51 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
26.04.2019
Ορφέας | Main Feed
Κείμενο: Βασίλης Χαρδαλιάς

Βαγγέλης Ασημάκης - Γιώργος Αλουπογιάννης: Μέσα στο (Ρ) ρυθμό!

Συνεντεύξεις

Βασίλης Χαρδαλιάς

Ο Βαγγέλης Ασημάκης εμφανίζεται κάθε Παρασκευή και Σάββατο στο Ρυθμός Stage. Στο πλευρό του βρίσκεται ο Γιώργος Αλουπογιάννης ενώ τους συνοδεύουν ο Πέτρος Μπουσουλόπουλος, η Σοφία Βογιατζάκη και ο Παντελής Καναράκης. Μετά απο περίπου μία δεκαετία στο Σταυρό του Νότου ο Βαγγέλης άλλαξε στέκι όμως η φωνή και τα τραγούδια που ερμηνεύει παραμένουν μοναδικά.
Ο Γιώργος Αλουπογιάννης λίγο πριν ξεκινήσει το Σαββατιάτικο ξεφάντωμα, μαζί με τον Βαγγέλη Ασημάκη, στο Ρυθμός Stage δέχτηκε να απαντήσει στις ερωτήσεις μας, για το πρόγραμμα στο μαγαζί, για τις συνεργασίες του και την μουσική του πορεία αλλά και να μας προβληματίσει σχετικά με την κατάσταση της χώρας μας!

Βαγγέλης Ασημάκης

Καλησπέρα Βαγγέλη!
Βαγγέλης Ασημάκης: Γειά σου Βασίλη! 

Σε βρίσκω στο Ρυθμός Stage, για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά. Πές μου λίγα λόγια για το σχήμα, πώς προέκυψε η συνεργασία;
Β.Α.: Φέτος κάνουμε μια παράσταση γεμάτη κέφι, χαρά και τραγούδι στην οποία υπάρχουν ενδιάμεσα 2 σκέτς, ενα πιο μικρό και ένα μεγαλύτερο που περιέχει και μια μουσική αναδρομή της Ελλάδας απο το 1950 ώς σήμερα. Συμμετέχουν η Σοφία Βογιατζάκη, ο Παντελής Καναράκης, ο Πέτρος Μπουσουλόπουλος και ο Γιώργος Αλουπογιάννης μαζί με 4 πολύ καλούς μουσικούς οπου στην ηλεκτρική κιθάρα μετέχει με εντελώς αξιοκρατικά κριτήρια ο αδερφός μου, Νίκος Ασημάκης (γέλια).

Δεύτερη χρονιά όμως στο Ρυθμό, και το συνδυάζω λίγο με το γεγονός οτι για 10 περίπου χρόνια ήσουν στον Σταυρό του Νότου...
Β.Α.: Φοβάσαι μη τυχόν και κάτσω εδώ μια δεκαετία; (γέλια)

Όχι, απλά σκέφτομαι οτι τελικά δείχνεις να μένεις σε χώρους που σου αρέσουν. Ισχύει κάτι τέτοιο;
Β.Α.: Κοίταξε, εφόσον ο χώρος προσφέρει μια ζεστασιά, καλό ήχο, οι άνθρωποι που τον έχουν δουλεύουν πραγματικά γι’αυτόν και τα έχουμε βρεί και μεταξύ μας, τότε όλα καλά. 

Δε σκέφτεσαι δηλαδή να αλλάξεις στέκι;
Β.Α.: Κοίταξε, πάντα προσπαθώ να παίζω σε πολλά και διάφορα μαγαζιά, να βλέπω καινούριους χώρους, να μαθαίνω και υπάρχουν πάρα πολλοί ωραίοι χώροι στην Αθήνα και ίσως να παίξω και εκεί κάποια στιγμή. 

Να δώσω μερικά μίνι στοιχεία του βιογραφικού σου, μπορείς να με διακόπτεις ελεύθερα! Εμφανίζεσαι το 1996 δίπλα στους Ζουγανέλη, Μπουλά και Λάκη Παπαδόπουλο. 
Β.Α.: Μεγάλη επιτυχία! (γέλια). Η μεγάλη των φάλτσων σχολή οπου δε θέλω να πώ περισσότερα (γέλια). Η μεγάλη των φάλτσων σχολή όπως το ακούς. Συμμετείχαμε σε διάφορα σκετσάκια του Γιάννη όπως οι χορωδία «γιατι κλάνει το γατί» και τραγουδούσαμε. Γενικώς κάναμε τα πάντα. Υπερπαραγωγή, καταλαβαίνεις!

Έχεις συνεργαστεί με το Δημήτρη Μητροπάνο...
Β.Α.: Ναι, σε συναυλίες το 2002 σε όλη την Ελλάδα. Ήταν απίστευτη εμπειρία. 

