119 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
16.07.2019
Ορφέας | Main Feed
Κείμενο: Βασίλης Χαρδαλιάς

Κίτρινα Ποδήλατα - Γιώργος Παντελιάς: Στην ανηφόρα με Κίτρινα Ποδήλατα

Βασίλης Χαρδαλιάς

Το ραντεβού είχε δοθεί στο City Cafe στον σταθμό του Αγ. Αντωνίου. Ο Γιώργος Παντελιάς με περίμενε εκεί. Ομολογώ ότι περίμενα ανυπόμονα την συνάντησή μας. Κυρίως επειδή στο τηλέφωνο μιλούσαμε σαν να γνωριζόμαστε χρόνια. Η πρώτη φορά που είχαμε μιλήσει ήταν στα 20 χρόνια του Λαυρέντη Μαχαιρίτσα στο Λυκαβηττό. Κι όμως. Δεν είχε ξεχάσει ούτε το όνομά, ούτε το πρόσωπο. Για μένα το παρακάτω δεν είναι συνέντευξη, είναι μια κουβέντα μεταξύ φίλων. Δεν είχα καν προσχεδιασμένες ερωτήσεις, μόνο κάποιες ημερομηνίες και σημειώσεις σχετικές με βιογραφικά στοιχεία. Ουσιαστικά μιλάμε για μία από τις μεγαλύτερες συνεντεύξεις του Γιώργου Παντελιά και των Κίτρινων Ποδηλάτων. Στα δικά μου μάτια, λογαριάζονται ως φίλοι. Οι φίλοι μου που εξωτερικεύουν με μουσική και τραγούδι όσα δεν μπορώ να πω εγώ, ο απλός ανώνυμος πολίτης. Φυσικά μια φιλία πρέπει να διέπεται από σεβασμό και ειλικρίνεια. Τα Κίτρινα Ποδήλατα, δε στερούνται κανενός εκ των δύο παραπάνω αρετών. Απολαύστε λοιπόν την κουβέντα μας με τον Γιώργο Παντελιά, για το παρόν, το παρελθόν και το μέλλον των Κίτρινων Ποδηλάτων. Πώς πήραν το όνομά τους και τί σημαίνει αυτό; Τι ετοιμάζουν στην Αρχιτεκτονική; Πώς και γιατί “ταξίδεψαν το εγώ τους” και τί σημαίνει η μουσική γι' αυτούς;
Γιώργος Παντελιάς από τα Κίτρινα Ποδήλατα. Καλωσήρθες στον ΟΡΦΕΑ.
Γιώργος Παντελιάς: Αυτά είναι! Σόρρυ που λείπει ο αδελφός μου αλλά είναι με άδεια απολύσεως επιτέλους, μετά από πάρα πολύ καιρό, και βρίσκεται σπίτι όπου μιξάρει κάποια backtracks που θα παίξουν από πίσω μαζί με την μπάντα.
 
Αυτό γίνεται σχεδόν πάντα, τουλάχιστον όσο σας παρακολουθώ εγώ. Έτσι δεν είναι;
Γ.Π.: Ναι, δεν είναι όμως κάτι μιξαρισμένο, έτσι απλά. Επειδή μιλάμε με μουσικούς όρους, απ’ ότι βλέπω, κάθε λούπα και κάθε ήχος που μπαίνει μαζί με την μπάντα χειρίζεται ξεχωριστά, σε ξεχωριστό κανάλι δηλαδή, στην κονσόλα.
 
Θα τολμούσα να πω ότι αυτό είναι και ένα χαρακτηριστικό σας. Δηλαδή όποιος σας παρακολουθεί και ακούει τα τραγούδια σας, ξέρει ότι θα ακούσει από πίσω και κάτι «ψηφιακό» (το λέω έτσι αν και δε μου αρέσει ο όρος), μια λούπα, έναν arpegiator...
Γ.Π.: Αυτό οφείλεται ξεκάθαρα στο επίπεδο της παραγωγής που θέλουμε να δώσουμε στον κόσμο. Πολλά συγκροτήματα και σχήματα σε όλο τον κόσμο το κάνουν.
 
Δε θα μπορούσε να το κάνει ένας πληκτράς ας πούμε; Γιατί δεν χρησιμοποιείτε πληκτρά.
Γ.Π.: Φυσικά και θα μπορούσε να το κάνει. Αλλά η ταυτότητα του ήχου μας είναι καθαρά κιθαριστική. Τα υπόλοιπα είναι απλά συνοδευτικά. Ίσως εκτός από κάποιους lead ήχους που έχουν ξεχωριστό χαρακτήρα, οι οποίοι δεν υπάρχουν στο εμπόριο. Δεν υπάρχει δηλαδή κάποιο synth που να έχει αυτόν τον ήχο ώστε να το έχει ένας πληκτράς και να παίξει. Οι περισσότεροι τέτοιοι lead ήχοι που έχουμε, είτε στο “Ταξιδεύω το εγώ μου”, είτε στο “Μη μ’ αγγίζεις”, δεν υπάρχουν στο εμπόριο. Τους έχουμε φτιάξει εμείς ύστερα από εβδομάδες και μήνες ψαξίματος πολλές φορές. Είναι κάποια πράγματα που τα έχουμε περάσει από διάφορα εφέ και πλέον έχουν αποτυπωθεί στον ήχο και στο ύφος μας. Ο ήχος μας που ουσιαστικά είναι τρίο, βασίζεται πάνω στην κιθάρα, και όλα τα υπόλοιπα δρουν συνοδευτικά. Δηλαδή, η επιτυχία σε αυτό που κάνουμε επάνω στη σκηνή βασίζεται στο γεγονός πως ότι και να συνοδεύει live την μπάντα, επικεντρώνεται στην ίδια την μπάντα. Δεν θα βασιστούμε σε κανένα τραγούδι εξ’ ολοκλήρου σε πλήκτρο η σε συνοδευτικούς ήχους, θα κρατήσουμε αυτό το τρίο (μπάσο, τύμπανο, κιθάρα) κυρίως γιατί κατά τη γνώμη μου, ο αδερφός μου έχει προσέξει πάρα πολύ τον ήχο του.
 
Όντως, έχει ιδιαίτερο ήχο ο Αλέξανδρος, και παίξιμο τέτοιο που πραγματικά τον καταλαβαίνεις.
Γ.Π.: Αυτό είναι το χαρακτηριστικό της μπάντας και αυτό μας βοηθάει σε πολλά άλλα πράγματα. Μας βοηθάει επειδή η παράστασή μας έχει μεγάλες απαιτήσεις στο συγχρονισμό (έχουμε σκηνοθέτες με 10 κάμερες, stage managers κλπ)...
 
Ο ήχος του αδερφού σου (έχω εδώ τις σημειώσεις μου) προέρχεται έπειτα από 17 χρόνια σπουδών στην κλασσική κιθάρα, έχει φοιτήσει στο ΤΕΙ Υπολογιστικών συστημάτων Πειραιά...είναι και λίγο tech boy δηλαδή.
Γ.Π.: Επιδίωξε να γίνει tech boy για να μπορέσει να μάθει και άλλα πράγματα, να ανοίξει το μυαλό του σχετικά με τη μουσική, σχετικά με άλλες πτυχές των υπολογιστών που θα μπορούσε να προσαρμόσει πάνω στη μουσική και είναι ένας τύπος που παίζει πάρα πολλά όργανα. Βασικό του όργανο είναι η κλασσική κιθάρα όπου έχει πάρει και το πτυχίο του με άριστα, αλλά λόγω σπουδών στο μουσικό γυμνάσιο και λύκειο παίζει σε πολύ καλό επίπεδο πιάνο και σάζι. Παίζει επίσης, τύμπανα και μπάσο όπου σχεδόν όλες οι γραμμές και η ρυθμική αγωγή των τραγουδιών είναι αποκλειστικά του Αλέξανδρου. Στον δίσκο που κάναμε είχαμε κομμάτια για κουαρτέτο εγχόρδων όπου έγραψε τις παρτιτούρες και γενικά είναι ένας ολοκληρωμένος μουσικός. Το καλό είναι ότι ακόμα ψάχνεται, δεν επαναπαύεται στις γνώσεις του και ειδικά στην κιθάρα όπου συνεχώς φτιάχνει τον ήχο του. Ακόμα και εμένα καμιά φορά μου σπάει τα νεύρα δηλαδή (γέλια). Όμως αυτό έχει το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα καθώς ο Αλέξανδρος ψάχνεται πάντα με σεβασμό στους ανθρώπους που έχουν την δική τους παράδοση στο όργανο αυτό.
 
