152 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
16.07.2019
Ορφέας | Main Feed
Κείμενο: Τάσος Π. Καραντής, Καλή Βανδώρου

Μελίνα Ασλανίδου: Η μουσική είναι μια απέραντη θάλασσα

Συνεντεύξεις

Καλή Βανδώρου

Η Μελίνα Ασλανίδου είναι μια τραγουδίστρια που μας έχει απασχολήσει – ευχάριστα - εδώ και μια δεκαετία. Οι συνεργασίες που έχει κάνει στο παρελθόν, είναι όλες μία και μία, αποτέλεσμα των οποίων είναι κάποια πολύ καλά τραγούδια και πολλές όμορφες εμφανίσεις, είτε σε θέατρα, είτε σε μουσικές σκηνές, είτε σε μεγαλύτερα κέντρα διασκέδασης. Εκτός από τη φετινή της συμμετοχή στο κέντρο Acro στο σχήμα της Ελένης Βιτάλη με τους Γεράσιμο Ανδρεάτο, Γιώτα Νέγκα, αλλά και Τάκη Σούκα, την Κυριακή 15 Ιανουαρίου πρόκειται να πραγματοποιήσει στο NOIZ club μία και μοναδική εμφάνιση, προκειμένου να μας αποκαλύψει την πιο σύγχρονη πλευρά του ταλέντου της. Στην επακόλουθη συνέντευξη αναφέρεται σε αυτήν της την κίνηση, αλλά και στους ανθρώπους με τους οποίους έχει συνεργαστεί μέχρι στιγμής.

Μελίνα, όλα για σένα, με τη μουσική, ξεκίνησαν με τους «ΑΠΕΝΑΝΤΙ» ή υπήρχε παρελθόν;
Μελίνα Ασλανίδου: Με τους Απέναντι ξεκίνησε η δισκογραφική επαφή. Από παιδί είχα κλίση στη μουσική, γι’ αυτό και από πολύ μικρή ήμουν στη χορωδία του χωριού μου. Η μητέρα μου άκουγε πάρα πολλή μουσική, ο πατέρας μου να μη σου πω ότι δεν άκουγε και καθόλου. Υπήρχε γενικά μουσικότητα στην οικογένεια, ακούγαμε πολλή ελληνική μουσική κυρίως, γιατί οι δικοί μου ήταν και μετανάστες.

Δηλαδή ποιους τραγουδιστές ακούγατε σπίτι;
Μ.Α.: Εγώ έχω πάρα πολύ έντονα στα αυτιά μου την Ελένη Βιτάλη, τον Γιώργο Νταλάρα, τη Χαρούλα Αλεξίου, τον Στέλιο Καζαντζίδη, τον Μανώλη Αγγελόπουλο. Η μητέρα μου είχε μια αδυναμία στον Αγγελόπουλο. Βέβαια, καθώς μεγάλωνα, και με τη βοήθεια του θείου μου, άκουσα κι άλλα πράγματα. Εκείνος άκουγε Cure, Class, Smiths, μια άλλη μουσική σκηνή, με την οποία ήρθα επίσης σε επαφή στην εφηβεία μου. Οπότε, υπήρχαν δύο μουσικοί πόλοι. Ούτως ή άλλως, η μουσική είναι μια απέραντη θάλασσα για μένα, η οποία έχει όλων των ειδών τα ψάρια. Η μουσική είναι κάτι τέτοιο, έχει τα πάντα. Σαφώς, όταν λέμε τα πάντα πρέπει να έχουμε κριτήριο και αισθητική, πάντα υπό ένα πρίσμα αισθητικής το οποίο έλκει τον καθένα. Εγώ σε αυτό το χαρμάνι μεγάλωσα. Οι άνθρωποι που ακούν μουσική ακούνε τα πάντα.

