127 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
17.06.2019
Ορφέας | Main Feed
Έλλη Ρουμπέν

H Κωνσταντία Γουρζή είναι διακεκριμένη Ελληνίδα μαέστρος και συνθέτης, η οποία ζει και εργάζεται στη Γερμανία. Είναι καθηγήτρια στην Ακαδημία Μουσικής και Θεάτρου του Μονάχου. Έχει ταξιδέψει σε όλο τον κόσμο, έχει συνεργαστεί με κορυφαίες ορχήστρες και, κυρίως, προωθεί τις σύγχρονες τάσεις της μουσικής μέσα από το διδακτικό της έργο στην Ακαδημία του Μονάχου, αλλά και μέσω του καλλιτεχνικού και διδακτικού έργου που επιτελεί στο δίκτυο opus21musikplus για την προώθηση της σύγχρονης μουσικής δημιουργίας, σε παιδιά και όχι μόνο. Με αφορμή ένα μεγάλο πολιτιστικό και κοινωνικό γεγονός που θα λάβει χώρα στο Μόναχο, στις 11 Σεπτεμβρίου, αλλά και τις επερχόμενες εμφανίσεις της στην Ελλάδα τον ερχόμενο χειμώνα, αδράξαμε την ευκαιρία για μία συνέντευξη μαζί της.

Κυρία Γουρζή, έχετε  διακριθεί ως μαέστρος και συνθέτης, διεθνώς. Αγαπάτε κάποια από τις δύο σας ιδιότητες περισσότερο και γιατί;
Κωνσταντία Γουρζή: Τις αγαπώ και τις δύο ιδιότητες το ίδιο γιατί η μια συμπληρώνει την άλλη. Στο μεταξύ δεν θα μπορούσα να εξασκήσω το ένα ή το άλλο επάγγελμα μόνο του.

Έχει συνεργαστεί με ορχήστρες όπως η Φιλαρμονική του Στρασβούργου, η Ορχήστρα της Ραδιοφωνίας της Φρανκφούρτης, της Στουτγάρδης και του Μονάχου, η Φιλαρμονική Ορχήστρα Νέων του Κόσμου και του Ισραήλ, την ώρα που δεν έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε γυναίκες μαέστρους στο πόντιουμ. Έχετε νοιώσει ως γυναίκα να υπάρχουν διακρίσεις σε αυτό το χώρο;
Κ.Γ.: Το ότι υπάρχουν λίγες γυναίκες στο πόντιουμ είναι από μόνο του μια διάκριση. Όμως, όταν ξεκίνησα δεν σκεφτόμουν καθόλου αυτό το γεγονός. Απλώς αφέθηκα στη δύναμη που με οδήγησε να πραγματοποιήσω τις σπουδές μου και όλα τα επερχόμενα. Παρ όλα αυτά, για πολλούς άλλους δεν ήταν το ίδιο φυσικό, όπως για μένα. Αυτό το κατάλαβα αρκετά αργότερα από την αρχή της σταδιοδρομίας μου. Απλώς δεν ασχολούμαι με τους κανόνες του κατεστημένου. Ούτως ή άλλως, η ιστορία δημιουργείται, δεν είναι δεδομένη.

Έχετε διδάξει ως καθηγήτρια στην Ανώτατη Μουσική Ακαδημία του Βερολίνου και σήμερα είστε υπεύθυνη των Μουσικών Συνόλων Μουσικής του 20ου αιώνα στην Ανώτατη Μουσική Ακαδημία του Μονάχου. Πείτε μας λίγα λόγια για την εμπειρία σας ως καθηγήτρια, με το δεδομένο ότι οι ‘’δάσκαλοί’’ είναι από τα σημαντικότερα πρόσωπα στη ζωή ενός ανθρώπου.
Κ.Γ.: Η διδαχή είναι λειτούργημα. Αυτό που έμαθα και μαθαίνω από τους φοιτητές είναι ότι η μάθηση δεν είναι μόνο χειροπιαστή και δεδομένη αλλά και ρευστή. Την τεχνική την διδάσκεις, αλλά και τη διδάσκεσαι καθημερινά. Όμως το να κάνεις την τεχνική να μιλήσει και να επικοινωνήσει με το κοινό, είναι κάτι άλλο, επιπλέον, το οποίο δεν το μαθαίνεις για να το διδάξεις. Η ίδια η εμπειρία γίνεται διδαχή, η οποία από μόνη της είναι μια συνεχής μάθηση και για μένα την ίδια. Το γεγονός αυτό με γεμίζει με όλο και μεγαλύτερη ευθύνη και συνείδηση για την θέση του καλλιτέχνη σήμερα. Για το τι προσφέρουμε και πώς παραδειγματίζουμε την επόμενη γενιά.

