113 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
23.08.2019
Ορφέας | Main Feed

Συνεντεύξεις

Τάσος Π. Καραντής

Είναι φορές, που μ’ όλα αυτά τα ξεκούρδιστα και παράφωνα fast food είδωλα που ακούμε τον τελευταίο καιρό, να προσπαθούν αγωνιωδώς να τραγουδήσουν, «τα λόγια που είναι μέσα στα τραγούδια κρυώνουνε τα βράδια και φοβούνται», όπως μοναδικά περιγράφει, σε προσφάτως μελοποιημένο στιχάκι του, ο Λευτέρης Παπαδόπουλος.

Όμως, «Όταν πέφτει το βράδυ» κι ακούμε τη φωνή της Ελεονώρας Ζουγανέλη, όπως το λέει και στο πασίγνωστο τραγούδι της η Nancy Sinatra (“ … Strawberries cherries and an angel’s kiss in spring / My summer wine is really made from all thesethings”), μια φρουτώδης γεύση καλοκαιρινού κρασιού γλυκαίνει τα χείλη μας, αφού το “νέκταρ” της φωνής της είναι προικισμένο με όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά, που όσο περνάει ο καιρός κι ωριμάζουν, τόσο περισσότερο χρωματίζουν και δυναμώνουν τις ερμηνείες της. Γιατί η Ελεονώρα ανήκει κι εκείνη στη “σπάνια ράτσα” των τραγουδιστών, που ερμηνεύουν, δεν τραγουδούν, απλά, για να ακουστεί η φωνή τους!

Ο «Ορφέας» λοιπόν έχει τη χαρά να φιλοξενεί την Ελεονώρα, νιώθοντας τη ζεστασιά του νεανικού αυθορμητισμού της και της μελωδικής φωνής της. Γιατί, με την Ελεονώρα Ζουγανέλη τα τραγούδια δεν κρυώνουν, ούτε φοβούνται!
Είσαι κόρη, δύο πολύ γνωστών, σημαντικών κι αγαπητών ανθρώπων του τραγουδιού μας, του Γιάννη Ζουγανέλη και της Ισιδώρας Σιδέρη. Το “μήλο έπεσε κάτω απ’ τη μηλιά”; Ποια είναι, γενικότερα, η επιρροή των γονιών σου σ’ αυτό που είσαι σήμερα;
Η επιρροή τους είναι πολλή μεγάλη. Έχουν παίξει καθοριστικό ρόλο σ’ αυτό που είμαι σήμερα, γιατί είμαι σ’ αυτό το χώρο από πολλή μικρή και τον έχω οικειοποιηθεί κι αγαπήσει. Νιώθω όμορφα στο χώρο της μουσικής και του τραγουδιού. Τώρα, κάνω κι εγώ αυτή τη δουλειά, όχι επειδή την κάνουν κι οι γονείς μου, αλλά επειδή μου αρέσει πολύ και την έχω επιλέξει.

Μπήκες στη δισκογραφία από τα πολύ παιδικά σου χρόνια, συμμετέχοντας στους δίσκους του πατέρα σου «Γύρω–γύρω όλοι» (1987) και, κυρίως, στα «Παραμυθοτράγουδα» (1996). Ποιες είναι οι αναμνήσεις σου απ’ αυτήν την εμπειρία, αλλά κι από την εποχή του «Αχ Μαρία», αφού “μεγάλωσες στα καμαρίνια του”, βιώνοντας την όλη κατάσταση από τα μέσα;
Οι γονείς μου δούλευαν πολύ εκείνη την περίοδο κι εγώ τη ζούσα, πολύ έντονα, κοντά τους. Τα βράδια ξενυχτούσα μαζί τους και κοιμόμουνα στα καμαρίνια. Βρισκόμουν παντού σε όλα, στις ηχογραφήσεις, στις φωτογραφήσεις, στις πρόβες, στις ζωντανές εμφανίσεις τους. Όλες οι εικόνες των παιδικών μου χρόνων είναι απ’ το χώρο του τραγουδιού. Ξεκίνησα να πηγαίνω στο “Αχ Μαρία” απ’ την ηλικία των 5 ετών!
Ενήλικη πια, μπήκες πιο “επίσημα” στο ελληνικό τραγούδι, μέσα από τις ακροάσεις του Παρασκευά Καρασούλου, συμμετέχοντας στην «Δεύτερη ακρόαση» της “Μικρής Άρκτου”. Γιατί επέλεξες αυτήν την διαγωνιστική διαδικασία, ενώ, αφενός, οι γονείς σου είναι κι οι δυο πολύ γνωστά πρόσωπα στο χώρο του τραγουδιού μας κι, αφετέρου, η αξία κι η ομορφιά της φωνής σου κάνει αμέσως αίσθηση στους πάντες;

Το τραγούδι το αγαπάω, είναι ο τρόπος που μπορώ να εκφραστώ. Για μένα το τραγούδι είναι κάτι ξεχωριστό και παράλληλα απλό.

