102 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
13.12.2018
Ορφέας | Main Feed
Καλή Βανδώρου

Λαμβάνοντας ως δεδομένο πως η Ηρώ Σαΐα έχει ταλέντο, η είδηση μιας συνέντευξης μαζί της, δε θα μπορούσε να έχει το οποιοδήποτε αρνητικό συναίσθημα. Είναι νέα, δυναμική, χαμογελαστή, αισιόδοξη, επικοινωνιακή, με απόλυτη αίσθηση του χιούμορ και πάνω από όλα, είναι ένας άνθρωπος που γνωρίζει πολύ καλά τι θέλει στη ζωή του και δεν παρεκκλίνει από τον στόχο του. Στο βιογραφικό της έχουν ήδη γραφτεί «δυνατές» συνεργασίες και είναι σίγουρο ότι στην πορεία θα γεμίσει με πολύ περισσότερες. Έτσι λοιπόν, η Ηρώ Σαΐα, σε μια γυναικεία και χαλαρή κουβέντα, αναφέρεται μεταξύ άλλων στους ανθρώπους που την στηρίζουν, αλλά και στις εμφανίσεις που ξεκινάει στο πλευρό της Αφροδίτης Μάνου.

Έχεις συνεργαστεί αρχικά με τον Σταμάτη Κραουνάκη και αργότερα με τον Σταύρο Ξαρχάκο για αρκετό διάστημα. Τι αποκόμισες από κάθε μια από αυτές τις συνεργασίες; Ας μην ξεχνάμε ότι και οι δυο έχουν… έντονη προσωπικότητα.
Ηρώ Σαΐα: Ο Σταμάτης Κραουνάκης συνέβαλλε σε κάποια σημαντικά ‘’ξεκινήματα’’ στην πορεία μου. Ήταν ο άνθρωπος που με έβγαλε στη σκηνή, μου έδωσε σημαντικές γνώσεις, όπως για παράδειγμα ό,τι αφορά στη σκηνική παρουσία ή τη θεατρικότητα στο τραγούδι, αλλά και υπέγραψε την πρώτη μου παράσταση (Γυναίκα Τριαντάφυλλο), η οποία αποτελεί και το πρώτο μου βήμα στη δισκογραφία. Η  συνεργασία μου με τον Σταύρο Ξαρχάκο ήταν το αμέσως επόμενο βήμα, με βοήθησε στο να καταφέρω να αξιοποιήσω τις γνώσεις που είχα με τον καλύτερο δυνατό τρόπο επί σκηνής, να μπορώ να τραγουδώ  υπό την καθοδήγηση ενός μαέστρου, να πειθαρχώ τη φωνή μου, μια και ήταν μέρος της ορχήστρας και να έχω πάντοτε μέτρο.
Όμως όσα κι αν πω, σίγουρα οι λέξεις δεν φτάνουν ώστε να απαριθμήσω ό,τι απεκόμισα από τους δυο αυτούς δασκάλους! Κερδίζει κανείς ακόμα κι όταν παρακολουθήσει έστω και μια πρόβα τους…


Μετά από αυτές τις συνεργασίες σου είναι εύκολο να κάνεις κάτι ουσιαστικά μόνη σου, χωρίς να είσαι δηλαδή «υπό την προστασία» ενός σημαντικού καλλιτέχνη δίπλα σου;
Η.Σ.: Μου αρέσει να λειτουργώ ενίοτε αυτόνομα επί σκηνής. Είναι μεγάλο σχολείο το να είσαι δίπλα σε αυτούς τους ανθρώπους, αλλά νομίζω ότι υπάρχουν και οι περίοδοι που θέλεις να βγεις και να κάνεις κάποια πράγματα μόνος σου, με την πιθανότητα του λάθους. Εγώ γενικά είμαι υπέρ του λάθους. Πρώτον, από τα λάθη μας μαθαίνουμε και δεύτερον, τα λίγα «πειράματα» που έχω κάνει μόνη μου, μου έχουν βγει σε πολύ καλό. Επίσης, θεωρώ ότι ο καλλιτέχνης δεν πρέπει να είναι μόνο μαθητής κάτω από την μπαγκέτα του Ξαρχάκου ή την καθοδήγηση του Κραουνάκη. Πρέπει να βγαίνει και μόνος του, τουλάχιστον εγώ έχω αυτή την ανάγκη. Άλλοι μπορεί να είναι μόνο μέσα σε ομάδες ή κάτω από έναν συνθέτη. Εγώ δε θέλω μόνο αυτό. Θέλω και αυτό. Θέλω να υπάρχω και ως μονάδα, έκανα και την αρχή με το «Γυναίκα τριαντάφυλλο» που ήταν μια παράσταση πάνω μου. Αυτό μου άρεσε, παρόλο που είχε έναν μεγάλο βαθμό δυσκολίας. Το τραγούδι για μένα είναι ανάγκη έκφρασης. Αυτή την ανάγκη μπορεί να την καλύψει είτε το τραγούδι δίπλα σε έναν σπουδαίο τραγουδιστή ή κάτω από έναν μεγάλο συνθέτη είτε μια παράσταση που κάνει κανείς μόνος του ή ακόμα και στο σπίτι του με την παρέα του… εξαρτάται από το τι θέλει κανείς να κάνει κατά καιρούς.

