147 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
17.10.2018
Ορφέας | Main Feed
Τάσος Π. Καραντής

Δυο νέες, όμορφες φωνές και παρουσίες, δυο ελπιδοφόρες τραγουδίστριες, η Σαββέρια Μαργιολά κι η Αμαλία Τάτση συναντιούνται, στις 21 & 28/12 στο «Γυάλινο Μουσικό Θέατρο» (στο Up Stage) και συνδιαλέγονται μουσικά κι ερμηνευτικά με τον τίτλο «Εντεχνολαϊκοί διάλογοι».  Σαββέρια Μαργιολά, μια φωνή με γνήσια λαϊκά ηχοχρώματα τραγουδάει λαϊκά κι η Αμαλία Τάτση, μια έντεχνη λυρική φωνή τραγουδά έντεχνα. Αλλά κι οι δυο μαζί δοκιμάζουν, μέσα από τραγούδια και ντουέτα, να μας παρουσιάσουν τους αρμούς που ενώνουν το λαϊκό και το έντεχνο στο εντεχνολαϊκό.
Με αφορμή αυτές τις ιδιαίτερες και, κάπως, πειραματικές, βραδιές, μίλησα μαζί τους, για θέματα, όπως: το έντεχνο, το λαϊκό, γενικότερα τα μουσικά είδη, τις τάσεις και τις ταμπέλες, αλλά τις «ασύμβατες συνεργασίες», τα ρίσκα στο τραγούδι, μα και τα υψηλά καλλιτεχνικά κασέ. Ήθελα τη γνώμη δύο μορφωμένων ερμηνευτριών, που τώρα κάνουν τα πρώτα βήματά τους και νομίζω ότι οι απόψεις τους έχουν αρκετό ενδιαφέρον, αλλά και νηφαλιότητα, αφού στην επικρατούσα γκρίνια και δογματισμό, η Σαββέρια κι Αμαλία είναι υπέρ της συνδιαλλαγής και του διαλόγου κι αυτό θα απολαύσουμε σ' αυτές τις δυο μοναδικές και ξεχωριστές βραδιές στο Γυάλινο.  

Τι σημαίνουν για εσάς οι μουσικές κατηγοριοποιήσεις έντεχνο και λαϊκό;
Σαββέρια Μαργιολά: Το λαϊκό τραγούδι αναπτύχθηκε μετά το μεσοπόλεμο έχοντας τις ρίζες του στην παραδοσιακή μουσική και στο ρεμπέτικο χρησιμοποιώντας όμως συχνότατα μουσικά στοιχεία τόσο από τη Δύση όσο και από την Ανατολή. Το έντεχνο στηρίχτηκε σε φόρμες του λαϊκού μας τραγουδιού και αναπτύχθηκε από συνθέτες με μουσική παιδεία οι οποίοι προσάρμοσαν και στοιχεία από την Ευρωπαική μουσική. Σημασία όμως έχει η υπέροχη αισθητική του. Είναι βεβαίως διαφορετικές κατηγορίες αλλά είναι πολύ κοντά η μία στην άλλη και η εξάρτηση του έντεχνου από το λαϊκό είναι εμφανής.
Αμαλία Τάτση: Αυτοί οι όροι έχουν ταλαιπωρηθεί αρκετά και σίγουρα δεν περιγράφουν πλέον αυτό που αρχικά κλήθηκαν να περιγράψουν. «Έντεχνο» ήταν το τραγούδι που προέκυπτε ως αποτέλεσμα μουσικής γνώσης και επεξεργασίας, ενώ «λαϊκό» εκείνο που προέκυπτε αυθόρμητα, από δημιουργό μη-σπουδαγμένο. Τέτοιοι διαχωρισμοί δε νομίζω ότι μπορούν να σταθούν σήμερα καθώς πολλοί δημιουργοί λαϊκών τραγουδιών είναι γνώστες των μουσικών κανόνων, αλλά και αντιστρόφως. Πρόκειται βασικά για μια διαφορά ύφους, και όταν λέω ύφος, εννοώ από τον στίχο ενός τραγουδιού και τη μελωδική γραμμή του, μέχρι το φωνητικό ηχόχρωμα του αρχικού ερμηνευτή, ακόμα και την ενορχήστρωσή του. Και νομίζω ότι αυτή η διαφορά ύφους γίνεται εύκολα αντιληπτή από τους περισσότερους ακροατές, αν όχι όλους. Συχνά βέβαια ταυτίζουμε το «έντεχνο» με το καλό, το ποιοτικό τραγούδι, αλλά υπό αυτή την έννοια θα έλεγα ότι υπάρχουν πολλά έντεχνα-λαϊκά τραγούδια.