Και το τραγούδι κι οι τραγουδιστές, εξυπηρετούν και κάποια πράγματα. Οι τυχεροί του χώρου, που ’χουν καταφέρει να μείνουν και να μην εξυπηρετήσουν κανέναν είναι κι αυτοί που θαυμάζω. Μακάρι να καταφέρω να το κάνω κι εγώ, προς τα εκεί στοχεύω ...

Εγώ μόλις είχα τελειώσει τότε τη δραματική σχολή, γιατί σπούδαζα θέατρο, δεν είχα αποφασίσει ακόμα αν θ’ ακολουθήσω το θέατρο ή το τραγούδι. Κι άκουσα για την “Ακρόαση” της “Μικρής Άρκτου”. Ήταν λίγο συγκυριακό το ότι βρέθηκα εκεί. Ήθελα να δοκιμαστώ λίγο, είχα συνηθίσει κι απ’ το θέατρο που περνάγαμε από οντισιόν κι επιτροπές και δε με σόκαρε η ιδέα να του να συγκριθώ και να αγωνιστώ με κάποιους σ’ ένα διαγωνισμό και πήγα. Τελικά, νομίζω, πως μου βγήκε σε καλό. Μου άρεσε σαν προσπάθεια αυτό που γινόταν και, βέβαια, μου άνοιξε και κάποιους δρόμους αυτή η συμμετοχή μου.

Έχεις, σαν νέα ερμηνεύτρια, τραγουδιστικά πρότυπα;<
Πρότυπα δεν έχω, αλλά έχω δασκάλους. Πάρα πολλούς κι από παλιούς λαϊκούς κι από ξένους. Από τους πιο σύγχρονους αυτές που αγαπάω και θαυμάζω πολύ είναι η Χαρούλα Αλεξίου και η Ελευθερία Αρβανιτάκη. Τις έχω μελετήσει και τις δύο και υπάρχουν μέσα μου σαν ακούσματα και βιώματα. Θαυμάζω τον ήχο της φωνής τους και τις επιλογές των τραγουδιών τους. Αλλά εγώ γενικά είμαι των αντρών, δηλαδή ακούω και μελετάω πιο πολύ άντρες τραγουδιστές.

Η σκηνική σου παρουσία θυμίζει πολύ Norah Jones, Toni Halliday, Melissa Etheridge στα νιάτα της, καθώς και τον αισθησιασμό της Natalie Imbruglia.Πόσο κοντά είμαστε σ’ αυτή την αίσθηση; Ποια ήταν τα ακούσματά σου από την ξένη, ροκ, ποπ και σόουλ σκηνή και πόσο την επηρέασαν;
Η σκηνική μου παρουσία, ευτυχώς, αλλάζει αναλόγως με το χώρο που βρίσκομαι και το πρόγραμμα στο οποίο συμμετέχω. Μπορώ δηλαδή να καταλάβω που είμαι και με ποιους είμαι. Όταν, για παράδειγμα, ήμουνα με το Θάνο Μικρούτσικο δε μπορούσα, ας πούμε, να χορέψω ένα τραγούδι που θα γούσταρα γιατί ήταν ο Θάνος. Έχω ακούσει αρκετή ξένη μουσική, τη Norah Jones την αγαπώ πολύ. Έχω ακούσει ροκ, λατρεύω τον Freddie Mercury, ακούω ποπ, ακούω πορτογαλικά fados γενικότερα, ό,τι μου αρέσει.

