105 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
26.04.2019
Ορφέας | Main Feed
Ειρήνη Κουλούρη

Ο Γιώργος Κοντραφούρης, κορυφαίος πιανίστας στον  τον  χώρο της jazz,  με  διεθνή  αναγνώριση  και διεθνείς συνεργασίες, παρεχώρησε στον Ορφέα μία συνέντευξη, τις πρώτες μέρες του νέου έτους.Ο Γιώργος Κοντραφούρης, είναι γνωστός και για τον ιδιαίτερα καλό του χαρακτήρα. Είναι γνωστός στον κόσμο της μουσικής –και όχι μόνο, βέβαια- σαν εκείνο που λέμε «ωραίος τύπος».

Κύριε Κοντραφούρη σας καλωσορίζουμε στον Ορφέα. Με εσάς, ξεκινάει μία καινούρια ενότητα, που λέγεται «η jazz στην Ελλάδα». Μετά το «don’t be shy»(1997), το «too close» ( 2000), το «my only way» (2002), τα «storyteller» και επίσης το  «little daddy’s blues» (και τα δύο φτιάχτηκαν το 2007), ακολούθησαν με το baby trio τα εξής CDs: « a new snack» (το 2008) και το «main course» (το 2009). Τώρα, υπάρχει δισκογραφικά, κάτι στα σκαριά;
Γιώργος Κοντραφούρης: Υπάρχει. Έχουμε  κάνει ένα cd single με το baby trio και είναι και ένας τραγουδιστής αμερικανός, που λέγεται Dean Bouman, αυτός ήταν με τους  «Screaming Headless Torses» και έχουμε ετοιμάσει κάτι. Ελπίζω τώρα  το 2011 να το βγάλουμε.

Τί αποτελεί έμπνευση για εσάς;
Γ.Κ.: Τα πάντα, λογικά.

Μπορεί να είναι μιά μουσική;  Μιά άλλη μουσική;
Γ.Κ.: Σαφέστατα. Η μουσική μία είναι. Σαφέστατα. Απλώς τώρα εγώ, ασχολούμαι με τη τζαζ. Αλλά όλα αυτά είναι της μουσικής.

Και από την κλασσική μουσική, θα αντλείτε έμπνευση, βέβαια.
Γ.Κ.: Σαφέστατα. Βέβαια. Και από την κλασσική, και από τη rock. Όλα!

Για εσάς, τί είναι η τζαζ; Είναι η ευτυχία σας;
Γ.Κ.: H μουσική είναι. Η τζαζ, είναι ένα παρακλάδι της μουσικής, το οποίο μου αρέσει εμένα πάρα πολύ και έχω βρει ας πούμε τη γλώσσα που με εκφράζει. Αλλά όλο το νόημα είναι η μουσική.

Από ποιούς έχετε επηρεαστεί;
Γ.Κ.: Κοιτάξτε να δείτε. Από πολλούς επηρεάζομαι μέχρι τώρα. Ο Μάρκος ο Αλεξίου είναι ένας, από την Ελλάδα. Το πνεύμα του, με έχει επηρεάσει πάρα πολύ. Από ξένους, ο McCoy Tyner.

Άλλος;
Γ.Κ.: Κοιτάτε, από όλους επηρεάζομαι, όλοι μ’ αρέσουν. Και συνέχεια! Και από τη rock μουσική, συνέχεια.

Από rock, κάποιον ξένο;
Γ.Κ.: Black Sabbath !

Ω! Μάλιστα! Heavy metal !
Γ.Κ.: Ναι. Εγώ, της heavy metal είμαι λάτρης!

Έχετε ζήσει στο Ελσίνκυ της Φινλανδίας. Πολλά χρόνια;
Γ.Κ.: Από το 2002 μέχρι το 2008.

