100 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
21.05.2018
Ορφέας | Main Feed
Έλλη Ρουμπέν

Συναντήθηκα με τον Κώστα Μακεδόνα σε ένα πολύ όμορφο χώρο κοντά στο Ιατρικό Κέντρο. Ο χώρος πολύ καλαίσθητος και φιλόξενος και γεμάτος με ανθρώπους από το Ιατρικό Κέντρο που είχαν μια άμεση σχέση μαζί του και τον αγαπούσαν πολύ, καθώς ήταν μέρος του team που δούλεψαν για την αποκατάσταση της υγείας του, μετά το ατύχημα με το ελικόπτερο. Ήταν ενδιαφέρον να βλέπεις την αγάπη και τη φροντίδα τους προς το πρόσωπό του, αλλά και τη δική του αίσθηση ευγνωμοσύνης. Ο Κώστας, γλυκός, προσιτός, άμεσος και εύχαρις, όπως πάντα, μας άνοιξε την καρδιά του και μας μίλησε για την καινούργια δισκογραφική του συνεργασία με τον Γιώργο Θεοφάνους και τον Νίκο Μωραΐτη και όχι μόνο.
Με νέο δίσκο στις αποσκευές του, ένας δίσκος που αναδεικνύει τις φωνητικές του ικανότητες, από τον οποίο ξεχώρισα ιδιαίτερα τα «Κανένας», το ομώνυμο, ντουέτο με την Γλυκερία και το κοινωνικό «Τώρα μη μιλάς», που περιγράφει άψογα τη σημερινή κατάσταση της χώρας μας. Απολαύστε τον.

Νέος δίσκος και, μάλιστα, με έναν αναπάντεχο συνθέτη …. Ο Γιώργος Θεοφάνους, που έχει γράψει μεγάλες επιτυχίες για ονόματα όπως η Μαρινέλλα και η Χάρις Αλεξίου, αλλά και ο Σάκης Ρουβάς και η Πέγκυ Ζήνα. Είναι αλήθεια ότι εκείνος σε επέλεξε γι’ αυτό το δίσκο;
Κώστας Μακεδόνας: Αυτή είναι πραγματικά η αλήθεια. Κάποια στιγμή χτύπησε το τηλέφωνό μου και ήταν έκπληξη για μένα ότι ήταν ο Γιώργος Θεοφάνους. Γνωριζόμαστε, βέβαια, πάρα πολλά χρόνια, είχαμε συνεργαστεί πολύ παλιά σε ένα δίσκο της Μαρινέλλας και από τότε ξαναμιλήσαμε σε εκείνο το τηλεφώνημα. Με πήρε, λοιπόν, και μου είπε ότι γράφει κάποια τραγούδια σε στίχους του Νίκου Μωραΐτη. Τα έγραφε τελείως για το κέφι του, χωρίς την προοπτική μιας δισκογραφικής δουλειάς και ότι στα τραγούδια αυτά ακούει εμένα. Θα ήθελα να τα ακούσεις και εσύ, μου είπε, και αν το εισπράξεις και εσύ αυτό, ίσως προχωρήσουμε να κάνουμε μαζί μια δισκογραφική δουλειά. Έτσι ακριβώς και έγινε. Το ίδιο απόγευμα κιόλας βρεθήκαμε, μου έπαιξε 3 – 4 τραγούδια, μου άρεσαν και είπαμε να το προχωρήσουμε.

Ο δίσκος περιέχει πολύ ωραία ζεϊμπέκικα, χασάπικα, αλλά και ερωτικά τραγούδια. Αίσθηση κάνει το κοινωνικό «Τώρα μη μιλάς» που περιγράφει ιδανικά τη στιγμή στην οποία βρίσκεται η χώρα μας. Όλα τα τραγούδια ήταν γραμμένα από πριν ή κάνατε και όλοι μαζί επιλογές από ένα σύνολο τραγουδιών για να καταλήξετε σε αυτά τα 11 τραγούδια του δίσκου;
Κ.Μ.: Όχι δεν ήταν γραμμένα όλα. Όταν ξεκινήσαμε ήταν γραμμένα 3 – 4 τραγούδια. Δεν έγινε επιλογή, ο Θεοφάνους είχε κάποιους στίχους του Νίκου και χρησιμοποιήσαμε όλα τα τραγούδια. Δεν έγινε κάποια επιλογή από παλαιότερα ή κάποια άλλα ή τραγούδια κατά παραγγελία. Και, πραγματικά, αυτό ήταν και η όλη γοητεία αυτής της συνεργασίας.