Γενικά, παρότι, πολλοί λένε ότι η μουσική είναι μία, οι κατηγοριοποιήσεις, οι διαχωρισμοί, τα είδη, οι τάσεις υπάρχουν, δημοσιογραφικά, αλλά και μουσικολογικά θα έλεγα. Εσείς τις αποδέχεστε; Και πως; Με ποιο κριτήριο;
Σ.Μ.: Η μουσική είναι τέχνη, έχει μοναδικότητα και επιτελεί σημαντικό κοινωνικο-ιδεολογικό ρόλο (συγκινεί, προσφέρει χαρά, διασκεδάζει κ.λ.π.).Ασφαλώς όμως χωρίζεται σε κατηγορίες και υπάρχουν πολλά είδη και τάσεις. Αποδέχομαι τις περισσότερες και πάντα με κριτήριο την καλή αισθητική.
Α.Τ.: Ναι, βέβαια δέχομαι τις μουσικές κατηγοριοποιήσεις γιατί, όπως είπα, αναγνωρίζω ότι υπάρχει μια διαφορά ύφους που κάπως πρέπει να περιγραφεί. Χωρίς όμως αυτό να σημαίνει ότι πρέπει να μπαίνουν στεγανά και ότι κάποιος που ασχολείται με το ένα είδος απαγορεύεται να αγγίξει το άλλο. Καμιά φορά άλλωστε, μια διαφορετική αντιμετώπιση - εννοώ βασικά την ερμηνεία και την ενορχήστρωση- μπορεί να δώσει και διαφορετική εικόνα για ένα τραγούδι, να αναδείξει τα πιο έντεχνα ή τα πιο λαϊκά στοιχεία του. Πάντως δεν με ενοχλεί καθόλου να κατηγοριοποιείται η μουσική, με ενοχλεί να κρυβόμαστε πίσω από τις κατηγοριοποιήσεις και να μην κοιτάμε, πολύ απλά, ποιό είναι καλό τραγούδι και ποιο όχι, ποιο τραγούδι έχει αλήθεια μέσα του και ποιο όχι. Και τα λέω όλα αυτά με πλήρη επίγνωση ότι στη σύντομη μέχρι τώρα πορεία μου, ελάχιστα έχω τολμήσει να πω λαϊκά τραγούδια.

Πάντως στις βραδιές σας, έχουμε βάλει μια “ταμπέλα”(«Εντεχνολαϊκοί διάλογοι») πως θα την εξηγούσατε αν σας ρωτούσε κάποιος;
Σ.Μ.: Θέλουμε να παρουσιάσουμε αγαπημένα και σπουδαία έντεχνα και λαικά τραγούδια που μπορούν να συνδιαλαγούν μουσικά και ερμηνευτικά μεταξύ τους.
Α.Τ.: Θα εξηγούσα, λοιπόν, ότι σε αυτές τις δύο βραδιές θέλουμε να παρουσιάσουμε τραγούδια διαφορετικού ύφους, που όμως μπορούν να «διαλέγονται» και να συνυπάρχουν σε ένα ενιαίο μουσικό πρόγραμμα, χάρη στην ποιότητά τους. Άλλωστε, αυτό δε σημαίνει διάλογος; Ανταλλαγή απόψεων από διαφορετικούς, αλλά ισότιμους συνομιλητές..;