Έχετε δημιουργήσει την Μη Κερδοσκοπική Εταιρεία opus21musikplus, η οποία, μεταξύ άλλων, αναπτύσσει ένα εκπαιδευτικό πρόγραμμα για παιδιά δημοτικών σχολείων και υλοποιεί μια άμεση και ουσιαστική επαφή των παιδιών με τη μουσική. Μιλήστε μας για τους στόχους αυτού του προγράμματος και για την επαφή σας με τα παιδιά σε αυτή την τόσο τρυφερή ηλικία.
Κ.Γ.: Στα παιδιά οφείλουμε την δυνατότητα που έχουμε σαν υπεύθυνα και ώριμα όντα, να μπορούμε καθημερινά να φτιάξουμε μια καλύτερη κοινωνία. Για να έχουμε, λοιπόν, υγιείς πολίτες στο μέλλον πρέπει να τους προσφέρουμε όσο το δυνατόν νωρίτερα την υψηλότερη δυνατή ποιότητα στην καθημερινότητά τους, άρα και στην μουσική τους παιδεία, στη μουσική τους εμπειρία. Όσο μικρότερα είναι τα παιδιά, τόσο πιο πρόσφορη είναι η συναισθηματική τους νοημοσύνη για να μπορεί να συγκρατήσει την ποιότητα και να την έχει σαν μέτρο σύγκρισης αργότερα. Το πρόγραμμα έχει την βάση του στην άναρχη διδασκαλία, η οποία είναι μεθοδευμένη από τον διδάσκοντα. Π.χ. χωρίς την πίεση του πρέπει να κάνω κάτι για να μάθω,  αλλά την εμπειρία του ζω έντονα με τη χαρά της δημιουργίας και έτσι το εμπεδώνω. Το σύστημα αυτό μας έδειξε σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα ότι έχει τα καλύτερα αποτελέσματα στην προσωπικότητα και την υγιή εξέλιξη του παιδιού. Ακόμη και προβληματικά παιδιά μέσα σε ένα χρόνο έδειξαν αισθητή μείωση του προβλήματός τους. Η κοινωνική συμπεριφορά εξελίσσεται και αυτό γίνεται η βάση στην μετέπειτα αντιμετώπιση της κοινωνίας.

 


Έχετε πει σε μια συνέντευξή σας ότι «Νοιώθω τον εαυτό μου, ως καλλιτέχνη του σήμερα, που οφείλει όχι μόνο να συμμορφώνεται με τα παραδοσιακά και συμβατικά μονοπάτια, αλλά και να αναγνωρίζει την εξέλιξη της ιστορίας και να φέρει το παρελθόν στο παρόν, με φαντασία, σύγχρονες δυνατότητες και τις δικές του αντιλήψεις και το ένστικτό του…».  Νοιώθετε να υπάρχει αυτή η αντίληψη στην Τέχνη και στους Καλλιτέχνες του σήμερα;
Κ.Γ.: Ευτυχώς όλο και περισσότερο. Υπάρχει στο μεταξύ μια μικρή αλλά και διεθνώς διάχυτη κίνηση προς την μετακίνηση δεδομένων και αλλαγής του παρουσιαστικού π.χ. μιας συναυλίας ή ενός προγράμματος συναυλιών παράλληλα και με άλλα είδη τέχνης, όπως  επίσης, και μια ανάγκη για ανανέωση των μουσικών συνδυασμών.  Στους μουσικούς κύκλους  αυτή η ανάγκη είναι περισσότερο διάχυτη απ’ ότι στους εικαστικούς. Επειδή όμως ο κορεσμός της επανάληψης σε κοινωνίες όπως οι σημερινές, που κινούνται με υψηλές ταχύτητες μεγαλώνει στο μεταξύ όλο και περισσότερο, σύντομα θα υπάρξει μια ευρεία ανάγκη για μια άλλη αντίληψη και μεταχείριση της τέχνης.