Έχεις ερμηνεύσει πολλούς Έλληνες συνθέτες. Σταμάτη Κραουνάκη, Χρήστο Νικολόπουλο, Γιώργο Ζήκα, αλλά και Γιάννη Μαρκόπουλο, Μίμη Πλέσσα και Νίκο Γούναρη, που ήταν ο τελευταίος σου δίσκος. Πιστεύεις πως θα υπάρξει μέρος του κοινού που σε αγαπάει και σε ακολουθεί που θα θεωρήσει ότι επέλεξες να τραγουδήσεις έναν πολύ εμπορικό συνθέτη, σε μια εποχή δύσκολη για τη δισκογραφία;
Κ.Μ.: Νομίζω ότι οι ταμπέλες δεν κάνουν καλό σε κανέναν. Στην συγκεκριμένη περίπτωση, αυτό που πιστεύω είναι ότι, οι άνθρωποι που με πιστεύουν και που με ακολουθούν αυτά τα χρόνια, οι άνθρωποι που παρακολουθούν την πορεία μου, κρίνουν τα τραγούδια και νομίζω ότι τα τραγούδια είναι τέτοια που δεν έχουν την ταμπέλα του εμπορικού τραγουδιού πάνω τους. Νομίζω ότι τα τραγούδια από μόνα τους δικαιώνουν και την επιλογή και τη διάθεση να γίνει αυτή η δουλειά.

Θεωρείσαι από τους πιο καλούς λαϊκούς μας τραγουδιστές. Αποδέχεσαι τον τίτλο αυτό; Θα ονόμαζες τον εαυτό σου λαϊκό τραγουδιστή;
Κ.Μ.: Σαφώς θεωρώ τον εαυτό μου λαϊκό τραγουδιστή. Άλλωστε, στην πρώτη μου δισκογραφική δουλειά, το 1989, το έχει γράψει και ο Σταμάτης Κραουνάκης,  ότι τραγουδάει ο νέος λαϊκός τραγουδιστής Κώστας Μακεδόνας. Τα τελευταία χρόνια έχει παρεξηγηθεί λίγο η έννοια του λαϊκού τραγουδιού, προσδιορίζοντας ουσιαστικά το τραγούδι των νυχτερινών κέντρων και των μαγαζιών.

Αυτή ουσιαστικά είναι και η επόμενη ερώτησή μου. Υπάρχει γνήσιο  λαϊκό τραγούδι στις μέρες μας;
Κ.Μ.: Ο όρος λαϊκό τραγούδι και λαϊκός τραγουδιστής δεν έχει να κάνει με τα τραγούδια των νυχτερινών μαγαζιών και αυτό που ακούγεται στις μεγάλες πίστες. Γι’ αυτό και δέχομαι απόλυτα τον τίτλο λαϊκός τραγουδιστής για τον εαυτό μου. Όπως, επίσης, θεωρώ λάθος να βγάλω από πάνω μου τον όρο, γιατί το λένε μερικοί, ότι εσύ δεν είσαι διασκεδαστής. Θεωρώ ότι είμαι και διασκεδαστής. Μ’ αρέσει να διασκεδάζω τον κόσμο  με τα τραγούδια μου. Η διαφοροποίηση είναι στον τρόπο με τον οποίο διασκεδάζεις τον κόσμο. Εκεί είναι η διαφορά. Εγώ θέλω να έρχεται και να διασκεδάζει ο κόσμος. Δεν είμαι εδώ ούτε για να τους κάνω κήρυγμα, ούτε για να τους κάνω τον Παβαρότι. Θέλω ο κόσμος να έρχεται και να περνάει καλά. Το κάνω από παιδί αυτό και το ευχαριστιέμαι. Απλώς, θέλω να το κάνω με το σωστό τρόπο. Όμορφα και όχι χυδαία.

Πόσο εύκολα βρίσκει κανείς σήμερα καλά τραγούδια και καλές συνεργασίες;
Κ.Μ.: Δύσκολα και γι’ αυτό νιώθω για άλλη μια φορά τυχερός. Το γεγονός ότι ο Γιώργος και ο Νίκος ξεκίνησαν να κάνουν αυτή τη δουλειά και σκέφτηκαν εμένα και βρέθηκα να έχω ακόμα 11 πολύ καλά τραγούδια στις αποσκευές μου, είναι μεγάλη τύχη.  Γιατί είναι πραγματικά πολύ δύσκολο να βρεις καλά τραγούδια. Γράφονται μεν, αλλά ζούμε σε έναν πανικό. Υπάρχουν πράγματα που μπορεί να περνάνε από δίπλα μας και να μην τα αντιλαμβανόμαστε καθόλου. Μπορεί να ακούσεις ένα καλό τραγούδι, να περάσει από τα χέρια σου και να μην το πάρεις είδηση. Είναι τόσος ο πανικός που περνάμε καθημερινά που κάποια τραγούδια τα υποτιμούμε και κάποια άλλα, που δεν αξίζουν τόσο,  τα υπερεκτιμούμε και μειώνουμε γενικά το επίπεδο.