Δεν έχει τύχει να παρατηρήσω ποτέ το setup του αδελφού σου...παίζει με ψηφιακή πεταλιέρα ή με διάφορα αναλογικά εφέ;
Γ.Π.: Παίζει με δύο ρακέρες που μας έχει βγει η μέση να τις κουβαλάμε. Έχει απίστευτο setup. Μπορεί να αγοράσει 2 εφέ, για μισό τραγούδι, για ένα και μόνο ήχο. Φέτος θα παρουσιαστεί με 4 κιθάρες επί σκηνής. Είναι όμως λάτρης του αναλογικού ο αδελφός μου, όπως και όλη η ομάδα. Δηλαδή ακόμα και τα cd μιξάρονται σε αναλογική κονσόλα, όπου φυσικά μπορεί να γράφουμε και να ξαναγράφουμε συνεχώς. Κερδίζουμε όμως πολύ σε ήχο από όλο αυτό.
 
Χάνεις όμως σε χρόνο έτσι δεν είναι;
Γ.Π.: Δεν μας πειράζει εμάς αυτό. Το απολαμβάνουμε. 
 
Το «+10» πόσο καιρό το ηχογραφείτε;
Γ.Π.: Από τη σύλληψη της ιδέας, και τη συλλογή των τραγουδιών έχουν περάσει περίπου 2 χρόνια. Εμείς κάνουμε 2 παραγωγές. Την προ-παραγωγή, που βρίσκεται ουσιαστικά σε επίπεδο demo αλλά πολύ υψηλό την οποία και ακούμε για κανένα 6-7μηνο και μετά μπαίνουμε για τις τελικές ηχογραφήσεις βρίσκοντας στοιχεία που θέλουμε να αλλάξουμε ή να κρατήσουμε. Παλαιότερα κάναμε ένα δίσκο και έπειτα από 6 μήνες και μέσα από τα live λέγαμε «ωχ, αυτό θα μπορούσε να είναι έτσι». Τώρα δεν την πατάμε πια. Κάνουμε ένα pre-production που εν τέλει ευθύνεται και για την επιλογή των τραγουδιών. Ηχογραφούμε δηλαδή 15-16 τραγούδια και βλέπουμε, με την πάροδο του χρόνου, ποιά τελικά μας αρέσουν, ποιά μπορούμε να αποδώσουμε καλύτερα σε live. Γενικά είμαστε λίγο ψείρες σε αυτό το θέμα και πιστεύω πως οι τελευταίοι μας δίσκοι είναι πάρα- πάρα πολύ κοντά σε αυτό που θέλαμε να βγάλουμε σαν αποτέλεσμα.
 
Φαίνεται από την «Ανάδυση» αυτό που λες. Συμφωνώ απόλυτα. Από τον τρόπο που έχει γίνει η παραγωγή, φαίνεται το επίπεδο της δουλειάς. Πόσο σας είχε βοηθήσει η Δήμητρα Γαλάνη σε αυτό;
Γ.Π.: Στο κομμάτι που κάναμε ντουέτο (σ.σ. Ξένη Ακτή) με την εμπειρία της φτιάξαμε αρκετά πράγματα. Θα ήμασταν και κουτοί να μη δεχτούμε τις πολύτιμες συμβουλές της η οποία και ξέρει πάρα πολλά πράγματα σχετικά με την παραγωγή. Είναι προς τιμή της αυτό.
 
Το «+10» το παρουσιάζετε και κάπως επετειακά.
Γ.Π.: Ναι...έτσι είναι... να γιορτάσουμε θέλουμε και εμείς, γιατί, να σου πω και κάτι Βασίλη: Για ένα συγκρότημα το να ξεκινάει, να συνεχίζει χωρίς να είναι λουσμένο στα φώτα, στα ραδιόφωνα, στο lifestyle-showbiz, στα reality (ξέρεις και από την δική σου εμπειρία τι δύναμη έχει η εικόνα), να βελτιώνεται, να ανεβαίνει αργά, να έχει υψηλού επιπέδου μουσικούς, να κάνει σίγουρα βήματα, πιστεύω ότι είναι ένα θαύμα στις μέρες μας.
 
Είναι όντως πολύ σημαντικό μια και τα πράγματα στο χώρο αυτό είναι και πάρα πολύ ρευστά έτσι δεν είναι;
Γ.Π.: Ακριβώς. Έτσι λοιπόν, ερχόμαστε με το «+10» και δε λέμε τίποτε φοβερό. Απλά επειδή αυτά τα 10 χρόνια ήταν και πολύ δύσκολα και πολύ εύκολα, αισθανόμαστε ότι κλείνει ένας κύκλος και ξεκινάμε ένα επόμενο βήμα. Κάναμε το πρώτο σκαλοπάτι και θέλουμε να σταθούμε να το χαρούμε λίγο και να πούμε ότι ο απολογισμός είναι αυτός, τα θετικά, τα αρνητικά, μετά να ηρεμήσει το μυαλό και να σκεφτούμε πού θα πάμε το συγκρότημα, γιατί σχεδιάζουμε τουλάχιστον στο μυαλό μας, να κάνουμε τομές στον ήχο μας. Περισσότερο είχαμε στο μυαλό μας να συνδυάσουμε αυτόν τον επετειακό δίσκο με την live παραγωγή που ετοιμάζουμε και που σχεδιάζουμε χρόνια. Δε σου κρύβω ότι γυρίζουμε την Ελλάδα πάνω κάτω, 7 χρόνια τώρα, μαζεύοντας χρήματα για την παραγωγή αυτή. Είναι για μας ένα κομβικό σημείο λοιπόν.
 
Τι σημαίνει το «να σταθούμε να το χαρούμε» ακριβώς για εσάς; Πρακτικά μήπως σημαίνει ότι θα περιμένουμε αρκετά μέχρι να ακούσουμε κάτι καινούριο ή μήπως ότι θα αργήσουμε να σας ξαναδούμε live μετά από αυτό το σετ παραστάσεων στην Αρχιτεκτονική; Τί έχετε σκοπό να κάνετε;
Γ.Π.: Κοίταξε, μετά την Αρχιτεκτονική, θα κάνουμε μια μίνι-περιοδεία το Μάιο ξεκινώντας από την Θεσσαλονίκη και πηγαίνοντας σε αρκετές πόλεις που μας έχουν ήδη ζητήσει. Από εκεί και πέρα θα κάνουμε μια κανονική καλοκαιρινή περιοδεία η οποία μας έλειψε φέτος και με την απουσία του Αλέξανδρου στο στρατό και μετά θα ανασκουμπωθούμε να δούμε τι θέλουν τα Κίτρινα Ποδήλατα στο επόμενο βήμα. Ή θα προσπαθήσουμε να ξεπεράσουμε αυτό που ήδη κάναμε φέτος (το οποίο κατά τη γνώμη μου δεν είναι τόσο εύκολο) ή θα δείτε κάτι εντελώς διαφορετικό ως αναφορά στην απόδοση των κομματιών.
 
Καλή ιδέα, πιστεύω ότι θα μπορούσε να σταθεί και αυτό αξιοπρεπώς.
Γ.Π.: Ναι, επειδή όμως πάμε βήμα-βήμα εμείς, και επειδή είσαι και μουσικός και ξέρεις τι γίνεται, μετά την καταπόνηση στην έκδοση ενός ηχητικού που είσαι ευχαριστημένος έρχεται η ώρα του live. Έτσι λοιπόν όλη μας η ενέργεια και όλη μας η δύναμη θα δοθεί στο να επικοινωνήσουμε αυτόν το δίσκο, και να δούμε τι έχει να δώσει και τί έχει να αφήσει πίσω του. Αυτό θα μας το πει το ίδιο το κοινό, που ξέρεις πολύ καλά, πως ότι και να κάνεις όσο και να σε επιβάλλουν τα μέσα, άμα δε σε θέλει ο κόσμος...άντε γεια!
 
Στην παράσταση της Αρχιτεκτονικής θα παρουσιαστεί εξ’ ολοκλήρου το «+10»;
Γ.Π.: Σε ένα πολύ μεγάλο ποσοστό. Όλο το live έχει στηθεί με βάση την απόδοση του «+10» που ουσιαστικά ξανασυστήνει τα Κίτρινα Ποδήλατα.
 
Έχω γράψει στην κριτική μου ότι συνοψίζει σαν δίσκος τα κυριότερα στοιχεία από τον πρώτο άλμπουμ το 2000 με τίτλο «Κίτρινα Ποδήλατα» ως και την «Ανάδυση». Υπάρχει βέβαια το singlaκι «Τί είναι κράτος» όμως αυτό θεωρώ ότι είναι προπομπός του +10. Θεωρώ λοιπόν ότι μαζέψατε στοιχεία 10 χρόνων δισκογραφίας.
Γ.Π.: Έχεις δίκιο. Και το λες επειδή είσαι και μουσικός και μπορείς να αναλύσεις κάποια πράγματα διαφορετικά.
 
Όχι μόνο, θεωρώ ότι αν κάποιος σας παρακολουθεί ακόμα και αν δεν είναι μουσικός...
Γ.Π.: ...μπορεί να το καταλάβει.
 
