138 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
26.05.2019
Ορφέας | Main Feed
Καλή Βανδώρου

Αν κάποιος περάσει ένα απόγευμα παρέα με τον Λάμπρο Καρελά, το σίγουρο είνα ένα: δε θα πλήξει. Οι απόψεις του για το καλλιτεχνικό στερέωμα και για την ελληνική μουσική γενικότερα, μπορούν να γεμίσουν άπειρες σελίδες σε ένα παραδοσιακό περιοδικό, πόσο μάλλον σε ένα διαδικτυακό, όπως είναι ο ΟΡΦΕΑΣ...  Σε αυτό βοηθάει ο άρτιος τρόπος έκφρασής του, αλλά και η αμεσότητα την οποία διαθέτει και την εκφράζει με κάθε τρόπο...
Η κουβέντα μας ξεκίνησε από τα παιδικά του χρόνια και κατέληξε στη συζήτηση για το μουσικό τοπίο της εποχής μας. Η Οπισθοδρομική Κομπανία, τα Παιδιά από την Πάτρα, ο Μάνος Χατζιδάκις, ο Πασχάλης Τερζής, τα ριάλιτι.. Όλα αυτά και άλλα τόσα έχουν τη δικιά τους θέση στη συνέντευξη που ακολουθεί...

Ποια ήταν τα πρώτα σου ακούσματα ως παιδί;
Λάμπρος Καρελάς: Γεννήθηκα στην Καρδίτσα από μια καθαρά εργατική οικογένεια. Όπως καταλαβαίνεις τα ακούσματα ήταν τα ανάλογα. Θυμάμαι πάντα με πάρα πολλή αγάπη τις κυριακάτικες εκπομπές της Columbia και της Λύρα  στο οικογενειακό τραπέζι, αυτή ήταν η πρώτη επαφή με αυτό που λέμε ελληνικό λαϊκό τραγούδι. Και μιλάω για το κυριακάτικο τραπέζι γιατί τότε ουσιαστικά καθόμασταν και ανοίγαμε και το ραδιόφωνο και ήταν μια πολύ εορταστική στιγμή του σπιτιού.

Τι σου λείπει περισσότερο από την εποχή των παιδιών από την Πάτρα;
Λ.Κ.: Μου λείπει περισσότερο όλη αυτή η φρεσκάδα, το γέλιο, η πλάκα, αν θες η πιο ερασιτεχνική πλευρά των τραγουδιών που εκτελέσαμε. Μου λείπουν η ανεμελιά, το Πανεπιστήμιο, οι παρέες, τα στέκια.

Πώς ξεκίνησαν τα Παιδιά από την Πάτρα;
Λ.Κ.: Ο φοιτητικός κύκλος μας ένωσε. Ήταν πολύ σημαντικό ότι βρεθήκαμε σε έναν χώρο που λέγεται Πανεπιστήμιο της Πάτρας που λίγο πολύ ο ένας ήξερε τον άλλον κι εκείνος έναν άλλον. Δηλαδή ερχόταν ένας καλός μουσικός σαν πρωτοετής, το μαθαίναμε εμείς οι παλιότεροι και τον πλησιάζαμε αμέσως για δουλειά.

Πιστεύεις ότι σήμερα ένα συγκρότημα φοιτητών θα μπορούσε να κρατηθεί στο χώρο;
Λ.Κ.: Νομίζω ότι τώρα πια τα ερεθίσματα είναι τόσα πολλά που μπορεί να κάνει πράγματα. Αν τώρα δεν μπορούν να κάνουν οι νέοι ελληνικό τραγούδι τότε τι να πω; Εμείς ζούσαμε στην εποχή του ονείρου, συννεφάκια ροζ κλπ. Όχι ότι δε διεκδικούσαμε, αλλά τώρα με την κρίση, με το ΔΝΤ και με όλη αυτή την ιστορία, εάν δεν υπάρχει τώρα το ερέθισμα, πότε θα υπάρχει;

Όπως τότε με τη μεταπολίτευση υπήρχε σημαντικός λόγος.
Λ.Κ.: Ακριβώς! Κι εμείς το περάσαμε αυτό, χιλιοτραγουδήσαμε τον Θεοδωράκη, τον Ξαρχάκο, τον Μαρκόπουλο, τον Σαββόπουλο, τον Μικρούτσικο, αλλά κάποια στιγμή όταν καταλάγιασε το οστικό κύμα της φοιτητικής «εξέγερσης» ο κόσμος έπεσε σε βαθιά χασμουρητά. Εμείς ήρθαμε σαν δροσοσταλιά με μια διάθεση κεφιού και αυτό ήταν όλη η διαφορά. Τώρα έχουν τεράστιο λόγο να γράψουν σκληρά τραγούδια, μας λείπουν πολύ. Υπάρχει ποπ διάθεση, αγάπη, έρωτας, αλλά αν δεν έχεις γεμάτο στομάχι τι να τα κάνεις αυτά…