Το Γιώργο Ζήκα επίσης...
Β.Α.: Ναι στα Εννέα Όγδοα το 1997, εκεί περίπου συνεργάστηκα και με το Λάμπρο Καρελά. Τότε ήμουν λαικός μη κοιτάς τώρα!!! 
 
Και παρατηρώ μια μεγάλη σειρά συνεργασιών που ουσιαστικά καταλήγει στο πρώτο προσωπικό άλμπουμ;
Β.Α.: Ναι, πρώτο άλμπουμ το 2008 με τίτλο «Όπου κ αν πήγα» και πάρα πολλές συμμετοχές. Εκλεκτοί καλλιτέχνες όπως ο Γιώργος Δημητριάδης, ο Κώστας Λειβαδάς, ο Νίκος Ζιώγαλας, ο Γιάννης Ζουγανέλης, ο Νίκος Μωραίτης ο στιχουργός, ο Βασίλης Γιαννόπουλος, η Φωτεινή Λαμπρίδη και άλλοι πάρα πολλοί. 

Ξεχωρίζουν 4-5 τραγούδια που τα παίζεις και στα live.
Β.Α.: Ναι έτσι φαίνεται, υπάρχουν μερικά τραγούδια που αρέσουν στον κόσμο και τα αγαπάει και φυσικά αυτο με χαροποιεί ιδιαίτερα. 

Είσαι λοιπόν στο Σταυρό του Νότου απο το 2000 ώς το 2009 οπου ουσιαστικά έχεις αναδείξει πολλά ονόματα γνωστά!
Β.Α.: Έχουν περάσει απο τα χέρια μου πάρα πολλοί καλλιτέχνες (γέλια). 


Μέσα απο όλα αυτά τα μουσικά γεγονότα και τις συνεργασίες που έχεις βιώσει, θέλω να σε ρωτήσω αν νιώθεις οτι έχεις αποκτήσει μουσική ταυτότητα. 
Β.Α.: Μ’αρέσει να τραγουδάω τραγούδια που αγαπάω. Αυτο με ενδιαφέρει. Απο όποιο χώρο και αν προέρχονται, δε με απασχολεί. Προσπαθώ να τα κάνω δικά μου. 

Υπάρχει κάποιο «είδος» που σου αρέσει να ερμηνεύεις περισσότερο;
Β.Α.: Περισσότερο προς το ροκ και το έντεχνο αν και δε μου αρέσει η λέξη. Αλλά δεν έχω κανένα πρόβλημα απο όποιο χώρο και αν προέρχονται αρκεί να μου αρέσουν εμένα. 

Προτιμάς ένα τραγούδι που αγγίζει 10 άτομα ή ένα τραγούδι που γεμίζει ένα γήπεδο;
Β.Α.: Προτιμάω ένα τραγούδι που αγγίζει καταρχήν εμένα. Μακάρι να γεμίζει και το γήπεδο. Δεν νομίζω να έχεις κανείς αντίρρηση με το να παίξει σε ένα γεμάτο γήπεδο (γέλια). 

Μουσικές σπουδές;
Β.Α.: 'Οχι κάτι ιδιαίτερο. Κλασσική κιθάρα οταν ήμουν μικρός που την παράτησα μετέπειτα γιατί ήμουν πολύ καλός για να μάθω (γέλια). Φωνητικά και κλασσικό τραγούδι έκανα για 2 χρόνια πιο μετά. 

Ποιο τραγούδι που δεν είναι δικό σου θα ήθελες να έχεις πεί εσύ;
Β.Α.: Πάρα πολλά, δεν ξέρω. Δεν μπορώ να σου πώ μόνο ένα. Απο πάρα πολλούς, και πάρα πολλά. Δεν μπορώ να ξεχωρίσω εύκολα. Ενα παράδειγμα ειναι το «Υπόγειο» των Κατσιμιχαίων, το «Τί να θυμηθώ» του Ζούδιαρη που τραγούδησε ο Απόστολος Ρίζος, Αλκίνοο, Παπάζογλου...πάρα πολλά. Πραγματικά. 
 
Ποιά είναι τα κοινά σου σημεία με το Γιώργο Αλουπογιάννη και ποιές οι διαφορές;
Β.Α.: Μουσικά ο Γιώργος κινείται σε διαφορετικό χώρο. Περισσότερο στο electro-pop. Τον γνωρίζω όμως πάνω απο 15 χρόνια, είμαστε φίλοι δηλαδή ούτως ή άλλως. Εγώ είμαι λίγο πιο όμορφος όμως, νά μια μικρή διαφορά!!! (γέλια). 