Τι έχεις να πεις για το σύγχρονο τρόπο ανάδειξης τραγουδιστών; Παλιά υπήρχαν φωτισμένοι παραγωγοί που ανακάλυπταν, αλλά και επένδυαν πάνω σε νέα ταλέντα. Έτσι ανακάλυψε και εσένα ο Σταμάτης Κραουνάκης. Σήμερα, νέους τραγουδιστές βρίσκεις κυρίως μέσω των talent shows. Συμφωνείς με αυτή την τακτική? Θα δεχόσουν να είσαι κριτής σε ένα τέτοιο τηλεοπτικό πρόγραμμα;
Κ.Μ.: Αρχίζω από τέλος … Κριτής δεν θα μπορούσα να είμαι με τίποτα. Δεν μου πάει αυτός ο ρόλος. Κυρίως δεν μου πάει γιατί επιθυμώ να είμαι ειλικρινής και όταν είσαι ειλικρινής πολλές φορές πληγώνεις τους άλλους που δεν επιθυμούν να ακούσουν την πραγματική σου άποψη και θέλουν απλά να τους χαϊδέψεις τα αυτιά. Γενικά, ο ρόλος του κριτή μου προκαλεί αμηχανία. Όσον αφορά στην ανάδειξη νέων τραγουδιστών, είναι εντελώς διαφορετικός ο σημερινός τρόπος από τα χρόνια που εγώ ξεκίνησα το τραγούδι, από ότι είναι σήμερα. Τότε υπήρχε μόνο το «Να η ευκαιρία» στο οποίο η αλήθεια είναι ότι δεν πήρα ποτέ μέρος. Δεν έστειλα καν αίτηση συμμετοχής.

 


 

Βέβαια, από αυτή την εκπομπή έχουν βγει πολύ μεγάλοι τραγουδιστές και μάλιστα, της έντεχνης, όπως λέμε, μουσικής σκηνής.
Κ.Μ.: Και βέβαια. Άλλωστε, το «Να η ευκαιρία» ήταν μια αξιοπρεπέστατη εκπομπή. Απλά εγώ δεν θα ένιωθα βολικά. Δεν νομίζω ότι θα μπορούσα να το κάνω. Αν, βέβαια, ξεκίναγα τώρα, δεν ξέρω τι θα έκανα. Δεν μπορώ, όμως, να κατηγορήσω ένα παιδί που πάει σε αυτά τα talent shows, γιατί σήμερα είναι ο μόνος δρόμος που του δείχνει ο κοινωνικός περίγυρος ότι θα μπορέσει να πραγματοποιήσει το όνειρό του. Οπότε δεν μπορείς να κατηγορήσεις ένα παιδί που επιλέγει έναν τέτοιο τρόπο ανάδειξης, όταν βλέπει ότι ο μοναδικός τρόπος είναι αυτός.
Υπάρχουν κάποια παιδιά που λειτουργούν διαφορετικά. Ας πούμε, η Σαββέρια Μαργιολά, η κόρη του, επί σχεδόν 20 χρόνια συνεργάτη μου, του Δημήτρη, όντας σε μία οικογένεια μουσική δεν πήγε σε ένα talent show. Ήξερε και από τον πατέρα της και από τους φίλους και ανθρώπους της δουλειάς μας και είχε πάρει εντελώς διαφορετικά πρότυπα. Ένα παιδί που δεν έχει βοήθεια και δεν μπορεί να ξέρει τι γίνεται σε αυτή τη δουλειά, εκ των πραγμάτων θα ακολουθήσει αυτό που του δείχνει η τηλεόραση και αυτό που βλέπει σαν εύκολη λύση.

Βέβαια, το γεγονός ότι η Σαββέρια είναι κόρη καταξιωμένου μουσικού, τη βοήθησε να υπογράψει σε μια μεγάλη εταιρεία, όπως είναι η Sony. Σε βοηθάει το κύκλωμα, όταν είναι γόνος μουσικής οικογένειας, από μόνο του, έτσι δεν είναι;
Κ.Μ.: Και βέβαια. Σε βοηθάει να έχεις ένα διαβατήριο για τη δουλειά αυτή.