Ναι, αλλά  και εκτός μουσικής κάποιος βλέπει ότι υπάρχει πχ το «Ποτέ Ξανά» διασκευασμένο...
Γ.Π.: ... το χρωστάγαμε αυτό...
 
Υπάρχει το επίπεδο της παραγωγής το οποίο είναι ίδιο αν όχι καλύτερο από την «Ανάδυση»...
Γ.Π.: Έχεις δίκιο, και χαίρομαι που λες πως ακόμα και αν δεν είναι κάποιος μουσικός μπορεί να το καταλάβει αυτό. Άρα σε κάποιο βαθμό έχουμε καταφέρει να περάσουμε ότι η αύρα αυτού του δίσκου έχει να κάνει με τα ηχοχρώματα, τα μουσικά στοιχεία, τις σκέψεις που πέρασαν αυτά τα 10 χρόνια μέσα από τα Κίτρινα Ποδήλατα. Υπάρχει το στοιχείο της μπαλάντας της εσωτερικής, υπάρχει η εξωστρέφεια (Τι είναι κράτος, μετά φόβου θεού), υπάρχουν οι επανεκτελέσεις όπως το «Ποτέ Ξανά», υπάρχουν οι διασκευές, οι συμμετοχές επίσης (Σπύρος Παπαδόπουλος) όπως και εμείς έχουμε κάνει. Άρα λοιπόν εμείς εφόσον 10 χρόνια σαν συγκρότημα, εξελισσόμαστε, φτιάχνουμε τον ήχο μας και ξέρουμε που βαδίζουμε, φτάσαμε σε ένα σημείο όπου θέλουμε να ξανασυστήσουμε τους εαυτούς μας σε αυτούς που πιθανών να μη μας ξέρουν καλά, να μας ξέρουν τα τελευταία 2 χρόνια και να ξέρουν μόνο μία από τις πλευρές μας. Ταυτόχρονα επιβεβαιώνουμε σε αυτούς που μας παρακολουθούν όλα αυτά τα χρόνια ότι εδώ είμαστε! Επειδή αυτό το πάρε-δώσε μεταξύ της μπάντας και των φίλων της μπάντας είναι πραγματικά μια σχέση φιλίας – είναι συγκλονιστική η στήριξη όλων των παιδιών που όλα αυτά τα χρόνια ακολουθούν το συγκρότημα - πιστεύω ότι είναι μια πορεία 10 χρόνων, μέσα σε ένα άλμπουμ, που είναι, αν μη τι άλλο, τίμια πορεία. Πιστεύω δηλαδή ότι υπάρχει συνέπεια. Σαφώς η μουσική μας σίγουρα αρέσει σε κάποιους και σε άλλους όχι όμως εμείς είμαστε ήσυχοι με τον εαυτό μας.
 
Εγώ πιστεύω ότι το περνάτε αυτό. Πιστεύω ότι από το 2000 ως σήμερα υπάρχουν βήματα προόδου και δεν υπάρχει αλλοιωμένη μουσική ούτε αλλοιωμένη νοοτροπία ως αναφορά μια παραγωγή.
Γ.Π.: Χαίρομαι που το λες.
 
Είναι πολύ σημαντικό όταν είμαστε στην εποχή της πληροφορίας όπου όλοι οι σταθμοί παίζουν έναν αχταρμά, να έχετε κερδίσει τους ακροατές σας με ένα συγκεκριμένο μουσικό ύφος. Θέλω όμως να σταθώ και λίγο στον τρόπο με τον οποίο γράφετε. Μου είπες ότι κάνετε ένα pre-production όπου μπαίνουν οι συνθέσεις στ’ αυλάκι. Πώς φτάνουμε όμως στις συνθέσεις;
Γ.Π.: Μιλάς ουσιαστικά για μια χημεία μεταξύ δύο τύπων οι οποίοι «τα βρίσκουνε» και η όποια διαφορετικότητα μεταξύ τους, στο τέλος δρα δημιουργικά. Η πρώτη φάση είναι ουσιαστικά, τι υλικό έχει ο Αλέξανδρος στο μυαλό του, τι υλικό έχω εγώ στο μυαλό μου ή και κάποια πράγματα που θα καθίσουμε και θα τα δούμε παρέα. Δεν θα τραβήξουμε από τα μαλλιά ένα τραγούδι που μπορεί να γεννιέται στο μυαλό μας με ένα πιάνο και ένα τσέλο και να του βάλουμε οπωσδήποτε την ταυτότητα του ροκ, βρίσκοντας τρόπο να του βάλουμε τύμπανα και ηλεκτρικές κιθάρες. Αφήνουμε γενικώς τα κομμάτια να μας κατευθύνουν και σεβόμαστε το κάθε τραγούδι από την στιγμή της δημιουργίας.
 
Ουσιαστικά σέβεστε την ιδέα σας.
Γ.Π.: Ακριβώς. Την ίδια την ψυχή μας θα έλεγα. Γιατί εκείνη τη στιγμή η ψυχή μας θέλει να βγάλει κάτι προς τα έξω. Αν θέλει να βγάλει πίεση, θα γράψουμε ένα κομμάτι εξωστρεφές και θα το πούμε χωρίς να μασήσουμε τα λόγια μας περνώντας τα μηνύματα που θέλουμε να περάσουμε. Αν είμαστε σε πιο εσωτερική φάση, δε θα τραβήξουμε ένα κομμάτι από τα μαλλιά όπως είπα πριν. Οι πρώτες λοιπόν ηχογραφήσεις, είναι με μια κιθάρα ή ένα πιάνο για να δούμε τι μας γεννάει το κάθε τραγούδι συναισθηματικά. Από εκεί και πέρα, θα σου πω ότι το μεγαλύτερο μέρος της τελικής ενορχήστρωσης επειδή πιστεύω ότι είναι πολύ μπροστά σε αυτόν τον τομέα, βασίζεται πάνω στον αδελφό μου. Πάντα βρίσκω ότι οι δικές μου ενορχηστρωτικές ιδέες ωχριούν μπροστά σε αυτό που θα προτείνει σα βελτίωση ο Αλέξανδρος. Είναι δηλαδή σα δύο αυτοκίνητα που το ένα τρέχει με χίλια και το άλλο με 150 και κάπου στη μέση συναντιούνται. Εγώ υπογράφω περισσότερο τα λόγια στα τραγούδια μας, και κάποιες ίσως ενορχηστρωτικές ιδέες που μπορούν να σταθούν. Το αποτέλεσμα από εκεί και έπειτα περνάει από διάφορες φάσεις επεξεργασίας. Μπορεί δηλαδή ένα τραγούδι να είναι 2 μήνες με συγκεκριμένη ενορχήστρωση όμως η τελική του μορφή να είναι εντελώς διαφορετική. Το μαγικό όμως σε αυτή τη φάση είναι ότι, αν καθόμουν σε ένα στούντιο μόνος μου για να γράψω κάτι, και καθόταν και ο αδερφός μου μόνος του, το αποτέλεσμα είναι σχεδόν κοινό.
 
Αυτό να υποθέσω ότι συμβαίνει τώρα τελευταία;
Γ.Π.: Όχι, όχι πάντα έτσι ήτανε. Είναι πολύ περίεργο ότι ακούμε π.χ. ένα τραγούδι και σκέφτομαι ένα καθαριστικό ριφ ή μια μελωδία στο πιάνο και την ώρα που το σκέφτομαι, μπορεί να το παίζει ήδη ο Αλέξανδρος. Και απλά χαμογελάμε...είναι τέτοια η σχέση μας. Επίσης δεν αισθανόμαστε καλά, αν ο ένας δεν περάσει από το φίλτρο του άλλου, τη δημιουργία μας. Δεν αισθάνομαι καλά να παίξω ένα τραγούδι καινούριο ούτε σε φίλο μου, αν δεν το έχει ακούσει πρώτα ο Αλέξανδρος. Ή και το αντίστροφο φυσικά. Είναι επίσης σημαντικό ότι δεν κρύβουμε τα λόγια μας, είμαστε αδέλφια και οι ισορροπίες είναι απόλυτες. Μιλάμε χύμα ο ένας στον άλλο. Καταλαβαίνεις λοιπόν ότι όλα προέρχονται από ατέλειωτες ώρες με τον αδερφό μου στο στούντιο.
 

 
Για να πάμε λίγο πιο προσωπικά όμως. Πώς και σε τι βαθμό σε σχέση με τη μουσική, σε έχει επηρεάσει το γεγονός ότι είσαι τελειόφοιτος του Μαθηματικού;
Γ.Π.: Τα μαθηματικά με έχουν βοηθήσει πολύ.
 