Το πρώτο άλμπουμ λέγεται «Όπου κ αν πήγα» απ’όπου ξεχωρίζει το ομότιτλο που λέει «Οπου κ αν πήγα γύρισα και πίσω μου κοιτούσα» και θέλω να σε ρωτήσω αν κοιτάζεις πίσω στο μουσικό παρελθόν σου, αν ανακαλύπτεις τα λάθη σου και τις καλές σου στιγμές. 
Β.Α.: Εννοείται. Ειναι απόλυτα φυσιολογικό αυτό. Θεωρώ πως έιμαι πάρα πολύ τυχερός γιατι δούλευα στο Σταυρό και αυτό μου πρόσφερε την ευκαιρία να κάνω πραγματικά, άπειρα live. Όπου και να με βάλεις να τραγουδήσω, δε θα μασήσω. Αυτή ήταν για παράδειγμα η ευλογία του Σταυρού. Και δεν είναι οτι εγώ έπαιζα την κιθάρα μου, έβγαλα ένα δίσκο και πάω τώρα να κάνω ένα live. Έχω πίσω μου, πραγματικά, χιλιάδες live, ούτε μπορώ να θυμηθώ πόσα. Φαντάσου οτι επι 10 χρόνια έπαιζα 5 φορές την εβδομάδα. 

Τι προβλέπεις για τις ζωντανές εμφανίσεις μέσα στη γενικότερη κατάσταση της χώρας;
Β.Α.: Κοίταξε, δεν μπορώ να προβλέψω κάτι. Το μόνο που μπορώ να πώ με σιγουριά ειναι οτι εμείς θα κάνουμε ότι είναι δυνατόν να περνάει ο κόσμος καλά. Όσο ο κόσμος μπορεί, θα μας ακολουθεί. Από εκεί και πέρα, στην κρίση είμαστε όλοι μέσα, μη μας περάσει δηλαδή κανείς για τιποτε πλούσιους! 
Για πολλούς που είναι στο τραγούδι είναι δύσκολα τα πράγματα και καταλαβαίνω οτι ο κόσμος αναγκάζεται να κόψει απο τη διασκέδαση, δεν μπορεί να κόψει το supermarket. 

Δεδομένου οτι σου είχε ανοίξει η πόρτα του Σταυρού και είχες τη δυνατότητα να βγείς προς τα έξω κάνοντας live αρκετά, πόσο εύκολο είναι για κάποιον καινούριο να βγεί ζωντανά στο κοινό;
Β.Α.: Το να βγεί να κάνει live είναι νομίζω αρκετά εύκολο. Το θέμα είναι πόσο κόσμο θα μαζέψει, αν έχει δηλαδή κάποιους που τον ακολουθούν και τους αρέσει αυτό που παρουσιάζει, και φυσικά τι θα πεί μετά ο κόσμος γι αυτό που άκουσε. Αυτός που θα κλείσει ένα live με ένα καλλιτέχνη, αν του γεμίσεις το μαγαζί και περάσει καλά ο κόσμος, τότε θα σε ξαναφωνάξει. Είναι απλά τα πράγματα. Φέτος, για να λέμε και την αλήθεια είμαστε στο Ρυθμό, γιατί ήμασταν πέρυσι γεμάτοι. 

Είσαι οικογενειάρχης πια, έχεις και δυό παιδια! Είναι εύκολο να έχει κάποιος οικογένεια όταν είναι τραγουδιστής και δουλεύει νύχτα;
Β.Α.: Είναι, πιστεύω πως είναι. Τα παιδιά μου καταρχήν είναι η ζωή μου, ξεκινάμε απο εκεί. Πρώτα είναι οι ανάγκες των παιδιών και μετά ακολουθεί οτιδήποτε άλλο. Το πρωί αυτά πάνε σχολείο, εγώ κοιμάμαι και η γυναίκα μου δουλεύει, και απο το μεσημέρι και μετά είμαστε μαζί. Παίζουμε άπειρες ώρες!

Ποιό είναι το μεγαλύτερό σου όνειρο τώρα;
Β.Α.: Τα παιδιά μου, να τα δώ όπως θέλουν αυτά. Να κάνουν στη ζωή τους αυτό που θέλουν. 
 
Έχεις τραγουδήσει πάρα πολλά τραγούδια και απο πάρα πολλά είδη. Δεδομένου οτι ταμπέλες μπαίνουν εύκολα και ο κόσμος χαρακτηρίζει τους καλλιτέχνες ακόμα πιο εύκολα πιστεύεις οτι πρέπει ο τραγουδιστής να υπερασπίζεται όλα τα είδη μουσικής;
Β.Α.: Αν ένα τραγούδι είναι καλό και το αγαπάει ο κόσμος δε βρίσκω το λόγο να μήν το πείς. Επειδή μπορεί να το έχει πεί ο Καρράς πχ; Ο οποίος είναι και καλός καλλιτέχνης και αυτό που κάνει το κάνει εξαιρετικά. Ένα καλό τραγούδι, θα βγώ να το τραγουδήσω χωρίς ενδοιασμούς. Τυχαίνει βέβαια αυτά που μου αρέσουν να είναι κατα 70% απο τον χώρο του ροκ-έντεχνου, που δε μου αρέσει σαν όρος, τον θεωρώ εντελώς αδόκιμο. 