 

Σας ανατέθηκε το 2003 από την Κρατική Όπερα του Βερολίνου να συμπληρώσετε την όπερα του J. Haydn “Philemon and Bausis” και να της δώσετε ένα σύγχρονο ύφος, μέσα από ένα μουσικό διάλογο μεταξύ του 18ου και 21ου αιώνα. Μιλήστε μας γι’ αυτή σας την εμπειρία, με το δεδομένο της σημαντικότητας και της ευθύνης που ενυπάρχει στο να "συμπληρώνεις" τις σκέψεις ενός μεγάλου κλασικού συνθέτη.
Κ.Γ.: Δεν ένιωσα ούτε μια στιγμή αλλά και ούτε ήταν η διάθεσή μου να συμπληρώσω τη σκέψη του συνθέτη, εκτός εάν, βέβαια, μου ζητιόταν από τον ίδιο. Απλώς είχα την ανάγκη να γεμίσω τα χαμένα κενά της σύνθεσης με καινούργια μουσικά στοιχεία και έτσι να δημιουργηθεί μια νέα μουσική αίσθηση, που ουσιαστικά εκμηδενίζει τον χρόνο, αποσπώντας τους κανόνες και τα στεγανά δίνοντάς με αυτό τον τρόπο αναγκαστικά μια νέα μορφή. Αυτό είναι ούτως ή άλλως ένα από τα ζητούμενά μου στη μουσική και γενικότερα.
Είχα φτιάξει,  λοιπόν, με την φαντασία μου μια υποθετική αιτία σύνθεσης της όπερας αυτής από μεριάς του J. Haydn και μέσα σε αυτή κινήθηκα. Ακολούθησα το λιμπρέτο και αυτό με οδήγησε έως το τέλος. Το αποτέλεσμα μεταξύ άλλων είναι ότι έρχονται σε όλες τις παραστάσεις, όλα τα χρόνια, σε όλες τις πόλεις που μέχρι τώρα έχει παρουσιαστεί αυτό το μουσικό εγχείρημα ακροατές που δεν είχαν πάει ποτέ σε όπερα. Θέλουν να ζήσουν αυτή την ένωση των δύο μουσικά διαφορετικών χρονικών περιόδων που η μία συμπληρώνει την άλλη με έναν ασύμβατο τρόπο και έτσι δημιουργείται ένα καινούργιο μουσικό πάντρεμα. Αυτό φωτίζει υποχρεωτικά την παλιά αλλά και την νέα σύνθεση, τελείως διαφορετικά από ότι αν παιζόταν η κάθε μια ξεχωριστά και βέβαια χωρίς να υπάρχει το αίσθημα της σύγκρισης.