Τι πιστεύεις, λοιπόν,  ότι είναι πιο σημαντικό για έναν καλλιτέχνη σήμερα … το ταλέντο, η τύχη ή οι δημόσιες σχέσεις;
Κ.Μ.: Η αλήθεια είναι ότι υπάρχουν πολλοί που αναδείχτηκαν, ενώ δεν είχαν ιδιαίτερο ταλέντο. Αλλά, αν δεν θες να είσαι ένας διάττοντας αστέρας πρέπει να έχεις ταλέντο. Δεν μπορείς να κάνεις σοβαρή καριέρα μόνο με τις δημόσιες σχέσεις. Βέβαια, το ταλέντο μπορεί να μην είναι φωνητικό, μπορεί να είναι ταλέντο επικοινωνιακό. Είναι πολύ σημαντικό και αυτό το κομμάτι. Υπάρχουν τραγουδιστές οι οποίοι δεν είχαν μεγάλη φωνή ή σπουδαίες ερμηνείες, αλλά πέτυχαν γιατί είχαν πολύ καλή  και επικοινωνιακή σχέση με τον κόσμο στις εμφανίσεις τους.
Σαφώς παίζουν μεγάλο ρόλο και οι δημόσιες σχέσεις. Δυστυχώς, παίζουν πολύ μεγάλο ρόλο. Εγώ δεν συμφώνησα ποτέ με τον όρο αυτό, αν και μου το έλεγαν από πολύ μικρό ότι θα πρέπει να κάνεις καλές δημόσιες σχέσεις. Και εγώ, όσο μου το έλεγαν, τόσο έκανα το αντίθετο. Δεν μπορώ να το κάνω αυτό. Εμένα μου άρεσε πάντα να έχω καλές και ειλικρινείς ανθρώπινες σχέσεις και όχι δημόσιες σχέσεις. Το να πάρω έναν άνθρωπο τηλέφωνο ή να τον επισκεφτώ μόνο και μόνο για να τον ‘ψήσω’ να έρθει το βράδυ σε ένα μαγαζί να με ακούσει ή να αγοράσει το δίσκο μου, δεν θα το έκανα ποτέ. Πόσο μάλλον να πάρω και να ‘γλύφω’ τους διευθυντές των δισκογραφικών εταιρειών, των ραδιοφωνικών και τηλεοπτικών σταθμών … δεν θα το έκανα ποτέ.

Από τα νέα παιδιά, ξεχωρίζεις κάποιο που θεωρείς ότι έχει ιδιαίτερο ταλέντο και θα προχωρήσει στο ελληνικό μουσικό στερέωμα; Θα συνεργαζόσουν με έναν νέο καλλιτέχνη; Θα πρότεινες νέους ανθρώπους ως συνεργάτης ή ως παραγωγός;
Κ.Μ.: Σαφώς θα συνεργαζόμουν με ένα νέο καλλιτέχνη, το κάνω άλλωστε. Για παράδειγμα, η Γιώτα Νέγκα, που συνεργαστήκαμε στο Χάραμα, είναι σπουδαία τραγουδίστρια. Είναι μεγάλη τραγουδίστρια και είναι λυπηρό που δεν έχει μεγάλη δισκογραφία, πιθανόν γιατί μπήκε αργά στα μουσικά πράγματα.
Όσον αφορά στο θέμα της παραγωγής, δεν ξέρω αν έχω αυτό το ταλέντο. Δεν ξέρω αν μπορώ να το κάνω. Θα μπορούσα να βοηθήσω, αλλά αυτή η δουλειά χρειάζεται έναν άνθρωπο που να έχει πείρα σε αυτό. Αν μπορούσα να προσθέσω κάτι σε αυτό το κομμάτι της μουσικής, θα το έκανα με πολύ χαρά. Είναι σημαντικό να βγουν μπροστά καλοί νέοι τραγουδιστές και ταλαντούχοι νέοι δημιουργοί . Αλλά η δουλειά του παραγωγού είναι μια δύσκολη υπόθεση. Το να είσαι  τραγουδιστής δεν σημαίνει ότι μπορείς να είσαι και παραγωγός.