Γιατί; 
Β.Α.: Δηλαδή οι υπόλοιποι τι είναι; Άτεχνοι; Δεν έχουν τέχνη; Εγώ πάω στα μπουζούκια και περνάω υπέροχα, ιδιαίτερα οταν ήμουν πιο μικρός πήγαινα συνέχεια και έχω τις καλύτερες μουσικές αναμνήσεις απο εκεί. 

Έχεις κάνει και άλλες δουλειές εκτός απο τραγουδιστής;
Β.Α.: Μπάρμαν πολλά χρόνια, και διάφορες άλλες δουλειές, μόνο νύχτα όμως. 

Από την μέχρι τώρα πορεία σου, θεωρείς οτι είσαι ευνοημένος, αδικημένος...
Β.Α.: Άξιος της μοίρας μου με την καλή έννοια. Ούτε πολύ ψηλά είμαι, ούτε πολύ χαμηλά είμαι. Ειμαι εκεί που είμαι, πιστεύω οτι μπορώ να είμαι και σε καλύτερο σημείο και εκει θα προσπαθήσω να φτάσω. 

Έχουμε έλλειψη μουσικής παιδείας;
Β.Α.: Μεγάλη, τεράστια. Οφείλεται κυρίως σε αυτά που μας πασάρουν. Οτι και να βάλω στο ραδιόφωνο, η στην τηλεόραση ακούμε συγκεκριμένα τραγούδια απο συγκεκριμένα ήδη. Δεν υπάρχει η δυνατότητα να ακούσεις τα πάντα. Για να ακούσεις κάτι ιδιαίτερο πρέπει να είσαι αρκετά ψαγμένος. 

Και αυτό είναι δύσκολο; 
Β.Α.: Στην ηλικία που είμαι εγώ, όχι. Στην ηλικία που είναι τα παιδιά μου σίγουρα ναι!

Μια ευχή για το 2011!
Β.Α.: Να πάνε όλα καλά για τον κόσμο. Να είμαστε όλοι καλά, να οπλιστούμε με υπομονή. Νομίζω πως ότι και να γίνει θα επιβιώσουμε, είτε δύσκολα είτε εύκολα δεν έχουμε και επιλογή άλλωστε. 

Βαγγέλη Ασημάκη, σ’ευχαριστώ πάρα πολύ. 
Β.Α.: Να, σαι καλά Βασίλη!
 


Γιώργος Αλουπογιάννης

Γειά σου Γιώργο! Τι κάνεις; Πώς περνάς εδώ στο Ρυθμό;
Γ.Α.Τέλεια! Δεν είναι μόνο η καλή παρέα που μπορεί να βρεί κάποιος σε ένα live, είναι και το καλό πρόγραμμα, η καλή συνεργασία, τα θετικά vibes, όλα μαζί. Και νομίζω πως εδώ τα έχω βρεί όλα ταυτόχρονα!
 
Τα έχεις βρεί όλα στο πρόσωπο του Βαγγέλη Ασημάκη, του Παντελή Καναράκη, της Σοφίας Βογιατζάκη και...
Γ.Α....του Πέτρου Μπουσουλόπουλου...
 
Πές μου πώς προέκυψε η συνεργασία σας εδώ στο Ρυθμό;
Γ.Α.Δεν ξέρω! Απλά μια μέρα χτύπησε το τηλέφωνο και ήταν ο Βαγγέλης - με το Βαγγέλη συνεργαζόμασταν χρόνια στο Σταυρό του Νότου και πάρα πολλές φορές – και μου είπε, οτι στήνουν ένα σχήμα, θα είναι ο Παντελής Καναράκης που θα γράψει κείμενα και θα σκηνοθετήσει κάποια πράγματα, η Σοφία Βογιατζάκη και ο Πέτρος Μπουσουλόπουλος. Με ρώτησε αν ενδιαφέρομαι να συμμετέχω, σαφώς και ενδιαφέρθηκα αν και ήμουν περίεργος σχετικά με το πώς θα στηθεί όλο αυτό. Αλλά μετά το πρώτο ραντεβού μου λύθηκαν όλες οι απορίες και ήμουν έτοιμος να πώ «Ναι, κολυμπάω»!
 
Να πώ ότι σε γνωρίσαμε το 1996 στο Σταυρό του Νότου...αληθεύει αυτο;
Γ.Α.Βεβαίως...
 
