168 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
20.08.2019
Ορφέας | Main Feed
Τάσος Π. Καραντής

Υγιή ποπ, δηλώνει η ίδια πως κάνει, αλλά, πέρα και πάνω από ταμπέλες, αυτό που θα έλεγα εγώ, είναι, ότι η Ανδριάνα Μπάμπαλη ανήκει στις φωνές και τις τραγουδίστριες εκείνες, που, από το πρώτο άκουσμα, λες, πως έχουν να μας πουν πράγματα κι ήρθαν για να μείνουν.
Αυτό συνέβη και με την Ανδριάνα κι έτσι, βρεθήκαμε να κάνουμε, σ’ αυτήν την κουβέντα μας, την ανασκόπηση της πρώτης δεκαετίας της στο τραγούδι, μιλώντας για μια σειρά από ονόματα – σταθμούς στη διαδρομή της : Πορτοκάλογλου, Λειβαδάς, Κορκολής, Νταλάρας, φτάνοντας, φυσικά, στον Νίκο Μωραΐτη και τον Στάμο Σέμση, που υπογράφουν το νέο της δίσκο («Ο Τζον Τζον ζει»).  
Μιλήσαμε ακόμα για τραγουδιστές, “τραγουδισταράδες” και την τέχνη του τραγουδιού, ενώ, μου διευκρίνισε και τη θέση της για την “παλιά φρουρά” του τραγουδιού.
Και, βέβαια, μου μίλησε και για τον Τζον Τζον, την καινούρια της, δηλαδή, δουλειά, ενώ, κλείσαμε την κουβέντα μας μ’ ένα ερώτημά μου για τον δικό της Τζον Τζον. Ζει ή δεν ζει; Ακούστε το δίσκο της Ανδριάνας Μπάμπαλη, διαβάστε τη συνέντευξή της αυτή κι η απάντηση θα είναι δική σας και καθαρά προσωπική.

Αν πούμε ότι η είσοδος και τα πρώτα σου βήματα στη δισκογραφία οφείλονται στον Νίκο Πορτοκάλογλου, θα είναι σωστό;
Ανδριάνα Μπάμπαλη
: Ο Νίκος Πορτοκάλογλου ήταν ο πρώτος μου συνεργάτης, σε μια πιο “επαγγελματική” ας πούμε δουλειά. Εμαθα πολλά από αυτόν για το τραγούδι αλλά και για τις ζωντανές εμφανίσεις. Επίσης μου έγραψε το πρώτο μου τραγούδι, το “δεν είν’ αργά”και συνεργαστήκαμε για 6 σχεδόν χρόνια. Πράγματι λοιπόν με βοήθησε πολύ στα πρώτα μου βήματα.

Για την είσοδό σου στη μουσική ποιος ευθύνεται;
Α.Μ.: Μάλλον τυχαία έγιναν όλα. Ημουν στο ωδείο, μαθήτρια του Πέτρου Κούρτη, με έστειλε σε μια ακρόαση του Πορτοκάλογλου, με πήραν κι έτσι άρχισε η διαδρομή μου.

Ο Κώστας Λειβαδάς μου ’χε πει, σε μια συνέντευξή του, ότι είσαι η μία από τις τρεις μούσες του. Εσύ τι θα έλεγες ότι είναι ο Λειβαδάς για σένα;

Α.Μ.: Είναι ο καλύτερός μου φίλος. Τον θαυμάζω πάρα πολύ σαν τραγουδοποιό, είναι ο καλύτερος της γενιάς του και φυσικά μετά από 11 χρόνια φιλίας έχουμε γίνει ο ένας το alter ego του άλλου. Υπάρχει άμεση και χωρίς λόγια συννενόηση.

Με τον Στέφανο Κορκολή σας ενώνει το «Ανεμόπτερο» αλλά κι η επιτυχία «Μαζί θεός». Τι είναι αυτό πιστεύεις που σας έκανε να ταιριάξετε τόσο επιτυχημένα στις συνεργασίες σας αυτές;

Α.Μ.: Ο Στέφανος έχει ένα λυρισμό στις μελωδίες του που μου αρέσει πάρα πολύ. Είναι σπουδαίος μουσικός και ήταν μεγάλη η χαρά του να συνεργαστώ μαζί του. Το “ανεμόπτερο” και ως συνολική δουλειά ήταν καταπληκτικό.

