91 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
26.04.2019
Ορφέας | Main Feed
Κείμενο: Ιωάννα Φατιόνα Χύζμο

Μάριος Φραγκούλης: Beautiful things

Συνεντεύξεις

Ιωάννα Φατιόνα Χύζμο

Ο Μάριος Φραγκούλης κυκλοφόρησε, πριν λίγο καιρό, καινούργιο δίσκο με τίτλο “Beautiful things”. Πρόσφατα, μίλησε στον «ΟΡΦΕΑ» γι’ αυτήν τη δουλειά του κι όχι μόνο. Όπως θα διαπιστώσετε από τη συζήτηση που είχαμε μαζί του, απάντησε σε όλες τις ερωτήσεις με ειλικρίνεια και άνεση. Ίσως είναι από τους λίγους, τόσο ευγενικούς και πρόθυμους συνομιλητές.

 

Μιλήστε μας για τον καινούργιο δίσκο σας «Beautiful things». Πολλοί οι συμμετέχοντες, πως ήταν η συνεργασία;
Μάριος Φραγκούλης: Πριν από δύο χρόνια ξεκίνησε η ανεύρεση υλικού και η αναζήτηση μέσα σε όχι και τόσο εύκολες εποχές. Η εποχή είναι δύσκολη αλλά, πραγματικά, είναι μια πολύ δημιουργική δίοδος. Έτσι συναντήθηκα με τον Stephan Moccio πριν από δύο - τρία χρόνια, βρεθήκαμε πρώτη φορά και μου είπε ότι θα μου δώσει μερικά τραγούδια κάποια στιγμή. Ήρθε λοιπόν, το «Beautiful things», το οποίο ήταν και ο τίτλος όχι μόνο ενός υπέροχου τραγουδιού, αλλά και ένας γενικός τίτλος αυτής της δισκογραφικής δουλειάς. Επειδή πιστεύω στην ομορφιά και στα ωραία πράγματα που μας συμβαίνουν. Πιστεύω στην καθαρότητα ψυχής που πρέπει να έχουμε για να διακρίνουμε τα ωραία και τα θετικά που συμβαίνουν γύρω μας. Αυτό είναι και το γενικό μήνυμα της δουλειάς αυτής.  
Ήμουν πάντα θετικός στον τρόπο προσέγγισης των συνεργατών και των μουσικών που ήταν μέρος της δουλειάς αυτής. Έτσι μίλησα με τον αγαπημένο μου φίλο και παραγωγό Steve Woods που ήταν παραγωγός και στο «Sometimes I dream». Τώρα που χρειάστηκα τους φίλους μου, τους ανθρώπους με τους οποίους έχω συνεργαστεί, ένας απ’ τους πρώτους που πήρα τηλέφωνο ήταν ο Steve Woods. Μαζί σχεδιάσαμε το καλλιτεχνικό μέρος της όλης δουλειάς. Με τη βοήθεια της Molly Kaye και του David Foster, που γνωρίζω αρκετά χρόνια και σιγά-σιγά φτιάχτηκε ένα υπέροχο πάζλ, το Beautiful things.
Είμαι πραγματικά πολύ υπερήφανος γι’ αυτή τη δουλειά και τους συνεργάτες μου καθώς και για τα υπέροχα ντουέτα που είχα τη χαρά να τραγουδήσω. Με την Άλκηστις Πρωτοψάλτη που προσωπικά αγαπώ πολύ και το ντουέτο Rojo Violento, ένα Latin hit που της το είχα υποσχεθεί  και είναι κάτι πολύ προσωπικό, πολύ δικό μας και πιστεύω θα έχει κεντρικό ρόλο σ’ αυτή τη δισκογραφική δουλειά. Το ντουέτο με τον Vittorio Grigolo, έναν από τους πιο διάσημους τενόρους της γενιάς του, είναι το Maria, ουσιαστικά ένα αφιέρωμα στην Μαρία Κάλλας που αγαπάμε και οι δύο. Το τραγούδι αυτό ενώνει ουσιαστικά δύο διαφορετικούς κόσμους, τον κόσμο της όπερας και αυτόν της classical cross over μουσικής που στην ουσία εκπροσωπώ εγώ. Το “A hero is inside” που τραγουδάω με την Vanessa Williams, γράφτηκε στην ουσία για μάς, προσπαθεί μέσα από στο στίχο να καταλάβει κανείς τον ήρωα που καθ’ ένας έχει μέσα του. Πρέπει να ανακαλύψεις αυτό το στοιχείο του ηρωισμού, τον άνθρωπο που θα βγει μπροστά και θα εκπροσωπήσει τον φίλο, την οικογένεια, την χώρα του. Αυτόν τον ήρωα που πιστεύω, όλοι έχουμε μέσα μας.
Αισθάνομαι για όλον τον κόσμο ότι υπάρχει ελπίδα, χαρά και όλοι έχουμε την εσωτερική δύναμη που μπορεί να επηρεάσει και να αλλάξει τον κόσμο προς έναν καλύτερο.
Πολλοί αναρωτιούνται πώς έγινε αυτή η επιλογή με τα τόση διαφορετικότητα, συναντηθήκαμε στην Αθήνα όπου πραγματοποιήσαμε συναυλίες για να στηρίξουμε τα παιδιά που είναι οι πραγματικοί ήρωες της ζωής και δίνουν τον δικό τους καθημερινό αγώνα, για να τα βοηθήσουμε και να πούμε ότι η ζωή συνεχίζεται. Παρ’ όλες τις οικονομικές και πολιτικές δυσκολίες που κανέναν δεν έχουν αφήσει ανεπηρέαστο, πρέπει να δίνουμε μια αίσθηση αισιοδοξίας και αγάπης. Αυτός πρέπει να είναι ο στόχος μας, η ζωή να συνεχίζεται όμορφα.