Πάνε 15 χρόνια έτσι; Και απο εκεί σχηματίζονται οι 4 Εποχές που γίνονται γνωστοί με την διασκευή του «Σκλάβος σου για πάντα» στο δίσκο του Βαγγέλη Γερμανού με τίτλο «Στο Βαγγέλη με αγάπη». Πως προκύπτουν όλα αυτά;
Γ.Α.Να σου πώς πως έγινε. Ο Σταυρός του Νότου ήταν τότε η πρώτη μουσική σκηνή που άνοιξε στην Αθήνα. Ηταν η εποχή που όλο αυτό το έντεχνο, αν θέλεις, κύμα κατέκλυσε τα μουσικά δρώμενα στην Αθήνα και ήμουν τυχερός γιατι συμμετείχα σε όλο αυτό απο την πρώτη μέρα. Την επιμέλεια είχαν τότε οι αδελφοί Κατσιμίχα, κυρίως ο Πάνος που με ακούσανε και με βάλανε στο μαγαζι. Παίζοντας τότε εγώ σε ένα τόσο μεγάλο χώρο είχα την ευκαιρία να με ακούσουν πάρα πολλοί άνθρωποι. Ο Σταυρός ξέρεις ήταν στέκι καλλιτεχνών, ανθρώπων της δισκογραφίας και έτσι είχα την ευκαιρία να με ακούσουν πάρα πολλοί. 
Ούτως η άλλως σκαρφιζόμουν τραγούδια και ήθελα πολύ να φτιάξω ένα συγκρότημα και τότε μου δώθηκε η ευκαιρία γιατι γνώρισα φίλους μουσικούς πολύ καλούς. Στήσαμε τις «4 Εποχές», έστειλα το demo στη Lyra που ενδιαφερθήκανε πάρα πολύ και μου είπαν αν θέλω σαν test να κάνουμε ένα τραγουδάκι σε ένα συμμετοχικό δίσκο – φτιάχνανε τότε το δίσκο «Στο Βαγγέλη με αγάπη». Φυσικά εγώ το ήθελα πάρα πολύ και έτσι φτιάξαμε το «Σκλάβος σου για πάντα» που ουσιαστικά αποτέλεσε την αφορμή για να υπογράψουμε συμβόλαιο για τα επόμενα projects που κάναμε. 
 
Τα οποία είναι αν δεν απατώμαι, το 1999 το ομότιτλο «4 εποχές» με τις ραδιοφωνικές επιτυχίες «Τελευταίο δέντρο», «Φταίνε οι γυναίκες».
Γ.Α.Σωστά, αυτός ο δίσκος πήγε πάρα πολυ καλά.
 
Και τί ακριβώς γίνεται τότε; Κατι συμβαίνει και βγάζεις προσωπικό δίσκο...
Γ.Α.: Δεν συνέβη κάτι ιδιαίτερο. Αν δείς τους συντελεστές του δίσκου είναι οι ίδιοι άνθρωποι. Τότε όμως υπήρχε η τάση απο τις εταιρείες οτι τα groups δεν τραβάνε και τόσο πολύ. Απο την άλλη τα περισσότερα τραγούδια τα έγραφα εγώ και ήμουν και ο frontman του όλου σχήματος. Και καθώς εγώ είχα συνεχίσει να παίζω στο Σταυρό και το όνομά μου ακούγονταν στην «πιάτσα» θεώρησαν οτι θα ήταν μεγαλύτερη η εμπορική επιτυχία με αυτόν τον τρόπο. Εγώ δεν ένιωθα δέσμευση ούτε μέσα στις 4 Εποχές ούτε έξω. Ούτως ή άλλως οι 4 Εποχές ήταν απλούστατα μια ομάδα μουσικών που άλλοι μουσικοί ερχόντουσαν, άλλοι φεύγανε, άλλοι γυρίζανε πίσω που όμως ο πυρήνας παρέμενε ο ίδιος και εξακολουθούμε ακόμα και σήμερα να είμαστε φίλοι, και να παίζουμε πού και πού μαζί. 
 
Πολύ όμορφα. Εκεί σε αυτό το σημείο έχουμε και την πρώτη πολύ μεγάλη επιτυχία με το «Τα πιο μεγάλα πράγματα». Έχουμε πεί οτι έχεις γίνει πολύ πλούσιος με αυτό το τραγούδι! (γέλια)
Γ.Α.(Γέλια) Ναί σίγουρα! Νομίζω οτι θα είχα εντελώς διαφορετικό τρόπο ζωής αν είχα πλούτισει από αυτήν την επιτυχία!
 
