144 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
23.05.2019
Ορφέας | Main Feed
Μιχάλης Τσαντίλας

Τα φώτα της δημοσιότητας έπεσαν για πρώτη φορά πάνω του με αφορμή τη συμμετοχή του στο τηλεοπτικό ριάλιτυ Fame Story 4, του οποίου υπήρξε ο νικητής. Η συνέχεια της πορείας του, όμως, ελάχιστες ομοιότητες έχει με αυτή που ακολουθούν συνήθως οι «απόφοιτοι» της εν λόγω «ακαδημίας». Μετά την κυκλοφορία ενός πρώτου,  αναγνωριστικού EP και του πρώτου κανονικού άλμπουμ του, Ταξίδι Για Να Σε Βρω (2009), ετοιμάζεται για μια μεγάλη συναυλία στο Gagarin 205, την Παρασκευή 5 Νοεμβρίου. Την ίδια στιγμή, το νέο στουντιακό πόνημά του βρίσκεται ήδη στις προθήκες των δισκοπωλείων και ένα από τα καινούργια τραγούδια του σκίζει στα ραδιόφωνα. Πόσο πιο μακριά μπορεί να φτάσει ο Λεωνίδας Μπαλάφας; «Αν κάνεις κάτι με αγάπη και το εξελίσσεις, αυτό φτάνει κάπου» λέει στον Ορφέα...

Θα ξεκινήσω λίγο «ελαφρά» και ελπίζω να μη με παρεξηγήσεις. Ψάχνοντας για σένα στο διαδίκτυο, πέτυχα μια συζήτηση μεταξύ εφήβων σε κάποιο φόρουμ. Κάποιος έγραφε: “σιγά μην κάνει καριέρα με το όνομα Μπαλάφας”. Μέχρι στιγμής, πάντως, δεν τα έχεις καταφέρει άσχημα, έτσι;
Λεωνίδας Μπαλάφας
: Έχουμε και σέντερ-φορ με αυτό το όνομα – απλή συνωνυμία είναι βέβαια. Υπάρχει και μια γνωστή ιστορία για τον Μπαλάφα που ήταν παπουτσάς και είχε φτιάξει δύο μεγάλα παπούτσια. Στον δρόμο για τον Παράδεισο έχασε το ένα. Όταν έφτασε στην πύλη του Παραδείσου, ο Άγιος Πέτρος του είπε ότι δεν ανήκει εκεί, ότι πρέπει να πάει στην άλλη πλευρά. Ο Μπαλάφας του πέταξε το παπούτσι στο κεφάλι και μπήκε. Πιο κάτω συνάντησε τον Θεό ο οποίος του είπε το ίδιο, ότι δεν ανήκει εκεί και ότι πρέπει να φύγει. Οπότε ο Μπαλάφας του είπε: «Έπρεπε να είχα και το δεύτερο παπούτσι να σου το φέρω στο κεφάλι!» Τώρα μαθαίνω και κλαρίνο οπότε μπορώ να χρησιμοποιήσω το όνομα Μπαμπαλάφας, να βάλω μπριγιαντίνη στο μαλλί, καδένα, δαχτυλίδι χρυσό και φύγαμε για τα πανηγύρια όσο είναι καιρός!

Πώς και αποφάσισες να ασχοληθείς με το κλαρίνο;
Λ.Μπ.: Λατρεία! Λατρεύω την Ήπειρο – αν και δεν έχω καμία σχέση – και τα πνευστά. Προσπάθησα να μάθω τρομπέτα αλλά δεν μπόρεσα, είχε άλλο φύσημα. Έχω τρέλα με την πεντατονία και με τον καημό, τον νταλκά που έχουν οι Ηπειρώτες, με συγκινεί. Έτσι, έχω αρχίσει αργά-αργά να το μαθαίνω.