Είναι όμως εντελώς διαφορετικός τρόπος σκέψης, σωστά;
Γ.Π.: Όταν ήμουν στο πανεπιστήμιο και περνούσα τα μαθήματα και προχωρούσα μπλέκοντας όλο και περισσότερο στο λαβύρινθο αυτό των μαθηματικών, δεν είχα φανταστεί ποτέ πόσο πολύ θα με βοηθούσαν. Και το λέω μια και θα παρακολουθήσουν τη συνέντευξή μας και νέα παιδιά που θέλουν να ασχοληθούν με την τέχνη και ίσως να θεωρούν ότι μια σχολή ίσως να μην είναι τόσο σημαντική. 1ον, τα μαθηματικά με μάθανε να μη πελαγώνω. Με μάθανε ότι για κάθε πρόβλημα υπάρχει τουλάχιστον μια λύση, μπορεί και δύο μπορεί και τρείς. Μου δώσανε τη δυνατότητα ώστε με καθαρό μυαλό και οξυδέρκεια να βρίσκω τη λύση με τα δεδομένα που έχω. Με ελάχιστα δεδομένα, που μπορεί να σε βοηθήσουν, μπορείς να κάνεις θαύματα. Έτσι με έμαθαν να μη πελαγώνω, και ο δρόμος που τραβήξαμε να ξέρεις, είχε πολύ πέλαγος μέσα – πολλές άσχημες στιγμές. Ευχαριστώ λοιπόν όλους τους δασκάλους μου στο πανεπιστήμιο που μου έμαθαν αυτό ακριβώς ότι δηλαδή κάθε πρόβλημα έχει και μία λύση. 2ον, άνοιξε το μυαλό μου. Ακριβώς αυτή η διαδικασία, του  πώς μπορείς να συνδυάσεις αυτά που έχεις στα χέρια σου και φαίνονται μηδαμινά, πώς μπορείς να τα κατατάξεις σε πολύ σημαντικές μονάδες. Αυτό σημαίνει ότι το μυαλό ανοίγει και πιστεύω ότι μπορώ να βλέπω και πέρα από τα πρώτα 3 μέτρα πχ. Με έκαναν ψύχραιμο τα μαθηματικά. Γενικά η πανεπιστημιακή μόρφωση με έκανε να μπορώ να συντάξω λόγο, να έχω επιχειρήματα ώστε αν μιλάω με κάποιον αυτός να σκέφτεται ότι έχει απέναντί του ένα τύπο που είναι συγκροτημένος και έτσι να μπορώ να κερδίσω σεβασμό από ένα δύσκολο χώρο, αυτό της νύχτας. 3ον και σημαντικότερο όμως, είναι ότι είχα κάτι στα χέρια μου με το οποίο μπορούσα να ζήσω ανά πάσα στιγμή και δε θα μου έλεγε κανείς πώς θα κάνω την τέχνη μου. Θα την υπηρετούσα όπως εγώ ήθελα, μακριά από το lifestyle και όλο αυτό το πανηγυράκι, με σεβασμό στους ανθρώπους που με ενέπνευσαν, και εμένα και τον αδελφό μου. Και βασίζω αυτά τα 10 χρόνια και όσα έρθουν ακόμα, στα «όχι» που έχω πει. Μια σοβαρή καριέρα βασίζεται και κερδίζεται στα «όχι». Τα «όχι» μπορούν να έρθουν μόνο αν έχεις μόρφωση, παιδεία, καλούς φίλους που δε σου χαϊδεύουν τα αυτιά, και πίστη στον εαυτό σου. Αν είσαι έρμαιο ενός ταλέντου που μόνο αυτό έχεις και μόνο από αυτό ζεις τότε θα αναγκαστείς και κάποια στιγμή να κάνεις και ότι σου λένε, γιατί θα πρέπει να ζήσεις...βιοποριστικά μιλάω.
 
Το καταλαβαίνω.
Γ.Π.: Άρα αυτό θα πρέπει να είναι ένα μήνυμα προς τους νέους ανθρώπους που το μόνο που εισπράττουν, από αυτούς που θέλουν να τους χαλιναγωγήσουν γιατί τους φοβούνται, είναι το «μη σκάτε» ή «πηγαίνετε σε ένα reality και θα γίνετε γνωστοί» γιατί ουσιαστικά με την τέχνη θέλουν να γίνουν γνωστοί. Ενώ την τέχνη, αν θέλεις να την κάνεις, πρέπει να την κάνεις πρώτα για την ίδια την τέχνη.
 
Ας σταθούμε λίγο στους καλούς φίλους που μου ανέφερες πιο πριν. Είναι μέσα σε αυτούς ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας;
Γ.Π.: Ε τώρα...καταλαβαίνεις...η ερώτηση είναι ρητορική. Βέβαια να πούμε εδώ ότι ο πρώτος άνθρωπος που  μας βοήθησε απλόχερα και μας πρόσεξε ήταν ο Ορφέας Περίδης. Ένας πολύ σημαντικός άνθρωπος και καλλιτέχνης, και κατά τη γνώμη μου από τους πιο σημαντικούς τραγουδοποιούς στη χώρα μας. Ο άνθρωπος είναι η ίδια η μουσική. Ευγενικός και με ήθος. Είμαστε υπόχρεοι απέναντί του, τον βρίσκουμε πάντα στο τηλέφωνο έτοιμο να μας συμβουλέψει να μας πει μια καλή κουβέντα, μια συμβουλή και εμείς αισθανόμαστε φίλοι του και θα κάναμε τα πάντα γι αυτόν.
 
Προκύπτει και συμμετοχή μαζί του στο «Να σε δω να γελάς» σωστά;
Γ.Π.: Και από εκεί καταλαβαίνεις το ήθος του, μια και μιλάμε για πρωτοεμφανιζόμενο συγκρότημα και ο άνθρωπος αυτός είναι εκεί και στηρίζει. Με το Λαυρέντη, αυτός ο δίσκος ήταν η αφορμή για να συνεργαστούμε. Είναι λοιπόν ο δεύτερος άνθρωπος που έρχεται στον δρόμο μας και ΑΠΛΟΧΕΡΑ, χωρίς ίχνος ανασφάλειας και κόμπλεξ, μας έδωσε χώρο όταν είδε ότι μπορούμε και τι έχουμε λόγο ύπαρξης. Θυμάμαι ότι από τις πρώτες πρώτες συναυλίες που βγήκαμε με το Λαυρέντη, όπου ψαρωμένοι κάναμε ότι μπορούσαμε, και έβλεπε ότι αυτό που κάναμε ο κόσμος το ήθελε, και του άρεσε, μας έβγαζε όλο και πιο μπροστά. Εμείς βλέπαμε έναν άνθρωπο που δεν είχε καμία ανασφάλεια, να μας παίρνει από το χέρι και να μας βγάζει μπροστά. Ήταν απίστευτο ότι ως νέοι καλλιτέχνες ανεβήκαμε στη σκηνή μαζί του στην πιο καλή περίοδο της ζωής του όπου και εκείνος απολάμβανε κόπους χρόνων να αποδίδουν. Γυρίζαμε όλη την Ελλάδα μαζί με τον Λαυρέντη και τον Διονύση Τσακνή και μας έλεγε να βγούμε και εκτός προγράμματος και να πούμε και άλλα. Ο άνθρωπος Λαυρέντης είναι αυτός που βλέπετε στα τραγούδια του, αυτός που βλέπετε όταν μιλάει...είναι αληθινός άνθρωπος και τα ελαττώματά του ουσιαστικά είναι τα προτερήματά του. Από εκεί και πέρα όλοι οι άνθρωποι που έχουμε συνεργαστεί μας έχουν κάνει μεγάλη τιμή.
 
Πραγματικά είναι πάρα πολλές οι συνεργασίες σας.
Γ.Π.: Τάνια Τσανακλίδου, Γλυκερία, Διονύσης Τσακνής, Δήμητρα Γαλάνη...και πολλοί άλλοι.
 
Να κάνουμε μια ιδιαίτερη αναφορά στους μουσικούς που συνεργάζεστε;
Γ.Π.: Βεβαίως, έχουμε τον Άκη Αμπράζη στο μπάσο κυρίως όταν κάνουμε περιοδείες, ή απλές εμφανίσεις με τον Λαυρέντη. Είναι τιμή μας που ο Άκης παίζει μαζί μας γιατί πρόκειται για έναν μουσικό εξαιρετικού επιπέδου και καταπληκτικό παιδί. Η σταθερή μας μπάντα τα τελευταία χρόνια όμως βασίζεται σε δύο μπασίστες, τον Χάρη Χαραλάμπους και τελευταία σε ένα εξίσου καταπληκτικό παιδί και καταπληκτικό μουσικό, τον Κώστα Ξηρογιάννη. Προέρχεται από ένα ανερχόμενο ροκ συγκρότημα τους 9mm. O Κώστας παίζει μαζί μας τα τελευταία δύο χρόνια. Ιδιαίτερη τιμή για εμάς είναι που παίζει σταθερά μαζί μας, από το 2003 να φανταστείς, ο Γιώργος Ράλλης που είναι σίγουρα στο top 5 των ελλήνων μουσικών. Όποιον ντράμερ και να ρωτήσεις, αποκλείεται να μην τον συμπεριλάβει. Έχει στηρίξει τα Ποδήλατα στα πέτρινα χρόνια με πολύ υπομονή.
 