Στο παρελθόν είχες διασκευάσει και ένα τραγούδι, που, στη δεκαετία του ’90, που βγήκε, ανήκε στα εμπορικά τραγούδια, τη «Λατέρνα» του Στέφανου Κορκολή.
Μ.Α.: Ναι, ήταν μια ιδέα του Στέφανου και ήταν και ένα τραγούδι που αγαπούσα ούτως ή άλλως και όντως το διασκευάσαμε. Ήταν μια πολύ ωραία στιγμή με τον Στέφανο Κορκολή, ο οποίος είναι ένας κορυφαίος μουσικός. Είμαστε πολύ τυχεροί που έχουμε έναν τέτοιο μουσικό στη χώρα μας.

«Τι σου έκανα και πίνεις». Τι παίχτηκε τότε; Γιατί, σαφώς, το τραγούδι, ξέφυγε από το πλαίσιο ενός ριάλιτι («Big brother») και κατέκτησε όλη την Ελλάδα!
Μ.Α.: Την εποχή εκείνη δεν έβλεπα καθόλου τηλεόραση. Εκ των υστέρων έμαθα όλο το στόρι. Νομίζω ότι η τηλεόραση ήταν ένας πομπός για να πάει το τραγούδι σε περισσότερο κόσμο μέσα από ένα ριάλιτι, δεν έχει σημασία. Εκεί αγαπούσαν αυτό το τραγούδι και όταν όλη η Ελλάδα ήταν συντονισμένη σε αυτό το παιχνίδι, ταυτίστηκε και όλη η Ελλάδα με το τραγούδι,  με τη στιγμή, με το συναίσθημα, με όλο αυτό που συνέβη. Οπότε νομίζω ότι ήταν ένας πομπός που έφερε τη δουλειά μας σε μεγαλύτερο κοινό.

Το τραγούδι αυτό ήταν και η αιτία που συνεργάστηκες με τον Νταλάρα την επόμενη χρονιά;
Μ.Α.: Να πω ότι τον Νταλάρα τον είχα γνωρίσει ένα χρόνο πριν, εκεί που παίζαμε με τους Απέναντι, στη Θεσσαλονίκη, και τα πρώτα του λόγια ήταν συγκλονιστικά για μένα, γιατί, ένα παιδί που απλά τραγουδάει στη Θεσσαλονίκη με την παρέα του και αγαπάει τη μουσική, όταν έρχεται ένας άνθρωπος πολύ σημαντικός για την ελληνική μουσική ιστορία, και σου λέει «τιμή μου που σε γνωρίζω», σοκάρεσαι. Αυτό είναι το μεγαλείο κάποιων ανθρώπων, που όταν βλέπουν κάτι που νοιώθουν ότι κάτι υπάρχει, μιλάνε έτσι. Καλά, τότε ούτε να το φανταστώ δεν μπορούσα. Αιφνιδιάστηκα. Μετά, όταν έγινε, λοιπόν, η επιτυχία, ο Γιώργος Νταλάρας ήθελε να συνεργαστεί με τους Απέναντι. Δυστυχώς, εμείς είχαμε διαλυθεί και έτσι συνεργαστήκαμε στον Ζυγό μαζί με τον Ανδρεάτο, την Αρετούλα Κετιμέ που έκανε τότε το ντεμπούτο της και την Άννα Μπουρμά.
 
Για ποιο λόγο διαλύθηκαν οι Απέναντι τόσο γρήγορα και μάλιστα αφού κάνατε επιτυχία;
Μ.Α.: Αυτό νομίζω ότι είναι καρμικό. Ότι δηλαδή για κάποιον λόγο δεν προχωράει κάτι. Ίσως να θέλαμε να κάνουμε και άλλα πράγματα μουσικά, και πολύ αρμονικά και καρμικά, όπως είπα, χώρισαν γρήγορα οι δρόμοι.