Πώς ήταν η ζωή σας από πλευράς μουσικής;
Γ.Κ.: Πολύ καλά. Εκεί, τώρα, είναι ανεπτυγμένη χώρα. Και έχει και κρατική  υποστήριξη η jazz. Πάρα πολύ καλά. Εγώ, ακόμα πάω. Παίζω με ένα σαξοφωνίστα που λέγεται Timo  Lassy. Μ’ αυτόν, παίζουμε συνέχεια. Δηλαδή πάω μιά φορά το μήνα, μιά φορά στον ενάμισυ μήνα. Πάω πολύ τακτικά.

Διδάσκετε στην ακαδημία Jean Sibelius τώρα;
Γ.Κ.: Όχι τώρα πλέον.

Τώρα είστε στο Ιόνιο Πανεπιστήμιο. Μιλήστε μας σχετικά.
Γ.Κ.: Έχουμε κάνει και κατεύθυνση της jazz. Δηλαδή όταν μπεις με πανελλήνιες, στο Ιόνιο Πανεπιστήμιο, μετά μπορείς να πάρεις κατεύθυνση jazz. Και θα πάρεις χαρτί που λέει : «jazz performer», θα πας στο εξωτερικό. Και δίνουν και μεταπτυχιακό.

Που δεν συμβαίνει στα ωδεία, βέβαια.Δεν δίνει χαρτί τζαζ το υπουργείο.
Γ.Κ.: Τα ωδεία είναι αδιαβάθμητα, έτσι κι αλλιώς. Το Ιόνιο είναι μπροστά, σ’ αυτό. Παίρνεις μιά ειδίκευση. Δηλαδή μπορείς να πάρεις ένα προπτυχιακό, ένα bachelor, που είναι σε jazz performance και να πας έξω να κάνεις το master.

Μιλήστε μας για το baby trio.
Γ.Κ.: Προφανώς, το baby trio βρίσκεται για να βρίσκομαι εγώ συνέχεια σε εγρήγορση. Και να έχω ένα group το οποίο δεν θα είναι «επαγγελματικό» με την έννοια τη συνηθισμένη, θα είναι όπως ήτανε παλιά. Δηλαδή θα κάνουμε πρόβες, θα έχουμε ένα κοινό σκοπό.Το baby trio  όπως είπα, είναι αυτό που εγώ εκφράζομαι μ’ αυτό. Και πάντα το baby trio αλλάζει, γιατί είναι μικροί και όταν πάνε 25 φεύγουνε.Άρα συνέχεια θα αλλάζει..Είμαι κι εγώ συνέχεια στη μπρίζα, μ’ αυτό.

Γράφετε στο βιβλιαράκι του «a new snack»:  «το baby trio δημιουργήθηκε για να εκφράσει την αφέλεια, τον εφηβικό ενθουσιασμό και γενικά ό,τι κάνει εντύπωση σε έναν νέο μουσικό όταν αρχίζει να παίζει σε ένα συγκρότημα με τους φίλους του. Το baby trio τελικά εκφράζει όλες τις «μη ρεαλιστικές» προσδοκίες που υπάρχουν πριν αρχίσει η "κανονική ζωή"». Αυτό το τελευταίο με συγκίνησε και μ’ έβαλε σε σκέψεις.
Γ.Κ.
: Ας πούμε, προσδοκία είναι η μή ρεαλιστική –για μένα- για να το πω – είναι το να παίζεις πάντα μουσική χωρίς να σε νοιάζει αν θα βγάλεις λεφτά. Έτσι, ξεκινήσαμε, όλοι, δηλαδή... Τώρα πού ’χουν περάσει τα χρόνια, δεν είναι κι ακριβώς έτσι!

