85 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
24.01.2018
Ορφέας | Main Feed

Συνεντεύξεις

Τάσος Π. Καραντής

Ο Μάνος Ελευθερίου “ακροάται” το νέο του δίσκο («Πάντα κάτι μένει») μαζί με τον «ΟΡΦΕΑ» και τον σχολιάζει για τους αναγνώστες του.
… Αυτός ο καλαίσθητος και σεμνός κύριος καθηγητής που κρύβει μέσα του ένα φλεγματικό, παθιασμένο αντεξουσιαστή με ευγένεια και μεγαλείο, σύνθετα απλό με αριστοκρατική ταπεινή συμπεριφορά» ...

Μ’ αυτά τα εύστοχα λόγια σμιλεύει ο Γιώργος Νταλάρας το πορτρέτο του Μάνου Ελευθερίου, στα πλαίσια του τρίτο βιβλίου - cd του «Άξιου Λόγου» που είναι αφιερωμένο στον ποιητή των “μαλαματένιων” και “παραπονεμένων” λόγων. Και, με τον τίτλο «Πάντα κάτι μένει», μας παρουσιάζουν, μαζί με τον Μιχάλη Κουμπιό, 13 νέα τραγούδια του, που, όπως γράφει κι ο Κώστας Κωτούλας στο ένθετο του δίσκου, ιστορούν τα πολιτικά, οικονομικά, ερωτικά κι υπαρξιακά μας πάθη.
Με αφορμή την κυκλοφορία αυτής της νέας δουλειάς του, είχαμε την τιμή και τη χαρά να τον επισκεφτούμε στο σπίτι του για να μιλήσουμε για τον καινούριο του δίσκο. Του ζητήσαμε λοιπόν να κάνει μαζί μας μια “ακρόαση” του «Πάντα κάτι μένει» και να μας τον σχολιάσει, αποκλειστικά, για τους αναγνώστες του «ΟΡΦΕΑ». Ευγενικός, ευφυής, ετοιμόλογος και με ανεξάντλητο χιούμορ, μας οδήγησε στα μονοπάτια της τέχνης του και στα μυστήρια της καθαγίασης των στιγμών της ζωής μας μέσα από τους στίχους του.
Μάνος ΕλευθερίουΚύριε Ελευθερίου, ο Γιώργος Νταλάρας, στο νέο σας cd, γίνεται ο παραγωγός σας. Έχετε βέβαια μια πολύχρονη αμοιβαία φιλική σχέση αγάπης. Πως πρωτογνωριστήκατε και πως προέκυψε αυτή η σχέση αλληλοεκτίμησης;
Μ.Ε.: Ναι, έτσι είναι, έχουμε μια αμοιβαία φιλική σχέση αγάπης. Δεν ξέρω πως προέκυψε, “έδεσε το γλυκό”, που λένε. Δεν θυμάμαι ακριβώς πως πρωτογνωριστήκαμε, αλλά πρέπει να ’ταν το ’73, λίγο πριν την πτώση της χούντας. Ο Νταλάρας, που ’ναι δαιμόνιος, θα το θυμάται οπωσδήποτε, θα θυμάται δηλαδή, ότι, στις 3 η ώρα το μεσημέρι, θα ήμουν εγώ εκεί κι εκείνος έτσι κι εκείνος θα έκανε αυτό κι εγώ το άλλο, ότι μας γνώρισε ο τάδε κ.λπ.

Ποιο είναι, για εσάς, το στοιχείο εκείνο που κάνει το Νταλάρα έναν, θα έλεγα, τόσο μοναδικό ερμηνευτή;
Μ.Ε.: Η τρομακτική δουλειά κι η επαγγελματικότητα που έχει. Καταρχήν είναι σπουδαίος μουσικός και μετά τραγουδιστής. Του είναι αδιανόητος ο ερασιτεχνισμός. Αυτό δεν το θέλει με τίποτα. Εφόσον είσαι επαγγελματίας, θα δουλεύεις μέχρι να φτύσεις αίμα, μέχρι να γίνει αυτό που πρέπει. Τον έχω τσακώσει πάρα πολλές φορές να συμβουλεύει, να εκλιπαρεί, αλλά και να απειλεί, προκειμένου να φτάσει σ’ ένα καλό αποτέλεσμα. Κι αυτό για ένα και μόνο τραγούδι, που, ε, δε θα είναι και το “πέμπτο ευαγγέλιο”! Ένα τραγούδι θα ’ναι. Κι όμως θέλει να είναι τέλειο! Κι αυτό το απαιτεί απ’ όλους. Αυτό, βεβαίως, έχει αντίκτυπο, κυρίως, στους συναδέλφους του, οι οποίοι δεν καταλαβαίνουν τι κάνει. Όταν είπα σ’ έναν συνάδελφό του, και μάλιστα σπουδαίο τραγουδιστή, ότι ο Νταλάρας δουλεύει πολύ, μου απάντησε ως έξης: “Τι κάνει; Σκάβει;”! Δεν είχε καταλάβει τίποτα ο άνθρωπος …