Έχετε εκδώσει 8 c.d. κάποια από αυτά σε μεγάλες δισκογραφικές εταιρείες, όπως η Naxos και η Neos, με διάφορα είδη μουσικής …. Σε άλλα συμμετέχετε ως μαέστρος, σε άλλα έχετε συνθέσει κινηματογραφική μουσική, σε άλλα βλέπουμε την jazz πλευρά των συνθέσεών σας, σε κάποια άλλα παρουσιάζετε σύγχρονη μουσική.  Μπορείτε να εκφράζεστε το ίδιο σε όλα τα είδη ή κάποιο από όλα είναι πιο κοντά στην ψυχή σας;
Κ.Γ.: Υπάρχει ένα κάτι, που συνδέει όλα τα είδη της μουσικής. Η ανάγκη του αυτοσχεδιασμού σε σχέση με την συνειδητοποίηση ότι όλα τα είδη της μουσικής, γραμμένης η μη γραμμένης, υπάρχουν μόνο μια φορά: αυτή της εκτέλεσης στην συναυλία. Αυτό από μόνο του με τραβάει να το εξετάσω και να το ακολουθήσω ακόμη και με τις συμφωνίες του Μπετόβεν αυτοσχεδιάζοντας ή καλύτερα ψάχνοντας αν η δεδομένη ταχύτητα και δυναμική, είναι αυτά που σήμερα μπορεί να γίνουν αποδεκτά και κατανοητά ούτως ώστε να μπορέσουν να συγκινήσουν το κοινό. Ακόμη και ηχογραφήσεις γίνονται κάποια στιγμή ετεροχρονικές, γιατί η ερμηνεία τους δεν ταιριάζει στον παρόντα κοινωνικό χρόνο. Ξεκινώ πάντα από την θέση της ανάγκης να επικοινωνήσω με το κοινό μέσω της εκάστοτε μουσικής και όχι να την επαναλάβω, αναβιώνοντας την, όπως το έχουν κάνει άλλοι πριν από μένα.

Στο c.d. σας ‘’Συνάψιες’’ έχετε χρησιμοποιήσει ιερατική ποίηση αλλά και κείμενα από τη Σαπφώ και τον Ηράκλειτο, με ένα συνδυασμό ανατολίτικων και δυτικών οργάνων και έναν ψάλτη, τον Βασίλη Αγροκώστα, ως κύριο τραγουδιστή. Πραγματικά ιδιαίτερος συνδυασμός. Μιλήστε μας γι’ αυτό σας το έργο, το οποίο από το φθινόπωρο θα κυκλοφορήσει και στη χώρα μας.
Κ.Γ.: Αποδεχόμενη κάποια στιγμή, πριν από μερικά χρόνια, τις μουσικές και μη ρίζες μου, ήθελα να τις παντρέψω στη σύνθεση με τις γνώσεις που πήρα κατά τη διάρκεια των σπουδών μου στη Γερμανία. Το αποτέλεσμα αυτής της ανάγκης με οδήγησε σε αυτό τον συνδυασμό ο οποίος μου ανοίγει ένα πολύ μεγάλο δρόμο εμβάθυνσης και συνέχειας, κάτι για το οποίο είμαι πολύ χαρούμενη, γιατί τα μονοπάτια που, εξαιτίας αυτού δημιουργούνται, είναι ατελείωτα.


Έχετε την τιμή να σας έχει αναθέσει η Aρχιεπισκοπή της Καθολικής Εκκλησίας του Μονάχου να συνθέσετε ένα έργο, για τη συναυλία μνήμης που θα πραγματοποιηθεί στο Μόναχο, για τη δέκατη επέτειο της τρομοκρατικής επίθεσης  στο Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου στη Νέα Υόρκη. Η συναυλία θα πραγματοποιηθεί  στην Πλατεία Όπερας του Μονάχου στις 11 Σεπτεμβρίου 2011, στην οποία θα παραστούν κορυφαίοι πολιτικοί από όλο τον κόσμοι και θα συμμετέχουν διεθνείς καλλιτέχνες από την Αμερική, τη Βραζιλία, τη Γερμανία, την Ελλάδα και το Μαρόκο, καλλιτέχνες του συνόλου opus21musikplus και η παιδική χορωδία της όπερας του Μονάχου. Μου ακούγεται πραγματικά εντυπωσιακό και είμαι υπερήφανη που ανατέθηκε σε μια Ελληνίδα αυτή η κορυφαία διοργάνωση. Μιλήστε μας για τα συναισθήματά σας, αλλά και για τις οργανωτικές ευθύνες αυτού του project.
Κ.Γ.: Τα συναισθήματά μου είναι πολλά και σύνθετα για αυτή την εκδήλωση γιατί υπάρχει ένα γεγονός δεδομένο του παρελθόντος, το οποίο με μια τέτοια εκδήλωση το καλείς μεταξύ άλλων για να το θυμηθείς. Το ερώτημά μου ήταν ποιά είναι η μορφή και η ενέργεια που θέλω να του δώσω, ούτως ώστε αυτή η θύμηση να μην είναι μόνο παρελθοντική. Δηλαδή, μουσικά, συνθέτω μόνον έναν θρήνο, σαν ένα μέρος της ζωής, όσο τραγικός και να είναι αυτός, και, υπενθυμίζω, πηγαίνοντας παρακάτω, ότι η ζωή παρόλα αυτά προχωράει  μπροστά.
Ξεκινάω λοιπόν στην αρχή της εκδήλωσης παρουσιάζοντας την Αμερική με ένα στυλ αμερικανικής μουσικής, όπως μπλουζ και γκόσπελ πάνω σε δικές μου μελωδίες. Ακολουθεί ο ήχος της καταστροφής μέσω διαφόρων μουσικών κρουστών οργάνων, πραγματοποιείται η ενός λεπτού σιγή και μετά αντιπρόσωποι διάφορων πολιτισμών και θρησκειών τραγουδούν εκφράζοντας την λύπη τους με διαφορετικό τρόπο, πάντα σε δικό μου μουσικό υλικό. Ένας άραβας τραγουδιστής, ένας ορθόδοξος ψάλτης και ένας τενόρος όπερας. Όμως, επειδή η ζωή συνεχίζεται, έρχονται παιδικές φωνές να το υπενθυμίσουν με έναν ύμνο ειρήνης και αγάπης προς την ζωή. Η όλη παρουσίαση θα είναι σκηνική. Εκμεταλλευόμενη τον χώρο, θέλησα να αναπαραστήσω μουσικά το γεγονός. Και εδώ συνδυάζω μουσικά τη σύγχρονη μουσική, με τον αυτοσχεδιασμό και με την παράδοση.