 



Υπάρχει κάποιος άνθρωπος στον οποίο αισθάνεσαι ότι χρωστάς πολλά;
Η.Σ.: Υπάρχουν τρεις. Και είναι οι φίλοι μου Γιώργος, Λευτέρης και η φίλη μου Χρυσούλα. Είναι πάντα δίπλα μου. Καλλιτεχνικά, χρωστάω πολλά σε όλες μου τις συνεργασίες. Ακόμα και οι όχι και τόσο «ευχάριστες» μου απέφεραν σημαντικές εμπειρίες ή παραδείγματα προς αποφυγήν.

Οι δυο τελευταίες παραστάσεις στο ΠΑΛΛΑΣ ήταν πολύ επιτυχημένες, τόσο καλλιτεχνικά, όσο και από άποψη κόσμου. Πώς το εξηγείς αυτό, σε μια εποχή που οι περισσότεροι ζορίζονται οικονομικά;
Η.Σ.: Οι παραστάσεις αυτές ήταν το επιστέγασμα των περσινών επιτυχημένων εμφανίσεων  στο Gazarte αλλά και της παράστασης του Ηρωδείου, η οποία ήταν sold out από τις πρώτες κιόλας ημέρες. Όσοι, λοιπόν, δεν τα κατάφεραν πριν, είχαν την ευκαιρία να δουν στο Παλλάς κάτι που συνδύαζε όλα αυτά. Τελικά, ήταν αρκετοί.

Προσωπικά, μου έκανε εντύπωση ότι στο Παλλάς ήρθαν πολλά νέα παιδιά, χύμα, με το τζινάκι τους.
Η.Σ.: Ναι, διότι αφενός τα τραγούδια που ακούστηκαν είναι διαχρονικά πλέον και αποτελούν θησαυρούς της ελληνικής μουσικής, αφετέρου ακούστηκαν και από ερμηνευτές της νεότερης γενιάς.

Πιστεύεις ότι οι Έλληνες έχουν αλλαγμένη διάθεση στον τομέα της διασκέδασης λόγω των δυσκολιών που περνάνε;
Η.Σ.: Ασφαλώς! Όλοι μας φοβόμαστε και ανησυχούμε για το αύριο με αποτέλεσμα να είμαστε και πιο κρατημένοι σε όλους τους τομείς, ιδίως στον οικονομικό, άρα περιορίζονται και οι έξοδοι. Από την άλλη πλευρά, όμως, γινόμαστε και πιο επιλεκτικοί.

Επανέρχομαι στις παραστάσεις του Παλλάς για να σε ρωτήσω πώς αισθάνθηκες που είπες τον αμανέ σε ένα καθαρά βαρύ «λαϊκό» τραγούδι, το «Μάνα μου Ελλάς». Το φοβήθηκες;
Η.Σ.: Το «Μάνα μου Ελλάς» το έλεγα και πέρυσι στις εμφανίσεις μου στον Πυρήνα. Σίγουρα, είναι άλλο πράγμα να το λες μπροστά στον συνθέτη, αλλά και σε τόσο κόσμο που πραγματικά πονάει στο άκουσμα αυτών των συγκλονιστικών στίχων του Γκάτσου. Πραγματικά και το πρώτο και το δεύτερο βράδυ μου ήρθε να βάλω τα κλάματα, είχα βουρκώσει, γιατί και το κοινό το «εισπράττει» διαφορετικά τώρα, στη φάση αυτή που η χώρα μας είναι σε αυτή την κατάσταση. Χειροκροτούν σε αυτό το τραγούδι, νιώθεις ότι αυτό που αισθάνεσαι εσύ, το αισθάνονται όλοι. Ειδικά στον στίχο «τα παιδιά σου σκλάβους ξεπουλάς». Όσο για τον αμανέ, θέλει ψυχή κυρίως. Άλλωστε αγαπώ πολύ τα ρεμπέτικα, τα σμυρναίικα και τα δημοτικά τραγούδια, μου αρέσει πολύ η παράδοσή μας.