Τώρα, στον «Άξιο Λόγο», του Νταλάρα και του Κουμπιού, πρωταγωνιστείτε εσείς οι στιχουργοί. Το τρίτο βιβλίο – cd της σειράς, με τον τίτλο «Πάντα κάτι μένει», είναι αφιερωμένο σε εσάς. Πως βλέπετε, γενικότερα, αυτή τη σειρά;
Μ.Ε.: Είναι μια σειρά που φέρνει σε επαφή, εμάς, τους στιχουργούς, με συνθέτες, που ίσως, διαφορετικά, να μην είχαμε συναντηθεί και ποτέ μαζί τους. Εγώ, αλλιώς, δεν θα είχα καμιά πρόσβαση στο Σωκράτη Μάλαμα ή στον Αλκίνοο Ιωαννίδη ή σε πολύ νεαρά παιδιά σαν το Νικόλα Κουμπιό.

Μιλήστε μας λίγο γι’ αυτά τα καινούρια σας τραγούδια.
Μ.Ε.: Καταρχήν από τα 13 τραγούδια του δίσκου, πράγματι, τα 10 είναι τελείως καινούρια. Αλλά και τα άλλα 3, όταν λέω ότι είναι παλιότερα, εννοώ ότι είναι τραγούδια 2-3 χρόνων. Όλος αυτός ο δίσκος ήταν μια ευχάριστη έκπληξη για μένα. Μου ’φερε, ο Μιχάλης ο Κουμπιός, σ’ ένα cd , όλα μαζί τα τραγούδια, για να τα ακούσω, ως σύνολο, κι έμεινα, κυριολεκτικά, ενεός από το αποτέλεσμα.

Μάνος ΕλευθερίουΠως έγινε η επιλογή του νέου αυτού υλικού σας;
Μ.Ε.: Ήρθαν στο σπίτι μου, εδώ που καθόμαστε και τώρα, ο Γιώργος ο Νταλάρας με την Άννα και το Μιχάλη τον Κουμπιό και τους διάβαζα στίχους μου. Και μου λέγανε, ναι, αυτό βάλτο στην άκρη. Κι έτσι μαζεύτηκαν. Και μετά τα έβαλαν κάτω κι έλεγαν αυτό, μάλλον πηγαίνει στον τάδε συνθέτη, τ’ άλλο στον δείνα, κι έτσι έγινε η μοιρασιά.

Υπάρχει κάποιο τραγούδι που, κυριολεκτικά, σας εντυπωσίασε ως σύνθεση κι ερμηνεία;
Μ.Ε.: Ναι, αλλά δεν κάνει να το πούμε! Για ένα μόνο τραγούδι μπορώ να μιλήσω. Είναι ένα απ’ τα παλιότερά μου, που τ’ ονόμασα “Οι γέροι”. Τώρα, ποιος θα έκανε ένα τραγούδι για τους γέρους; Εγώ ήθελα να το κάνει ένας τελείως νέος, να μελοποιήσει ένας νέος συνθέτης ένα τραγούδι για τους γέρους. Είχε έρθει, εδώ στο σπίτι μου, ο Φοίβος Δεληβοριάς και του πρότεινα να το κάνει αυτός. Φαίνεται, όμως, ότι δεν του πήγαινε και μου το γυρόφερνε, είναι και πολύ ευγενικό παιδί κι ήρθε σε δύσκολη θέση. Ε, το τραγούδι αυτό, το μελοποίησε, αριστουργηματικά, ο Σωκράτης Μάλαμας. Δεν περίμενα ότι θα γίνει έτσι. Νόμιζα ότι θα έκανε μπαλάντα. Κι όμως του βρήκε το ρεμπέτικο ρυθμό που έπρεπε να έχει!

Θέλετε να κάνουμε μια “συνακρόαση” των τραγουδιών κι, όπου εσείς νομίζετε, να μας τα σχολιάζετε για τους αναγνώστες του «ΟΡΦΕΑ»;
Μ.Ε.
: Είναι δύσκολο αυτό! Αλλά, πρωτότυπο κι ενδιαφέρον!
Ας ξεκινήσουμε λοιπόν, απ’ την αρχή, απ’ τους «Σταθμάρχες»
Μ.Ε.: Δεν περίμενα ότι θα γίνει έτσι. Νόμιζα ότι θα το κάνουν μπαλαντούλα. Πήρε όμως μια άλλη διάσταση έτσι όπως έγινε. Τώρα, όσον αφορά τους δικούς μου στίχους, δεν είναι, βεβαίως, ένα τραγούδι μεγάλης επιφανείας, αλλά έχει κάποια ποιητικά ευρήματα μέσα.