Συνεργάστηκες με έναν από τους σπουδαιότερους Έλληνες τραγουδιστές, τον Γιώργο Νταλάρα, τόσο σε ζωντανές εμφανίσεις («Αρένα» 2004-2005), όσο και δισκογραφικά («ΕΣΤΟΥΔΙΑΝΤΙΝΑ ΙΙ – Δάκρυ στο γυαλί» / 2006), όπου μάλιστα σου έκανε β΄ φωνή ο ίδιος ο Νταλάρας! Μίλησέ μας λίγο γι’ αυτήν τη συνεργασία σου.
Η “Αρένα” ήταν η πρώτη μου επαγγελματική εμπειρία, ήταν η πρώτη φορά που δούλεψα. Δεν μπορώ να πω ότι ήταν και το καλύτερο, γιατί μου έκανε εντύπωση το πώς το κοινό ήταν αδιάφορο προς ένα νέο καλλιτέχνη που μόλις ξεκινά, όπως δηλαδή ήμουν εγώ, και με γείωσε. Δυσκολεύτηκα πολύ να προσαρμοστώ στις απαιτήσεις αυτού του χώρου και δεν νομίζω πως τα κατάφερα. Παρ’ όλα αυτά η συνεργασία μου με τον Γιώργο Νταλάρα ήταν ιδιαίτερα σημαντική. Εκτιμώ πολύ την αφοσίωση του στο χώρο του τραγουδιού, την πορεία του και τις επιλογές του. Όλο αυτό οδήγησε και στη συμμετοχή μου στο δίσκο της “Εστουδιαντίνας”. Η εκεί επαφή μας με τον Γιώργο ήταν επίσης για μένα καθοριστική γιατί με αντιμετώπισε με μεγάλη τρυφερότητα γνωρίζοντας την απειρία μου όσον αφορά την δισκογραφία.
zouganelh_3.jpg
Στον δίσκο της «Εστουδιαντίνας», ερμηνεύεις, πολύ αισθαντικά κι εκφραστικά, ένα πανέμορφο τραγούδι, το «Όταν πέφτει το βράδυ», σε μουσική του Μιχάλη Κουμπιού και σε στίχους του Νίκου Σταθόπουλου, το οποίο κι αγαπήθηκε από το κοινό. Ο Μιχάλης Κουμπιός, σε συνέντευξή του, μου έχει πει τα εξής γι’ αυτό το τραγούδι του και την ερμηνεία σου: «Ο Γιώργος (Νταλάρας) έβαλε την Ελεονώρα Ζουγανέλη να τραγουδήσει σε αντρικό τόνο, κεντράροντας έτσι στη φράση “εποχή των ψιθύρων” και δημιουργώντας αυτό το μεταφυσικό κλίμα …». Ποια είναι τα δικά σου συναισθήματα απ’ την ερμηνεία σου στο «Όταν πέφτει το βράδυ»;
Όντως, άρεσε πολύ αυτό το τραγούδι. Και είναι και το τραγούδι που μ’ έχει καθορίσει ως τώρα. Πραγματικά, ήταν να πάω να πω ένα άλλο τραγούδι, το “Μια του κλέφτη” κι αφού τελείωσα την ηχογράφηση αυτού του τραγουδιού, μου πρότεινε ο Γιώργος (Νταλάρας) να δοκιμάσω και κάτι ακόμα. Εγώ νόμιζα ότι θα κάνω κάποιο φωνητικό, κάτι τέτοιο. Έτσι, με αφέλεια και χωρίς καθόλου άγχος, μπήκα και το είπα το τραγούδι. Μου ήταν αδιανόητο ότι μπορούσα να το πω, γιατί ο τόνος ήταν αλλού, κι όμως το είπα! Κι ήταν πραγματικά σα να εξιστορείς ένα μυστικό κι αυτό να έχει να κάνει με τη νύχτα, με τις μάγισσες κι όλα αυτά που λέει το τραγούδι. Έγινε από τύχη, αλλά, βέβαια, ο Γιώργος (Νταλάρας), όπως αποδείχτηκε, το είχε στο μυαλό του όλο αυτό, το να ερμηνεύσω δηλαδή μ’ αυτό τον τρόπο το τραγούδι.

zouganelh_4.gifΣυνεργάστηκες δισκογραφικά, συμμετέχοντας στους τελευταίους δίσκους τους, με τον Λαυρέντη Μαχαιρίτσα («Ήρωες με καρμπόν» / 2006) και με τον Φίλιππο Πλιάτσικα («Όμνια» / 2007). Πως προέκυψαν αυτές οι συνεργασίες;
Τον Λαυρέντη τον ξέρω πάρα πολλά χρόνια, πριν να μπω στη δουλειά. Αλλά και με τους δύο συνεργάστηκα σε ζωντανές εμφανίσεις κι ήρθαμε πιο κοντά, ως καλλιτέχνες και συνάδελφοι πλέον, κι έτσι προέκυψαν αυτές οι δυο συμμετοχές μου.