Έχεις κάνει συνεργασίες με πολλά ονόματα από το χώρο της μουσικής. Υπάρχει κάποιος που ξεχώρισες ιδιαίτερα; Για το ταλέντο του ή το ήθος του ή και για άλλους λόγους;
Κ.Μ.: Η αλήθεια είναι ότι το πιο δυνατό μου όπλο είναι οι συνεργασίες που έχω κάνει όλα αυτά τα χρόνια. Δούλεψα με τους καλύτερους, από πλευράς και δημιουργών και τραγουδιστών. Για τον καθένα έχω κάτι ιδιαίτερο να πω. Δεν μπορώ να ξεχωρίσω κάποιον.
Σαφώς, για μένα έχει ιδιαίτερη θέση ο Σταμάτης (Κραουνάκης) γιατί είναι ο άνθρωπος που με ανακάλυψε, ο άνθρωπος που με εμπιστεύτηκε. Σε μια στιγμή πολύ σημαντική στην καριέρα του, που θα μπορούσε να συνεργαστεί με όλους τους επώνυμους τραγουδιστές, διάλεξε ένα παιδάκι από τη Θεσσαλονίκη για να τραγουδήσει τα τραγούδια του. Αυτά δεν ξεχνιούνται. Αλλά, μέσα στα χρόνια, επειδή σχεδόν με το 99% των ανθρώπων που συνεργάστηκα τόσα χρόνια έχουμε άριστη σχέση (δεν λέω 100%, γιατί είναι απόλυτο). Από όλους αυτούς τους ανθρώπους, συνθέτες, στιχουργούς, τραγουδιστές, κέρδισα πράγματα, είτε στο κομμάτι της δουλειάς, είτε με το ήθος τους απέναντι στη δουλειά. Δηλαδή, σαν τραγουδιστής, κλέβοντας, εντός εισαγωγικών, τρόπους ερμηνείας στα κομμάτια, αλλά και παρακολουθώντας πορείες και βλέποντας  άλλους συναδέλφους.

Έχεις κάνει 13, νομίζω, προσωπικούς δίσκους και πάρα πολλές συμμετοχές σε άλλους. Υπάρχει κάποιος που αγαπάς ιδιαίτερα ή που νομίζεις ότι ήταν σταθμός στην καριέρα σου;
Κ.Μ.: Σαφώς πολύ σημαντική ήταν η πρώτη μου εμφάνιση στο χώρο, με συνθέτη τον Σταμάτη Κραουνάκη και στιχουργό την Λίνα Νικολακοπούλου και guests την Αλίκη Βουγιουκλάκη, την Βίκυ Μοσχολιού και την Αρλέτα, το «Μόνο μια φορά» που ουσιαστικά ήταν ο δίσκος που με έβαλε σε όλα τα σπίτια.
Η συνεργασία με τον Γιώργο Ζήκα μου άνοιξε πόρτες για το κοινό της Θεσσαλονίκης -όπου ο Ζήκας είναι από τις βασικές κολώνες-  που δεν με θεωρούσε λαϊκό τραγουδιστή, γιατί έλεγα πιο έντεχνα τραγούδια. Τραγουδώντας Ζήκα ξαφνικά το κοινό της πόλης με αγκάλιασε.
Ο Χρήστος Νικολόπουλος, που μου χάρισε καλά τραγούδια και τεράστιες επιτυχίες και σπουδαίες συνεργασίες όλα αυτά τα χρόνια. Στο Χρήστο χρωστάω και κάτι ακόμα: σε  μια φάση στάσιμη, ας πούμε, της καριέρας μου, του ζητήθηκε να κάνει τη μουσική για το σήριαλ «Μην λες αντίο» και είπε θα το κάνω, αλλά θα το τραγουδήσει μόνο ο Κώστας. Χωρίς να το ξέρω τότε. Η εταιρεία ήθελε να βάλει τραγουδιστές από κάποιο reality και τον πίεζε πολύ. Και ενώ υπήρχε περίπτωση να χαλάσει η δουλειά, εκείνος ήταν ανένδοτος. Είπε ότι αυτά τα τραγούδια είναι γραμμένα για τον Κώστα. Αυτό τότε μου είχε δώσει τρομακτική ώθηση και επιτυχία. Σημαντική είναι και η συνεργασία μου με τον Γιάννη Μαρκόπουλο, τον μεγάλο μας συνθέτη.

Υπάρχει κάποια συνεργασία που θα ήθελες πολύ να κάνεις? Κάποια τραγούδια που δεν έχεις πει και θα ήθελες να ερμηνεύσεις;
Κ.Μ.: Συνήθως τα παλιά τραγούδια, αυτά που αγαπάμε πολύ, τα λέμε στις συναυλίες μας. Έτσι, τα ερμηνεύουμε και εμείς. 