Μιας και το θίξατε, πώς επηρεάζεται ο χώρος της μουσικής;
Μ.Φ.: Άμεσα. Αν σκεφτεί κανείς ότι υπήρχε πρόβλημα στη δισκογραφία, τώρα υπάρχει σοβαρότερο. Οι επιλογές είναι πιο σκληρές, πιο στοχευμένες και ίσως πιο ουσιαστικές. Θα δείξει. Πιστεύω όμως ότι υπάρχει μεγάλη δυσκολία και δεν είναι τα πράγματα τόσο εύκολα. Τουλάχιστον στις πωλήσεις των δίσκων, δεν έχουμε καμία απαίτηση. Ως καλλιτέχνες το θέλουμε, επειδή, αν δεν υπάρχουν πωλήσεις δε θα υπάρχει δισκογραφία.
Το καλό που πιστεύω ότι υπάρχει τελευταία είναι η καλή σχέση των καλλιτεχνών με τη δισκογραφία. Δηλαδή, οι καλλιτέχνες σαν κι εμένα που σκέφτονται τις ζωντανές εμφανίσεις. Ο καλλιτέχνης θέλει την επαφή με το κοινό του, η δισκογραφία πρέπει να το στηρίξει αυτό για να στηρίξει και ο καλλιτέχνης την δισκογραφία του με τις ζωντανές εμφανίσεις. Αυτό πρέπει να είναι πλέον, ένας δεσμός πολύ σημαντικός. Πραγματικά είμαστε σε δύσκολη περίοδο, έχουμε την ανάγκη έκφρασης σε ένα μεγαλύτερο βαθμό ίσως από κάποιες άλλες χώρες. Αν και η κρίση που περνάμε είναι θέμα που αφορά όλο τον κόσμο.

