως μας αρέσουν άλλοτε οι ψηλές με στρογγυλό κώλο κι άλλοτε οι κοντές με μεγάλο βυζί, μου αρέσουν όλοι οι χώροι, ο καθένας για διαφορετικό λόγο.

Αν υποθέσουμε πως θα μπορούσατε να αλλάξετε κάτι στη ζωή σας σήμερα, με τα οικονομικά δεδομένα που υπάρχουν στη χώρα μας και που όλοι περνάμε τα ζόρια μας, τι θα ήταν αυτό;
Χ.Δ.: Δε μ' αρέσει η γκρίνια. Δε θ' άλλαζα κάτι.

Κλείνοντας τα μάτια, ποιο είναι το πρώτο τραγούδι που σας έρχεται στο μυαλό και πού το αφιερώνετε;
Χ.Δ.: «Είναι Όμορφος Ο Κόσμος», αφιερωμένο στα δύο μου παιδιά!

 



 

 

Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΕ ΑΛΛΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Αν τουλάχιστον, μέσα στους ανθρώπους ένας πέθαινε από αηδία... Σιωπηλοί, θλιμμένοι, με σεμνούς τρόπους, θα διασκεδάζαμε όλοι στην κηδεία.
Κώστας Καρυωτάκης

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

20/10/1854 Γεννήθηκε ο Γάλλος ποιητής Αρθούρος Ρεμπώ. Πέθανε στις 10.11.1891
21/10/1907 Γεννήθηκε ο σουρεαλιστής ζωγράφος και ποιητής Νίκος Εγγονόπουλος

ΤΥΧΑΙΑ TAGS