Έχεις συμμετάσχει στο αφιέρωμα στην Μοσχολιού κι έχεις συνεργαστεί με εντελώς διαφορετικούς συνθέτες, από τον Καζαντζή ως την Γαδέδη. Ποια θα έλεγες ότι είναι η έκταση της ερμηνευτικής σου γκάμας ή δεν βάζεις όρια;
Α.Μ.
: Εχω συνεργαστεί με πολλούς ανθρώπους που ο καθένας φέρει το στίγμα του.Δεν ξέρω αν η γκάμα είναι τόσο πλατιά όμως. Αυτό που με απασχολεί πάντως είναι τα τραγούδια τα ίδια, αν μου ταιριάζουν και όχι το πλαίσιο στο οποίο εντάσσονται.

Στο ρωτάω το παραπάνω, γιατί, παλιότερα, είχες προταθεί στα «Αρίων» για το βραβείο της «καλύτερης γυναίκας ποπ τραγουδίστριας». Θεωρείς ότι η ποπ είναι η κυρίαρχη ερμηνευτική σου ταυτότητα;
Α.Μ.
: Ναι. Η ποπ είναι παρεξηγημένη έννοια στην Ελλάδα. Θεωρώ λοιπόν ότι κάνω μια πιο “υγιή” ποπ.


Με το λαϊκό τραγούδι έχεις ή θα ήθελες να έχεις σχέση ως τραγουδίστρια;

Α.Μ.: Αγαπώ το λαικό τραγούδι και υπάρχει μέσα μου μια λαϊκή φλέβα. Ως λαϊκή τραγουδίστρια όμως, όχι, δεν θα μπορούσα να υπάρξω. Υπάρχουν πολλές, πολύ καλύτερες τραγουδίστριες από εμένα στο είδος. Δεν υπάρχει λόγος να κάνω κάτι που δεν μου πάει, θα ήμουν αστεία.

Το 2004 συνεργάστηκες με τον Νταλάρα, στα πλαίσια των εμφανίσεών του με το Ρέμο στο «ΑΘΗΝΩΝ ΑΡΕΝΑ», τις οποίες αποκήρυξε κι ο ίδιος βέβαια. Δυο χρόνια μετά, το 2006, συνεργάστηκες και δισκογραφικά μαζί του, συμμετέχοντας στο δίσκο της «Εστουδιαντίνας» («Δάκρυ στο γυαλί»/2006), που ήταν σε παραγωγή του Νταλάρα, όπου είπατε μαζί ένα πολύ ωραίο τραγούδι («Εκείνα που δεν έχω»). Ποια είναι η εμπειρία σου απ’ την συνεργασία σου με τον Νταλάρα;
Α.Μ.
: Λυπήθηκα πολύ που τα πράγματα δεν πήγαν όπως είχε πρόθεση να πάνε ο Νταλάρας. Είναι ένας τρομερά εργατικός τραγουδιστής και λάτρης του τραγουδιού. Θα ήθελα να είχαμε συνεργαστεί υπό διαφορετικές συνθήκες, θα ήταν αλλιώς. Το τραγούδι που είπαμε, που νομίζω ήταν δική του ιδέα, είναι υπέροχο και τον ευχαριστώ για την πρόταση του.

Και μια και μιλάμε για τραγουδιστές. Μου έκανε εντύπωση, επειδή είσαι κι εσύ τραγουδίστρια, που, σε συνέντευξή σου(στην Ναταλί Χατζηαντωνίου, Ελευθεροτυπία, 2/10/2010), έχεις πει, «δεν μπορώ πια να ακούω για τραγουδιστές»! Εντάξει, είναι της μόδας οι τραγουδοποιοί, αλλά, απ’ την άλλη, το τραγούδι δεν είναι η τέχνη της φωνής; Ο Σταύρος Κουγιουμτζής είχε πει, κι εγώ μπορώ να ερμηνεύσω τα τραγούδια μου, αλλά δεν μπορώ να τα τραγουδήσω! Τι λες;
Α.Μ.
: Είπα δεν αντέχω τους “τραγουδισταράδες”. Δεν αντέχω να βλέπω όλο αυτό το ναρκισισμό γύρω απ΄το τραγουδι. Ολοι τραγουδούν επιδεικτικά χωρίς καμιά αίσθηση του τι λένε τα λόγια που τραγουδούν. Φωνάζοντας, κάνοντας χειρονομίες , πόζες και υπερβολές. Αυτά δεν μπορώ. Η τέχνη του τραγουδιού είναι άλλη. Εχει περισσότερο ήθος. Και φυσικά έχω πολλούς αγαπημένους τραγουδιστές που παρακολουθώ και θαυμάζω!