Θα σε δούμε και στη σκηνή, δηλαδή, με κλαρίνο;
Λ.Μπ.: Ναι, μαζί με τον Κώστα Φόρτσα, ο οποίος μου έκανε κάποια μαθήματα. Εκείνος παίζει και γκάιντα και νέι, οπότε θα έχουμε κάτι πιο διονυσιακό, πιο γήινο. Χρειάζεται χρόνος ακόμα για να αποκτήσω τον ήχο μου, πειραματίζομαι ακόμα με τα ηχοχρώματα. Θέλω να είμαι πολυπρόσωπος, να βγάζω διαφορετικές πτυχές μου, δε μου αρέσει η στασιμότητα και το στημένο. Δεν θέλω δηλαδή να ακολουθώ πιστά μια συνταγή απλά επειδή ξέρω ότι θα με οδηγήσει κάπου.

Τώρα ετοιμάζεις μια συναυλία στο Gagarin 205 για τις 5 Νοεμβρίου.
Λ.Μπ.: Γι’ αυτό το λόγο δεν έπαιζα, είχα σταματήσει. Έπαιζα πέρυσι στο Koo Koo, σιγά-σιγά βγήκε ο πρώτος δίσκος, άρχισε να ακούγεται, άρχισα να γράφω και τον καινούργιο με σκοπό να κυκλοφορήσει τώρα το φθινόπωρο. Έκανα μια αποχή από τις ζωντανές εμφανίσεις για να κάνω ένα ωραίο λάιβ τώρα, να το προβάρουμε και να το ευχαριστηθούμε πολύ όλοι, και εμείς και το κοινό. Θέλω επίσης να το βιντεοσκοπήσω, να υπάρχει σαν υλικό και σαν αρχείο, η ανάμνηση μιας συναυλίας για την οποία έχουμε δουλέψει καιρό. Την περιμένω πώς και πώς εκείνη τη βραδιά, έχω πολλή όρεξη να παίξω.

Σε είδα στην αφίσα ως... Μεσσία και με μια τούρτα στο χέρι. Υπάρχει κάποιος συμβολισμός;
Λ.Μπ.: Η τούρτα συμβολίζει τη γιορτή, το ότι βγαίνουμε να παίξουμε μετά από τόσο καιρό με όρεξη, με ενέργεια, με διάθεση και με καλή καρδιά. Το βλέπουμε σαν ένα πάρτυ όπου θα βρεθούμε όλοι οι φίλοι και θα περάσουμε ωραία. Το φωτοστέφανο απλά προέκυψε...

Το νέο σου λουκ πάντως παραπέμπει εκεί...
Λ.Μπ.: Δεν ήταν τίποτα προμελετημένο, μάλλον η ασυνέπειά μου είναι και το ότι έκανα κάμπινγκ στην Έυβοια πέρυσι. Είχα εναρμονιστεί με τη φύση οπότε την άφησα να εξελιχθεί (γέλια). Μου αρέσει, αισθάνομαι πιο πολύ ο εαυτός μου. Αφήνεις λίγο την επιφάνεια και το φαίνεσθαι και προσπαθείς να βρεις άλλα πράγματα που έχεις. Βέβαια, όταν αρχίσουν να βγαίνουν οι άσπρες τρίχες, μπορεί να το ξανακεφτώ (γέλια).

Οι περισσότεροι σε κατατάσσουν στην ευρύτερη «έντεχνη» σκηνή. Εσύ πού θεωρείς ότι ανήκεις;
Λ.Μπ.: Το τι είναι έντεχνο είναι λίγο υποκειμενικό. Έντεχνο είναι κάτι που αφορά την τέχνη, μπορεί να είναι και κάτι ηλεκτρονικό. Είναι αυτό που έχει μια αισθητική και μια μουσική πρόταση, δεν είναι απαραίτητο να έχει μπουζούκι ή μπαγλαμά ή να είναι η κουλτούρα στο έπακρο. Η «κουλτούρα» πολλές φορές είναι και φανφάρα. Δεν με κατατάσσω πουθενά, δε με ενδιαφέρουν οι ταμπέλες, «έντεχνο», «εμπορικό» ή οτιδήποτε άλλο. Κάνω αυτό που γουστάρω, με τη δική μου αισθητική αλλά και των φίλων με τους οποίους παίζω και αυτό εξελίσσεται με το χρόνο. Αν κάνεις κάτι με αγάπη και το εξελίσεις, αυτό φτάνει κάπου. Αγαπάω τη μουσική, είμαι πιστός σε αυτή. Ζω γι’ αυτή όπως ζω και από αυτή. Θα της προσφέρω ό,τι μπορώ, ό,τι έχω.