Βέβαια, αυτό ίσως βοηθήσει στο να γίνουν καλύτερες παραγωγές και από ανθρώπους που παράγουν στην ουσία έργο.
Μ.Φ.: Ναι και πιστεύω ότι, ειδικά σε τέτοιες περιπτώσεις είναι καλό να έχουμε φίλους και να στηρίζουμε ο ένας τον άλλον. Δηλαδή, πρέπει όλοι να κερδίζουμε από κάποιες σχέσεις και όχι να σκεφτόμαστε μόνο το δικό μας προσωπικό κέρδος αλλά και των άλλων. Νομίζω στην περίπτωση του “Beautiful things” και της Sony καθώς και των συνεργατών και των μουσικών, βρίσκομαι αυτή τη στιγμή σε μια πραγματικά καλή περίοδο. Δύσκολη μεν, αλλά, πιστεύω ότι είναι πολύ ουσιαστική περίοδος ξεκαθαρίσματος για όλους.

Πώς αισθάνεστε που έχετε συνεργαστεί από πολύ νεαρή ηλικία με τόσο σπουδαίες προσωπικότητες της όπερας και όχι μόνο;
Μ.Φ.: Αισθάνομαι πολύ τυχερός. Να πω την αλήθεια, δεν το είχα συνειδητοποιήσει ξεκινώντας την πορεία μου, επειδή δε σκεφτόμουν ότι είμαι εικοσιενός ετών και παίζω στους Άθλιους στο Palace Theatre του Λονδίνου. Νόμιζα ότι επειδή πήγα σε δραματική σχολή, είναι μια φυσική εξέλιξη να παίξω στους «Les Misérables». Δεν μπορούσα να συνειδητοποιήσω ότι είναι πραγματικά τόσο σημαντικό κι ότι είναι δύσκολο να μπορέσει κάποιος να παίξει σε αυτές τις μουσικές σκηνές. Το βλέπω τώρα, σε πιο ώριμη ηλικία. Είχα ίσως, ένα «θράσος» της ηλικίας και πήγαινα σε ακροάσεις. Έπαιζα εντελώς φυσικά στο θέατρο, λες και δεν συνέβαινε τίποτα. Είναι πραγματικά κάτι που σκέφτομαι με πολύ αγάπη και χαρά. Είμαι ένας χορτασμένος καλλιτέχνης απ’ αυτή τη πλευρά, ήμουν πολύ τυχερός που έζησα αυτές τις εμπειρίες τόσο έντονα.

Υπάρχει κάποια παράσταση ή δίσκος που να έχετε ζηλέψει, με την καλή έννοια, και να μη σας δόθηκε η ευκαιρία να συμμετέχετε;
Μ.Φ.: Ούτως ή άλλως όλες τις δουλειές που έχω κάνει μέχρι στιγμής τις αγαπώ πάρα πολύ. Δεν έχω ζηλέψει ποτέ. Βέβαια, ακούς τραγούδια από μεγάλους καλλιτέχνες όπως ο Freddie Mercury, που για μένα, ήταν μια ιδιοφυία στο γράψιμο, στο στίχο και στον τρόπο έκφρασης γενικά. Το είδος του καλλιτέχνη που θα’ θελα να ήμουν. Αυτή η ενέργεια που είχε αυτός ο άνθρωπος επί σκηνής, ήταν κάτι που θα έλεγε κανείς ότι ζηλεύω με την καλή έννοια ... Επειδή πιστεύω ότι για να ερμηνεύσεις τα τραγούδια που έχεις γράψει με τον τόσο μοναδικό σου τρόπο, θέλει πολύ θάρρος σιγουριά στον εαυτό σου. Είχε φύγει από μικρό παιδί από την Ινδία, δεν μιλούσε καν αγγλικά και πήγε στο Λονδίνο και έκανε την ιστορία του ως Freddie Mercury. Ήταν για μένα πρότυπο.