Στις ζωντανές εμφανίσεις σου έχεις συνεργαστεί με τον Νταλάρα και τον Θάνο Μικρούτσικο αλλά και με τον Μιχάλη Χατζηγιάννη. Τι καθορίζει, κάθε φορά, μια συνεργασία σου; Βάζεις όρια, ποιοτικά, προσωπικά ή άλλα; Υπάρχουν πρόσωπα, είδη τραγουδιού και χώροι όπου θα έλεγες όχι ή είσαι ανοιχτή σε όλα χωρίς προκαταλήψεις;
Όντως, έχω δουλέψει σε πολύ διαφορετικούς χώρους και με διαφορετικούς ανθρώπους. Το καθορίζει η στιγμή, αυτό που ’χω, κάθε φορά, ανάγκη να κάνω και να εκφραστώ. Νομίζω ότι ο κάθε καλλιτέχνης κι η κάθε δουλειά, τουλάχιστον στη φάση που βρίσκομαι τώρα, κάτι έχει να μου προσφέρει. Το ότι έχω φτάσει εδώ που είμαι σήμερα το οφείλω στο ότι έχω περάσει κι από το Μικρούτσικο κι από το Χατζηγιάννη. Άλλα πράγματα πήρα από τη μια συνεργασία κι άλλα απ’ την άλλη. Δεν ξέρω για πόσο θα συνεχίζεται αυτό, ίσως μέχρι να φτάσω στο σημείο να παρουσιάζω κάτι αποκλειστικά δικό μου. Εκεί νομίζω ότι κι οι προτάσεις θα είναι πιο κεντραρισμένες. Παρόλα αυτά, δε θεωρώ ότι έχω κάνει και την ακραία συνεργασία, δεν έχω δώσει στίγμα ότι θα μπορούσα να δουλέψω με τον οποιονδήποτε, αλλά δεν έχω κι “απαγορευτικό” σε κάποιο όνομα. Δεν είναι λοιπόν θέμα του αν είμαι ανοιχτή ή κλειστή, αλλά εξαρτάται σε ποια φάση θα με πετύχει μια πρόταση, αν τη στιγμή αυτή δε μπορώ ή δε θέλω να το κάνω, απλά, δε θα το κάνω κι αντίστροφα.

zouganelh_5.gifΦέτος, εμφανίζεσαι – κάθε Παρασκευή και Σάββατο – στο “Cinema - Live Dance Stage” μαζί με τους “ONIRAMA” και τον Χρήστο Χατζηνάσιο. Δώσε μας το μουσικό στίγμα και το ύφος αυτών των παραστάσεων, καθώς και την ατμόσφαιρα του χώρου.
Εγώ φέτος είμαι πάρα πολλή ευτυχισμένη μ ‘ αυτή τη δουλειά. Είχα πάρα πολύ άγχος και τα παιδιά είχαν άγχος, γιατί είναι και γι’ αυτούς μια προσπάθεια, για πρώτη φορά στην Αθήνα μόνοι τους, μ’ ένα δίσκο και να κρατάνε ένα μαγαζί, έτσι όπως είναι τα πράγματα σήμερα. Κι όμως! Το μαγαζί είναι γεμάτο! Σχίζουμε! Πιστεύω ότι βοηθάει σ’ αυτό το ότι είμαστε αληθινοί σ’ αυτό που κάνουμε. Κι εγώ, κάνω αυτό που θέλω και μπορώ να κάνω με όσο καλύτερο τρόπο μπορώ. Νιώθω πια ελεύθερη να δοκιμάσω πράγματα, επί της ουσίας αυτή τη φορά δοκιμάζω πράγματα. Γιατί, όταν είχα το Μικρούτσικο, το Χατζηγιάννη, το Νταλάρα, όποιος κι αν ήταν και σε όποιον χώρο, δεν ένιωθα έτοιμη να βγάλω πιο δικά μου πράγματα. Ενώ με τα παιδιά είμαστε και πιο κοντά στην ηλικία κι αυτό με βοηθάει πολύ, αυτή η συνεργασία είναι για μένα σταθμός. Τώρα, το μαγαζί είναι κλαμπ κι ακούμε κομμάτια που θα ακούγαμε σ’ ένα ροκ, αλλά και ποπ, κλαμπ. Εγώ λέω ελληνικά κομμάτια διασκευασμένα στον ήχο των “ONIRAMA” , κομμάτια που έχουν γίνει πιο dance. Περνάω πολύ καλά και το διασκεδάζω κι έτσι το διασκεδάζει κι ο κόσμος μαζί μου!