Επίσης, στην ίδια συνέντευξή σου (στην Ναταλί Χατζηαντωνίου, Ελευθεροτυπία, 2/10/2010) πάλι, αναφέρθηκες, προφανώς, στην παλιά φρουρά του τραγουδιού, λέγοντας «είναι άνθρωποι που δουλεύουν 50 χρόνια, κάνε ένα break μεγάλε να σηκώσει κεφάλι και κανένας άλλος, φτάνει πια έλεος». Μήπως είναι βαριά μια τέτοια κουβέντα; Φαντάζομαι έναν ένα νέο ποιητή να έλεγε να κάνουν πίσω ο Ρίτσος κι ο Ελύτης – οι οποίοι έγραφαν κι εξέδιδαν ποιητικές συλλογές μέχρι τα βαθιά τους γεράματα – για να φανούν κι οι νεότεροι ποιητές, πως θα ακουγόταν αυτός ο λόγος του… Μήπως είναι πιο μαγκιά για εσάς τους νέους, να ζητάτε από τους παλιούς να παραμείνουν, για να ωφελείστε από την εμπειρία τους, και να καταφέρετε να τους ξεπεράσετε, μέσα από την άμιλλα, ενώ είναι ακόμα ενεργοί στο παιχνίδι; 
Α.Μ.
: Υπάρχει μια διαστρέβλωση σε αυτά που είπα, λόγω του ότι έχει απομονωθεί μια φράση που δεν αποδίδει το πλήρες νόημα αυτών που συνολικά ανέπτυξα. Εχω συνεργαστεί με πολλούς μεγάλους τραγουδιστές και πάντα πήγαινα με χαρά και ενθουσιασμό σε αυτές τις συνεργασίες. Ηξερα πως οι άνθρωποι αυτοί μπορούν να γεμίσουν στάδια είτε ήμουν είτε δεν ήμουν εκεί. Πολλές φορές απογοητεύτηκα όταν διαπίστωσα πως δεν υπήρχε καμία διάθεση συνεργασίας και δημιουργίας. Ημουν εκεί σαν γλάστρα για να πω 2 κομμάτια σαν διάλλειμα. Επίσης σχεδόν κανείς δεν μοιράζεται την εμπειρία του και αυτό είναι λυπηρό. Το ενδιαφέρον είναι να θες να πάρεις και να δώσεις και μέσα από τις συνεργασίες να πηγαίνει η μουσική λίγο παραπέρα. Κανείς δεν είπε να αποσυρθούν οι παλιότεροι. Ο καθένας αποσύρεται όποτε θέλει. Λίγη γενναιοδωρία όμως δεν βλάπτει. Γιατί γεναιόδωρος μπορεί να είναι μόνο αυτός που έχει για να δώσει. Η ποίηση που αναφέρατε δεν έχει σχέση σαν τέχνη με το τραγούδι, που είναι τέχνη εξωστρεφής και πολύ προβεβλημένη από τα Μέσα. Βρίσκει αλλιώς το δρόμο της. Είπα πολλά όμως και δεν θα τελειώσω ποτέ ... Πάντως σαν εμπειρίες όλες οι συνεργασίες μου ήταν υπερχρήσιμες και πολλές πολύ ευχάριστες!

Έχεις, στο διάστημα μιας σχεδόν 10ετίας, κυκλοφορήσει 5 (με τον πρόσφατο μαζί) προσωπικούς δίσκους σου. Είσαι ικανοποιημένη, από την μέχρι τώρα δισκογραφική πορεία σου και την ανταπόκριση του ευρέος κοινού;
Α.Μ.
: Δεν έχω παράπονο όλα καλά μου πήγαν. Πολλές φορές έκανα κι εγώ πίσω, οπότε δεν κατηγορώ κανέναν για κάποιες ατυχίες. Δούλεψα με ανθρώπους που θαυμάζω και έκανα και καλούς φίλους.

Κάνοντας μια ανασκόπηση αυτής της “10ετίας σου”, σε ποιους δίσκους και τραγούδια θα στεκόσουν περισσότερο; Ή, για να το θέσω κι αλλιώς, έχεις μετανιώσει για κάτι ή δεν θα άλλαζες τίποτα;
Α.Μ.
: Είναι δύσκολο να απαντήσω. Κάθε δουλειά ήταν ένα σκαλί που αν δεν υπήρχε δεν θα έφτανα στο επόμενο. Δεν μετανιώνω σίγουρα γιατί είμαι περήφανη για όλες τις δουλειές μου. Η τελευταία πάντως είναι για μένα σίγουρα πολύ ξεχωριστή για πολλούς λόγους. Είναι η πιο ολοκληρωμένη.