Υπάρχουν και πέτρινα χρόνια δηλαδή;
Γ.Π.: Βεβαίως και υπάρχουν. Υπήρχανε ουσιαστικά περίοδοι που για το αυτονόητο έπρεπε να κουραστούμε δεκαπλάσια.
 
Ποιά περίοδο θεωρείς ότι είναι πέτρινη;
Γ.Π.: Τα πέτρινα χρόνια ήταν τα χρόνια μέχρι να καταλάβει ο κόσμος ότι αυτή η μπάντα έχει κάτι να πει, ότι αυτό το σχήμα σοβαρολογεί. Και αυτό συμβαίνει από το 2005 και μετά. Μέχρι τότε, οργώναμε όλη την Ελλάδα προσπαθώντας να μεταδώσουμε τον τρόπο που και εμείς θέλαμε να βλέπουμε τη μουσική. Ξεκινούσαμε σε μαγαζί με 50 και 60 άτομα που στο πέρασμα του χρόνου τα μεγαλώσαμε και αυτό είναι το υγιές. Όταν πήγαμε πρώτη φορά στην Τρίπολη πχ, είχαμε 34 άτομα. Μετράγαμε τον κόσμο που έμπαινε μέσα. Να ντραπώ να το πω; Γιατί; Και με τον Λαυρέντη είχαμε παίξει τότε αλλα ακόμα δεν είχαμε πετύχει να δείξουμε την δική μας οπτική των πραγμάτων. Όταν όμως ξαναπήγαμε στην Τρίπολη μετά από ενάμιση χρόνο, οι 34 έγιναν 300 και αυτό κάτι λέει. Θα μπορούσαν αντί για 34 να είναι 10. Εμείς έχουμε χτίσει τον κόσμο μας βήμα βήμα με πολύ μεγάλη δυσκολία. Καλά έκανες και ρώτησες για τους μουσικούς γιατί είναι πολύ σημαντικό να σε στηρίζουν και να πιστεύουν αυτό που έχεις να δώσεις και να σε ακολουθούν. Είμαστε μια οικογένεια πολύ δεμένη. Τουλάχιστον, εκτός από τον αδερφό μου (που ούτως ή άλλως είμαστε οικογένεια) και τον Γιώργο Ράλλη, είναι και οι δύο ηχολήπτες μας, δύο καταπληκτικά παιδιά που τα πιστέψαμε από τα νιάτα τους, τον Γιώργο και τον Τάσο Μπότη μαθητές του Άκη Γκολφίδη. Σε όλα τα παιδιά που ταξιδεύουμε παρέα, χρωστάμε πάρα πολλά. Είμαστε όλοι μαζί, ταξιδεύουμε μαζί, πίνουμε καφέ μαζί...
 
Θέλω να μου πεις δύο λόγια για το «Ταξιδεύω το εγώ μου» που γίνεται ουσιαστικά πριν το 2005, είναι δηλαδή ένα μεγάλο μπαμ μέσα στα πέτρινα χρόνια.
Γ.Π.: Εκεί είναι που σιγά σιγά ο κόσμος καταλαβαίνει ότι κάτι έχουμε να δώσουμε.
 
Να πω ότι είναι μουσική για την ταινία με τίτλο «Μη φεύγεις»...
Γ.Π.: ...πήγε στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης και άρεσε σαν ιδέα και έγινε μετά σειρά στον Alpha. Αυτό όμως που πρέπει να διευκρινίσω εδώ είναι ότι δεν ήταν αποτέλεσμα μανατζαρέων που μας έπιασαν και μας είπαν «σας βρήκα μια ταινία να γράψετε» κλπ. Παίζαμε στην Έδεσσα το 2002 με τον Λαυρέντη και τον Διονύση και όπως καθόμασταν στο ξενοδοχείο να πιούμε ένα καφέ έρχονται δύο παιδιά, ο Αλέξανδρος Πανταζούδης και ένας φίλος του και μας λένε το εξής: «Ήρθαμε από Θεσσαλονίκη Έδεσσα γιατί μάθαμε ότι παίζετε σήμερα εδώ με τον Λαυρέντη και τον Διονύση. Εμείς είμαστε δυο παιδιά που ασχολούμαστε με τον κινηματογράφο. Μας αρέσει να γράφουμε σενάρια κλπ, έχουμε και μια ομάδα παιδιών από τον ΚΘΒΕ και θέλουμε να κάνουμε μια ταινία. Δεν έχουμε χρήματα, δεν ξέρουμε αν η ταινία θα βγει ποτέ, αλλα έχουμε ένα κοινό: Γουστάρουμε τη μουσική σας. Δεν έχουμε να σας δώσουμε λεφτά, μόνο ένα σενάριο». Και μας αφήνει ένα σενάριο. Εμάς μας άρεσε σαν πρόκληση όλο αυτό και επιπλέον γιατί προερχόταν από την αγάπη μιας ρομαντικής παρέας για αυτό που της αρέσει να ασχολείται. Δίνανε την ψυχή τους γι αυτό. Ουσιαστικά κολλήσαμε αμέσως γιατί και εμείς ήμασταν 2 αδέλφια και κατ’ επέκταση μια παρέα. Έτσι είπαμε αμέσως: “Μην το συζητάτε, από εμάς ότι θέλετε”. Βρεθήκαμε σε ένα δωμάτιο, κάναμε ακρόαση στους διαλόγους των παιδιών και σε τρείς ημέρες τους πήγαμε το “Ταξιδεύω το εγώ” μου εμπνευσμένο από το σενάριο. Τα παιδιά ενθουσιαστήκανε. Μετά από πάρα πολύ καιρό μας είπανε ότι με κάποια μέσα που βρήκανε μπορούν να ξεκινήσουν κάποια γυρίσματα και μετά κόπων και βασάνων πήγε στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Εκεί πήρε το βραβείο κοινού, με ιδιαίτερη μνεία στη μουσική και τυχαίνει 3 χρόνια μετά να αρέσει στον Λάκη Λαζόπουλο ο οποίος το βρήκε νεανικό και αληθινό και το κάναμε στον Alpha.
 
Έχετε ξαναβρεί τέτοιες αλήθειες από τότε;
Γ.Π.: Ότι έχει κάνει αυτό το συγκρότημα είναι αληθινό. Καμία συμμετοχή, καμία συνεργασία δεν είναι εταιρικό μαγείρεμα. Φαντάσου ότι δεν υπάρχει περίπτωση να κάναμε ντουέτο με την Τάνια Τσανακλίδου, συστημένο από εταιρεία και να φτιάχναμε ένα εντελώς αντιεμπορικό τραγούδι. Το κίνητρο των Ποδηλάτων κρύβει αλήθεια.
 
Το ίδιο ισχύει και για την μουσική στην θεατρική παράσταση «Ο τυχαίος θάνατος ενός αναρχικού»;
Γ.Π.: Κάπως έτσι, είχαμε πάει λόγω 20χρονα Λαυρέντη στο «Στην υγειά μας» με τον Σπύρο Παπαδόπουλο. Ήρθε η ώρα μας να ανεβούμε και είπαμε το «Θα πάρω φόρα». Έβλεπα τον κόσμο να κουνιέται στο ρυθμό του κομματιού, ενώ ο Σπύρος καθόταν αμίλητος στην καρέκλα του, σκεπτικός. Εγώ σκέφτηκα ότι ίσως να είναι δυνατό το κομμάτι για την εκπομπή, και του το είπα μετά που βρήκα την ευκαιρία. Εκείνος μου απάντησε «Όχι όχι, τρελός είσαι; Μια χαρά ήταν. Απλώς είχα μια ιδέα. Θα σου πω όταν είναι». Μετά από λίγο καιρό μας είπε ότι θα κάνει μια παράσταση, ένα έργο του Ντάριο Φο. «Θέλεις...», λέει, «να κάνετε τη μουσική;». Καταλαβαίνεις ότι το «Θέλεις» ήταν περιττό. Είναι τεράστια πρόκληση να γράφεις μουσική για θέατρο και ήταν μέσα σε αυτά που θέλαμε να κάνουμε.
 