Στην Ελλάδα σπάνια βγαίνουν φωνές σαν τη δική σας ή τουλάχιστον σπάνια τις ακούμε. Πιστεύετε ότι δεν διαθέτει την υποδομή να τις εξελίξει ή ότι δεν έχει ως στόχο την όπερα και τις παραστάσεις τέτοιου είδους;

Μ.Φ.: Κοιτάξτε, νομίζω ότι τα πράγματα γίνονται όλο και καλύτερα. Οι τραγουδιστές τα ψάχνουν πιο πολύ, είναι συνεχώς σε μια αναζήτηση. Ορισμένοι απ’ αυτούς που πιστεύω και βλέπω ότι ξεχωρίζουν στο χώρο, είναι άνθρωποι που αγαπούν το καλό κλασικό τραγούδι. Δε χρειάζεται να κάνεις έναν δίσκο που κοστίζει ακριβά αλλά πρέπει να είναι ακριβός. Πρέπει το υλικό να είναι ακριβό για σένα, δηλαδή, πολύτιμο. Αυτό μπορεί να συμβεί με μια ορχήστρα αλλά και με μια κιθάρα, με ένα όργανο. Δεν έχει μεγάλη διαφορά. Σημασία έχει οίδιος ο καλλιτέχνης να σκέφτεται ποιοτικά ή να προτείνει. Να έχει θάρρος, κάτι που πάντα χρειαζόταν στην τέχνη. Δεν υπάρχει κάποιος που να ήταν πρωτοπόρος, που να έχει δημιουργήσει ορισμένα πράγματα, έτσι τυχαία. Κι εγώ δεν ξύπνησα μια μέρα και είπα, α, θα κάνω το “Sometimes I dream” η θα κάνω το “Beautiful things”, δούλεψα πάρα πολύ, απόκτησα θεατρική παιδεία, μια υποδομή. Από έξι ετών σπούδαζα βιολί και μουσική.
Αυτό που στην αρχή με επηρέασε ήταν οι γονείς μου, Λούλα και Γιώργος, οι θετοί γονείς μου που με μεγάλωσαν και τους αφιερώνω όλη μου τη δισκογραφία και ότι έχω κάνει μέχρι σήμερα. Γιατί ήταν οι πρώτοι που μου έδωσαν τα εφόδια για να σπουδάσω, την επιλογή να πάω σχολείο ,να πηγαίνω σε κλασικές συναυλίες. Θέλω να πω, οι γονείς μου είχαν έναν δικό τους τρόπο σκέψης. Πιστεύω ότι τα πάντα ξεκινάνε από το σπίτι κι από το σχολείο αλλά, βασικά από το σπίτι και τους ανθρώπους που μας μεγαλώνουν και μας επηρεάζουν στα πρώτα μας βήματα. Πρέπει όμως και το παιδί να το θέλει, να έχει τον δικό του τρόπο σκέψεις για να μπορέσει να βγάλει από μέσα του αυτό που έχει. Ούτε εγώ ήμουν ο πιο ταλαντούχος μαθητής αλλά ήμουν σίγουρα ένας παθιασμένος μαθητής κυρίως με το θέατρο αλλά και την μουσική.
Είναι δύσκολο είδος και ιδιαίτερο, για να μπορέσει να ακολουθήσει τα χνάρια αυτά ένα παιδί σε τόσο μικρή ηλικία. Πρέπει να έχει πολύ δυνατά ερεθίσματα και επιρροές, όπως και δυνατούς προσωπικούς στόχους για να τα καταφέρει. Στην Ελλάδα πιστεύω, υπάρχει η αγάπη για το καλό ποιοτικό τραγούδι. Για παράδειγμα, στη πρώτη μου επαφή με τον Γιώργο Νταλάρα στη Ιερά Οδό, με άφησε να τραγουδήσω τα τραγούδια που πραγματικά με εκφράζουν, όπως το “Granada” και άλλα. Μου έδωσε δηλαδή την ευκαιρία και ο ίδιος, αλλά και το κοινό αγκάλιασε αυτό που έκανα.