Μετά τον Ζυγό, η συνεργασία σου με τον Γιώργο Νταλάρα συνεχίζεται κατά καιρούς μέχρι τώρα. Μίλα μου ελεύθερα για τον καλλιτέχνη αλλά και για τον άνθρωπο Νταλάρα.
Μ.Α.: Είναι πάρα πολύ μεγάλο σχολείο. Η τελειομανία του νομίζω, είναι μια απέραντη αγάπη γι’ αυτό που κάνει. Θα μπορούσε, μετά από τόσα χρόνια, να είχε επαναπαυτεί και να μην εργάζεται, να μη δουλεύει, να απολαύσει τους κόπους του και όλα αυτά που έχει δημιουργήσει. Δεν είναι, όμως, από αυτούς τους ανθρώπους. Είναι ένα ζιζάνιο που συνέχεια ψάχνει, ψάχνει, ψάχνει … Ξέρει τα πάντα! Μπορεί να ξέρει αυτή τη στιγμή που μιλάμε ποια καινούρια φωνή γεννιέται στη Θεσσαλονίκη! Κι αυτό δεν μπορούμε να το καταλάβουμε, να το κατανοήσουμε, αν δεν συναναστραφούμε με τέτοιους ανθρώπους. Ξέρει για παράδειγμα ποιος μουσικός παίζει την καλύτερη ποντιακή λύρα. Είναι σε συνεχή εγρήγορση και στο ψάξιμο, για το τι συμβαίνει γύρω του. Και δεν το κάνει μόνο στη μουσική, το κάνει γενικά, είναι τέτοιος άνθρωπος. Και αυτή η συναναστροφή που έχω, μου έχει δώσει πάρα πολλά πράγματα. Τον ευχαριστώ που βρέθηκε στο δρόμο μου.

Σαν άνθρωπος πώς είναι;
Μ.Α.: Γλυκύτατος. Να πω τώρα ότι είναι αυστηρός; Στα πρώτα χρόνια ήταν λίγο αυστηρός, αλλά, ίσως, γιατί έπρεπε να είναι αυστηρός. Βάζει πάντα όρια στα πράγματα, κι έτσι, ξέρει ο καθένας μέχρι πού τον παίρνει κι αυτό είναι πάρα πολύ σημαντικό. Υπάρχει μια ιεραρχία, ένα πλαίσιο και στον ανθρώπινο τρόπο επικοινωνίας, αλλά και σε όλα γενικά, έτσι ώστε να μη δημιουργούνται παρατράγουδα.


Έχεις συμπληρώσει παραπάνω από μια δεκαετία σόλο δισκογραφικής καριέρας. Με επιτυχίες, με αναγνωρίσιμα κι αγαπημένα τραγούδια(«Ναι θα πω», «Άλλη μια φορά», «Το λάθος» κ.ά.), αλλά και με λίγους προσωπικούς δίσκους, όταν, άλλοι, σχίζονται, να δίνουν, κάθε χρόνο, καινούριο δισκογραφικό παρόν. Πως θα αποτιμούσες εσύ η ίδια την μέχρι τώρα καλλιτεχνική διαδρομή σου;
Μ.Α.: Σίγουρα αυτά που θα ήθελα να κάνω είναι πολλά περισσότερα. Δηλαδή, να έχω δισκογραφικά μεγαλύτερο παρόν, με πιο πολλά καινούρια δικά μου τραγούδια. Όμως, για κάποιο λόγο, περνάνε από μία μεγάλη ζυγαριά αυτά μέσα μου, οπότε, ίσως να μην κινούμαι όπως κινούνται όλοι οι άνθρωποι. Κινούμαι με δικούς μου ρυθμούς, οι οποίοι καμιά φορά είναι ρυθμοί χελώνας, αλλά μέσα σε αυτό το πλαίσιο νιώθω μεγάλη ασφάλεια. Θα μου πεις, θέλεις να είναι το υλικό τόσο διασφαλισμένο και τόσο καλό για να μας δώσεις κάτι καλό; Όλα τα σκέφτομαι. Όμως, από την άλλη σκέφτομαι ότι, όταν νιώθω ότι στο εκάστοτε τραγούδι αισθάνομαι ωραία, ότι το αγαπάω, μπορεί εσύ να μην το αγαπάς, όσο το αγαπάω εγώ, αλλά ίσως με τα χρόνια να το αγαπήσεις όπως εγώ. Ίσως και να μην το αγαπήσεις ποτέ. Τελικά τι έχει σημασία; Να το αγαπήσεις εσύ ή να το αγαπήσω εγώ; Να εκφραστεί η ψυχή η δική μου και όσες ψυχές συντονιστούν με αυτή την έκφραση ; Καλώς! Και όσες δε συντονιστούν, πάλι καλώς. Ευλογημένοι όλοι. Άρα λοιπόν, τι είναι; Ουσιαστικά είναι να κάνουμε αυτό που θέλουμε μέσα μας κι έτσι τα πράγματα είναι πιο αρμονικά, πιο γαλήνια.