Δύσκολα θα βρούμε κάποιον που να μην έχεις συνεργαστεί μαζί του.
Κ.Μ.: Δισκογραφικά δεν έχω συνεργαστεί με τον Μίμη Πλέσσα, αλλά έχουμε συνεργαστεί σε συναυλίες. Αν και όλοι οι νέοι τραγουδιστές είναι σαν να έχουν συνεργαστεί με τον Πλέσσα, γιατί πολλά τραγούδια από τα σημερινά που γράφονται είναι ξεσηκωμένα από τις μελωδίες του. Ίσως είναι ο συνθέτης που έχει επηρεάσει περισσότερο από όλους τους νεότερους δημιουργούς.
Με τον Δημήτρη Παπαδημητρίου πήγε να γίνει κάποια στιγμή μια δουλειά, αλλά δεν δόθηκε συνέχεια στην όλη ιστορία, προφανώς για θέματα εταιρείας και άλλα παρόμοια. Πιστεύω, ότι και αυτή θα ήταν μια πολύ ωραία συνεργασία. Σεν ξέρω …. Αφήνω το θέμα των συνεργασιών και λίγο στην τύχη …. Όπως αυτή η συνεργασία με τον Γιώργο και τον Νίκο.

 


 

Το 2005 βραβεύτηκες στην Ιταλία για την αφιλοκερδή προσφορά σου στον πολιτισμό. Πιστεύεις πως ο καλλιτέχνης οφείλει να προσφέρει αφιλοκερδώς και να χρησιμοποιεί την δημοτικότητά του για το «κοινό καλό»;
Κ.Μ.: Είναι το λιγότερο που μπορεί να κάνει σε αυτές τις περιπτώσεις ένας καλλιτέχνης. Όταν έχεις πάρει ένα θείο δώρο, το να προσφέρεις τον εαυτό σου και να τραγουδήσεις για ένα καλό σκοπό, είναι τίποτα. Ειδικά όταν με αυτό τον τρόπο μπορείς να επηρεάσεις και κόσμο προς μια θετική κατεύθυνση. Πόσο μάλλον αν έχει και οικονομικό σκοπό και μπορούν να βοηθηθούν κάποιες κοινωνικές ομάδες που έχουν ανάγκη. Δεν ζητάει κανείς από καλλιτέχνη να βγάλει χρήματα από την τσέπη του να δώσει. Αυτό που μας ζητάνε συνήθως είναι να πάμε να τραγουδήσουμε για ένα σκοπό, μαζεύοντας τον κόσμο και δίνοντας το παράδειγμα. Όλα αυτά είναι τίποτα, δηλαδή, είναι απρέπεια και ανευθυνότητα, την ώρα που μπορείς, να μην προσφέρεις αυτό το λίγο που σου ζητάνε, στον κόσμο.

Μετά την υπόθεση με τη συναυλία του Στ. Καζαντζίδη, αλλά και του Λ. Παπαδόπουλου και, πιστεύεις ότι  ο κόσμος εξακολουθεί να πείθεται ότι αυτοί οι «σκοποί» είναι όντως αγαθοί; Μήπως θα πρέπει να υπάρξει ένας έλεγχος και διαφάνεια;
Κ.Μ.: Αυτό θα ήταν το καλύτερο. Μακάρι να μπορούσε να υπάρχει απόλυτη διαφάνεια σε αυτό το θέμα. Ατυχείς συγκυρίες πάντα υπάρχουν και συμβαίνουν, όπως και λάθη κάποιων ανθρώπων. Αλλά, καλό θα ήταν ο κόσμος να μην επηρεάζεται από τέτοια φαινόμενα. Αν όντως κάποια τέτοια παραδείγματα αληθεύουν, πραγματικά λειτουργούν  ανασταλτικά γι’ αυτές τις εκδηλώσεις, αλλά ο κόσμος θα πρέπει να βλέπει την ουσία πίσω από όλα αυτά και να βοηθάει όπου και όπως μπορεί.

Σε μια συνέντευξή σου παλαιότερη είχα διαβάσει πως δεν θεωρείς πως είσαι τραγουδιστής για την «Πίστα». Παρόλα αυτά όμως, τον χειμώνα που μας πέρασε ήσουν στην «Αττική Σκηνή» που θεωρείται πίστα ….  Ήταν διαφορετική η αίσθηση από μια μικρότερη μουσική σκηνή; Ο κόσμος που ήρθε ήταν ο κόσμος που σε ακολουθεί ή κόσμος που πάει και στα μπουζούκια; Υπάρχει όντως διαφορετικός κόσμος ανά μουσικό είδος ή ανά είδος μαγαζιού;
Κ.Μ.: Μουσική Σκηνή ήταν και όχι πίστα. Τον χώρο τον φτιάχνει το πρόγραμμα και ο καλλιτέχνης. Μπορεί να πας σε έναν χώρο 150 ατόμων που θεωρείται μουσική σκηνή και να κάνεις το πιο χυδαίο και ελεεινό πρόγραμμα. Η όλη ιστορία είναι στο πρόγραμμα. Αυτό που παρουσιάζεις είναι η ουσία και όχι ο χώρος. Βέβαια, αν ένας χώρος είναι πολύ ταυτισμένος με κάποιο τρόπο διασκέδασης, η μεγάλη δυσκολία είναι πώς θα μπορέσεις να αλλάξεις αυτό που περιμένει να δει και να ακούσει ο κόσμος. Εκεί είναι λίγο δύσκολο, αλλά τίποτα δεν γίνεται με ευκολία.