 

Εσείς όμως, είστε μια ειδική περίπτωση. Ο πολύς κόσμος δείχνει να προτιμάει το πιο ελαφρό τραγούδι.
Μ.Φ.: Αυτό είναι πολύ κρίμα, γιατί δεν δίνει την ευκαιρία σε αυτούς που πραγματικά σκέφτονται διαφορετικά να αναπτυχθούν. Δηλαδή, αν δεν πάει ο κόσμος, πώς θα σκεφτεί ο τραγουδιστής ότι είναι σωστός αυτός ο δρόμος; Αλλά κι εγώ να πω την αλήθεια δεν έκανα ποτέ παραχωρήσεις. Πάντα υπήρχαν παραστάσεις που λειτούργησαν για μένα σαν γέφυρες επικοινωνίας με το κοινό. Συνδέθηκα με κάποιους δημιουργούς, ο Γιάννης ο Μαρκόπουλος ο οποίος ήταν ο πρώτος έλληνας συνθέτης που μου εμπιστεύτηκε έργο του στην Ελλάδα, μου έδωσε τον Ορφέα και αργότερα έπαιξα τον "Ερωτόκριτο" του Βιτσέντζου Κορνάρου. Δεν περίμενα να βγω να τραγουδήσω τα τραγούδια της δικής μου δισκογραφίας και να είναι όλοι χαρούμενοι και ειδικά εγώ. Ήθελα πάρα πολύ να δουλέψω και να ερμηνεύσω μεγάλα έργα, να παίξω στο Άξιον Εστί του Μίκη Θεοδωράκη με εκείνον. Να δημιουργήσω μέσα μου μια δυναμική που για μένα τουλάχιστον είναι αναγκαία. Νομίζω ότι αυτό είναι κάτι που λείπει από τους νέους ερμηνευτές. Πιστεύω ότι θα μπορούσαν άνετα να εκπροσωπούν μεγάλα έργα και κάτω από τη σκέπη των μεγάλων δημιουργών. Ο κόσμος έχει ανάγκη να ακούσει έναν νέο ερμηνευτή να τραγουδάει το Άξιον Εστί ας πούμε. Ίσως και να έχει βαρεθεί τους παλιούς καλούς ερμηνευτές και να περιμένει κάτι καινούργιο. Αλλά πρέπει και ο νέος να το ψάξει, να το αναζητήσει, να μορφωθεί πάνω σ’ αυτό και να προχωρήσει μπροστά. Ύστερα ό,τι κι αν επιλέξει να κάνει αυτός ο καλλιτέχνης, το κοινό  θα τον ακολουθήσει γιατί θα έχει μια σχέση εμπιστοσύνης μαζί του μετά από χρόνια.   