Είναι κι ένα μουσικό ρίσκο οι βραδιές σας, από κάθε άποψη. Γενικά θέλετε να τολμάτε πράγματα ή προτιμάτε να μείνετε στη σιγουριά των ηχοχρωμάτων της φωνής σας και στα αγαπημένα σας ακούσματα;
Σ.Μ.: Κάθε τι διαφορετικό και καινούριο είναι για μένα πολύ ελκυστικό γι’αυτό και δεν μου αρέσει να κάθομαι ʺήσυχηʺ. Συνεχώς δοκιμάζω καινούρια πράγματα γιατί μέσα απ’αυτά ανακαλύπτω διαφορετικές πτυχές του εαυτού μου και εξελίσσομαι.
Α.Τ.: Είναι ρίσκο οι βραδιές μας ως προς το ότι πρέπει να υποστηρίξουν μια συγκεκριμένη ιδέα, αυτή του «εντεχνολαϊκού διαλόγου». Κατά τ’ άλλα όμως, δεν έχω την αίσθηση ότι κάνουμε και κάτι τόσο παράτολμο, καθώς έχουμε επιλέξει και οι δυο τραγούδια που αγαπάμε, χωρίς να έχουμε κάνει ουσιαστικές υποχωρήσεις ή να έχουμε απομακρυνθεί από τα αγαπημένα μας ακούσματα. Όσο για τα φωνητικά ηχοχρώματα, είτε το θέλουμε είτε όχι, καθορίζουν την επιλογή του ρεπερτορίου σε σημαντικό βαθμό. Ναι, θέλω να τολμώ, αλλά μέσα στα όρια που μου θέτει από μόνη της η φωνή μου. Δεν έχω την αξίωση ή την αυταπάτη ότι μπορώ να λέω το ίδιο καλά τα πάντα. Θα το ήθελα, αλλά δε νομίζω ότι γίνεται. Με αυτό το σκεπτικό έχω κινηθεί και στη συγκεκριμένη περίπτωση. Στο μέλλον βέβαια, δεν μπορώ να προβλέψω τί θα τολμήσω ή δεν θα τολμήσω να κάνω, προς το παρόν όμως δεν αισθάνομαι έτοιμη για μεγάλα πειράματα.

Είστε δυο νέες κι όμορφες κοπέλες, με καλλιτεχνική αξία της, και, φυσικά, με φιλοδοξίες, για μια διαδρομή στα μουσικά πράγματα, για να αφήσετε κι της το στίγμα της και να δημιουργήσετε το κοινό της. Πως το βλέπει, η καθεμιά της, το μελλοντικό καλλιτεχνικό προφίλ της; 
Σ.Μ.: Για μένα όλα ξεκινούν από αυτά που ονειρευόμαστε, που σιγά - σιγά γίνονται σχέδια, τα οποία στη συνέχεια πσοσπαθώ να υλοποιήσω. Αυτό που σκέφτομαι λοιπόν είναι να μπορώ πάντα να επιλέγω τραγούδια που με εκφράζουν και που με κάνουν να ξεδιπλώνω τον εαυτό μου, γιατί πιστεύω ότι μέσα από αυτό το ξεδίπλωμα φαίνεται η ιδιαιτερότητα του καθενός που το κοινό θα αγαπήσει. Έτσι αρχίζει να ξετυλίγεται το καλλιτεχνικό προφίλ, συμφωνά με τις ανάγκες που έχουμε κάθε φορά.
Α.Τ.: Κινητήριος δύναμη γι’ μένα είναι ακόμα η αυθόρμητη αγάπη για το τραγούδι, η σχέση μου μαζί του είναι σχεδόν αφελής. Το κάνω γιατί είναι κάτι που πηγάζει σαν ανάγκη από μέσα μου. Δεν προσποιούμαι σε τίποτα, δεν προσπαθώ να πετύχω κάτι συγκεκριμένο, προσπαθώ απλώς να εκτονώσω την ενέργεια που δημιουργεί αυτή η εσωτερική ανάγκη. Θέλω να πω, ότι μάλλον δεν έχω προσχεδιάσει με σαφήνεια τίποτα που να αφορά το καλλιτεχνικό μου προφίλ, το κοινό μου κτλ. Αυτό που θέλω σε γενικές γραμμές είναι να είμαι μια σοβαρή και υπολογίσιμη παρουσία στον χώρο του τραγουδιού και να περάσω, ΑΝ περάσω, όσο το δυνατόν πιο αλώβητη από τους κανόνες του εμπορικού παιχνιδιού. Βασική μου φιλοδοξία είναι να συνεχίσω να τραγουδώ, βρίσκοντας βέβαια και κάποια ανταπόκριση, γιατί το τραγούδι είναι επικοινωνία και χρειάζεται αποδέκτες.