Σου λείπει η Θεσσαλονίκη? Θα ξαναγύριζες για να ζήσεις εκεί ή σε αγκάλιασε αρκετά η Αθήνα;
Κ.Μ.: Η Θεσσαλονίκη είναι ο τόπος που γεννήθηκα και μεγάλωσα. Είναι βαθιά μέσα στην καρδιά μου και αυτό δεν μπορεί να αλλάξει. Δεν ξέρω, όμως, αν θα ξαναγύριζα να μείνω στη Θεσσαλονίκη. Παρόλα αυτά οι αναμνήσεις μου είναι τόσο ωραίες και ζεστές.

Θεωρείσαι όμως γνήσιο τέκνο της πόλης. Ο κόσμος σε αποθεώνει όταν εμφανίζεσαι εκεί.
Κ.Μ.: Είναι αμφίδρομη η σχέση με τον κόσμο της Θεσσαλονίκης. Απλώς νιώθω κάπως περίεργα με την πόλη, λόγω του γεγονότος ότι έχουν αλλάξει πολλά πράγματα σε σχέση με εμένα και το παρελθόν μου εκεί. Έχουν φύγει δικοί μου άνθρωποι, κυρίως οι γονείς μου που δεν υπάρχουν πια και δεν σου ‘κάνουν καρδιά κάποια πράγματα όπως παλιά. Βεβαίως, έχω τους φίλους μου εκεί, συγγενείς, κόσμο πολύ και τους ανθρώπους που έρχονται στις εμφανίσεις μου, αλλά πάντοτε η έλλειψη των δικών μας ανθρώπων, που τους έχουμε συνδέσει με τον τόπο αυτό, αλλάζει κάπως τη διάθεση.

Δεν θα ήθελα να σε ξαναρωτήσω για το ατύχημά σου με το ελικόπτερο …. Είχα τρομοκρατηθεί όπως όλοι στο άκουσμα της είδησης … Θα ήθελα, όμως, να ρωτήσω, αν άλλαξε κάτι στη ζωή σου από τότε. Άλλαξες προτεραιότητες και ιδέες για τη ζωή;
Κ.Μ.: Ουσιαστικά επιβεβαιώθηκα σε αυτό που πίστευα από παιδί, ότι, δηλαδή, η ζωή μας είναι πολύ μικρή και πρέπει να ζούμε και να ευχαριστιόμαστε την κάθε μέρα. Κανείς δεν είναι άτρωτος και αθάνατος. Και ίσως το μεγαλύτερο μάθημα που πήρα ήταν ότι, ενώ έλεγα, όταν υπέφερα πάρα πολύ, ότι καλύτερα να είχα φύγει ακαριαία, τώρα, περνώντας τα χρόνια και έχοντας ζήσει ότι έχω ζήσει με τα παιδιά μου, με τη γυναίκα μου, με τους φίλους μου, τις στιγμές που έχω πάει από τη δουλειά, τις χαρές που έχω πάρει από τις πτήσεις μου και όλα αυτά, σκέφτομαι και λέω μέσα μου τι βλακείες έλεγα. Για όλα αυτά που έζησα αυτά τα χρόνια και για ότι θα ζήσω τα χρόνια που έρχονται, ο πόνος δεν ήταν τίποτα μπροστά στην ομορφιά αυτών των στιγμών.