Γράφετε, στους «Σταθμάρχες»: «Το ’ξερα πως δεν μ’ αγαπούσες / μα εγώ ανέβαινα προς τ’ άστρα». Πως ανεβαίνει κανείς στ’ άστρα χωρίς αγάπη;
Μ.Ε.: Με την ελπίδα! Αυτός ο στίχος που μου αναφέρατε, είναι μια ανάμνηση του Αυγούστου του 1969. Μια εικόνα από τότε. Γυρνούσα με το τραίνο από την Πάτρα και το έζησα αυτό που γράφω. Τώρα που το συζητάμε, θυμάμαι και τα ονόματα που ήταν παρόντα, ε, ας μην τα πω … Έγραψα λοιπόν αυτόν το στίχο γιατί ήθελα να καθαγιάσω εκείνη τη στιγμή!
Μάνος Ελευθερίου
Η «πανοπλία που φοράς είναι κι αυτή της συμφοράς»;
Μ.Ε.: Ναι η “Πανοπλία” του Καζαντζή. Α να, τώρα προστέθηκε ακόμα ένας φίλος μου στη Θεσσαλονίκη. Ο Καζαντζής είναι ένας θαυμάσιος άνθρωπος. Το έκανε πολύ γρήγορο το κομμάτι και μου άρεσε.
Που υπάρχει αυτό το «νησί», χωρίς κακούς;
Μ.Ε.: Στα παλιότερά μου τραγούδια! Ναι, το “Κάπου υπάρχει ένα νησί”, είναι ένα από τα 3 παλιότερα, των 2-3 τελευταίων χρόνων, τραγούδια μου που υπάρχουν στο δίσκο. Και το λέει έξοχα ο Στόκας.
Παράσταση θα δώσω» και «Το κρεβάτι τρίζει». Δυο ευρηματικά, από πλευράς μουσικής κι ενορχήστρωσης, τραγούδια.
Μ.Ε.: Ναι. Ειδικά στο “Παράσταση θα δώσω”, που το λέει ο Μιλτιάδης Πασχαλίδης, έχει γράψει τη μουσική ένας νέος 21 ετών, ο Νικόλας Κουμπιός. Έκανε ένα θαυμάσιο τραγούδι. Νομίζω ότι έχει πάρα πολύ ταλέντο. Αν και τα επόμενα τραγούδια του είναι σαν κι αυτό, σημαίνει ότι θα κάνει ωραία πράγματα στο μέλλον. Μακάρι.
Στο «Άδειο θέατρο», μιλάτε για τις «παλιές αγάπες». Είναι πάντα στοιχειωμένες;
Είναι πάντοτε.
Στο «Ζητιάνο», με εντυπωσίασε η ερμηνεία του Νταλάρα, ιδιαίτερα στο στίχο «Ένα μαστίγιο θα κρατάς / ίδιος αρχάγγελος», αλλά, και σαν εικόνα, είναι εκπληκτικός στίχος. Ποιος είναι αυτός ο «αρχάγγελος» που «κρατάει μαστίγιο»;
Μ.Ε.: Δεν είναι ο άγγελος του θανάτου. Είναι ο Ιησούς ντυμένος σε άγγελο που διώχνει τους εμπόρους από το ναό του Σολομώντα. Έχω δει αγγέλους σε εικόνες να κρατάνε σπαθιά. Στο στίχο όμως, δεν τον ήθελα σπαθοφόρο, τον ήθελα να κρατάει μαστίγιο.
elef8eriou_interview_3.jpg

«Τα τραγούδια που ’χω γράψει τα φοβάμαι / μήπως φαίνεσαι εκεί μέσα κι εκτεθείς».
Μ.Ε.: Γράφεις για ένα πρόσωπο και φοβάσαι να μην εκτεθείς αν το προχωρήσεις πολύ. Πρέπει να είσαι κρυπτικός.

Τα τραγούδια που ’χω γράψει τα φοβάμαι / μήπως βγούνε κάποια μέρα αληθινά». Έχει βγει ποτέ αληθινό κάποιο τραγούδι σας;
Μ.Ε.: Μια φορά ένα τραγούδι μου βγήκε αληθινό.

Ποιο είναι αυτό;
Μ.Ε.: Α πα, πα, δεν θα το πω ποτέ!