Μια και κάνεις αραιά καινούριους δίσκους, με ποιους συνθέτες θα ήθελες να συνεργαστείς που δεν έχεις συνεργαστεί μέχρι τώρα;
Μ.Α.: Σαν άνθρωπος της γενιάς μου θα ήθελα να συνεργαστώ με έναν νέο συνθέτη, ο οποίος ζει και βλέπει τα πράγματα, όπως τα βλέπω εγώ, βιώνει τις ίδιες ανασφάλειες, τις ίδιες αγωνίες και με νιώθει χωρίς να του πω κάτι παραπάνω. Δεν είμαστε στην εποχή που τα πράγματα ανθίζουν. Είμαστε σε μια άλλη εποχή, όπου δυστυχώς βλέπουμε τα πράγματα γύρω μας να γκρεμίζονται. Από την άλλη, είναι πάρα πολλοί συνθέτες τους οποίους αγαπώ και εκτιμώ και έχω μεγαλώσει μαζί τους, όπως είναι ο Αντώνης Βαρδής, που έχω συνεργαστεί ήδη μία φορά, και είχα την τιμή να με καλέσει να κάνουμε ένα ντουέτο μαζί στον προσωπικό του δίσκο, ο Στέφανος Κορκολής που έχουμε συνεργαστεί ήδη, και είναι ένα απύθμενο ταλέντο, αφού όταν κάθεται στο πιάνο δεν πιστεύεις αυτό που γίνεται. Επίσης, με τον Λαυρέντη Μαχαιρίτσα που έχουμε κάνει ήδη δύο τραγούδια και ήταν πολύ ωραία η συνεργασία μας. Είναι πολλοί οι συνθέτες που έχουν ένα πολύ δικό τους ύφος, ήχο και χρώμα και γενικά, άποψη για τη ζωή.  