Και απο εκεί και πέρα βλέπω συμμετοχές σε δίσκους, σε soundtrack ταινίας Γιώργου Τσεμπερόπουλου με τίτλο «Πίσω πόρτα» που τη μουσική έχει γράψει ο Μάριος Στρόφαλης και ερμηνευτής ήταν ο Χρήστος Θηβαίος ενω εσύ τραγουδάς «She is not there». 
Γ.Α.She is not there, ναι! Ένα τραγούδι των Zombies. 
 
Ξενόγλωσσος στίχος, το ‘χεις γενικότερα αυτό. 
Γ.Α.Ναί, μου αρέσει πάρα πολύ. Εγώ μεγάλωσα ακούγοντας ξένη μουσική. Ο ελληνικός στίχος ήρθε πολύ αργότερα στη ζωή μου καθώς στα τέλη τις δεκαετίας 80, που εγώ συνειδητοποιώ τη μουσική γύρω μου, ήταν πολύ της μόδας ο ξενόγλωσσος στίχος. Η αγγλική και η αμερικάνικη μουσική σκηνή ήταν πολύ ενεργή και έβγαιναν τρομερά πράγματα εκείνη την εποχή. Την ελληνική μουσική την γνώρισα αργότερα όταν άρχισα να βλέπω τα πράγματα με διαφορετικό μάτι. 
 
Να υποθέσω οτι ένα απο αυτά ήταν και η συνεργασία με τον Νίκο Ζιώγαλα στο «Μίλα μου γι’ αγάπη»;
Γ.Α.Ήταν ίσως η σημαντικότερη στιγμή της μουσικής μου διαδρομής. Η γνωριμία μου με το Νίκο ήταν μια φοβερή στιγμή για μένα, περάσαμε καταπληκτικά και με τον Νίκο Ζιώγαλα και με τον Δημήτρη Κοριαλά. Να φανταστείς οτι ξεκινήσαμε για λίγες εμφανίσεις, έτσι για να πούμε οτι παίξαμε, και τελικά καταλήξαμε να δεθούμε τόσο, και ήμασταν μαζί 2 χρόνια, να γυρίζουμε όλη την Ελλάδα και να περνάμε υπέροχα. 
 
Και με cd single έτσι; Πολύ σημαντικό αυτό. Μέσα απο όλα αυτά που έχεις ζήσει πιστεύεις ότι έχεις αποκτήσει μια μουσική ταυτότητα;
Γ.Α.Ξέρεις πόσο σημαντική κουβέντα είναι αυτή; Βαριέμαι τις ταυτότητες. Να σου πώ γιατι. Θεωρώ ότι έχω ένα ιδιαίτερο φίλτρο με την έννοια πως οτι περάσει απο μέσα μου και βγεί στο μικρόφωνο από εμένα, το έχω χρωματίσει με μια προσωπική πινελιά. Αλλά ταυτότητα με την έννοια «ο Γιώργος είναι ροκάς» ή «έντεχνος» δεν έχω και δεν θέλω να αποκτήσω. 
 
Πιστεύεις πως ο κόσμος που σε ακούει έχει σχηματίσει μια τέτοια άποψη;
Γ.Α.Όχι γιατι όσοι με έχουν ακολουθήσει ή με έχουν παρακολουθήσει κατα καιρούς, ξέρουνε πολύ καλά ότι ασχολούμαι με πολλά και διαφορετικά πράγματα. Το καλό είναι οτι είτε απο ένα ρόκ τραγούδι,είτε απο ένα ποπ ή  electro ή ένα λαικότροπο νομίζω οτι είναι αναγνωρίσιμο οτι το λέω εγώ. Ίσως η χροιά μου, ή το συναίσθημα που βγαίνει ή ο τρόπος ερμνηνείας νομίζω το πετυχαίνουν αυτό. Αυτός άλλως είναι και ο σκοπός μου, να αφήνω το δικό μου αποτύπωμα σε ότι βγαίνει απο μέσα μου. Οπότε για μένα το όλο παιχνίδι δεν είναι το είδος της μουσικής, αλλά ο καλλιτέχνης. 
 
(Τη συνέντευξη διακόπτει ο Βαγγέλης Ασημάκης που φέρνει στον Γιώργο ένα τσάι)
 
Γ.Α.Είδες τι λέγαμε για το καλό κλίμα; Ο φίλος μου ο Βαγγέλης μου έφερε το τσαγάκι μου και είναι και του βουνού!!! (γέλια)
Ασημάκης: Να καταγραφεί παρακαλώ οτι το τσάι είναι του βουνού...να καταγραφούν οι θυσίες μου! (γέλια)
 