Τί το ιδιαίτερο έχει να κάνεις μουσική για θέατρο;
Γ.Π.: Καταρχήν δεν είχε καμία σχέση με τον κινηματογράφο που βλέπεις τη σκηνή ξανά και ξανά και εκτίθεσαι ουσιαστικά στη συναισθηματική φόρτιση της εικόνας. Εδώ μιλάμε για ερμηνείες επί σκηνής. Πρέπει να πιάνεις ένα κοινό που κάθε βράδυ είναι διαφορετικό. Όπως και οι ερμηνείες των ηθοποιών. Παρά το γεγονός ότι το έργο είναι το ίδιο. Η ευθύνη είναι πολύ μεγάλη γιατί όλο αυτό το βλέπεις ζωντανά μπροστά σου και η επιλογή της μουσικής μπορεί είτε να εξυψώσει αυτή την αισθητική, είτε να την χαλάσει τελείως. Πρέπει να κάνεις πολύ εύστοχες επιλογές και αυτή η ευθύνη είναι μεγάλη. Τον Σπύρο να φανταστείς τον κοίταζα συνέχεια στα μάτια μήπως και διακρίνω κάποια δυσαρέσκεια. Είναι πολύ καλός σε αυτό που κάνει, τελειομανής και δε σηκώνει μύγα στο σπαθί του, και αυτό είναι κάτι που με εντυπωσίασε.  

Από εκεί προκύπτει και το «Μόνο η αγάπη» (σ.σ. το 4ο κομμάτι στο +10 με συμμετοχή Σπύρου Παπαδόπουλου).
Γ.Π.: Εκείνη την περίοδο ήδη είχαμε πει στο Σπύρο για το τραγούδι αυτό. Θέλαμε έναν άνθρωπο που να έχει περάσει τις ίδιες δυσκολίες με εμάς, και να έχει κρατήσει ένα επίπεδο και να μπορεί να προζάρει αλλά και να τραγουδήσει. Εμείς λοιπόν είχαμε κάνει την πρόταση, εκείνος είπε «ρε παιδιά θέλετε να σας καταστρέψω τον δίσκο» και καταλαβαίνεις. Ήμασταν όμως σίγουροι για το αποτέλεσμα. Και φυσικά δικαιωθήκαμε γιατί το λέει μοναδικά. Πρέπει βέβαια να σου πω, ότι ο Σπύρος μας γονάτισε. Μέχρι να βρει το καλύτερό του – εμένα όλα τα takes του μου φάνηκαν από καλά ως πολύ καλά -  όμως αυτός μέχρι να βρει το καλύτερο του, μπορεί να πέρασαν και 7 ώρες. Ακούραστος. Αν για μια συμμετοχή, σκέφτηκα, δίνει ο άνθρωπος αυτός, τόσο πολύ από τον εαυτό του, φαντάσου τι κάνει στα δικά του έργα. Και το είδαμε αυτό λίγο καιρό μετά, στο θέατρο με όλους όσους συμμετέχουν στην παράσταση. Καταπληκτική παράσταση...
 
...με μηνύματα βαθειά θα έλεγα.
Γ.Π.: Το μήνυμα της παράστασης είναι πολύ δυνατό. Πολύ δυνατό. Είναι σημαντική αυτή η παράσταση φέτος, ειδικά για τους νέους.
 
Αλλάζω λίγο θέμα και περνάω στην πηγή των πληροφοριών μου. Έχετε εκπληκτικό site (σ.σ. www.kitrinapodilata.gr).
Γ.Π.: Σ’ αρέσει; Άμα  σ’ αρέσει το site να γράψεις ότι μέσα στην εβδομάδα θα κυκλοφορήσει και το νέο e-shop του συγκροτήματος που όλα θα κυκλοφορούν από εκεί.
 
Δε θα υπάρχουν εταιρείες και διανομή πια για τα Κίτρινα Ποδήλατα;
Γ.Π.: Όχι, προς το παρόν θα υπάρχουν και τα δύο. Ξέρω βέβαια ότι στο μέλλον θα υπάρχει μόνο αυτό. Και έτσι ο καθένας ανά την Ελλάδα, θα μπορεί και να ενημερώνεται άμεσα για ότι γίνεται στο συγκρότημα, το Facebook και το myspace του συγκροτήματος, το φόρουμ του συγκροτήματος και το e-shop.
 
Με εντυπωσίασε το γεγονός ότι είναι άκρως πληροφοριακό. Μπαίνω μέσα για να δω το βιογραφικό σου και το βρίσκω άμεσα, σχεδόν αμέσως. Μαθαίνω ότι είσαι γεννημένος το 1976 και ότι έχεις 6 χρόνια διαφορά με τον αδελφό σου.
Γ.Π.: Δυστυχώς είμαι μεγαλύτερος (γέλια).

Παρ’ όλα αυτά μου περιγράφεις μια σχέση που υπάρχει σχεδόν ίδιος τρόπος σκέψης.
Γ.Π.: Αυτό οφείλεται περισσότερο στον αδελφό μου ο οποίος από μικρός είχε τα μυαλά του στο κεφάλι και ποτέ δεν τον ένιωσα ως τον πιτσιρικά που με ενοχλεί.

Πόσο σας βοήθησε ότι περάσατε και οι δύο από ωδείο;
Γ.Π.: Πολύ, η μουσική γενικότερα μας ενώνει. Μας χαροποιεί που υπάρχει αυτός ο δίαυλος επικοινωνίας αν και έχουμε διαφορετικά ακούσματα. Μας ενώνει όμως η κλασσική παιδεία. Εγώ κλασσική κιθάρα και κλασσικό τραγούδι έκανα, και ο αδελφός μου όλα του τα πτυχία τα έχει στην κλασσική μουσική. Όλα όμως ξεκινάνε από την κοινή λογική που έχουμε και εκτός μουσικής. Αν δεν είχαμε την ίδια νοοτροπία και εγώ πχ ήθελα να γίνω σταρ, να μπω στο κύκλωμα, να γνωρίσω καμιά γυναίκα κλπ, δε θα ήμασταν τώρα Κίτρινα Ποδήλατα. Θυμάμαι ότι στο σχολείο και το πανεπιστήμιο ακόμα, όταν είχαμε τον προπομπό των Ποδηλάτων, το θρυλικό συγκρότημα «Ανάδυση», ότι κανείς στο πανεπιστήμιο δεν ήξερε ότι εγώ παίζω μουσική σε μαγαζιά κλπ. Ήμασταν ένα ερασιτεχνικό συγκρότημα με επαγγελματική νοοτροπία που ακόμα δεν την έχω συναντήσει ακόμα και σε “μεγάλους” καλλιτέχνες.
 
Νομίζω πως 16 χρόνια μετά την «Ανάδυση», το συγκρότημά σας τότε, μπορείτε πλέον να βλέπετε ότι η προσπάθειά σας αποδίδει καρπούς.
Γ.Π.: Τα τελευταία χρόνια έτσι φαίνεται. Έχουμε να δώσουμε πράγματα. Τα έχουμε καταφέρει βασιζόμενοι στις δυνάμεις μας. Γι αυτό ονομάζεται το συγκρότημα, Κίτρινα Ποδήλατα. Γιατί ανεβαίνουμε τις ανηφόρες με πετάλι. Δε θα το χρωστάμε σε κανένα. Όπου φτάσουμε καλώς. Χωρίς βιασύνες. Το όνομά μας είναι εφάμιλλο της νοοτροπίας μας. Βλέπω όλα αυτά που γίνονται, με μερικά νέα συγκροτήματα που έχουν άποψη και δουλεύουν πολύ καλά. Υπάρχουν προσπάθειες συγκλονιστικές, και πηγαίνω και τους ακούω και με ανεβάζουν καμιά φορά εμένα, ή τον Αλέξανδρο και αισθάνομαι πολύ κοντά τους από την αγάπη που έχουν γι 'αυτό που κάνουν. Αυτά τα πράγματα θα έπρεπε να τα βλέπει ο κόσμος. Γι’ αυτό πιστεύω τελικά ότι το Internet έχει μεγάλη δικαιοσύνη. Διότι εσένα στο ραδιόφωνο θα πρέπει να σε επιβάλει κάποιος. Ξαφνικά τα Ποδήλατα, απέκτησαν σοβαρό πρόβλημα με τα ραδιόφωνα – δεν τους στηρίζουν όσο θα έπρεπε κατά τη γνώμη μου. Στο σπίτι σου όμως δεν μπορεί κανείς να σε εμποδίσει να κλικάρεις να ακούσεις την μπάντα που έπαιξε στο τάδε μαγαζί. Μ’ αρέσουν οι νέοι άνθρωποι που είναι ξύπνιοι και χρησιμοποιούν το διαδίκτυο προς όφελός τους. Σέβομαι πολύ περισσότερο αυτές τις μπάντες και δεσμεύομαι ότι με όλες μας τις δυνάμεις θα βοηθήσουμε πολλά από αυτά τα παιδιά. Έχουμε πάρει αγάπη από άλλους και πιστεύουμε ότι και άλλα παιδιά αξίζουν να πάρουν από εμάς στήριξη. Θα μας βρουν στο πλάι τους από εκεί που δεν το περιμένουν. Δεν ξέρουν πολλοί ότι τους βλέπουμε και τους γνωρίζουμε αλλά θα τους βοηθήσουμε να βρουν τον δρόμο τους όπως βρήκαμε και εμείς τον δικό μας.
 