ΕΛΕΝΗ ΒΙΤΑΛΗ. Είσαι μαζί της – μαζί με άλλους εκλεκτούς συναδέλφους (Τάκη Σούκα, Γιώτα Νέγκα και Γεράσιμο Ανδρεάτο) -  φέτος στο «ACRO». Τι σημαίνει για σένα αυτή η συνεργασία; Και πως θα μας έδινες το στίγμα του προγράμματος σας;
Μ.Α.: Νομίζω ότι τώρα κλείνει ένας κύκλος μέσα μου, με την έννοια ότι έχω συνεργαστεί με τους ανθρώπους που πραγματικά αγαπούσα. Έχω βρεθεί και με τη Χαρούλα (Αλεξίου) σε μια μεγάλη συναυλία, και για εμένα ήταν και αυτό σημαντικό, όπως και με τη Μαρινέλλα (σ.σ. είχαν βρεθεί σε μια συναυλία – αφιέρωμα στη Βίκυ Μοσχολιού). Το ίδιο ισχύει και για την Ελευθερία Αρβανιτάκη, με την οποία έχουμε κάνει και πολύ ωραίες παραστάσεις, τις οποίες δε θα τις ξεχάσω ποτέ, γιατί έχω ζήσει υπέροχες στιγμές μαζί της. Είναι μοναδική, είναι αερικό, έτσι όπως την φανταζόμουν. Η Ελένη Βιτάλη για μένα ήταν κάτι παραπάνω από πρότυπο. Ήταν η καψούρα μου, η αγάπη μου που λέει και η ίδια. Και συνεχίζει να είναι, και θα είναι για πάντα. Γιατί αυτό το μεγαλείο της ψυχής και της καρδιάς της, είναι πολύ σπάνιο να το συναντήσεις σε άνθρωπο. Όσο για τη φωνή της, απλά δεν υπάρχει. Θεωρώ ότι η φωνή είναι το κράμα του ποιος είσαι. Η Βιτάλη είναι μια πολύ μεγάλη καρδιά. Εξού και της βγαίνει αυτό το απίστευτο μέταλλο που έχει, αυτή η υπέροχη φωνή. Η φωνή της Ελένης Βιτάλη είναι μια φωνή που ίσως ξαναδούμε σε 100 χρόνια, σπάνια χροιά και μέταλλο. Επίσης, αυτό που της θαυμάζω, είναι το ταλέντο της ως τραγουδοποιός, τα τραγούδια που η ίδια έχει γράψει – είναι ροκ και λαϊκά συνάμα – ένα κράμα υπέροχης ευαισθησίας και δύναμης.  Το πρόγραμμα στο Acro είναι ένα πάρα πολύ ωραίο λαϊκό πρόγραμμα, είναι αυτό που ήθελε η Ελένη, το λαϊκό πάλκο με πολύ ωραία τραγούδια που αγαπάμε όλοι. Κατ’ αρχάς, έχουμε καταφέρει και είμαστε μια πολύ ωραία παρέα, όπου, με αρχηγό μας την Ελένη, συντονιζόμαστε στο συναίσθημα και το αίσθημα που θέλει η ίδια να δώσει. Θα έλεγα ότι είναι μια παράσταση που, όποιος αγαπάει το καλό τραγούδι, θα χαρεί να το ζήσει μαζί μας. Εμείς ζούμε κάθε βραδιά και ένα όνειρο και κάθε φορά είναι πολύ ξεχωριστή για όλους μας. Επίσης, έχουμε έναν συνθέτη, τον Τάκη Σούκα που, μαζί με την Ελένη, είναι η Ελλάδα που όλοι θυμόμαστε.

Την Κυριακή (15/1) θα σε δούμε live στο “NOIZ”. Σου αρέσουν οι εμφανίσεις στα κλαμπ;
Μ.Α.: Ναι, γιατί συντονίζονται με ένα άλλο κομμάτι του εαυτού μου, το πιο μοντέρνο που έχω, και μου αρέσει να εκφράζω, και έχουν κι αυτή τη φρεσκάδα. Και τα καινούρια τραγούδια που θα πω, εξού και γίνεται αυτή η μία και μοναδική παράσταση στην Αθήνα, τα βοηθάει αυτού του είδους ο χώρος. Κάθε φορά που κάνω ένα live, φαντάζομαι να είναι όπως το ονειρεύομαι. Δηλαδή, ο κόσμος να εκφράζεται, να τραγουδάει και να συμμετέχει γενικά, αλλά και να νιώθει το αίσθημα που νιώθουμε εμείς και που θέλουμε να μεταφέρουμε μαζί με τους μουσικούς. Αυτός είναι ο στόχος μας κάθε φορά που εμφανιζόμαστε κάπου. Θέλουμε να γινόμαστε ένα με τον κόσμο. Βρίσκουμε, λοιπόν, κάθε φορά τον τρόπο για να συντονιζόμαστε.

Τι είναι αυτό που γουστάρεις στο «ΝΟΙΖ» και το επέλεξες για να εμφανιστείς;
Μ.Α.: Είχα πρόταση και από πέρυσι να κάνω εκεί κάποιο live. Το είδα το μαγαζί, μου άρεσε πάρα πολύ, είναι πολύ μοντέρνο, και θα ήθελα να δοκιμάσω τον εαυτό μου και σε κάτι πιο σημερινό. Βέβαια, έχω παίξει και με τον Πυροβολάκη, στη Βέροια, σε έναν τέτοιο χώρο και ήταν συγκλονιστικά.