Πόση διαφορά έχει το να είσαι ένας μεμονωμένος τραγουδιστής από το να είσαι μέλος ενός συγκροτήματος σαν τα Παιδιά από την Πάτρα;
Λ.Κ.: Ξεκίνησα την ενασχόλησή μου πρώτα ως μέλος της Οπισθοδρομικής Κομπανίας το 1980. Τα μεν Παιδιά είχαν το ταλέντο και την ευκολία του να βγάζουν τα κομμάτια χαλαρά και να τα περνάνε στον κόσμο με τρεις διαφορετικές φωνές, η δε Οπισθοδρομική έριχνε εξαιρετική δουλειά στην πρόβα, ήταν τελειομανείς. Εκεί έμαθα τι σημαίνει επαγγελματισμός. Βίωσα δύο εντελώς διαφορετικές καταστάσεις και πήρα στοιχεία και από τις δύο, οπότε γυρνώντας στα Παιδιά θεωρώ ότι ίσως ήμουν περισσότερο επαγγελματίας από τους άλλους, είχα θητεύσει ήδη σε ένα πιο επαγγελματικό σχήμα. Σκέψου ότι στα Παιδιά βλέπαμε ένα τραγούδι στην ΕΡΤ το μεσημέρι σε ελληνική ταινία και το βράδυ μπορεί να το παίζαμε. Στην Οπισθοδρομική δε θα γινόταν ποτέ έτσι. Το γεγονός ότι μόνος μου πια πορεύομαι ήταν καθαρά δική μου επιλογή. Ο λόγος που έφυγα ήταν για να γίνουν κάποια πράγματα πιο σοβαρά, δηλαδή να κάνω κάποιες συνεργασίες που ίσως τις ζήλευα, να πω κάποια τραγούδια πέρα από τη διασκεδαστική άποψη όσον αφορά το ελληνικό τραγούδι και νομίζω ότι εν μέρει τα κατάφερα. Και καταλήγω στο ότι την ίδια συνέπεια που δείχνω τώρα την έδειχνα και όταν ήμουν στο συγκρότημα.

Υπάρχει κάτι συγκεκριμένο που σε κάνει να αισθάνεσαι υπερήφανος όλα αυτά τα χρόνια που βρίσκεσαι στον καλλιτεχνικό χώρο;
Λ.Κ.: Ναι, υπάρχουν σπουδαίες συνεργασίες που δεν ξέρω αν άλλο παιδί που έφυγε από την Καρδίτσα για να σπουδάσει στην Πάτρα και τελικά να καταλήξει να συνεργαστεί με ανθρώπους που θαύμαζε από μικρός κατάφερε να το κάνει.

Όπως;
Λ.Κ.: Άκης Πάνου, Διονύσης Σαββόπουλος, Μανώλης Μητσιάς, Δήμητρα Γαλάνη και πολλοί άλλοι. Άνθρωποι τους οποίους θαύμαζα από μικρός τους συνάντησα και μάλιστα βρεθήκαμε να τραγουδάμε μαζί στο ίδιο πάλκο.

Υπάρχουν πράγματα και καταστάσεις που μέσα στην καριέρα σου θα ήθελες να μην είχες συναντήσει;
Λ.Κ.: Νομίζω ότι είμαστε υπεύθυνοι για ό,τι βρίσκουμε μπροστά μας. Κάποια στιγμή είπα ότι τις καριέρες τις χτίζουν τα όχι, δεν τις χτίζουν τα ναι κι εγώ ίσως να μην είπα πάρα πολλά όχι στη ζωή μου. Αναπόφευκτα έχω ζήσει πράγματα που υπό άλλες συνθήκες δε θα ζούσα.

Το έχεις μετανιώσει;
Λ.Κ.: Όχι, ποτέ. Μα από τα λάθη πορευόμαστε!

Όταν δεν υπάρχει καλή σχέση ανάμεσα στους συνεργάτες μπορεί να βγει ένα καλό πρόγραμμα;
Λ.Κ.: Για να γίνει ένα πολύ καλό πρόγραμμα χρειάζεται πολύ καλές φωνές, πολύ καλή μουσική, πολύ καλά τραγούδια. Το βασικότερο ίσως είναι η σχέση μεταξύ των ανθρώπων, η οποία αντανακλά στο πάλκο, στη σκηνή. Όταν δεν υπάρχουν σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων, ακόμα και τα ακούσματα είναι απόμακρα. Όταν δεν αισθάνεσαι άνετα με τον διπλανό σου και θες να απομακρυνθείς δέκα μέτρα από δίπλα του, αυτό ο κόσμος κατά ένα περίεργο τρόπο το αντιλαμβάνεται και το απορρίπτει.

Σου έχει τύχει εσένα αυτό;
Λ.Κ.: Βεβαίως μου έχει τύχει!

Και τι έκανες;
Λ.Κ.: Προσπάθησα να βγάλω μια χρονιά αξιοπρεπέστατα. Είναι όσο αντέχει ο καθένας κι όποιος αποχωρίσει πρώτος.