Τι τελικά όμως, μας κάνει να χάνουμε τα εφηβικά μας όνειρα; Η φθορά που κάνει ο ένας άνθρωπος στον άλλο;
Γ.Κ.: Είναι στην Ελλάδα, λιγο αυτό... Δηλαδή, εγώ πιστεύω ότι η μουσική στην Ελλάδα θεωρείται λίγο ουτοπία και ... δεν θεωρείται και επάγγελμα.... Άρα, ναι μεν αν είσαι μουσικός, έχεις μιά ευτυχία- μέσα σε εισαγωγικά- ότι κάνεις πάντα αυτό που θες, αλλά επειδή εδώ δεν είναι συνηθισμένο να κάνεις αυτό που θες και κάνεις κάτι άλλο απ’ αυτό που θες, για να «τη βγάλεις», ε, ... με τη μουσική δεν «τη βγάζεις» ακριβώς. Δηλαδή, δεν θεωρείται δουλειά.Αυτό θέλω να πω.

Η φθορά που κάνουμε ο ένας στο άλλο; Μιά καθηγήτριά μας, της μουσικής, μας έλεγε συχνά, ότι της άρεσε,  έτσι απλά που είχε καταφέρει να το  πει ο Σάρτρ, με έξη μόνο λέξεις : «το βάσανό μας είναι οι άλλοι».
Γ.Κ.
: Όχι, όχι. Ίσα ίσα που η μουσική είναι κάτι κοινωνικό. Δηλαδή, πρέπει νάναι «οι άλλοι». Δεν είναι μοναχικό (θέμα) μιά  μπάντα.
Τουλάχιστον, εγώ, έχω συνηθίσει με γκρούπ να παίζω.


Έτσι είναι η jazz.
Γ.Κ.: Ακριβώς. αυτή είναι η παράδοσή της. Το ζήτημα είναι, οι προσδοκίες που έχουμε μετά από αυτό. Ενώ  τώρα, με το baby trio δεν έχομε καμμία. Κάνουμε αυτό που θέλουμε. Βγαίνουμε να παίξουμε. Αυτό είναι όλο!

Για το κέφι!
Γ.Κ.: Ναι. Σαφέστατα θέλουμε να μας ακούνε. Αλλά το πρώτο είναι  να βγαίνομε να παίζομε και να κάνουμε αυτό που θέλουμε. Αυτό είναι.

Έχετε πει ότι στην Φινλανδία παίζατε για κάποιο διάστημα σε μία εκκλησία.Τί παίζατε;
Γ.Κ.: Έπαιζα σε μιά Σουηδόφωνη εκκλησία. Παίζαμε ύμνους και τέτοια. Λουθηρανικά.

Στα ωδεία, ξέρετε, έχει μειωθεί πολύ η ..προσέλευση μαθητών.Τι λέτε πάνω σ αυτό; Τί εξήγηση δίνετε;
Γ.Κ.: Ναί, ε; Εμένα μου φαίνεται ότι επειδή ο κόσμος έχει «ανοίξει» πολύ, βγαίνουνε κι έξω, πλέον.

Και πάνε και σπουδάζουν κι αλλού, λέτε;
Γ.Κ.: Ε βέβαια.Στην Ολλανδία, έχουν πάει πόσοι. Μπορεί όμως και να μην ενδιαφέρεται ο κόσμος για μουσική, πια. Μπορεί να μην ενδιαφέρεται πλέον. Μπορεί να μην θεωρείται απαραίτητο πλέον. Πάντως, στην Κέρκυρα, όσοι έρχονται  και όσα παιδιά περνάνε, είναι φανατικά. Και θέλουν να μάθουν. Και είναι επίσης και πάρα πολλοί.
Νομίζω όμως ότι γενικά ασχολούνται.Νομίζω το ίδιο πολλοί. Εγώ τώρα ασχολούμαι με μιά ηλικία –δηλαδή εννοώ στη διδασκαλία που κάνω-που ο άλλος έχει κατασταλάξει στο τι θέλει να γίνει με τις σπουδές του. Στα ωδεία, προφανώς μιλάμε και για ηλικίες που στέλνουνε τα παιδάκια από το δημοτικό. Εκεί μπορεί να έχει μειωθεί ο αριθμός. Αλλά ο αριθμός που βλέπω εγώ είναι ο ίδιος, στην ηλικία που έρχονται σε μένα, γιατί εγώ κάνω και ειδικό πράγμα. Άρα, το ίδιο είναι για μένα.