Θεωρείτε ότι η δυσπιστία με την οποία σας υποδέχτηκαν όταν επιστρέψατε στην Ελλάδα οφείλεται σε κομπλεξισμό των Ελλήνων;
Μ.Φ.: Ποτέ δεν πιστεύουμε ότι κάτι καλό μας έχει συμβεί και γκρινιάζουμε γι’ αυτό. Είναι λυπηρό που ο κόσμος δεν έχει δει όλους τους μεγάλους ερμηνευτές που έχουν υπάρξει μετά τη Μαρία Κάλλας, όπως τον Κώστα Πασχάλη ή τον Δημήτρη Καβράκο, δηλαδή ονόματα του κλασικού τραγουδιού που έχουν παίξει σε μεγάλες σκηνές όλου του κόσμου. Ο Έλληνας έχει μεγάλη δύναμη σε όλο τον κόσμο, και ενώ είμαστε μια  μικρή χώρα, είμαστε μια πολύ μεγάλη χώρα διεθνώς, και ως πολιτισμός και ως αντίληψη και ως αίσθηση. Δε μπορούμε να δεχτούμε ότι ένας Έλληνας μπορεί να παίξει στη σκηνή του Λονδίνου.
Μέχρι πρόσφατα υπήρχε το θέμα της αμφισβήτησης. Μου λέγανε: αφού όλα είναι καλά γιατί επιστρέφεις στην Ελλάδα; Και τους έλεγα ότι δεν επιστρέφω στην Ελλάδα, έρχομαι να μοιραστώ αυτό που ζω στο εξωτερικό και τις συνεργασίες που έχω ζήσει και με τους Έλληνες στην Ελλάδα. Πάντα θέλεις να το αποδείξεις με μια φωτογραφία ή με μια λεζάντα ή να κάνεις διαφήμιση του εαυτού σου. Είναι κάτι που το μισώ. Αναγκάστηκα να το κάνω κάποια στιγμή γιατί δε με πιστεύανε, αλλά είναι ο μόνος τρόπος για να μπορέσεις να το δείξεις τελικά. Να αποδείξεις ότι είναι μια παρουσίαση πραγματικά με τη δουλειά σου, αλλά για να μπορέσεις να το δείξεις θα πρέπει να έχει γίνει μια προεργασία πριν απ’ αυτό. Εγώ πιστεύω ότι πρέπει να ξέρουμε ποιοι είμαστε και τι δουλειές έχουμε πραγματοποιήσει τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό και να μιλάμε για αυτές γιατί αλλιώς, θεωρείται και από την δική μου την πλευρά κόμπλεξ, αν δεν μπορώ να μιλήσω γι’ αυτές. Στην αρχή, έλεγα πολλές φορές ότι ντρέπομαι να μιλήσω γι’ αυτά. Το αντίθετο. Πρέπει να είσαι υπερήφανος να μιλάς γι’ αυτά αλλά είναι θέμα χαρακτήρα. Δε μεγάλωσα με το να θέλω να λεω μεγάλα λόγια. Ήθελα ότι λέω να μπορώ να το κάνω πράξη. Δόξα τω Θεό έχω ζήσει πολύ δυνατές επαγγελματικές στιγμές πάνω στη σκηνή και με σημαντικούς ανθρώπους και αισθάνομαι τη σιγουριά ότι μπορώ πλέον να τα πω άφοβα.
Η αλήθεια είναι ότι έχω δουλέψει πολύ, από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου να ασχολείται με το τραγούδι και την μουσική. Μέχρι και σήμερα παρακολουθώ μαθήματα τραγουδιού. Θα μπορούσα να έχω επαναπαυτεί με μια συναυλία στο Ηρώδειο και δυο δικά μου τραγούδια. Κι όμως, μπήκα στη διαδικασία να μάθω έναν ρόλο που δε γνώριζα, να συνεργαστώ με τον Λουκά Καρυτινό και σ’ ένα τελείως κλασικό και διαφορετικό έργο απ’ αυτά που έχω συνεργαστεί μέχρι τώρα. Γιατί πιστεύω σ’ αυτό. Ξέρω να βάζω τον εαυτό μου στη διαδικασία να ξανασκεφτώ πάλι, ιδιαίτερα και πιο δυνατά και πιο δύσκολα, να μην επαναπαύομαι με τις ευκολίες και τις πρόσκαιρες επιτυχίες.


Ποια συνεργασία στη πορεία σας, θεωρείτε ότι σας έχει στιγματίσει και διαμορφώσει ως καλλιτέχνη;
Μ.Φ.: Καταρχήν η συνεργασία μου με τον Μίκη Θεοδωράκη, ήταν πολύ σημαντική η πρώτη μου επαφή με τον δημιουργό, ερμηνεύοντας το Άξιον Εστί. Ήταν μια εμπειρία που μου έδωσε μια στάση ζωής απέναντι στα πράγματα που σκεφτόμαστε. Να διεισδύουμε στο καλό, το ποιοτικό, το δύσκολο. Σ’ αυτό που αντέχει τελικά στο χρόνο. Αυτό ήταν ένα μάθημα ζωής όπως ήταν και η πρώτη μου συνάντηση με τον ισπανό τενόρο και δάσκαλό μου Alfredo Kraus. Μου έλεγε: «Δεν πρέπει να τα βλέπεις όλα βουνό, πρέπει να αρχίσεις σιγά-σιγά  να ανεβαίνεις το βουνό και κάποια στιγμή χωρίς να το καταλάβεις θα φτάσεις στην κορυφή. Μην κοιτάς πίσω ή προς τα πάνω, κοίτα μπροστά. Δούλευε σιγά-σιγά. Να είσαι εργάτης, να είσαι πετυχημένος, συνεπής, σωστός απέναντι στους άλλους ανεβαίνοντας γιατί κατεβαίνοντας, θα τους ξανασυναντήσεις.», κάπως έτσι. Ένας άνθρωπος που πραγματικά αγάπησα πολύ.