Έχετε καλλιτεχνικά πρόσωπα πρότυπα που θα θέλατε να ακολουθήσετε και να διαδεχτείτε ή θέλετε να δημιουργήσετε κάτι το νέο και πως νομίζετε ότι μπορεί να επιτευχτεί αυτό;  
Σ.Μ.: Υπάρχουν πολλοί καλλιτέχνες που αγαπώ και θαυμάζω, οι οποίοι αποτελούν πρότυπα. Πιστεύω όμως πολύ στη μοναδικότητα κάθε καλλιτεχνικής προσωπικότητας, γιατί τελικά αυτή η μοναδικότητα σε συνδιασμό με την αλήθεια μας, εξελίσσει τη μουσική και δημιουργεί νέες τάσεις.
Α.Τ.: Θαυμάζω αρκετούς τραγουδιστές και τραγουδίστριες, καθέναν για διαφορετικούς λόγους, αλλά ειλικρινά δεν αισθάνθηκα ποτέ την επιθυμία να μοιάσω ή να διαδεχθώ κάποιον από αυτούς. Τους παρατηρώ, βρίσκω στοιχεία στον καθένα που εκτιμώ, αλλά δεν μπήκα ποτέ σε μια διαδικασία μίμησης… Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι έχω κάτι τόσο νεωτερικό να προσθέσω στο τραγούδι… Απλώς θεωρώ ότι κάθε παρουσία είναι εκ φύσεως διαφορετική, εφόσον δεν υποτάσσεται άνευ όρων στους κανόνες του εμπορίου, που κατά βάση προτιμάει τα εργοστασιακά προϊόντα, αυτά δηλαδή που παράγονται γρήγορα και εύκολα μέσα από το ίδιο καλούπι. Κατά τ’ άλλα, επειδή δεν έχω την εύνοια της φύσης να είμαι και δημιουργός τραγουδιών αλλά μόνο ερμηνεύτρια, πολλά θα εξαρτηθούν από ποιους συνθέτες και στιχουργούς θα έχω ή δεν θα έχω την τύχη να συναντήσω.

Πιστεύετε στους διαχωρισμούς του ελληνικού τραγουδιού και των καλλιτεχνών του; Θα λέγατε όχι δηλαδή σε ασύμβατες συνεργασίες; Σας το ρωτάω, για τον εξής λόγο. Όλο αυτό το πράγμα ξεκίνησε πριν σχεδόν μια 20ετία, παλιότερα ήταν πιο χαλαρά τα πράγματα. Και ξεκίνησε από τη γενιά των παλιών του «εντεχνολαϊκού χώρου», οι οποίοι, σήμερα, βάζουν – με τις δισκογραφικές και ζωντανές συνεργασίες τους(πολλά τα παραδείγματα, οι εκπλήξεις κι οι ανατροπές) – νερό στο κρασί τους. Αντίθετα βλέπω τη νέα γενιά (ενώ λέμε ότι οι μεγαλύτεροι είναι οι συντηρητικοί κι οι νέοι οι ανατρεπτικοί) να παραμένει σε «στρατόπεδα». Πως το εξηγείτε; Και θα ήθελα και την προσωπική σας θέση.
Σ.Μ.: Βεβαίως πιστεύω στους διαχωρισμούς του ελληνικού τραγουδιού και των καλλιτεχνών του, αλλά θεωρώ ότι δεν είναι όλες οι συνεργασίες (διαφορετικών ειδών) ασύμβατες. Σε κάποιες θα έλεγα ναι, σε κάποιες όχι. Όσον αφορά στις συνεργασίες και τη στάση των καλλιτεχνών νομίζω ότι στους παλαιότερους επεισέρχεται το θέμα του επαγγελματισμού, ενώ οι νεότεροι υπερασπίζονται πιο ένθερμα και πιο φανατικά το είδος που υπηρετούν.
Α.Τ.: Δεν ξέρω ακριβώς ποιες συνεργασίες έχεις στο μυαλό σου ως ασύμβατες, αλλά καταλαβαίνω σε γενικές γραμμές τι εννοείς... Ίσως για τους «παλιούς» που λες, να έχει επέλθει ένας κορεσμός και να αναζητούν κάτι το καινούριο με αυτές τις μη αναμενόμενες επιλογές. Μπορεί να το διασκεδάζουν κιόλας. Στη χειρότερη περίπτωση είναι απλώς μια προσπάθεια να διευρύνουν τη φήμη τους και να αυξήσουν τα έσοδά τους. Δεν μπορώ να ξέρω… Πάντως όταν έχει κάνει κάποιος τη διαδρομή του δεν έχει να ανησυχήσει και για πολλά. Ό,τι είχε να δώσει και να πάρει, σε γενικές γραμμές το έχει δώσει και το έχει πάρει. Λίγα θα αλλάξουν από μια λιγότερο ή περισσότερο ασύμβατη συνεργασία. Ο νέος καλλιτέχνης αντίθετα θέλει να χτίσει μια ταυτότητα, θέλει να δώσει το στίγμα του, να βρει τον δικό του ζωτικό χώρο, είναι επόμενο λοιπόν να παραμένει σε στρατόπεδα. Υπό αυτή την έννοια, σαν νέα καλλιτέχνιδα κι εγώ, όχι, δεν θα τολμούσα κάτι που θα έκρινα ότι είναι ασύμβατο με τις θεμελιώδεις μουσικές επιλογές μου. Για να απαντήσω πάντως και στο πρώτο σκέλος της ερώτησης, ναι, υπάρχει ένας διαχωρισμός που αποδέχομαι ανεπιφύλακτα. Πιστεύω ότι υπάρχουν τραγούδια που γράφτηκαν επί τούτου για να διασκεδάσουν τον κόσμο και να κάνουν έναν προδιαγεγραμμένο εμπορικό κύκλο και τραγούδια που γράφτηκαν απλώς γιατί γράφτηκαν, χάρη σε μια στιγμή έμπνευσης. Το πρώτο είδος που περιέγραψα, προσωπικά το αντιπαθώ.