Ξεχωρίζεις κάποιους συναδέλφους σου από τη σύγχρονη μουσική σκηνή;
Λ.Κ.: Βεβαίως και ξεχωρίζω. Θαυμάζω φωνές όπως της Μαρίας Σουλτάτου, της Γιώτας Νέγκα και πολλών άλλων. Όταν πρωτοείδα τη Σουλτάτου στην τηλεόραση, μου έκανε τόση εντύπωση η φωνή της που πήγα επί τούτου στη «Μαρκίζα» για να την ακούσω.

Πιστεύεις ότι είσαι απαιτητικός στις συνεργασίες σου ή είσαι πιο χαλαρός;
Λ.Κ.: Είμαι χαλαρός μέχρι αποδείξεως του εναντίον. Είμαι αρκετά δοτικός και ανοιχτός στο να κάνω συνεργασίες, αρκεί να αποδειχτεί και από την πλευρά μου και από την άλλη πλευρά ότι αξίζει να το κάνουμε. Διαφορετικά δεν έχει νόημα να κάνεις συνεργασίες με ανθρώπους που ούτε έχεις να τους προσφέρεις κάτι ούτε έχουν να σου δώσουν κάτι. Και δε μιλάω σε επίπεδο επιτυχίας ενός σχήματος, μιλάω καθαρά σε επίπεδο πάρε δώσε είτε αυτό λέγεται καλλιτεχνικό είτε διαπροσωπικό. Μου αρέσει να κάνω παρέα με τους συνεργάτες μου.

Η μέχρι τώρα εμπειρία σου σε έχει κάνει πρωταθλητή στις καλλιτεχνικές κακοτοπιές ή έχεις μέλλον μπροστά σου;
Λ.Κ.: Αυτό το πράγμα δεν τελειώνει ποτέ… Ανακαλύπτω καινούριες τεχνικές και καινούρια κόλπα συνεχώς σε αυτή την ιστορία που λέγεται «περιδιαβαίνοντας στο ελληνικό τραγούδι»! Είναι απίστευτο πώς φτιάχνονται τα σχήματα, πώς διαλύονται, πώς ξαναχτίζονται και πώς ανακατεύεται η τράπουλα συνεχώς καθημερινά! Αν είχα μάθει αυτό το παιχνίδι, μπορεί να ήμουν και σε καλύτερη φάση.

Ναι, αλλά αν το είχες μάθει δε θα είχες κανένα νόημα για να συνεχίσεις!
Λ.Κ.: Ακριβώς! Οι πρωταθλητές αυτής της κατάστασης είναι η κρατούσα σκηνή, τίποτα δεν είναι τυχαίο. Θεωρώ ότι ακόμα και αυτό που ηχεί ως χείριστο στα αυτιά μας, κάτι έχει για να τραβάει τον κόσμο. Συμβαίνει πολλές φορές τα χείριστα πράγματα να βγαίνουν στην επιφάνεια και να επιπλέουν, δε με ενοχλεί ποτέ. Αρκεί ο κόσμος να το βλέπει ως ένα μικρό διάλειμμα και να εξακολουθεί να αντιμετωπίζει σοβαρά το ελληνικό τραγούδι. Γιατί δυστυχώς δεν το αντιμετωπίζει σοβαρά, το έχει απαξιώσει. Φταίμε κι εμείς, φταίει κι ο κόσμος.

Αν σου δινόταν η ευκαιρία να συνεργαστείς με έναν από τους μεγάλους συνθέτες που ίσως να μην είναι πλέον στη ζωή ποιος θα ήταν αυτός;
Λ.Κ.: Θα σου πω τον Μάνο Χατζιδάκι, τον οποίο δυστυχώς δεν τον είχα καταλάβει από την αρχή. Επειδή είμαι παιδί της μεταπολιτευτικής γενιάς, στα μουσικά πράγματα με πήρε η μπάλα με τραγούδια της εποχής, άκρως επαναστατικά. Όλη αυτή η γενιά άφησε λίγο στην άκρη έναν άνθρωπο που έγραψε απίστευτες μουσικές. Τον ανακάλυψα και τον έψαξα στην πορεία, συνειδητοποιώντας πως είναι καλλιτέχνης τεραστίου μεγέθους με μεγάλη προσφορά στο ελληνικό τραγούδι. Του αποδίδω τα εύσημα εκ των υστέρων και μετανιωμένος δηλώνω ότι ειδικά με αυτόν τον άνθρωπο θα συνεργαζόμουν χωρίς όρους.

Έχεις τραγουδήσει κάποιο από τα τραγούδια του στις εμφανίσεις σου;
Λ.Κ.: Πάρα πολλές φορές, περισσότερο βέβαια τη λαϊκή άποψη του Χατζιδάκι χωρίς να έχω πρόβλημα να ερμηνεύσω και πιο «έντεχνα» τραγούδια του.