Αυτό το project μου δίνει την ευκαιρία να σας ρωτήσω για το πώς βλέπετε τις διεθνείς εξελίξεις σήμερα. Παντού επικρατεί φόβος, ανασφάλεια, εγκληματικότητα, οικονομικά αδιέξοδα. Που νομίζετε ότι οφείλονται όλα αυτά? Πιστεύετε ότι θα αλλάξει κάτι στο μέλλον προς το καλύτερο ή δεν υπάρχει γυρισμός και σωτηρία;
Κ.Γ.: Μια αλλαγή μπορεί να επέλθει αν πρωτύτερα υπάρξει, α) με συνειδητοποίηση των ρόλων που έχουμε μέσα στην κοινωνία σαν άνθρωποι και όχι με την „καρέκλα“ μας και β) ευθύνη απέναντι στον εαυτό μας και στην πνευματική μας εξέλιξη.
Επειδή ο υλισμός μας έχει κυριεύσει, έχουμε χάσει ένα σοβαρό δεδομένο: ότι όλοι μια μέρα, αργά η γρήγορα θα ζήσουμε τον θάνατο. Ερχόμαστε και φεύγουμε έτσι απλά. Αν λοιπόν εμπεδώσουμε ότι είμαστε περαστικοί, τότε θα μπορούμε να αλλάξουμε τα δεδομένα.
Ο φόβος, η ανασφάλεια, η εγκληματικότητα είναι απόρροια της δεδομένης μοναξιάς μας, που αγκομαχάει να αγκιστρωθεί από την αναζήτηση της προσοχής, της φροντίδας, ενός ρόλου, μιας καρέκλας. Όταν όμως η γη κουνηθεί και η καρέκλα αλλάξει θέση ή χαθεί, μετακινούνται και οι πύργοι που έχουν φτιαχτεί, με αποτέλεσμα μέσα στην ανασφάλεια του χάους κάτω από τα πόδια μας, δημιουργούνται όλα αυτά τα αρνητικά συναισθήματα και γεγονότα που αναφέρετε.
Το εγώ έχει γίνει τόσο ογκώδες που έχει χάσει το μέτρο του αντικειμενικού χωροχρόνου, έχει χάσει τον ίδιο τον εαυτό. Οι άνθρωποι είμαστε περιορισμένων δυνατοτήτων. Εχουμε τον Θεό μέσα μας αλλά Θεοί δεν είμαστε. Η αποδοχή αυτού του γεγονότος είναι το καλύτερο φάρμακο για να προσπαθήσουμε όλοι μας να φτιάξουμε μια υγιή κοινωνία, χωρίς να παρουσιαζόμαστε με μια άλλη μορφή από αυτή που πραγματικά είμαστε. Ένα φυσικό αποτέλεσμα που πολλές φορές μας απογοητεύει είναι ότι,  έρχεται ο χρόνος που ανατρέπει τα φανταστικά δεδομένα που έχουμε φτιάξει στο παρελθόν.
Η υγιής παιδεία σε πρώιμη ηλικία είναι μεταξύ άλλων μια ελπίδα για το μέλλον, γιατί έτσι μόνο μπορούμε να ωριμάσουμε, να συμφιλιωθούμε χωρίς φόβο με την μοναξιά και να έχουμε πραγματική δύναμη μόνοι μας ή όλοι μαζί να μετακινήσουμε „βουνά“.