Αυτές τις μέρες παίζεται στη Θεσσαλονίκη κάτι εντελώς διαφορετικό από αυτό που λες, και είναι το «Αμάν Αμήν» του Ξαρχάκου, το οποίο θα κατέβει και στην Αθήνα. Θα ήθελες να συμμετέχεις σε κάποια αντίστοιχη παράσταση με ρεμπέτικα τραγούδια, σχετικούς διαλόγους και ρούχα εποχής;
Μ.Α.: Έχουμε κάνει κάτι αντίστοιχο, στον Βόλο, με θέμα την 28η Οκτωβρίου. Ήταν ο Διονύσης Τσακνής και ο Παναγιώτης Λάλεζας. Όλο αυτό ήταν ένα μουσικοθεατρικό, το οποίο μου άρεσε πάρα πολύ. Θα μου άρεσε να συμμετέχω σε μια παράσταση που έχει κουστούμια, που είναι όλοι στην εκάστοτε νοοτροπία εποχής. Μου αρέσει να βλέπω και ταινίες εποχής. Νομίζω ότι εκεί δίνεις και κάτι άλλο, από αυτό που έχει μάθει ο κόσμος από σένα. Ανοίγει το πεδίο του καλλιτέχνη.

Επειδή έχεις εμφανιστεί σε εντελώς διαφορετικούς χώρους, από μουσικές σκηνές ως το Ηρώδειο. Υπάρχει ένας χώρος που σε εκφράζει πιο πολύ; Ή θέλεις να λειτουργείς και να παίρνεις εμπειρίες από κάθε χώρο;
Μ.Α.: Νομίζω ότι ο χώρος είναι απλά ένας χώρος που θα σε φιλοξενήσει. Δηλαδή, εγώ θέλω όποιοι χώροι με φιλοξενούν, να το κάνουν με αγάπη και αυτό που κάνω να το αγκαλιάζουν με τον δικό τους τρόπο. Δεν μπορούν να ακούν μόνο τη δική μου μουσική. Π.χ. έχω ακούσει καλλιτέχνες που έχουν παίξει και σε καφενεία για να ακουστούν οι μουσικές τους. Και είναι πολύ καλό και ευλογημένο αυτό. Ο κόσμος έχει σημασία και το να βρεθούμε μαζί του με κάποιες συνισταμένες.

Το δελτίο Τύπου για το «NOIZ» μιλάει για ένα εκρηκτικό live, αλλά και για αναφορά στον Ρασούλη και τον Παπάζογλου. Πως θα τα συνδυάσεις, και γιατί αυτή η επιλογή των δύο συγκεκριμένων;
Μ.Α.: Ο Ρασούλης πιστεύω ότι ήταν ο πιο εκρηκτικός δημιουργός που υπήρξε ποτέ στην ελληνική μουσική ιστορία! Ούτως ή άλλως, μουσικά, εγώ σε αυτόν τον χώρο ανήκω. Νιώθω ότι τα τραγούδια που λέω, δεν είναι πολύ μακριά από αυτό το ύφος. Οι αναφορές μου είναι κοντά σε αυτό το ύφος. Σε ένα πρόγραμμα χωράει ένα καινούριο τραγούδι που λέγεται το «Όσα δε σου είπα» της Σάνυ Μπαλτζή ας πούμε, αλλά χωράει και το «Αχ, Ελλάδα σ’ αγαπώ». Είναι τραγούδια που αγαπάμε. Έχω παρακολουθήσει πάρα πολύ στενά τόσο το έργο του Ρασούλη όσο και το έργο του Παπάζογλου. Τα αγαπάω, τα σέβομαι και τα λέω εδώ και αρκετά χρόνια στις εμφανίσεις μου.