Σε βλέπαμε παλιότερα μονίμως με ένα καπέλο. Πιστεύεις στο στυλ, στην εμφάνιση;
Λ.Μπ.: Μου αρέσει το καπέλο, μου αρέσει το ντύσιμο της εποχής του ρεμπέτικου. Η μόδα είναι κάτι που περνάει και επανέρχεται, κάνει κύκλους. Όσο μπορούσα να το υποστηρίξω, το φόραγα και μου άρεσε – μου έδινε κάτι, του έδινα κάτι. Ήταν μέρος του εαυτού μου, όπως όταν κρατάς το τσιγάρο ή το μπεγλέρι. Μετά έφυγε αυτό. Μπορεί σε λίγο καιρό να εμφανιστώ με ένα διαφορετικό καπέλο, με φτερό ας πούμε. Ή να αφήσω μουστάκι. Δεν το ψάχνω στυλιστικά, απλά λειτουργώ αυθόρμητα.

Ο Πλάτανος είναι ένα καταγγελτικό τραγούδι που υπάρχει στον τελευταίο δίσκο σου, Ταξίδι Για Να Σε Βρω. Μιλάς για την αστυνομία, για την τηλεόραση...
Λ.Μπ.: Η αστυνομία είναι μία ρομπότ κατάσταση, ένα πιόνι του κράτους. Και η τηλεόραση, που παρουσιάζει μια διαστρεβλωμένη εικόνα της πραγματικότητας, το ίδιο. Το τραγούδι αυτό μιλάει για τη δύναμη της εξουσίας.

Δηλώνεις αριστερός;
Λ.Μπ.: Στις ιδέες ναι, μπορεί να είμαι λίγο αριστερός. Αλλά όχι ότι αν έβγαινε το Κ.Κ.Ε. στις εκλογές θα άλλαζε τίποτα. Μπορεί να ήταν και χειρότερα – δες στην Κίνα τι γίνεται. Η ιδέα του Κομμουνισμού είναι ωραία αλλά είναι αδύνατο να πραγματοποιηθεί. Προσπαθώ να μη ρίχνω ψήφο στο ΠΑΣΟΚ και στη ΝΔ που κυβερνούν τόσα χρόνια. Δεν ξέρω, καμιά φορά πάω όπου με πάει το κύμα. Πολλές φορές όλα γίνονται για κάποιο λόγο...

Πιστεύεις στο πεπρωμένο;
Λ.Μπ.: Πιστεύω, είμαι λίγο μοιρολάτρης. Πιστεύω ότι κάτι σε καθοδηγεί πάντα.

Μια ανώτερη δύναμη;
Λ.Μπ.: Μια ανώτερη δύναμη, μια συμπαντική ενέργεια; Δεν ξέρω... Πολλές φορές, δύο άνθρωποι, χωρίς να μιλήσουν μπορούν να καταλάβουν ο ένας τον άλλο. Είναι μια ακόμα διάσταση.

Εδώ στη γειτονιά σου, στον Άγιο Παντελεήμονα, γίνονται διάφορα τα τελευταία χρόνια...
Λ.Μπ.: Έχουμε μεγάλη εγκληματικότητα στην περιοχή. Έγινε μια δολοφονία σε ένα πρακτορείο ΠΡΟ-ΠΟ, γίνονται πολλά...

Μόλις πριν λίγες μέρες, κάτοικοι γιαούρτωσαν τον Αλέκο Αλαβάνο και γιούχαραν την Ελένη Πορτάλιου, την υποψήφια του Συνασπισμού για τον Δήμο...
Λ.Μπ.: Αυτό είναι ωραίο θέαμα, να βλέπεις να γιουρτώνονται πολιτικοί ή να τους πετάνε παπούτσια. Δείχνει ότι κάτι γίνεται, κάτι βράζει.