Φαντάζομαι ακούς μουσική στον ελεύθερό σου χρόνο.
Γ.Π.: Φυσικά, δεν γίνεται χωρίς μουσική.
 
Ακούς ραδιόφωνο; Ακούς cd στο αυτοκίνητο;
Γ.Π.: Δεν μπορώ άλλο το ραδιόφωνο. Έχει αρχίσει και με εκνευρίζει πάρα πολύ, δεν μπορώ να ακούω τα ίδια πράγματα όλη μέρα.
 
Αν σε ρωτούσα, τι μουσική ακούς, τι θα απαντούσες;
Γ.Π.: Ότι επιλέγω να ακούω πράγματα που έχουν κάτι να μου δώσουν και να μου πουν και  κυρίως από το εξωτερικό. Εντός Ελλάδας περισσότερο εντυπωσιάζομαι όταν πηγαίνω σε διάφορους χώρους και βλέπω μουσικούς και μπάντες που δουλεύουν μεθοδικά, με εργατικότητα χωρίς πολλά πολλά. Αυτά τα παιδιά θέλω να βοηθάμε. Μουσική τώρα, όταν θέλω να ηρεμήσω – λόγω προβών κλπ – ακούω Norah Jones, αράζω στον καναπέ μου μια ώρα, κλείνω τα φώτα και βάζω το Come Away with me και γίνομαι πάλι άνθρωπος.
 
Ποιός δίσκος κατά τη γνώμη σου δε θα έπρεπε να λείπει από την δισκοθήκη ενός φοιτητή, ενός νέου ανθρώπου;
Γ.Π.: Πολύ ωραία ερώτηση αυτή. Δεν ξέρω αν θα πρέπει να είναι ένας ή περισσότεροι. Κατά τη γνώμη μου, δεν νοείται άνθρωπος που να θέλει να γνωρίσει τη μουσική, να θέλει να τη μάθει και να τη μελετήσει και να μην έχει έστω έναν οποιονδήποτε δίσκο των Pink Floyd.
 
Ακόμα και αν δεν μπορεί να καταλάβει το στίχο;
Γ.Π.: Ναι γιατί αυτοί οι άνθρωποι είναι μαγικοί. Η μουσική τους σε οδηγεί να προσέξεις και το στίχο. Για κάποιους ροκ μουσικούς θα έλεγα τους LED ZEPPELIN για τα παιξίματά τους.
 
Από Ελλάδα;
Γ.Π.: Τα τελευταία χρόνια, λίγα πράγματα. Σαν ακροατής δεν βλέπω κάτι που να μου προτείνει κάτι. Επικροτώ όμως τους «παλιούς» που δεν αναμασάνε την ίδια συνταγή. Μ’ άρεσε πάρα πολύ για παράδειγμα το τόλμημα της Τάνιας Τσανακλίδου με το Μιχάλη Δέλτα και Δήμητρας Γαλάνη με τον Κων/νο Βήτα. Ένα κορυφαίο ελληνικό άλμπουμ ήταν κατά τη γνώμη μου το «Παιχνίδια με το Διάβολο» του Νίκου Πορτοκάλογλου το οποίο είχε εξαιρετική παραγωγή και πολύ ωραία τραγούδια. Το «Διάλειμμα κρατάει δυο ζωές» του Λαυρέντη επίσης, οι παλαιότεροι δίσκοι του Βασίλη Παπακωνσταντίνου στιγμάτισαν πραγματικά τον χώρο του ροκ.
 
Στην περίπτωση που μελλοντικά μείνουν τα Κίτρινα Ποδήλατα στην ελληνική μουσική ιστορία, έστω με 5 τραγούδια πιστεύεις ότι θα μπορέσετε να διαχειριστείτε την «κληρονομιά» αυτή;
Γ.Π.: Τί 5; Έστω και 1...
 
Λέω 5, γιατί έχω σημειώσει δίπλα σε κάθε άλμπουμ σας, ποιο τραγούδι θα άκουγα τώρα που μιλάμε! Και αναφέρω: 2000 – Κίτρινα Ποδήλατα, το «Ποτέ ξανά» με την εκτέλεση προ δεκαετίας, 2001 – Να σε δω να γελάς το Μη μ’ αγγίζεις που το παίζω και με τη μπάντα μου, 2003 – Τα λόγια είναι δρόμοι το «Πότε θα με μάθεις» και το «Κάθε τέλος μια αρχή», 2004 – 504 χιλιόμετρα «Ταξιδεύω το εγώ μου», 2006 – Χρόνος το «Εδώ»...
Γ.Π.: Σ’ αρέσει το «Εδώ»; (γέλια) Πιστεύω πως ναι, μπορούμε να το διαχειριστούμε αυτό. Και είμαι κάθετος για δύο λόγους. 1ον, ο λόγος για τον οποίο κάνουμε μουσική είναι μόνο αυτός. Να περάσουν κάποια χρόνια, να κάνουμε τον κύκλο μας, να δώσουμε ότι έχουμε να δώσουμε και να κάνουμε απολογισμό. Αν έχουμε 1 – εσύ είπες 5, εγώ λέω 1 άντε 2 – που όταν θα έχουμε κανένα παιδί που στο σχολείο θα ακούνε κάτι δικό μας, άρα θα έχουμε αφήσει κάτι για την επόμενη γενιά, θα είμαστε ευτυχισμένοι. Γιατί παράξαμε έργο. Όπως τα Υπόγεια Ρεύματα για παράδειγμα. Η βασική αρχή που κάνουμε μουσική είναι για να προσφέρουμε. Στη δισκογραφία αλλά και στις live εμφανίσεις.
 
Κάνετε τώρα μια live παραγωγή που ξεκινάει στην Αρχιτεκτονική, η οποία εξελίσσει τα live πάρα πολύ για τα ελληνικά δεδομένα...σχεδόν άλμα μεγάλο
Γ.Π.: Κοίταξε, για να συνδέσουμε και τα δύο. Αν κάναμε μουσική για άλλους λόγους δε θα καθόμαστε στη χειρότερη περίοδο που περνάει η Ελλάδα, να επενδύσουμε ότι μαζεύαμε όλα αυτά τα χρόνια για να κάνουμε την παράσταση της ζωής μας. Ακριβώς για να προτείνουμε πράγματα, για να δείξουμε ότι δεν είναι όλα μαύρα και ότι είμαστε και εμείς εδώ στην Ελλάδα ικανοί για πράγματα. Ακριβώς αυτό είναι το ροκ. Να είσαι κόντρα σε αυτό που η εποχή διατάσσει και να προσπαθείς να κάνεις την ανατροπή. Εμείς σοβαρολογούμε με αυτό που κάνουμε. Όλη μας η ζωή είναι μόνο αυτό. Δεν υπάρχει προσωπική ζωή, ελεύθερος χρόνος. Μόνο η μουσική υπάρχει. Ο δεύτερος λόγος είναι πολύ σημαντικός. Είναι ότι μας ενδιαφέρει τα μηνύματα που περνάμε να είναι θετικά. Πίστεψέ με ότι τα τραγούδια έχουν περάσει από πολύ μεγάλο φίλτρο για να είμαστε σίγουροι ότι αυτό που θα ακούσει ο κόσμος και η νεολαία ειδικότερα, τους οδηγεί σωστά και δεν υπάρχουν επικίνδυνες έννοιες μέσα. Πιστεύουμε λοιπόν ότι μπορούμε να διαχειριστούμε οτιδήποτε έρθει στο δρόμο μας.
 
Έτσι λοιπόν η παραγωγή που ετοιμάζετε τώρα στην Αρχιτεκτονική αποτελεί ουσιαστικά φυσική εξέλιξη όλης αυτής της ζύμωσης και της σοβαρότητας που αντιμετωπίζετε τη μουσική;
Γ.Π.: Είναι φυσική εξέλιξη για εμάς. Απλά τολμήσαμε λίγο παραπάνω. Και είπαμε γιατί όχι...Συνεργαστήκαμε με πολλές ομάδες, σκηνοθεσία (σχεδιασμένη από εμένα και τον Αλέξανδρο), φώτα με τον Γιώργο Τέλλο, videoart με μια ομάδα ανθρώπων που μας επέτρεψε να φτιάξουμε αυτά που είχαμε στο μυαλό μας ξεχωριστά για κάθε κομμάτι και συγχρονισμένα απόλυτα με την μπάντα επί σκηνής, τους tap motif που είναι ομάδα body percussion επίσης απόλυτα συγχρονισμένη με την live band επί σκηνής. Η Φρόσω Δημοπούλου επίσης, μια καταπληκτική μπαλαρίνα που έχει χορογραφήσει το «Τώρα σιωπή» που με την ερμηνεία της ανέβασε την συναισθηματική φόρτιση του κομματιού που αποτελεί και προσωπικό μου κόλλημα. Αυτή η παραγωγή στήνεται επί 1 ολόκληρο χρόνο. Πέρυσι το Φλεβάρη ξεκίνησε και τώρα παρουσιάζεται. Μέχρι και αρκετά τετραγωνικά video wall LED τελευταίας τεχνολογίας φέραμε και είμαστε οι πρώτοι στην Ελλάδα που το κάναμε αυτό. Όλες τις κατασκευές έχει κάνει ο Παναγιώτης Λαζαρίδης και όπως καταλαβαίνεις όλα αυτά είναι το ντύσιμο σε ένα πρόγραμμα το οποίο έχουμε επιμεληθεί ο Αλέξανδρος και εγώ και το διαμορφώνουμε επί 6 μήνες πάντα με επίκεντρο τη μουσική και την μπάντα που παίζει. Το πρόγραμμα είναι διάρκειας λίγο παραπάνω από 3,5 ώρες και είμαστε πάνω στη σκηνή συνεχώς. Από Παρασκευή σε Σάββατο το πρόγραμμα θα αλλάζει...
 