Η Ελλάδα ζει τον τελευταίο καιρό στο ρυθμό του ΔΝΤ. Πολλά έχουν αλλάξει και αυτό φάνηκε ήδη τον χειμώνα που μας πέρασε, στον τομέα της διασκέδασης και όχι μόνο. Πιστεύεις πως υπάρχει τρόπος να τα καταφέρουμε; Πιστεύεις ότι θα αντέξει ο Έλληνας; Θα ξεσηκωθεί για να διεκδικήσει πίσω τη ζωή του ή θα σκύψει το κεφάλι στις νέες συνθήκες;
Κ.Μ.: Τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα. Δεν ξέρω πόσο αισιόδοξοι μπορούμε να είμαστε. Δυστυχώς, υπάρχει απόλυτη έλλειψη εμπιστοσύνης προς τους πολιτικούς μας, προς όλους, και αυτό το λέω σαν κατάσταση … πολύ καλά κάνει και δεν έχει εμπιστοσύνη κανένας πια, αλλά είναι λυπηρό αυτό. Σε αυτές τις περιπτώσεις χρειάζεται η χώρα να είναι ενωμένη. Χρειάζεται όλοι να λειτουργούν για ένα κοινό σκοπό και την ώρα που δεν είσαι σίγουρος ότι αυτοί που σε καθοδηγούν, σε καθοδηγούν σωστά, δεν μπορείς και εσύ να μπεις στην ίδια διαδικασία στο μυαλό σου και στη ζωή σου.
Αν δεν αλλάξουν ριζικά πολλά στην Ελλάδα, τα βλέπω δύσκολα τα πράγματα. Αν δεν διορθωθούν λάθη που έχουν γίνει και στο χειρισμό της κατάσταση και της κρίσης, τα πράγματα θα πάνε προς το χειρότερο. Έχουμε ανεργία 20%, και, το λέω συνέχεια αυτό, όταν η ανεργία θα φτάσει επίσημα ή ανεπίσημα στο 30%, γιατί εμείς μπορεί να μην το μάθουμε ποτέ, θα φτάσουμε να έχουμε εγκλήματα για ένα κομμάτι ψωμί.

Τι να περιμένουμε από τον Κώστα Μακεδόνα μέσα στο 2011;
Κ.Μ.: Συναυλίες το καλοκαίρι. Με τον Γιώργο Θεοφάνους θα παρουσιάσουμε το δίσκο ξεκινώντας από την Κύπρο τέλος Μαΐου και μετά στην Ελλάδα. Προς το φθινόπωρο θα πάμε Αμερική, Καναδά, Αυστραλία, και ταυτόχρονα, κάτι που εγώ δεν μπορώ να αρνηθώ, θα γίνουν και κάποιες άλλες συναυλίες.
Ήδη κάναμε με τον Μανώλη Μητσιά στην Κέρκυρα, μαζί με τη Φιλαρμονική και τη Χορωδία της Κέρκυρας μια μεγάλη συναυλία για φιλανθρωπικό σκοπό, για τη Φλόγα, για τα παιδιά που υποφέρουν από καρκίνο.
Κάναμε μια συναυλία στην Κύπρο, με τη φίλη μου την Αναστασία Μουτσάτσου, ένα αφιέρωμα στον Νίκο Γκάτσο, μια πολύ ωραία δουλειά πραγματικά. Μαζί κάναμε και μια  υπέροχη παράσταση στο Κύτταρο που λέγεται «Ο ήχος της Ελλάδας» με μεγάλη ορχήστρα και θα γίνουν και κάποιες ακόμα τέτοιες δουλειές. Όπως, επίσης, εφόσον μου ζητηθεί από κάποιους ανθρώπους του χώρου που υπάρχει μια σχέση ιδιαίτερη, θα συμπράξω μαζί τους. Αν μου ζητήσει, ας πούμε ο Σταμάτης να κάνουμε κάτι μαζί, ο Γιάννης Μαρκόπουλος, ο Μίμης Πλέσσας, ο Γιώργος Ζήκας, οι άνθρωποι με τους οποίους έχω μια ιδιαίτερη προσωπική σχέση και μου ζητήσουν να συμμετέχω σε μια συναυλία τους, δεν υπάρχει περίπτωση να αρνηθώ. Θα βρω τον τρόπο να είμαι εκεί.


Κώστα, σ’ ευχαριστώ πολύ για αυτή την, από καρδιάς, συνέντευξη που μοιράστηκες μαζί μου και με τους φίλους του Ορφέα.
Κ.Μ.: Εγώ ευχαριστώ.

Επισκεφτείτε το επίσημο site του Κώστα Μακεδόνα στη διεύθυνση

www.makedonas.gr

Φωτογραφίες: Μενέλαος Λιόντος

Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΕ ΑΛΛΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Χτύπος γλυκόλαλης καμπάνας, μια πασχαλιά που κουβαλά μαζί της και το αεράκι του Επιτάφιου είναι για τους Έλληνες ο Πάριος. Μια ηχώ από τις γυναίκες που αγάπησε. Ένα φωτόδεντρο στην αυλή του ελληνικού τραγουδιού. Δεν είναι τυχαίο πως από πολύ νωρίς ο Καζαντζίδης μου είχε εμπιστευτεί ότι αυτόν θαύμαζε περισσότερο από τη γενιά του. Δεν είναι τυχαίο ότι Φλέρυ Νταντωνάκη, η μεγαλύτερα για μένα Ελληνίδα τραγουδίστρια, τρελαινόταν με τον Πάριο
Γιώργος Λιάνης

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

Δεν έχουν καταχωρηθεί γεγονότα.

ΤΥΧΑΙΑ TAGS