Έχεις κάνει μουσικές σπουδές;
Γ.Α.Ξέρεις τι γίνεται; Όταν συνειδητοποίησα οτι σκαρφιζόμουν τραγούδια και ήθελα να τα αποτυπώσω με κάποιο τρόπο είπα οτι θα πάω σε ένα ωδείο. Πήρα μια κιθάρα λοιπόν, ξεκίνησα να κάνω μαθήματα στο σπίτι. Αλλά είναι πολύ άχαρο. Όπως οταν μαθαίνεις μια ξένη γλώσσα, δε μαθαίνεις να μιλάς αμέσως ούτε καν λέξεις. Μαθαίνεις γράμματα και συλλαβές. Εγώ τότε ήμουν πάνω στις μεγάλες ορμές μου και ανυπομονούσα πάρα πολύ να παίξω τα τραγούδια που είχα στο μυαλό μου και αυτό το να πατάω νότες ή να μαθαίνω το πεντάγραμμο, μου φαινόταν παγερά αδιάφορο. Έτσι μετά απο 2 χρόνια τα παράτησα και άρχισα να διαβάζω μόνος μου βιβλία και να μιλάω με φίλους μουσικούς και έτσι έμαθα ότι έμαθα. Φυσικά αυτό αργότερα το μετάνιωσα γιατι σκεφτόμουν οτι αν είχα λίγο περισσότερη υπομονή θα μπορούσα να είχα πολύ περισσότερες γνώσεις. Απο την άλλη σκέφτομαι ότι ίσως αυτό δεν ήταν τροχοπέδη ωστε να εκφραστώ αυθόρμητα και ελέυθερα. Έχω ένα φίλο που λέει οτι όσο πιο πολλά γνωρίζεις τόσο πιο δυστυχισμένος είσαι. Στο συγκεκριμένο θέμα μέχρι ένα σημείο είχε δίκιο γιατί σκέψου πως όταν είσαι παιδί, είσαι πολύ αυθόρμητος και αυτό που κάνεις μπορει να χτυπήσει κόκκινο στο αυτί του άλλου ενώ όταν μεγαλώνεις και αποκτάς όλη αυτή τη σοφία και τις γνώσεις και την παιδεία, λές λέξεις και πράγματα που μπορεί να μήν αγγίξουν και κανένα. 
 
Χρονολογικά υπάρχει ένα διάλλειμα που δεν ακούμε πολλά για σένα μετά το δίσκο «Μια φάση περνάω και εγώ, μή το κάνουμε θέμα». 
Γ.Α.Εγώ τότε πήγα φαντάρος, οπότε μέχρι να ετοιμαστώ ξανά για νέο δίσκο, να μαζέψω υλικό, να ξαναμπώ στα πράγματα – ξέρεις πως είναι ο χώρος άλλωστε – δικαιολογείται αυτό το κενό. Απο την άλλη, είμαι λίγο στην κοσμάρα μου με την έννοια οτι δεν αγχώνομαι με το πότε θα βγεί η επόμενη δουλειά, πώς θα γίνει, τι τραγούδια θα έχει κλπ. Θέλω αυτό που θα βγεί απο μέσα μου να βγεί αβίαστα. Έχει το κόστος του όλο αυτό, είναι δική μου απόφαση και επιλογή και πληρώνω ότι είναι να πληρώσω γι αυτό, αλλά απο την άλλη έχω το κεφάλι μου ήσυχο. 
 
Έχεις πτυχίο στο παιδαγωγικό;
Γ.Α.: Ναί έχω!
 
Μου φαίνεται απίστευτό. Μίλησέ μου λίγο γι αυτό! Αν καταλαβαίνω καλά αυτό συμβαίνει παράλληλα με τις εμφανίσεις στο Σταυρό, χρονικά;
Γ.Α.Από πιτσιρίκι ασχολούμουν με τη μουσική αλλά ποτέ δεν έλεγα οτι θα γίνω τραγουδιστής ή μουσικός. Είχα διαλέξει ένα επάγγελμα όπως όλα τα παιδιά τις ηλικίας μου. Είχα πεί δηλάδη πως όταν τελειώσω το λύκειο θα δώσω εξετάσεις για να γίνω αυτό. Επειδή ο πατέρας μου ήταν δάσκαλος και πολλοί στο σόι μου είχαν σχέση με την εκπαίδευση, απο μικρός διάβασα βιβλία σχετικά με τη φιλοσοφία, την ψυχολογία, τα παιδιά κλπ. Φαντάσου οτι το παιδαγωγικό ήταν η πρώτη μου επιλογή. Όταν έδωσα εξετάσεις δεν έλεγα θέλω να γίνω αυτό, εκείνο ή το άλλο. Έλεγα οτι θέλω να γίνω δάσκαλος. Έτσι πέρασα στο πανεπιστήμιο το 1991 οπότε το πτυχίο μου στο παιδαγωγικό ήταν μια πολύ συνειδητή απόφαση και το γούσταρα πάρα πολύ. 
 