Θα ηχογραφηθεί;
Γ.Π.: Θα ηχογραφηθεί και θα μαγνητοσκοπηθεί, γιατί κρίμα είναι μια παραγωγή που την ονειρευόμαστε τόσα χρόνια να την φτιάχνουμε και να μην την έχουμε κάπως αποτυπωμένη.
 
Θα εκδοθεί;
Γ.Π.: Δεν ξέρω ακόμα...δεν το κάνουμε πάντως με τέτοιο σκοπό. Να πω επίσης ότι για μία ακόμα φορά θα στηρίξουμε το σύλλογο Φλόγα είτε με την ενημέρωση που θα κάνουμε, είτε με μηνύματα, είτε οικονομικά. Έχουμε προσέξει και τις τιμές που θα είναι 12 ευρώ με ποτό γιατί θέλουμε να δώσουμε την δυνατότητα στους φίλους να έρθουν και να ξαναέρθουν. Και φυσικά θα ήθελα μέσα από το βήμα που μου δίνεις να προσκαλέσω όλους όσους πιστεύουν ότι δε θα χαλάσουν το βράδυ τους ακούγοντας Κίτρινα Ποδήλατα (γέλια). Θα διαπιστώσουν ότι εμείς 1 χρόνο τώρα δεν κάνουμε τίποτε άλλο από το να στήνουμε μια παραγωγή με σεβασμό σε όλους όσους μας βοηθούν. Να αναφέρω και τους συντελεστές με την ευκαιρία που είναι: Τύμπανα: Γιώργος Ράλλης, Μπάσο: Κώστας Ξηρογιάννης, Πιάνο: Γιάννης Τόσκας, Βιολί: Τίνα Ψαλίδα, Ηχολήπτες: Γιώργος και Τάσος Μπότης, Stage Manager: Δημήτρης Πάνου, Σκηνοθεσία: Μάριος Βιδάλης. Αυτή είναι η παρέα μας.
 
Μέσα από αυτή την περιγραφή σου αναρωτιέμαι τον τελευταίο χρόνο πως ήταν μια καθημερινή σου ημέρα.
Γ.Π.: Καταρχήν έπρεπε να ξεκινάμε, αν και υπήρχε μια μεγάλη περίοδος που έλειπε ο αδερφός μου και ότι άδεια πήρε ο φουκαράς την ξόδεψε για να τελειώσουμε το δίσκο, να κάνουμε το θέατρο, να στήσουμε την παραγωγή...ξεκίναγε λοιπόν η μέρα μου συντονίζοντας όλες τις ομάδες. Προγραμματισμός μουσικής, βίντεο, σκηνοθεσίας, παρτιτούρες, και το απόγευμα στο θέατρο για να βλέπουμε την πρόβα και αμέσως μετά την πρόβα να δουλεύουμε αυτά που μας ζητάνε. Κάπως έτσι κύλησαν οι μέρες.
 
Ας αλλάξουμε και λίγο κλίμα, πες μου πώς βλέπεις την πραγματικότητα στην χώρα μας;
Γ.Π.: Με ανησυχεί πολύ η ηθική κρίση και η πολιτιστική. Διότι οτιδήποτε άλλο μπορεί να αντιμετωπιστεί. Έχει ξαναπτωχεύσει η Ελλάδα. Όποιος και να ανέβει διεφθαρμένος θα είναι, πάντα όταν δώσεις εξουσία σε κάποιον είναι έτσι τα πράγματα. Εντάξει, τα ξέρουμε αυτά. Το θέμα είναι ότι έχει δουλευτεί υπογείως η αδράνεια του κόσμου. Είναι πολύ επικίνδυνο αυτό. Η αποδιοργάνωση της νεολαίας επίσης, την οποία όπως είπα και πριν φοβούνται επειδή είναι πιο έξυπνη πιο ενημερωμένη κλπ.
 
Βλέπεις φώς στο τούνελ;
Γ.Π.: Ναι, απόλυτα. Και εγώ και ο αδελφός μου είμαστε φύσει αισιόδοξοι άνθρωποι. Και πιστεύουμε πολύ στη δύναμη του ενός. Δηλαδή, δεν υπάρχει το «Έλα μωρέ εγώ θα αλλάξω τον κόσμο;» ή το «έλα τώρα από εμένα περιμένει να σωθεί ο πλανήτης αν χωρίσω το πλαστικό απ’ το γυαλί;». Ναι ρε φίλε, από εσένα περιμένει να σωθεί ο πλανήτης. Γιατί σε όλα τα θέματα τι ζητάμε; Μια κοινωνία με υγεία, με αντίδραση, με τεκμηριωμένη άποψη, με μυαλό και με αντίληψη. Αυτό όμως προϋποθέτει ότι η κοινωνία θα αποτελείται από συγκροτημένες μονάδες. Γι αυτό τρελαίνομαι με την ηθική πτώση. Βλέπεις τα πρότυπα της νεολαίας ποια είναι; Τί έχουν να δουν και να ακούσουν τα παιδιά; Πλέον όλα τα βλέπεις, δεν ακούς μόνο. Ακόμα και τη μουσική. Στην έβαλαν στην τηλεόραση. Αυτό που εισπράττουν τα παιδιά είναι ότι «έλα εδώ εσύ, προοπτική δεν έχεις, κάτσε στο χαζοκούτι μπροστά και βλέπε». Γι’ αυτό δεν μπορώ να μην είμαι αισιόδοξος διότι βλέπω υγιείς αντιδράσεις που δεν τις περιμένουν. Δημιουργείται μια «κρίση» κάθε λίγο και λιγάκι για να μετρούν τις αντιδράσεις. Να το ξέρεις. Από την οικονομική κρίση θα βγούμε. Θα υπάρξουν και τα θύματα πολέμου, δυστυχώς σε όλες αυτές τις περιπτώσεις κάποιοι την πληρώνουν και είναι οι πιο αδύναμοι. Αυτό που πρέπει να φροντίσουμε είναι να μπορούμε να ρουφάμε γνώση και να ανοίξουμε το μυαλό μας. Να διαβάζουμε. Να βγούμε στους δρόμους αλλα πώς; Όχι κάτω από τη σημαία ενός κόμματος αλλά σαν ελεύθεροι άνθρωποι που δε γουστάρουμε να μας ορίζουν τι θα κάνουμε. Θέλω να πω και αυτό: Στις πρόσφατες εκλογές όσοι απείχαν είναι άξιοι της μοίρας τους. Δε δικαιούνται να βγουν στο δρόμο να φωνάξουν. Μείνανε στο σπίτι τους ή πήγαν για καφέ ή εκδρομή και αφήσανε 1,5 εκατομμύριο κομματόσκυλα να αποφασίσουν την τύχη του τόπου και την δική τους μαζί.
 
Θέλω να γράψουμε τον επίλογο με αυτές τις φράσεις γιατί  κατά τη γνώμη μου κλείνει με τον καλύτερο τρόπο έτσι η συνέντευξή μας.
Γ.Π.: Βασίλη, σ’ ευχαριστούμε πάρα πολύ, να ξέρεις ότι σε καμία περίπτωση δεν ένιωσα ότι δίνουμε συνέντευξη. Καλή αντάμωση στην Αρχιτεκτονική!
 
Με το καλό, εύχομαι κάθε επιτυχία.
 
Φωτογραφίες: Δάφνη Μύρκου, www.kitrinapodilata.gr
 

 
Τα ΚΙΤΡΙΝΑ ΠΟΔΗΛΑΤΑ θα εμφανίζονται, από 11/2
και κάθε Παρασκευή και Σάββατο στην «Αρχιτεκτονική» στο Γκάζι.
Είσοδος 12 ευρώ με ποτό.

Πληροφορίες

www.kitrinapodilata.gr

Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΕ ΑΛΛΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Εν αρχή ην ο ήχος κι όχι ο λόγος.
Σταύρος Ξαρχάκος

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

Δεν έχουν καταχωρηθεί γεγονότα.

ΤΥΧΑΙΑ TAGS