Να έρθουμε και λίγο στην οικονομική πλευρά της τέχνης. Πάντα οι καλλιτέχνες, όπως κι αθλητές, αμείβονταν, διαφορετικά από τους υπόλοιπους εργαζόμενους. Δεν μιλώ για τους σταρ, γιατί υπάρχουν και σταρ «μεγαλογιατροί» κλπ, σε όλα δηλαδή τα επαγγέλματα. Ακόμα και στην σημερινή εποχή της οικονομικής Κατοχής που διανύουμε η διαφορά είναι τεράστια. Ένας εργάτης της οικοδομής, δουλεύει πενθήμερο – εξαήμερο 8ωρο και παίρνει 50 ευρώ μεροκάματο. Ένας εργάτης του πνεύματος(καλλιτέχνης) πόσα πρέπει να παίρνει, πόση πρέπει να είναι η διαφορά; Είναι λίγο ρητορικό το ερώτημα – και κάνω και τον δικηγόρο του διαβόλου – για να καταλήξω στο εξής: μήπως για την κρίση της νύχτας και τα άδεια μαγαζιά ευθύνονται οι καλλιτέχνες; Ο Έλληνας ζει με το τραγούδι κάθε μέρα και θέλει να κάνει την κάθε μέρα “γιορτή”. Η γυναίκα μου, που δεν είναι Ελληνίδα, αλλά από την βορειοανατολική Ευρώπη, μου είπε ότι αυτό που της έκανε εντύπωση όταν πρωτοήρθε στην Ελλάδα – προ 15ετίας - , ήταν αυτή η ανεμελιά κι η χαρά. Κάθε βράδυ τα μαγαζιά γεμάτα και τα πρωινά οι καφετέριες. Και μου είπε, μα καλά, κανείς δεν δουλεύει εδώ; Κάθε μέρα γιορτάζετε; Τώρα που ήρθαν τα πάνω κάτω, μήπως πρέπει να πέσουν και τα κασέ, ώστε να λειτουργήσει αλυσιδωτά το πράγμα, να πέσουν οι τιμές(είχα γράψει παλιά για 5 ευρώ εισιτήριο με ποτό) και να βγει και να ξανατραγουδήσει ο Έλληνας κάθε βράδυ, όπως παλιά; Δεν μας πάει ρε γαμώτο αυτή η πολική κατήφεια!
Σ.Μ.: Το να ασχολείται κανείς με την τέχνη σε οποιαδήποτε μορφή της, είτε είναι ποίηση, ζωγραφική, συγγραφή, είτε μουσική προυποθέτει ταλέντο το οποίο απαιτεί φαντασία, λεπτότητα αισθημάτων, αντίληψη, συγκινησιακή ευαισθησία. Νομίζω λοιπόν ότι για να υπηρετείται η καλή τέχνη πρέπει να προσφέρονται οι κατάλληλες συνθήκες βεβαίως και οι οικονομικές και δεν μιλάμε για παραλογισμούς, αλλά μέσα σε λογικά πλαίσια. Η Ελλάδα ήταν μια χαρούμενη χώρα οπου ο λαός διασκέδαζε και απολάμβανε, αλλά δυστυχώς περάσαμε στην υπερβολή.
Α.Τ.: Χειμαρρώδης ερώτηση! Από πού να αρχίσω; Κατ’ αρχάς η δική μας φουρνιά καλλιτεχνών και τουλάχιστον απ’ όσο εγώ γνωρίζω, δεν πρόλαβε να έχει καμία γνωριμία με την έννοια του κασέ, πόσο μάλλον του υψηλού… Πληρωνόμαστε, ΑΝ πληρωθούμε, με ποσοστά και συνήθως αυτά δεν είναι καν αρκετά για βιοπορισμό. Είμαστε πολύ κοντά στο «5 ευρώ εισιτήριο με ποτό» και είμαι βέβαιη ότι κάτι τέτοιο θα ήταν πολύ ενθαρρυντικό για τον κόσμο. Συμφωνώ, προφανώς δεν έχει νόημα να τραγουδάει κανείς για τα 10-20 άτομα που μπορούν να πληρώσουν το ακριβό του εισιτήριο. Τώρα, το πόσο θα έπρεπε ΚΑΝΟΝΙΚΑ να τιμάται η εργασία του καλλιτέχνη και κατά πόσο είναι συγκρίσιμη με τη χειρωνακτική εργασία, είναι ένα άλλο θέμα. Πρέπει να πω, πάντως, ότι το τραγούδι εκτός από πνευματική απαιτεί και μεγάλη σωματική προσπάθεια, ακόμα και αν αυτό δεν φαίνεται. Δεν του αξίζει να είναι μια τόσο κακοπληρωμένη δουλειά όπως τη βιώνουμε εμείς οι νέοι, δεν αξίζει όμως και τα εξωφρενικά νούμερα που έχουμε κατά καιρούς ακούσει. Απλά είναι λίγο στη φύση του ανθρώπου η πλεονεξία, άμα μπορεί να πάρει περισσότερο, θα πάρει, δεν θα πει όχι. Σε αυτή την εποχή της γενικευμένης κρίσης όμως δεν υπάρχει χώρος για τέτοια, πρέπει όλοι να προσαρμοστούμε, να μοιραστούμε το βάρος, όχι να κοιτάμε ποιος θα αρπάξει το τελευταίο κομμάτι της πίττας. Όποιος καλλιτέχνης λειτούργησε έτσι, ναι, προφανώς φέρει και αυτός ευθύνη για το άδειο του μαγαζί.