Πώς ερμηνεύετε την εμμονή των δημοσιογράφων και του κόσμου να ασχολούνται με τον άνθρωπο και τα πάθη του και όχι με τον καλλιτέχνη;
Μ.Φ.: Θεωρώ πως είναι λάθος, επειδή ένας καλλιτέχνης θα μιλήσει για τον εαυτό του όσο θέλει, γιατί η προσωπική ζωή του καθένα, ανήκει στον καθένα από εμάς. Δε με αφορά πως ζει την προσωπική του ζωή ένας καλλιτέχνης. Με αφορά η ουσία του ανθρώπου κι έχω μια τελείως προσωπική γνώμη για οποιονδήποτε. Είναι πολλοί από τους καλλιτέχνες που βλέπω ότι τους διασύρουν δεξιά κι αριστερά για την προσωπική τους ζωή και πιστεύω ότι είναι λάθος ως αντίληψη. Σκέφτομαι πως είναι κρίμα για αυτόν τον άνθρωπο, γιατί γνωρίζω πολύ κόσμο και τη προσωπική τους ζωή αλλά δε με αφορά αυτό του θέμα. Με αφορά το πώς είναι μαζί μου και με τους ανθρώπους που αγαπούν και τους αγαπούν. Η δημόσια εικόνα άλλωστε, είναι πολύ παράξενη. Ο κόσμος θέλει να σε γνωρίσει τόσο όσο του επιτρέψεις. Αν ξαφνικά του δώσεις το θάρρος να μπει στο σπίτι σου να δει πως ζεις και πως κοιμάσαι, θα το κάνει. Αυτό δεν το επιτρέπω σε κανέναν. Ένας άνθρωπος κι ένας καλλιτέχνης θα εκφραστεί με τα μέσα που του δίνονται. Με την φωνή του, τις επιλογές του, τον τρόπο ζωής του, είναι καλύτερα να μιλάνε άλλοι γι’ αυτόν παρά ο ίδιος για τον εαυτό του ή οι άνθρωποι που δεν ξέρουν γι’ αυτόν και να γίνεται ξαφνικά ένα δημόσιο θέαμα, σαν να είναι προϊόν προς εκμετάλλευση.

Έχετε κάποιο πλάνο για μελλοντικές εμφανίσεις;
Μ.Φ.: Έχουμε το υπέροχο ταξίδι του «Beautiful things» το οποίο ξεκινάει από την Ελλάδα αυτές τις μέρες και θα συνεχιστεί στην Ιαπωνία, την Αμερική, την Δυτική Ευρώπη και σε όλο τον κόσμο με διάρκεια δυο χρόνια, δεν ξέρω όμως που θα ολοκληρωθεί. Αυτός είναι ο πιο άμεσος στόχος και πάλι εύχομαι κάποια στιγμή να μπορέσω να συνεργαστώ με μεγάλους δημιουργούς και να ξανασκεφτώ πάλι δύσκολα.

 


Επισκεφτείτε το επίσημο site του καλλιτέχνη στη διεύθυνση

www.mariofrangoulis.com

 

Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΕ ΑΛΛΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Με την πρώτη σταγόνα της βροχής σκοτώθηκε το καλοκαίρι.
Οδυσσέας Ελύτης

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

27/4/1932 Γεννήθηκε στην Αθήνα ο σκηνοθέτης Θεόδωρος Αγγελόπουλος.
27/4/1975 Πέθανε ο ρεμπέτης Νίκος Μάθεσης (Τρελάκιας)
27/4/2008 Έφυγε από τη ζωή ο Κύπριος μουσικοσυνθέτης Μάριος Τόκας