Οι συγκεκριμένοι δέχτηκαν τις επιθέσεις λόγω της υποστήριξής τους στους μετανάστες. Ξέρω ότι οι κάτοικοι εδώ έχουν πολλά παράπονα...
Λ.Μπ.: Εγώ δεν μπορώ να πω τίποτα για τους μετανάστες γιατί κι αυτοί έχουν φτάσει σε τρομερό σημείο ώστε να αφήσουν την πατρίδα τους με οποιονδήποτε τρόπο, παράνομο ή μη, και να έρθουν εδώ. Θέλουν κι αυτοί να κάνουν κάτι στη ζωή τους, άνθρωποι είναι, θέλουν να ζήσουν με λίγη αξιοπρέπεια. Κι εδώ, όμως, που έρχονται, πάλι σκούρα τα βρίσκουν και εγκλωβίζονται κιόλας. Δεν θέλω να έχω ρατσιστικές ιδέες στο κεφάλι μου. Τους αντιμετωπίζω σαν ανθρώπους που έχουν κάνει ένα βήμα στη ζωή τους, ένα βήμα που εγώ δεν το έχω κάνει ακόμα. Η φυγή σε μια άλλη χώρα θέλει κότσια. Πρέπει, όμως, να βρεθεί μια λύση γιατί μαζεύονται πάρα πολλοί και στο τέλος θα φύγουμε εμείς από ‘δω. Σε κάποιους από αυτούς ξυπνάνε περίεργα ένστικτα γιατί αν δεν έχεις να φας, μπορεί να φας τον διπλανό σου. Θα πρέπει σίγουρα να μπει ένα όριο για το πόσους μπορούμε να δεχτούμε, έτσι ώστε να ζήσουν κι αυτοί ωραία μαζί μας. Αυτή τη στιγμή έχει χαθεί ο έλεγχος σε αυτό το θέμα. Είναι ευθύνη της Πολιτείας να βρει τη λύση – αυτοί οι άνθρωποι δεν φταίνε σε κάτι. Πώς τα κατάφερε η Γερμανία; Η παλαιότερες γενιές θα δώσουν τη θέση τους στους νέους, αυτό είναι αναπόφευκτο. Οι νέοι, λοιπόν, είναι που πρέπει να δουν αυτά τα ζητήματα με καθαρό μυαλό. Όμως, η καθοδήγηση από την τηλεόραση και τα Μ.Μ.Ε. πάλι τους χαζεύει και χάνεται πάλι το παιχνίδι. Πάντως, τελικά οι άπληστοι άνθρωποι είναι για λύπηση, δεν μπορούν να χαρούν για τίποτα.

Ας επιστρέψουμε στα δικά σου. Διάβασα αρκετές παλαιότερες συνεντεύξεις σου. Έχεις κουραστεί να σε ρωτάνε για τις παλιές «αμαρτίες» σου;
Λ.Μπ.: Δεν ξέρω τι να απαντήσω πολλές φορές. Είναι κάτι που δεν απορρίπτω γιατί ανήκει στο παρελθόν μου.