Τί θα λέγατε προς τους νέους μουσικούς που σκέφτονται να ασχοληθούν με τη jazz;
Γ.Κ.: Εγώ πιστεύω ότι θέλει πολλή προσήλωση. Γιατί δεν υπάρχει καμμία βοήθεια. Θέλει νάμαστε αυτόνομοι. Αλλά πιστεύω ότι αξίζει τον κόπο, αν κάποιου του αρέσει. Και γενικώτερα να κάνει αυτό που θέλει. Απλώς, εδώ θέλει λίγο πιο πολλή προσπάθεια. Γιατί δεν έχεις κανέναν να σε βοηθήσει. Δηλαδή, η μόνη βοήθεια είσαι «εσύ». Και πρέπει να είσαι συνέχεια μόνος σου και αυτόνομος.
Εντάξει, υπάρχουν άνθρωποι βέβαια κι όλα αυτά, αλλά δεν έχεις και τις απολαβές που έχεις αλλού. Άρα πρέπει συνέχεια να σκέφτεσαι τη μουσική και να λες «το κάνω για μένα και το τί μ’ αρέσει» κι όλα αυτά.


Κύριε Κοντραφούρη, είστε αγανακτισμένος πολίτης;
Γ.Κ.: Πολύ είμαι, αγανακτισμένος πολίτης.Αλλά γενικά, επειδή σ’ εμάς έτσι κι αλλιώς «έτσι είναι», δηλαδή εγώ ποτέ δεν είχα μία σταθερότητα, άρα το ίδιο είναι για μένα. Φυσικά όμως και είμαι αγανακτισμένος πολίτης, γιατί το κράτος είναι εντελώς ανάλγητο. Και ούτε σκέφτεται. Βέβαια και είμαι αγανακτισμένος πολίτης.

Τί μήνυμα θα θέλατε να στείλετε προς τους «πολιτικούς» –αν μπορούν να ονομαστούν έτσι, αυτοί- μ’ όλη αυτή τη φρίκη που κατάφεραν;
Γ.Κ.: Κοιτάξτε να δείτε. Με τους πολιτικούς και μ’ αυτούς δεν ασχολούμαι και πολύ. Γιατί προφανώς εμείς είμαστε και όλοι στο περιθώριο. Άρα αγνοημένους τους έχω. Ούτε ποτέ έχω πάρει κάτι απ’ αυτούς, ούτε θέλω. Δεν υπάρχουν καν στο σκεπτικό μου αυτοί. Εγώ σκέπτομαι τους ανθρώπους. Να είναι μαζί,  ενωμένοι. Έτσι κι αλλοιώς, γι αυτό που κάνομε εμείς, η πολιτεία δεν έχει κάνει απολύτως τίποτα. Δεν υπάρχουν καν στο σκεπτικό μου, αυτοί.

Η ευχή σας για τη χρονιά αυτή;
Γ.Κ.: Εγώ πιστεύω ότι οι άνθρωποι, τώρα θα εστιάσουν πιο καλά στα πράγματα. Και όλα θα πάνε πιο καλά.
Και να κάνουνε κι αυτό που θέλουνε και που τους αρέσει (τους εύχομαι), από μόνοι τους.

Σας ευχαριστούμε θερμά.
Γ.Κ.: Όλες τις ευχές και σε εσάς!

Επισκεφτείτε:

www.kontrafouris.com

 

Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΕ ΑΛΛΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Το παραμύθι της τέχνης λέει πάντα την αλήθεια
Διονύσης Σαββόπουλος

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

27/4/1932 Γεννήθηκε στην Αθήνα ο σκηνοθέτης Θεόδωρος Αγγελόπουλος.
27/4/1975 Πέθανε ο ρεμπέτης Νίκος Μάθεσης (Τρελάκιας)
27/4/2008 Έφυγε από τη ζωή ο Κύπριος μουσικοσυνθέτης Μάριος Τόκας

ΤΥΧΑΙΑ TAGS