Ποια είναι αλήθεια η διαφορά του έντεχνου με το λαϊκό τραγούδι;
Λ.Κ.: Για μένα οι διαφορές αφορούν την ενορχήστρωση των τραγουδιών. Αν με ρωτάς για την κρατούσα άποψη του λαϊκού σήμερα, θα σου έλεγα πως υπάρχουν τεράστιες διαφορές, γιατί το ένα χτίζεται σε ένα κομπιούτερ και το άλλο χτίζεται σε ένα στούντιο με φυσικά όργανα. Το μεν λαικο φτιάχνεται με φαμφαρόνικα εφέ όπως μεγάλες ορχήστρες με κρουστά Στρασβούργου και αφρικάνικα όμποε, το δε έντεχνο έχει να κάνει με το μουσικό και το μεράκι του.

Το Σωκράτη Μάλαμα τον θεωρείς έντεχνο ή λαϊκό τραγουδιστή;
Λ.Κ.: Ο Μάλαμας έχει όλα τα στοιχεία. Είναι ένα λαϊκό παιδί που μαζί με τον Θανάση Παπακωνσταντίνου έκαναν πράγματα πρωτόγνωρα τα τελευταία χρόνια. Θεωρώ ότι αυτοί οι δύο είναι οι παραμυθάδες του ελληνικού τραγουδιού και το λέω γλυκά αυτό. Μου αρέσει που ο Μάλαμας έκανε το «Ένα» με μία κιθάρα, όπως και τα λαϊκά του τραγούδια όπως το «Τσιγάρο ατέλειωτο» και την «Πριγκιπέσσα». Και οι δύο μαζί κατά τη γνώμη μου έχουν στιγματίσει την εποχή μας, χρησιμοποίησαν ελάχιστα ηλεκτρονικούς ήχους και αυτό δεν το έκαναν από πρόθεση να εντυπωσιάσουν.

Τι είναι αυτό που νομίζεις ότι λείπει σήμερα από την ελληνική μουσική;
Λ.Κ.: Λείπει ο νέος Χατζιδάκις, ο νέος Θεοδωράκης, ο νέος Σαββόπουλος, ο νέος Μικρούτσικος, ο νέος Ξαρχάκος, ο νέος Μαρκόπουλος, λείπουν οι αντικαταστάτες όλων αυτών που μεγαλούργησαν στα προηγούμενα χρόνια και αυτή τη στιγμή φαντάζουν παροπλισμένοι -ενώ δεν είναι - στη συνείδηση του κόσμου. Απλά, λείπουν αυτά τα νέα παιδιά που αρπάξουν τη νεολαία και τον περισσότερο κόσμο από το χέρι για να τον οδηγήσουν σε ένα καινούριο είδος τραγουδιού που να έχει περισσότερη ειλικρίνεια, θετική ενέργεια και να προκαλεί αφύπνιση. Αυτή τη στιγμή είμαστε σε βαθιά χασμουρητά όλοι μας, η δική μου η γενιά δεν μπορεί να δώσει πια τέτοια πράγματα.

Θα μπορούσες εσύ να κάνεις αυτή την αλλαγή με έναν καινούριο δίσκο του Σαββόπουλου ή του Ξαρχάκου;
Λ.Κ.: Θα το έκανα με μεγάλη μου ευχαρίστηση, αλλά δεν ξέρω πόσο θα απηχούσε στη νεολαία αν τον καινούριο δίσκο του Σαββόπουλου τον έλεγε ένα νέο παιδί. Μπορεί εγώ να το έλεγα πιο άρτια από έναν νέο καλλιτέχνη, αλλά δεν μπορώ να ξέρω την απήχηση. Μπορεί ο πιτσιρικάς να είχε μεγαλύτερη από μένα.

Θεωρείς ότι υπάρχουν νέοι καλλιτέχνες που θα μπορούσαν να τραγουδήσουν έναν νέο Σαββόπουλο;
Λ.Κ.: Μέχρι στιγμής δεν έχω βρει κανέναν, αν και μου έκανε φοβερή ένα συγκρότημα με το όνομα «Ματ σε δύο υφέσεις». Ο Αλέξανδρος, ο τραγουδιστής τους είναι ίσως μία από μαγευτικές φωνές που έχω ακούσει.

Όλα αυτά τα γκρουπ που βγαίνουν από τα ριάλιτι τι σου λένε;
Λ.Κ.: Δε θέλω καν να απαντήσω, απαξιώ. Και δεν απαξιώνω τα παιδιά, αλλά τις εκπομπές.

Βάλε στην άκρη τις εκπομπές και πες μου για τα γκρουπ ή τους μεμονωμένους τραγουδιστές που βγαίνουν στη νύχτα αφού τελειώσει το παιχνίδι, τα οποία μουσικά πληρούν τις προϋποθέσεις.
Λ.Κ.: Όλοι αυτοί χτίζονται σε λάθος βάσεις από την αρχή. Χτίζονται για να αρέσουν και όχι για να προσφέρουν, να πουλήσουν. Όσο πουλάει το προϊόν, θα κρατηθεί, όταν σταματήσει θα επιστρέψει σπίτι του. Αυτές οι εκπομπές φτιάχνουν είδωλα της καθημερινότητας. Θεωρώ ότι κάποια στιγμή η ψυχιατρική πρέπει να ασχοληθεί με τα παιδιά των ριάλιτι. Αν σκεφτείς πόσα άτομα πηγαίνουν εκεί, πόσα προχωρούν και πόσα αναδεικνύονται στο τέλος της ιστορίας είναι ένα ποσοστό 5%. Το υπόλοιπο 95% χρειάζεται επειγόντως ψυχιατρική υποστήριξη.