Γιατί διάλεξες τον δύσκολο «ποιοτικό» δρόμο στο τραγούδι σε μια εποχή που το εύπεπτο έχει πέραση;
Η.Σ.: Αυτό ήρθε μόνο του. Κάπου μετά την εφηβεία άρχισα να γνωρίζω αυτό που τότε έλεγαν «έντεχνο» τραγούδι. Άρχισα να ακούω Χατζιδάκι και αυτό ήταν που μίλησε πιο πολύ στην καρδιά μου. Δεν το έκανα, γιατί θεωρώ κάποιο τραγούδι ποιοτικό, είμαι κατά των κατηγοριοποιήσεων για το ‘’έντεχνο’’ και εμπορικό τραγούδι. Τι θα πει έντεχνο;  Ποιος μπορεί να πει ότι κάνει έντεχνο; Ότι αυτό που κάνει εμπεριέχει τέχνη; Για μένα αυτό που κάνω μπορεί να εμπεριέχει τέχνη, για κάποιον άλλον όχι. Θεωρώ αυτόν τον όρο - και πολύς κόσμος επίσης - αδόκιμο. Υπάρχουν  κακόγουστα τραγούδια και στο «ποιοτικό» - «έντεχνο» τραγούδι… Όσο για τις επιλογές και το δρόμο που θα ακολουθήσει κανείς, είναι μάλλον θέμα προσωπικής αισθητικής.

Θα μπορούσες να είσαι διασκεδάστρια σε ένα μεγάλο μαγαζί;
Η.Σ.: Μου αρέσει η διασκέδαση, μου αρέσει και το εξωστρεφές τραγούδι, όπως και το λαϊκό. Εξαρτάται από τον χώρο που θα γίνει, από τον τρόπο που θα γίνει και που θα παρουσιαστεί όλο αυτό. Θεωρώ ακόμα και ένα καλό τραγούδι ανάλογα με τον τρόπο που μπορεί να παρουσιαστεί και να τραγουδηθεί μπορεί να γίνει είτε χυδαίο είτε κάτι πάρα πολύ ωραίο είτε απλώς διασκεδαστικό.

Πιστεύεις ότι μπορεί να αναβιώσει η ελληνική δισκογραφία; Να ξαναζήσει τις μέρες της παλιάς, καλής εποχής;
Η.Σ.: Όχι. Η δισκογραφία έχει «πεθάνει». Απλά, ο δίσκος εξακολουθεί κατά τη γνώμη μου να είναι ένα μέσο προκειμένου να σε γνωρίσει το κοινό είτε μέσω του ραδιοφώνου είτε μέσα από τους  ανθρώπους που αγοράζουν τα cd είτε και μέσω του διαδικτύου. Πρέπει να υπάρχεις δισκογραφικά με κάποιον τρόπο. Απλά, επειδή βγαίνουν πλέον τόσοι πολλοί δίσκοι κάθε μήνα, δεν μπορεί να θεωρηθεί γεγονός. Παλιά ήταν γεγονός όταν οι άνθρωποι που μεσουρανούσαν το ’60 και το ’70 έβγαζαν έναν δίσκο. Τώρα δε νομίζω πως κανένας έχει την αυταπάτη πως η δισκογραφία θα αναβιώσει.
 
Επειδή έχεις κάνει αρκετά πράγματα στη μουσική με άρωμα θεάτρου πχ. Σπείρα – Σπείρα και Μεγάλος Ερωτικός στο Gazarte και επειδή σπουδάζεις και υποκριτική, σε ποια κατηγορία θα μπορούσες να κατατάξεις τον εαυτό σου αν σου το ζητούσαν απαραίτητα. Τραγουδίστρια ή ηθοποιός;
Η.Σ.: Είμαι ερωτευμένη με το τραγούδι και γοητευμένη από  το θέατρο.