Πτυχίο στο παιδαγωγικό, μουσική, παραστάσεις...υπάρχει ελεύθερος χρόνος;
Γ.Α.Δεν υπάρχει ελεύθερος χρόνος. Υπάρχουν ελέυθερες περίοδοι. Πέφτω με τα μούτρα στη δουλειά 6-8 μήνες αλλά μετά για 3 μήνες χαλαρώνω. 
 
Στους 3 αυτούς μήνες τι κάνεις;
Γ.Α.Μ’αρέσει πολύ να ταξιδέυω, μ’αρέσει πολύ να αράζω, να χάνομαι απο όλους. Νομίζω αν με ρωτήσεις ποια είναι η μεγαλύτερη μου αγάπη στον ελεύθερο χρόνο μου θα σου πώ, τα ταξίδια. 
 
Ζούμε σε μια περίεργη οικονομική περίοδο, πές μου λίγο πώς βλέπεις τα πράγματα αν μπορείς να προβλέψεις κάτι για το άμεσο μέλλον. 
Γ.Α.Χάλια τα βλέπω, πώς να τα δώ δηλαδη; Ξέρεις κάτι Βασίλη; Τώρα εδώ που τα λέμε μεταξύ μας δεν νομίζω να υπάρχει άνθρωπος στην Ελλάδα που να πιστεύει οτι τα πράγματα θα διορθωθούν στα επόμενα δύο ή τρία χρόνια. Δηλαδή για να έρθει στα ίσια του αυτός ο τόπος κατα τη γνώμη μου πρέπει να περάσουν πολλά χρόνια. Δεν είναι θέμα νομοθετικών διατάξεων ή μεταρρυθμίσεων. Είναι θέμα παιδείας. 
Όχι μόνο των πολιτικών αλλά και των πολιτών. Για να αλλάξει η νοοτροπία των πολιτών θα πρέπει να περάσουν πάρα πολλά χρόνια. Η ελπίδα μας δηλαδή είναι στις νέες γενιές. Τα παιδιά δηλαδή που είναι τώρα στο σχολείο. 
 
Έχουμε έλλειψη παιδείας;
Γ.Α.Σε ορισμένα σημεία νομίζω οτι είμαστε πάρα πολυ πίσω και σε άλλα νομίζω οτι είμαστε πραγματικά πολύ μπροστά. 
 
Ένα παράδειγμα;
Γ.Α.Να σου πώ ένα παράδειγμα. Για μένα «παιδεία» δε σημαίνει μόνο σχολείο. Αφορά όλο το χαρακτήρα και την προσωπικότητα ενός ανθρώπου. Είμαστε πάρα πολύ πίσω στη συνείδησή μας ώς πολίτες. Δεν ξέρουμε να συμπεριφερόμαστε σαν πολίτες. Δεν ξέρουμε ούτε τα δικαιώματά μας ούτε τις υποχρεώσεις μας. Είμαστε πολύ πίσω ώς αναφορα την κοινωνική μας συμπεριφορά σε μειονότητες δηλάδη, δεν έχουμε συνηθίσει να ζούμε με ανθρώπους που δεν είναι έλληνες και αυτό μας βγαίνει προς τα έξω. Είμαστε πολύ πίσω σε πράγματα που αφορούν την τεχνολογία και την επιστημονική εξέλιξη αλλά απο την άλλη είμαστε πολύ μπροστά στο συναίσθημα. Έχουμε κρατήσει ευτυχώς στο μυαλό μας και την καρδιά μας, την αγάπη για τον συνάνθρωπο, τη φιλοξενία. Μπορεί να συνοδεύεται κάποιες φορές απο κουτοπονηριά αλλά κατα βάθος είμαστε πολύ φιλόξενοι άνθρωποι κάτι που δεν το βλέπεις στο εξωτερικό. Και αυτό είναι θέμα παιδείας. 
 
Μια ευχή για το 2011;
Γ.Α.: Θα σου πώ μια ευχή που άκουσα στο ραδιόφωνο πριν λίγες μέρες και μου άρεσε πολύ. Καλή λευτεριά!
 
Ευχαριστούμε πολύ Γιώργο
Γ.Α.Να’ σαι καλά, εγώ ευχαριστώ!
 

Οι φωτογραφίες του Βαγγέλη Ασημάκη και του Γιώργου Αλουπογιάννη προέρχονται από τις σελίδες και τα προφίλ τους στο facebook.
 
Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΕ ΑΛΛΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Άσκησα την όραση για μακριά κι έχασα τα κοντινά μου.
Κατερίνα Γώγου

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

27/4/1932 Γεννήθηκε στην Αθήνα ο σκηνοθέτης Θεόδωρος Αγγελόπουλος.
27/4/1975 Πέθανε ο ρεμπέτης Νίκος Μάθεσης (Τρελάκιας)
27/4/2008 Έφυγε από τη ζωή ο Κύπριος μουσικοσυνθέτης Μάριος Τόκας