Ήταν ενδιαφέρουσα, πάντως, αυτή η καλλιτεχνική ανταλλαγή του Νταλάρα με το Θηβαίο, όπου ο ένας τραγούδησε το τραγούδι του άλλου.
Μ.Ε.: Ενδιαφέρουσα κι ωραία, θα συμπλήρωνα.

Στου σπιτιού τη σάλα», ένα τραγούδι που άρεσε σε αρκετούς.
Μ.Ε.: Μου ’κανε εντύπωση η φωνή του Νταλάρα στο τραγούδι αυτό του Τσακνή. Μου θύμισε σε πολλά την ερμηνεία του στο μυθικό τραγούδι του Κουγιουμτζή “Ήταν πέντε ήταν έξι”.
Πολύ μου άρεσε και το «Σαββάτο βράδυ», αυτή η ποιητική σας εξερεύνηση στο “τοπίο του σαββατόβραδου”. Έτσι είναι πάντα; Μελαγχολικό;
Μ.Ε.: Η Κανά είναι θαυμάσια σ’ αυτό το τραγούδι. Ναι, είναι μελαγχολικό τελικά το σαββατόβραδο. Πολλές φορές έχει μια θλίψη, που σε κάνει και τα παίρνεις στο κρανίο! Προσποιείσαι πως έχεις πονοκέφαλο και κλείνεσαι μέσα.
Ο δίσκος κλείνει με το τραγούδι που του έδωσε τον τίτλο, το «Πάντα κάτι μένει».
Μ.Ε.: Με το εκπληκτικό τραγούδι του Γιώργου Ανδρέου! Το φοβόμουνα πάρα πολύ αυτό το τραγούδι, δηλαδή την ερμηνεία του, σε ποιον θα το δώσουνε να το πει. Εγώ είχα στ’ αυτιά μου την εκπληκτική ερμηνεία του ίδιου του Ανδρέου, απ’ το ντέμο που ’χα ακούσει. Και του το ’πα : “Γιώργο εσύ πρέπει να το πεις”. Μου απάντησε όμως, πως αυτός δεν έβγαζε τις υψηλές νότες και θα ήταν λάθος αν το έλεγε ο ίδιος, έπρεπε να το πει ένας τραγουδιστής. Κι έτσι κατέληξαν στον Κούτρα. Ο οποίος το είπε εκπληκτικά. Να ’ναι καλά το παιδί.
Ολοκληρώνοντας, αν βλέπαμε συνολικά τα κομμάτια του δίσκου, θα μπορούσαμε να πούμε ότι, τελικά, είναι ένας “κύκλος τραγουδιών”;
Μ.Ε.: Αυτό ακριβώς είναι, ένας κύκλος τραγουδιών. Το ένα τραγούδι δένει με τ’ άλλο. Θα δεις πολλά πράγματα που έρχονται κι επανέρχονται, με πολλές μορφές, από το ένα τραγούδι στο άλλο. Ο δίσκος αρχίζει με το στίχο “στόλιζες τούλια την οθόνη” και, προς το τέλος, ξανασυναντάμε την τηλεόραση(“η τηλεόραση από μέρες χαλασμένη”), υπάρχει δηλαδή αυτή η τηλεόραση που μας καταδιώκει! Όλα δηλαδή τα τραγούδια του δίσκου τα συνδέει αυτός ο κύκλος των πραγμάτων.
Να σου κάνω όμως κι εγώ μια ερώτηση;

Βεβαίως, ότι θέλετε.
Μ.Ε.: Σου άρεσε το “σαλόνι” του ένθετου του cd;

Με ξάφνιασε μπορώ να πω. Είναι η φωτογραφία από σπινθηρογράφημα καρδιάς; Ποιανού καρδιά είναι αυτή;
Μ.Ε.: Η δικιά μου καρδιά είναι!

Γιατί τη βάλατε στο ένθετο;
Μ.Ε.: Έτσι το ήθελα! Ως εικαστικό!

Οι φωτογραφίες του άρθρου αποτελούν επεξεργασμένα αντίγραφα του υλικού που βρίσκεται στο ένθετο του cd "Πάντα κάτι μένει".

Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΕ ΑΛΛΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Όποιος δεν έχει τίποτα μονάχα αυτός ξέρει το τίποτα.
Κατερίνα Γώγου

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

24/1/2012 Πέθανε σε νοσοκομείο της Αθήνας, λίγες ώρες μετά από τροχαίο δυστύχημα ο σκηνοθέτης Θεόδωρος Αγγελόπουλος.
25/1/1925 Γεννήθηκε στην Αθήνα ο συνθέτης Γιώργος Ζαμπέτας

ΤΥΧΑΙΑ TAGS