Στην προηγούμενη συνέντευξή σου στον ΟΡΦΕΑ είπες ότι, όλες οι σπουδές που έκανες και κάνεις είναι απλά αφορμές για να μαθαίνεις. Τι θα ακολουθήσει, λοιπόν, μετά τη Δραματική Σχολή;
Η.Σ.: Πριν από ένα μήνα τελείωσα το Ανοιχτό Πανεπιστήμιο, οπότε φέτος αν είχα περισσότερο χρόνο θα έδινα κατατακτήριες για μια άλλη σχολή. Ίσως το κάνω του χρόνου. Αλλά, πιθανώς να δώσω μεγαλύτερη βάση στη δουλειά μου, γιατί, κακά τα ψέματα θέλω όλα αυτά που κατά καιρούς σκέφτομαι πως θέλω να κάνω, να γίνουν πράξεις. Ο χρόνος δεν είναι αρκετός για να μπορέσω να κάνω όλα όσα θέλω.

Κλείνοντας τα μάτια, σε ποια εποχή βρίσκεσαι;
Η.Σ.: Δε βρίσκομαι σε καμία, μου αρέσει να βρίσκομαι στην εποχή που ζω, με τις αντιξοότητες που έχει και να παλεύω εδώ που βρίσκομαι. Δε μου αρέσει να κλείνω τα μάτια  στις δυσκολίες και να αρνούμαι την εποχή και την κατάσταση την οποία βιώνω. Πάντα η ζωή, σε όποια εποχή και να ‘σαι έχει και ωραία πράγματα.

Θα μπορούσες να ζήσεις μόνιμα εκτός Ελλάδας, αρκεί να μπορούσες να κάνεις πράγματα που θες χωρίς δεσμεύσεις;
Η.Σ.: Είναι μια ιδέα που υπάρχει στο μυαλό μου. Αλλά από το να σκέφτεσαι κάτι μέχρι να το κάνεις, υπάρχει μεγάλη απόσταση.

Τι κάνεις όταν είσαι πολύ πιεσμένη για να χαλαρώσεις;
Η.Σ.: Όταν είμαι πιεσμένη και θα βρεθεί λίγος χρόνος, θα συναντήσω άτομα αγαπημένα, θα πιω ένα καλό κρασί, θα πω κάτι που να μην έχει να κάνει με αυτό που με έχει πιέσει. Ή θα δω κάποια ωραία ταινία ή θα ακούσω  καλή μουσική. Συνήθως, όμως, βρίσκομαι με τους φίλους μου.

Ενημέρωσέ μας για τα μελλοντικά σου σχέδια.

Η.Σ.: Ξεκινάω από μέσα Δεκεμβρίου εμφανίσεις μαζί με την Αφροδίτη Μάνου και την Ευαγγελία Μουμούρη στο Γυάλινο Μουσικό Θέατρο. Το πρόγραμμα υπογράφουν οι Μιχάλης Ρέππας – Θανάσης Παπαθανασίου. Είναι ένα εξωστρεφές πρόγραμμα, με κλίμα ευχάριστο, όπου θα πω πολύ διαφορετικά πράγματα από αυτά που έχω τραγουδήσει ως τώρα. Χαίρομαι  πολύ γι’ αυτή τη συνεργασία, θαυμάζω πάρα πολύ την Αφροδίτη Μάνου.

Τι θα ήθελες να ευχηθείς για την επόμενη χρονιά που σε λίγες μέρες έρχεται για όλους μας, αλλά και για τον εαυτό σου ξεχωριστά;
Η.Σ.: Υγεία και δύναμη. Προσπαθώ να είμαι αισιόδοξη για το μέλλον. Δε γίνεται να επιβιώσει κάποιος αλλιώς. 

 

Φωτογραφίες: Βάσια Αναγνωστοπούλου

 

 

Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΕ ΑΛΛΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Σαλπάρω ήρεμος για τον άλλο κόσμο. Αυτόν που αφήνω πίσω μου σίγουρα δεν είναι πια η Ελλάδα μου. Αυτός είναι άλλος τόπος με ανθρώπους άλλης φυλής. Δε με αφορούν. Τί θέλω εγώ ανάμεσά τους; Να ‘στε όλοι καλά. Στον τάφο μου να γράψετε: «Αντιστάθηκε το 1941 - 1944 στη ναζιστική κατοχή, το 1967 - 1974 στη στρατιωτική δικτατορία και το 1989 - 1996 στην ηθική σήψη». Μετά, στην πλημμύρα του άνοου, δεν υπάρχει αντίσταση και το μετά από την πλημμύρα αυτή δεν υπάρχει πια.
Γεώργιος Αλέξανδρος Μαγκάκης (1922 - 2011), νομικός

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

14/12/1883 Γεννήθηκε στη Σμύρνη της Μικράς Ασίας ο μουσουργός Μανώλης Καλομοίρης

ΤΥΧΑΙΑ TAGS