Αλλα ας ολοκληρώσουμε, με το πρόγραμμά σας («Εντεχνολαϊκοί διάλογοι»), ποιοι τελικά – μέσα από κάποιους τίτλους τραγουδιών(κρατήστε και τις εκπλήξεις σας) που θα ακούσουμε – αλλά και μουσικά κι αισθητικά, είναι οι αρμοί που ενώνουν το έντεχνο και το λαϊκό στο εντεχνολαϊκό;
Σ.Μ.: Κάθε κήπος έχει μια φωλιά για τα πουλιά - ότι κι αν έχεις στην καρδιά να μου το λές μικρό μου κι όχι να κάθεσαι να κλαίς παραπονιάρικό μου - γιατί είμαι εγώ η γυναίκα η μοιραία – θα κοιμηθώ στο πάτωμα θα κλείσω και τα μάτια γιατί υπάρχουν κι άτομα που γίνονται κομμάτια. Από τον Μίκη και τον Μάνο έως τον .......... και παραδοσιακά.
Α.Τ.: Αρμοί του έντεχνου με το λαϊκό είναι κατά τη γνώμη μου ο καλός στίχος και οι στέρεες μελωδικές γραμμές των τραγουδιών, οι υπέροχες ερμηνείες που τα σφράγισαν και η γνήσια έμπνευση που διαφαίνεται στη δημιουργία τους. Από Χατζιδάκι μέχρι Ζαμπέτα, από την Περιμπανού μέχρι τα Δειλινά.
 

Φωτογραφίες: Μενέλαος Λιόντος 

 


 

 

Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΕ ΑΛΛΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Υπερτερεί συντριπτικώς ο πόλεμος.
Γιώργος Σεφέρης

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

17/10/1948 Γεννήθηκε ο συγγραφέας και ποιητής Γιώργος Χρονάς
17/10/1995 Ο συνθέτης Σταύρος Ξαρχάκος υποβάλλει την παραίτησή του από τη θέση του καλλιτεχνικού διευθυντή του Οργανισμού "Θεσσαλονίκη Πολιτιστική Πρωτεύουσα 1997"
18/10/1920 Γεννήθηκε στην Αθήνα η ηθοποιός και επί σειρά ετών υπουργός Πολιτισμού Μελίνα (Μαρία Αμαλία) Μερκούρη
18/10/1931 Πέθανε ο αμερικανός εφευρέτης του φωνογράφου Τόμας Έντισον
18/10/1979 Ο ποιητής Οδυσσέας Ελύτης τιμάται από τη Σουηδική Ακαδημία με το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας

ΤΥΧΑΙΑ TAGS