Λείπετε πολλά χρόνια από την Ελλάδα. Σας λείπει η χώρα σας; Θα επιστρέφατε ποτέ για να εργαστείτε εδώ, μετά από τόσες κορυφαίες διακρίσεις στη Γερμανία, αλλά και διεθνώς και με ποια αφορμή;
Κ.Γ.: Η Ελλάδα συνεχίζει να είναι η χώρα που με γαλούχησε και που γι’ αυτό την αγαπώ έστω και αν η γαλούχηση αυτή ήταν πολλές φορές οδυνηρή. Σίγουρα θα προσέφερα τις εμπειρίες και τη γνώση μου στον τόπο μου γιατί το υλικό είναι πολύ και υπάρχει αρκετή δουλειά για να αξιοποιηθεί και να βγει με τον λόγο του προς τα έξω. Οι έλληνες μουσικοί μπορούν να ανταγωνιστούν και να παρουσιάσουν την δική τους μουσική άποψη απέναντι στους οποιοδήποτε ξένους συναδέλφους τους, αν δείξουν πειθαρχία, θέληση και πίστη.

Τελειώνοντας, θα ήθελα να μας κατονομάσετε τα στοιχεία που σας βοηθούν να πορεύεστε και να δημιουργείτε στη ζωή σας, αλλά και με μια ευχή για το μέλλον.
Κ.Γ.: Μέχρι τώρα με βοηθάει να πορεύομαι, η επιμονή να πραγματοποιώ το όραμά μου, δηλαδή αυτό που έχω στο νου μου και θέλω οπωσδήποτε να πάρει σάρκα και οστά. Το ίδιο με παρακινεί και η πίστη ότι αυτό είναι το σωστό, να ξανασηκώνομαι όταν πέφτω, δίνοντας ακόμη μια ευκαιρία στον εαυτό μου να μάθει από τα λάθη του και ο διακαής πόθος να επικοινωνώ δημιουργώντας.
Και η ευχή είναι μία: Χιούμορ!

Σας ευχαριστώ πολύ και εύχομαι κάθε επιτυχία στο έργο σας.

 

Επισκεφτείτε

www.konstantiagourzi.com

 

 

Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου

Σχόλια  

 
0 #1 Βασίλης Χαρδαλιάς 31-08-2011 10:30
Τεράστια μουσική φυσιογνωμία της παγκόσμιας κλασσικής και όχι μόνο σκηνής. Απο αυτή την άποψη, θεωρώ τη συγκεκριμένη συνέντευξη ως την μεγαλύτερη που έχει πάρει ποτέ συντάκτης του περιοδικού μας.

Συγχαρητήρια Έλλη για τη δημοσίευση, και αν η κ. Γουρζή μας διαβάζει τις εύχομαι να συνεχίσει να δείχνει τον όμορφο μουσικό δρόμο στα εκατοντάδες παιδιά με τα οποία συναναστρέφεται
Παράθεση
 

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΕ ΑΛΛΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Εν αρχή ην ο ήχος κι όχι ο λόγος.
Σταύρος Ξαρχάκος

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

18/6/1939 Γεννήθηκε ο ηθοποιός και τραγουδιστής Γιώργος Μαρίνος