Έρχεται και ο νέος σου δίσκος που θα κυκλοφορήσει τον Φεβρουάριο. Έχουμε ακούσει ένα τραγούδι που λέγεται «Το κρύο και η μοναξιά». Είναι, αυτό που λέγαμε παλιά, ένας κύκλος τραγουδιών κοινής θεματολογίας; Ή, ο δίσκος δυο δημιουργών και μιας ερμηνεύτριας, με διαφορετικά τραγούδια; Πως προσεγγίζουν – μουσικά & στιχουργικά - τη σημερινή ζοφερή πραγματικότητα της Ελλάδας; Σκοτεινά, όπως κι είναι, ή αισιόδοξα;
Μ.Α.: Το κρύο και η μοναξιά» που είναι σε μουσική Jimmy Karystinos και στίχους Sunny Μπαλτζή, το έχουμε μαζί με τη Sunny σαν ένα αγαπημένο μας τραγούδι, από το 2004, και προσπαθήσαμε από τότε να το βγάλουμε, αλλά για κάποιους λόγους δε γινόταν. Ήρθε, λοιπόν, η στιγμή να γίνει αυτό. Μας συνδέουν και πολλές μνήμες με αυτό το τραγούδι και νομίζω ότι βγαίνει και στην κατάλληλη εποχή. Όσο για τον υπόλοιπο δίσκο, δεν μπορώ να πω πολλά πράγματα ακόμη, γιατί θέλω να ολοκληρωθεί πρώτα. Θα έλεγα ότι τα τραγούδια προσεγγίζουν τη σημερινή κατάσταση αισιόδοξα, μπορεί να κρύβουν και λίγο θυμό, αλλά ακόμα και ο θυμός βγαίνει αισιόδοξα.

Πως είναι ο άνθρωπος Μελίνα, έξω από το τραγούδι; Σκέφτεσαι το γάμο, την οικογένεια και τα παιδιά, ή προτιμάς την ανεξαρτησία σου με παιδιά τα τραγούδια σου;
Μ.Α.: Αυτό είναι υπαρξιακό ζήτημα. Έχω ακούσει πολλές απόψεις πάνω σε αυτό το θέμα, το έχω κουβεντιάσει πάρα πολλές φορές. Είμαι 100% μέσα σε αυτό, ότι είναι δηλαδή φυσικό επακόλουθο το να κάνεις οικογένεια. Δουλεύοντάς το και διαφορετικά, λέω ότι άμα είναι να γίνει θα γίνει, χωρίς βέβαια, να μην κάνεις κι εσύ κάτι. Όλα αυτά είναι και θέμα τύχης να συμβούν την κατάλληλη στιγμή, με τον κατάλληλο άνθρωπο, ώστε να μην υπάρχουν διαζύγια, να μην υπάρχει πόνος όσο είναι δυνατό. Προσπαθώ να το βλέπω σοβαρά και όχι με σοβαροφάνεια.

 


Οι φωτογραφίες της Μελίνας Ασλανίδου είναι από το προσωπικό της αρχείο.
Οι φωτογραφίες της Μελίνας Ασλανίδου με τον Τάσο Καραντή είναι της Καλής Βανδώρου.

Επισκεφτείτε:

http://www.facebook.com/pages/Melina-Aslanidou/208413895893831

 

Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου

Σχόλια  

 
0 #2 Τάσος Π. Καραντής ... e-orfeas.gr 13-01-2012 13:08
Παραθέτοντας Κώστας:
Το Μελινάκι σ' αυτή τη συνέντευξη ξέχασε να πει πως συνεργάστηκε και με μια άλλη μεγάλη τραγουδίστρια, τη Γλυκερία..Ισως επειδή είναι φίλη της να τη δικαιολογεί αλλά καλό είναι να μην θεωρούνται όλα δεδομένα...
Έχεις δίκιο … πολλά τα ίσως … άνθρωποι είμαστε και ξεχνάμε. Και πρώτος απ’ όλους εγώ, που μερίδιο ευθύνης, μου αναλογεί, αφού δεν την ρώτησα για την Γλυκερία.
Παράθεση
 
 
0 #1 Κώστας 13-01-2012 09:34
Το Μελινάκι σ' αυτή τη συνέντευξη ξέχασε να πει πως συνεργάστηκε και με μια άλλη μεγάλη τραγουδίστρια, τη Γλυκερία..Ισως επειδή είναι φίλη της να τη δικαιολογεί αλλά καλό είναι να μην θεωρούνται όλα δεδομένα...
Παράθεση
 

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΕ ΑΛΛΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Ο Έρωτας είναι ο θάνατος.
Μίλτος Σαχτούρης

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

Δεν έχουν καταχωρηθεί γεγονότα.

ΤΥΧΑΙΑ TAGS