Ένα παράδειγμα τραγουδίστριας που βγήκε από ριάλιτι είναι η Ραλλία Χρηστίδου, η οποία πλέον έχει κάνει τη δικιά της πορεία στο χώρο. Θα μπορούσες να συνεργαστείς μαζί της;
Λ.Κ.: Υπό προϋποθέσεις θα μπορούσα να συνεργαστώ με τη Ραλλία. Είναι ένα παιδί που ακόμα και μέσα στο ριάλιτι έδειξε ένα ήθος, ξεχώρισε από το σωρό.

Έχεις άγχος για το μουσικό μας μέλλον;
Λ.Κ.: Κανένα, γιατί είμαστε ένας λαός που στα δύσκολα τα καταφέρνουμε καλύτερα από ότι στα εύκολα που μπορούμε να τα κάνουμε μαντάρα. Πιστεύω στη νέα γενιά των καλλιτεχνών, πιστεύω ότι κάποιος θα ξεπηδήσει και θα φωτίσει όλη αυτή τη μαυρίλα που σκεπάζει το ελληνικό τραγούδι.

Επανέρχομαι στα ριάλιτι και σου λέω ότι όλοι οι νέοι καλλιτέχνες βγαίνουν από εκεί.
Λ.Κ.: Πίστεψέ με, υπάρχουν παιδιά που απαξιώνουν τα ριάλιτι και ήδη ξεπηδούν από σκηνές και από μικρά μαγαζιά. Πολλές φορές έχω πάει σε μικρούς χώρους που δεν τους πιάνει το μάτι και ακούω εξαιρετικούς που το παλεύουν μόνοι τους και καλά κάνουν. Αρνούνται την ευκολία του γυαλιού και προχωρούν σιγά σιγά. Ας μη γελιόμαστε, κάθονται και ασχολούνται στα ριάλιτι με ένα τραγούδι μία εβδομάδα, μετά βγαίνουν και το λένε - και όχι ολόκληρο - για να τους κάνουν κριτική τέσσερις άνθρωποι λέγοντάς τους ουσιαστικά πόσο καλά έμαθαν το παραμύθι απέξω. Όταν θα βγει ένας καλλιτέχνης στην πίστα ή στη σκηνή ή στο πατάρι θα έχει να κάνει με πολλά τραγούδια. Βέβαια, δεν ξέρω πόσα τραγούδια θα έχουν ως νέοι καλλιτέχνες σε ένα σχήμα. Η Μαρία Λούκα, η Ελεονώρα Ζουγανέλη δε χρειάστηκαν κανένα ριάλιτι για να φανούν, ειναι ταλέντα. Και η Ελεονώρα δε νομίζω να χρειάστηκε την υποστήριξη του πατέρα της. Επίσης, ο Πάνος Μουζουράκης κάνει κάτι στο χώρο.

Ναι, αλλά και ο Μουζουράκης στους περισσότερους έγινε γνωστός από την τηλεόραση.
Λ.Κ.: Η πλειοψηφία της νεολαίας που πήγαινε στον Σταυρό του Νότου δεν τον αναγνώρισε μέσα από τα σίριαλ, απλά τον ακολουθούσε, κάτι είχε να πει αυτό το παιδί. Και στην εποχή μου έφευγαν παιδιά από την επαρχία λέγοντας «εγώ θα γίνω φίρμα στην Αθήνα» και κατέληγαν στα σκυλάδικα της πόλης. Κάτι τέτοιο δε συμβαίνει και σήμερα; Φεύγουν από το σπίτι τους και λένε «θα πάω να κάνω οντισιόν για να γίνω φίρμα». Δε λένε «φεύγω από το σπίτι μου να το παλέψω, να γίνω καλύτερος σε αυτό που θέλω να κάνω και αν αξίζω κάτι να τα καταφέρω». Κοιτούν την ευκολία, το γυαλί, την καλή κριτική, το ντύσιμο και το καλό μεροκάματο.

Πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι για έναν τραγουδιστή να κάνει αυτό που θέλει στις εμφανίσεις του;
Λ.Κ.: Αν είσαι φτασμένος με μεγάλη δισκογραφία και πολλές επιτυχίες, η κατάσταση καθαρίζει από μόνη της. Όταν, όμως, δεν τα έχεις όλα αυτά πίσω σου, είναι πάρα πολύ δύσκολο. Καμία σχέση δεν έχουν οι δικές μας επιλογές με το τί πραγματικά θέλει να ακούσει ο κόσμος. Πολλές φορές συμβαίνει να προτείνεις στον ακροατή πράγματα και να σε κοιτάει αδιάφορα και πολλές φορές συμβαίνει να του λες τετριμμένα τραγούδια και να έρχεται στο τσακίρ κέφι, κάνοντάς σε να αναρωτιέσαι τί συμβαίνει με το ελληνικό live που αποτελείται από εκατό τραγούδια και μόνο... Δεν υπάρχει τίποτα άλλο; Τη δικιά μου ανησυχία δεν πρέπει να την περάσω στον κόσμο που έρχεται και μου δίνει τα χρήματά του;

Πώς εξηγείς, όμως, ότι ένα πρόγραμμα σαν αυτό που κάνετε (σ.σ. «Η Αθήνα τη νύχτα» στο Lido Music Theatre) με τον Μίμη Πλέσσα αποτελείται μόνο από τραγούδια 30-40 ετών καλύπτοντας ένα τρίωρο και μάλιστα με μεγάλη επιτυχία;
Λ.Κ.
: Μιλάς για έναν άνθρωπο ο οποίος πάνω από όλα είναι ένας από τους καλύτερους μουσικούς που έχω γνωρίσει και που μεγαλούργησε ουσιαστικά μέσα από τον ελληνικό κινηματογράφο. Ακόμα και το γεγονός ότι επαναλαμβάνονται καθημερινά οι ταινίες στην τηλεόραση είναι μεγάλο ατού για τον Μίμη Πλέσσα, για τον Γιάννη Σπανό, δηλαδή για ανθρώπους που έγραψαν για τον ελληνικό κινηματογράφο. Βέβαια, δεν είναι μόνο αυτός ο λόγος, ο Πλέσσας έγραψε εξαιρετικά τραγούδια που έχουν περάσει μέσα στο DNA του Έλληνα. Εμείς πήραμε τον αφρό των καλύτερων τραγουδιών του Μίμη Πλέσσα γεμίζοντας αυτό το τρίωρο πρόγραμμα. Υπάρχει μια πάρα πολύ καλή μουσική κάλυψη, θεωρώ ότι τραγουδούν καλές φωνές. Μου έκανε φοβερή εντύπωση ο Παναγιώτης Πετράκης που δεν τον ήξερα τραγουδιστικά. Η Αναστασία Μουτσάτσου είναι μια εξαιρετική ερμηνεύτρια όπως την ξέρει ο καθένας, τα τρία νέα παιδιά υπηρετούν ολόσωστα αυτό που κάνουν, οπότε γιατί να μη βγει ωραίο;

Ποια είναι τα χαρακτηριστικά του ήχου της εποχής μας και πόσο έχουν αλλάξει μέσα στα χρόνια που βρίσκεσαι στο χώρο;
Λ.Κ.: Υπάρχει ο ήχος του ψηφιακού. Χάσαμε τη ζεστασιά του αναλογικού. Νομίζω ότι ο ψηφιακός ήχος έχει και τα καλά του και τα κακά του. Είναι μεγάλη ευκολία για έναν δημιουργό να έχει ένα home studio στημένο και η έμπνευσή του να υλοποιείται εκεί, αλλά κατά τη γνώμη μου θα έπρεπε να ξεδιπλώνεται με φυσικό ήχο και φυσικά όργανα σε ένα studio. Αυτό, όμως, κοστίζει και έτσι οι περισσότεροι προσπαθούν να λειτουργήσουν με αυτόν τον τρόπο. Λίγοι έχουν την ευκολία να εκφραστούν με φυσικά όργανα και είναι αυτοί που πουλάνε.

Όταν ερμηνεύεις πού απευθύνεσαι;
Λ.Κ.: Υπάρχουν live που κανείς ερμηνεύει και υπάρχουν live που κανείς τραγουδάει. Στην πρώτη κατηγορία ο καλλιτέχνης κλείνει τα μάτια και ερμηνεύει και στη δεύτερη ανοίγει τα μάτια και τραγουδάει περισσότερο για αυτόν που είναι από κάτω παρά για τον ίδιο. Άρα, όταν ερμηνεύεις, το κάνεις για σένα και τον κόσμο.

Εσύ συνήθως ερμηνεύεις ή τραγουδάς;
Λ.Κ.: Ανάλογα σε τί χώρο είμαι. Δυστυχώς δεν έχουμε την πολυτέλεια να ερμηνεύουμε, πρέπει και να τραγουδάμε για να ζήσουμε.

Νιώθεις αμφίδρομη σχέση με το ακροατήριο και στις δύο περιπτώσεις;
Λ.Κ.: Ναι, αλλά είναι άλλου επιπέδου η σχέση. Η μία έχει να κάνει με το κέφι και την ψυχική ανάταση και η άλλη είναι να προσπαθήσεις να βγάλεις συναισθήματα στο κοινό που δεν έχουν να κάνουν ούτε με τον χορό ούτε με το λεγόμενο «να περάσει καλά».

Αν περάσει καλά, μπορεί να βγουν και συναισθήματα...
Λ.Κ.: Είναι άλλου είδους συναισθήματα αυτά του τύπου «πήγα σε ένα μαγαζί, χόρεψα, τραγούδησα, έκανα καμάκι απέναντι». Στο άλλο είδος δε χωράνε αυτά.