Με τον  Στάμο Σέμση έχετε συνεργαστεί και στο παρελθόν, αλλά πρώτη φορά υπογράφει όλα τα τραγούδια ενός προσωπικού δίσκου σου. Πως προέκυψε αυτή ολοκληρωμένη συνεργασία σας;
Α.Μ.
: Ηταν ιδέα του Νίκου Μωραίτη, που έχει στο παρελθόν κάνει ολοκληρωμένη δουλειά με τον Σέμση και την Ελλη Πασπαλά. Χάρηκα πάρα πολύ με την πρόταση, γιατί και οι δύο συνεργάτες είναι φοβεροί στη δουλειά τους. Ξεκινήσαμε χαλαρά να ψάχνουμε το υλικό και σιγά – σιγά, με τη συμβολή του Ακη Κατσουπάκη στις ενορχηστρώσεις, φτάσαμε στο τέλος. Είμαστε όλοι πολύ περήφανοι για το αποτέλεσμα.

Κι όλους τους στίχους του δίσκου σου τους υπογράφει ο Νίκος Μωραΐτης, ένας στιχουργός. Ακολουθείς, δηλαδή, την παλιά κλασική συνταγή του “κύκλου τραγουδιών”, ένας συνθέτης - ένας στιχουργός - ένας τραγουδιστής. Αποτελούν πράγματι τα τραγούδια αυτά μια ενότητα;
Α.Μ.
: Ναι, είναι μια σειρά από ιστορίες, οι οποίες όμως συνδέονται. Μοιραία συμβαίνει αυτό σε μια τέτοια δουλειά. Το καλό όμως είναι πως δεν είναι καθόλου μονότονη. Ο Νίκος επίσης είχε την ελευθερία του να γράψει αυτά που πραγματικά ήθελε με αποτέλεσμα πολύ δυνατό και αληθινό στίχο.

Υπάρχουν τραγούδια στο δίσκο σου - το «Μοναξιά», το «Περιπλανώμενο» και τα «Πεύκα Intro – Απόψε αν θέλεις» - που αποτελούν, όντως, πολύ έξυπνες και πρωτότυπες ιδέες. Πως και τα είδατε έτσι; Πες μου γι’ αυτά τα τραγούδια.
Α.Μ.: Το “Απόψε αν θέλεις” είναι μια διασκευή του Στάμου σε τραγούδι του παππού του Δημήτρη Σέμση γνωστού βιολιστή και συνθέτη του ‘30. Ηταν από τα πρώτα που άκουσα όταν βρεθήκαμε και ενθουσιάστηκα. Η συμμετοχή της Ελένης Τσαλιγοπούλου το απογείωσε. Το “intro” ήταν ένα όμορφο κείμενο του Νίκου που θέλαμε να βάλουμε, και μπήκε ως απαγγελία. Το “περιπλανώμενο” επίσης έχει μια δυνατή σύνδεση με το παρελθόν λόγω του Ικαριώτικου. Εδεσε πολύ ωραία με τα λόγια του Νίκου για τους μετανάστες.

Μουσικά που θα κατέτασσες, εσύ η ίδια, τον δίσκο σου; Ποιο θα έλεγες ότι είναι το ύφος του;
Α.Μ.: Ολοι οι εμπλεκόμενοι το βλέπουμε ως ποπ!

Πως προέκυψε ο τίτλος του δίσκου («Ο Τζον Τζον ζει»);
Α.Μ.: Από το ομότιτλο κομμάτι. Επίσης μας άρεσε πολύ ότι φέρνει στο μυαλό την χαμένη μας παιδικότητα και αθωότητα. Σαν να μας θυμίζει ότι το όνειρο και το ιδανικό κάπου ζουν, δεν έχουν χαθεί εντελώς.

Λοιπόν Ανδριάνα, ο δικός σου «Τζον Τζον ζει»;
Α.Μ.: Ζεί και βασιλεύει! Εχει κατέβει να πετάξει τα σκουπίδια!

 
Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΕ ΑΛΛΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Δεν έχει τοίχους η χαρά δεν έχει χώρισμα η αγάπη.
Γιάννης Ρίτσος

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

20/8/1949 Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη ο τραγουδοποιός Νικόλας Άσιμος
21/8/1903 Γεννήθηκε ο συνθέτης Κώστας Γιαννίδης (Γιάννης Κωνσταντινίδης)
21/8/1976 Γεννήθηκε ο τραγουδιστής Νίκος Βέρτης
21/8/2008 Έφυγε από τη ζωή νικημένος από τον καρκίνο ο στιχουργός και φιλόλογος Ηλίας Κατσούλης

ΤΥΧΑΙΑ TAGS