Στη φάση που είσαι σήμερα δε θα ήθελες να ήσουν δίπλα σε ένα μεγάλο όνομα του έντεχνου ή του λαϊκού; Δεν θα προτιμούσες μια τέτοια εμφάνιση;
Το λαϊκό είναι “μεγάλη ιστορία”! Είναι ένας χώρος που μ’ ενδιαφέρει πολύ να κινηθώ στο μέλλον. Το ακούω και το μελετάω. Δεν είναι λοιπόν κάτι που το έχω αποκλείσει από το μυαλό μου, θεωρώ ότι ο ήχος της φωνής μου έχει χρώμα λαϊκό, αλλά στη φάση που είμαι τώρα δεν θα έκανα λαϊκό. Νομίζω δε ότι θα αναλωνόμουνα αν πήγαινα να κάνω πάλι “φωνητικά” σε μια παράσταση δίπλα σ’ ένα μεγάλο όνομα. Έτσι, επέλεξα αυτό που κάνω τώρα, στο οποίο έχω σαφώς μεγαλύτερο ρόλο και πιο ουσία.

Δηλαδή θα ήταν “όνειρο θερινής νυχτός” να ακούγαμε την ευαίσθητη και τρυφερή φωνή της Ελεονώρας σε τραγούδια της Χαρούλας, όπως τα «Μάτια μου μεγάλα» και «Το ξέρω πια δεν μ’ αγαπάς»;
Τα έχω τραγουδήσει, αλλά δε θα μπορούσα να τα πω ξεκάρφωτα σε κάποιον χώρο, σαν αυτόν που εμφανίζομαι τώρα, όπου δε θα αφορούσαν κανέναν. Αν φτάσει ο καιρός να μπορώ να έχω απόλυτα την επιλογή του προγράμματος του μαγαζιού στο οποίο θα εμφανίζομαι, όπου το κοινό θα γουστάρει να ακούσει από τη φωνή μου διάφορα τραγούδια, σαφέστατα θα ήθελα να πω τα πάντα, ό,τι αγαπώ, από μια μπαλάντα κι ένα κυπριακό, μέχρι ένα τούρκικο, ένα τσιφτετέλι κι ένα χιώτικο! Σήμερα συμβιβάζομαι μ’ αυτό που μου συμβαίνει, το οποίο είναι καλό και το χαίρομαι.

Ετοιμάζεις κάποια, προσωπική πλέον, νέα δισκογραφική δουλειά;
Ετοιμάζω ένα δίσκο σύγχρονο, με μοντέρνα, τραγούδια. Δεν θα είναι κάτι βαρύγδουπο ούτε σύνθετο, αλλά μια σειρά τραγουδιών μ’ ένα ενορχηστρικό κι ερμηνευτικό τρόπο που, ίσως, είναι μια πρόταση. Δηλαδή στηριζόμαστε στον τρόπο που θα ερμηνεύω τα κομμάτια, αλλά και στον τρόπο που θα παρουσιαστεί η όλη δουλειά ώστε να υπάρχει και να φαίνεται μια άποψη. Ο δίσκος θα κυκλοφορήσει από την MINOΣ-EMI και τα τραγούδια έχουν γράψει καλλιτέχνες που αγαπώ πολύ.

Ποιο είναι το όραμά σου τόσο για τη δική σου πορεία, όσο και για την τέχνη του τραγουδιού που υπηρετείς;
Το τραγούδι το αγαπάω, είναι ο τρόπος που μπορώ να εκφραστώ. Με το live διασκεδάζω και νιώθω χαρά που επικοινωνώ. Για μένα το τραγούδι είναι κάτι ξεχωριστό και παράλληλα απλό. Και το τραγούδι κι οι τραγουδιστές, εξυπηρετούν και κάποια πράγματα. Οι τυχεροί του χώρου, που ’χουν καταφέρει να μείνουν και να μην εξυπηρετήσουν κανέναν είναι κι αυτοί που θαυμάζω. Μακάρι να καταφέρω να το κάνω κι εγώ, προς τα εκεί στοχεύω. Αυτό στο οποίο θέλω να κεντράρω, προς το παρόν, είναι το χρώμα μου. Να μάθει ο κόσμος τη χροιά μου, ν’ αρχίσει να καταλαβαίνει ότι είμαι εγώ.
Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΕ ΑΛΛΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Γελάω άμα ακούω για ελληνικό ροκ. Είναι σα να μου λένε αμερικάνικο τσάμικο.
Στέλλα Βλαχογιάννη

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

23/8/1952 Γεννήθηκε στην Κέρκυρα η τραγουδίστρια Βίκυ Λέανδρος

ΤΥΧΑΙΑ TAGS