Σε μια ροκ σκηνή θα μπορούσες να δουλέψεις;
Λ.Κ.: Χαλαρά και θα μπορούσα να πω Καζαντζίδη.

Στο σπίτι σου ή στο αυτοκίνητο τι μουσική ακούς;
Λ.Κ.: Το πρώτο μέλημά μου εδώ και 5-6 χρόνια ήταν να αποτυπώσω τη δισκοθήκη μου σε ψηφιακή μορφή ώστε οποιαδήποτε στιγμή να βρω ένα τραγούδι που θέλω μέσα σε ένα σκληρό δίσκο και εδώ χρειάζεται η τεχνολογία. Εάν περάσει μία μέρα που να μην έχω ακούσει τραγούδια, δεν θα είμαι καλά.

Δεν είσαι δηλαδή από εκείνους που επειδή τραγουδούν δεν μπορούν να ακούν και εκτός δουλειάς μουσική.
Λ.Κ.: Για μένα, όποιος δεν ακούει μουσική εκτός δουλειάς, είναι έξω από το αντικείμενο που τον θρέφει. Πρέπει να ακούει καινούριες μουσικές, παλιές, να φρεσκάρει τη μνήμη του με τραγούδια στα οποία να έχει μια αμφιβολία κλπ.

Υπάρχει όμως και η άλλη αντίληψη που λέει π.χ. «ένας οδοντίατρος θα μπορούσε να μιλάει όλη μέρα για την επιστήμη του»;
Λ.Κ.: Όχι, αλλά ένας καλός οδοντίατρος πηγαίνει συνεχώς σε σεμινάρια για να εξελίξει τη δουλειά του. Επίσης διαβάζει βιβλιογραφία, νέες τεχνικές, τα πάντα.

Τί σημαίνει για σένα ο όρος «καλός λαϊκός ερμηνευτής»;
Λ.Κ.: Είναι ο ερμηνευτής που έχει ψυχή. Μόνος εκείνος μπορεί να θεωρείται καλός λαϊκός ερμηνευτής. Για μένα δε νοείται καλός λαϊκός τραγουδιστής ηλικίας 25 χρονών, πρέπει να έχει πατήσει τα 35...

Τον Γιάννη Πλούταρχο και τον Αντώνη Ρέμο τους θεωρείς λαϊκούς τραγουδιστές;
Λ.Κ.: Κατά τη γνώμη μου δεν είναι λαϊκοί τραγουδιστές ούτε ο ένας ούτε ο άλλος. Υπηρετούν ένα νέο είδος, το λεγόμενο λαϊκοπόπ τραγούδι.

Ο Πασχάλης Τερζής, ο οποίος συνεργάζεται με τους λεγόμενους «εμπορικούς» συνθέτες είναι λαϊκός τραγουδιστής;
Λ.Κ.: Είναι από τους μεγαλύτερους λαϊκούς τραγουδιστές που έχουμε. Σκέψου τί τραγούδια του έγραψαν και τί δυνατότητες έχει η φωνή του τα μικρά τραγούδια των εμπορικών συνθετών να τα κάνει τεράστια...

Η Πέγκυ Ζήνα συνεργάζεται και πάλι με τον Δημήτρη Μητροπάνο φέτος.
Λ.Κ.: Αυτό δε μου λέει τίποτα, γιατί τέτοια ετερόκλιτα σχήματα έχω δει κατά καιρούς να συμβαίνουν. Βέβαια, για πολλά έχω απορήσει, αλλά μου λύθηκαν αμέσως οι απορίες, αφού... «τα λεφτά είναι πολλά Άρη»! Μου λέει, όμως, η στάση της Πέγκυς Ζήνα, είναι σεμνό παιδί, προσπαθεί να κρατιέται σε χαμηλούς τόνους.

Θα συνεργαζόσουν μαζί της;
Λ.Κ.: Για να συνεργαστώ με την Πέγκυ Ζήνα θα πρέπει να έχω έναν ανάλογο δίσκο. Να βγω να πω τί; Να πω το «Πάει ο καιρός» και εκείνη να λέει «Έχει σύννεφα απόψε»:

Σε ενοχλεί που καλλιτέχνες σαν την Πέγκυ Ζήνα ή την Δέσποινα Βανδή χρησιμοποιούν στο πρόγραμμά τους τραγούδια του Χατζιδάκι ή του Τσιτσάνη;
Λ.Κ.: Αφού δεν ενοχλούν τους ίδιους! Δεν έχω πάει ποτέ να ακούσω αυτούς τους καλλιτέχνες, με αφήνει αδιάφορο να ακούσω τέτοια τραγούδια από εκείνους. Αν και η Βανδή μου άρεσε πολύ σε εκείνο το σίριαλ που έκανε την τραγουδίστρια Χαρούλα (σ.σ.: «Δύο ξένοι»).  Για να μην πω για το «Αδιέξοδο» του Βασίλη Καρρά...

Πόσο χρησιμοποιείς το διαδίκτυο προκειμένου να βοηθήσεις τη δουλειά σου;
Λ.Κ.: Πάρα πολύ πια, γιατί είναι ένα μέσο το οποίο, καλώς ή κακώς, έχει μπει στη ζωή όλων μας. Δε θα κρίνω ούτε το facebook ούτε το myspace, χώρους δηλαδή που οι καλλιτέχνες μπορούν κάλλιστα να διαφημίσουν και κάποιο live δικό τους ή κάποιον επερχόμενο δίσκο ή κάποια καινούρια τραγούδια. Είναι ίσως το σημαντικότερο όπλο στα χέρια ανθρώπων που δεν έχουν μια εταιρία από πίσω για να σπρώχνει καθημερινά το όνομά τους ώστε να το κάνει γνωστό μέσω έντυπου τύπου ή άλλων ειδών διαφημίσεων.

Θα δεχόσουν να πωλείται το cd σου στα περίπτερα όπως γίνεται με πολλούς καλλιτέχνες;
Λ.Κ.: Από την ώρα που δεν υπάρχει περίπτωση να βρεθεί στα δισκάδικα, θα το δεχόμουν. Θεωρώ αδιανόητο το promo που κάνουν οι εταιρίες για να ξεφορτωθούν κάποιους καλλιτέχνες, που δηλαδή βγαίνει ο δίσκος τη Δευτέρα, το τοποθετούμε στα δισκάδικα κλπ. Ποια δισκάδικα; Το προτιμώ στα περίπτερα. Εξάλλου μιας χρήσης είναι, όπως προανέφερα ο κόσμος έχει απαξιώσει το προίόν, εμείς οι ίδιοι το απαξιώσαμε πρώτοι.

Ναι, αλλά για καλλιτέχνες όπως τον Χατζιδάκι που με τις εφημερίδες πωλούνται οι δίσκοι του ισχύει το ίδιο;
Λ.Κ.: Ε, όχι! Για ανθρώπους όπως τον Χατζιδάκι, τον Ξαρχάκο, τον Σαββόπουλο, θεωρώ ότι γίνεται καθαρά για υστεροφημία και όχι υστεροβουλία. Όμως δεν είμαι εγώ αυτός που θα κρίνει γιατί το κάνουν και δεν ξέρω και τις προσωπικές ανάγκες του καθενός. Από την άλλη, είναι και ο αμεσότερος τρόπος για να φτάσει ένας δίσκος σε περισσότερα χέρια.

Ποια είναι τα σχέδιά σου για το άμεσο μέλλον;
Λ.Κ.: Ετοιμάζουμε ένα καινούριο σχήμα στην «Κοκκινιώτισσα» και θα είμαστε η Χριστίνα Μαραγκόζη, ο Πέτρος Βαγιόπουλος, η Μαρία Σπυροπούλου και εγώ.

Δισκογραφικά ετοιμάζεις κάτι;
Λ.Κ.: Συνεχώς ετοιμάζω και συνεχώς αναβάλλω. Δεν είναι εποχές για ταρζανιές, όταν έχω πραγματικά μια ολοκληρωμένη άποψη για νέα τραγούδια, θα βγω και θα το κάνω.

Τί θέλεις ευχηθείς στον αναγνώστη στο τέλος αυτής της συνέντευξης όσον αφορά το ελληνικό τραγούδι;
Λ.Κ.: Να αρχίσει επιτέλους να ψάχνει για να μάθει να ακούει καλά πράγματα. Να μην επαφύεται στις σειρήνες και με ευκολία να αναμασάει ό,τι του δίνουν. Να αντιληφθεί ότι το καλό ελληνικό τραγούδι δε βρίσκεται σε αυτά που διαφημίζει η τηλεόραση, αλλά σε πιο χαμηλά ράφια ή αν θες, σε πολύ πιο ψηλά που θες σκάλα γισ να τα ανέβεις...

Ο Λάμπρος Καρελάς εξέφρασε με ειλικρίνεια τα πιστεύω του για όλα όσα συμβαίνουν μουσικά στη χώρα μας. Τον ευχαριστούμε πολύ για αυτή την συζήτηση και ευχόμαστε όσα καλλιτεχνικά όνειρά του δεν έχουν πραγματοποιηθεί ακόμα, να γίνουν όσο πιο άμεσα γίνεται...
Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΕ ΑΛΛΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Γράφω τραγούδια για ανθρώπους που εκτιμώ και που πιστεύω ότι θα βελτιώσουν το μουσικό αποτέλεσμα των συνθέσεών μου χωρίς να τους κατατάσσω σε κατηγορίες. Τα καλά τραγούδια μας συντροφεύουν στο ταξίδι της ζωής μας και στόχος μου είναι να καταφέρνω να γράφω καλά τραγούδια χωρίς ταμπέλες.
Γιώργος Σαμπάνης

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

Δεν έχουν καταχωρηθεί γεγονότα.

ΤΥΧΑΙΑ TAGS