Γιατί θα έπρεπε να ντρέπεσαι γι’ αυτό; Κάτι τέτοιο υπονοείται από κάποιους.
Λ.Μπ.: Μπαίνεις σε ένα τριπάκι της άλλης μεριάς, αυτών που μετράνε τα πάντα με νούμερα, με χρήμα, που τα βλέπουν όλα εκμεταλλεύσιμα. Όποιος εμφανίζεται, πέφτουν πάνω του για να τον ξεζουμίσουν. Γι’ αυτό με στενοχωρεί το ότι μπήκα σε αυτό το κόλπο. Από την άλλη, είμαστε μεγάλη οικογένεια, 6 αδέρφια, ήμουν ο μικρότερος, μου έλεγαν «πήγαινε» κι εγώ τελικά υποχώρησα. Το καλό για τη δική μου ψυχολογία είναι ότι κέρδισα. Βγήκαν κάποια χρήματα και πήγαν κάπου που έπρεπε να πάνε. Μέσα στο δικό μου μυαλό, ήταν σα να έγινε όλο αυτό για έναν λόγο. Σαν εμπειρία ήταν παράξενη γιατί συμβιώνεις με πολύ κόσμο. Από την άλλη, έχεις τη δύναμη εκεί να τα βάλεις με το όλο σύστημα, όταν και οι άλλοι έχουν περόμοιο τρόπο σκέψης. Δυστυχώς, αυτό δεν συμβαίνει συχνά – θα τα βρουν δύο μεταξύ τους αλλά όχι δεκαπέντε... Δεν ξέρω πώς θα ήταν τα πράγματα αν δεν είχα πάει. Τουλάχιστον δεν έγινα ρουφιάνος κανενός όσο ήμουν στο παιχνίδι, αυτό ήταν το μόνο που γούσταρα. Δεν τους άφησα να μου πάρουν ό,τι είχα. Προσπάθησα να πείσω και τους υπόλοιπους να παραβαίνουμε τους κανόνες αλλά με έλεγαν «γραφικό επαναστάτη».

Πώς προέκυψε η συνεργασία σου με τους Locomondo στο τραγούδι Ο Πυροσβεστήρας;
Λ.Μπ.: Ήξερα τον Μάρκο (Κούμαρη), δουλεύαμε με τη Νατάσα Μηνδρινού, μια κοινή φίλη, είχαμε βρεθεί και σαν παρέα και επειδή ήταν ρέγγε φάση το κομμάτι, τον κάλεσα να το φτιάξουμε παρέα. Το τραγούδι το έγραψα επειδή όντως είχα φάει κλήση. Είχα όλα τα χαρτιά μου και επειδή για κάτι έπρεπε να με γράψει για να δικαιολογήσει τη δουλειά του ο άνθρωπος, με έγραψε επειδή δεν είχα πυροσβεστήρα. Μαζεύουν χρήματα από σένα για να τα πάνε στο κράτος κι από την άλλη σου μειώνουν και τη σύνταξη, εσένα που είσαι νομοταγής πολίτης.

Το τραγούδι έχει ακουστεί πολύ και έχεις φτιάξει και ένα πολύ ωραίο κλιπ.
Λ.Μπ.: Ναι, το γυρίσαμε με μια καμερούλα, πολύ ερασιτεχνικά αλλά με ωραία διάθεση. Έχει και το άρωμα των Locomondo η κατάσταση, συνδυάζει τους δύο κόσμους μας. Έμεινα ικανοποιημένος από το αποτέλεσμα, πιστεύω κι εκείνοι το ίδιο.

Τα μουσικά σου είδωλα ποια είναι;
Λ.Μπ.: Το πρώτο μου άκουσμα ήταν εκκλησιαστική μουσική, άκουγα τους παπάδες να ψέλνουν. Επίσης, ο πατέρας μου έκανε αμανέδες και κάπως έτσι ζήτησα να μου πάρουν μια κιθάρα – χωρίς να έχω ακούσει πολλά πράγματα. Στην πορεία, βέβαια, άκουγα πολλά, διαφορετικά μεταξύ τους, πράγματα, χωρίς να έχω παρωπίδες. Μικρός είχα κολλήσει με ξένα κυρίως συγκροτήματα, Dire Straits, Police, αλλά και Ray Charles, Nina Simone, Van Morrison. Πιο πρόσφατα με Beirut, Fleet Foxes, Edward Sharpe And The Magnetic Zeros – χίπηδες αυτοί – και The Jolly Boys, που είναι κάτι παππούδες Τζαμαϊκανοί.

Δηλώνεις λάτρης της μουσικής ανεξάρτητα από είδη;
Λ.Μπ.: Ναι. Και μέταλ άκουγα μια εποχή, π.χ. το Accident Of Birth του Bruce Dickinson. Ό,τι φτάσει στο αυτί μου και μου αρέσει, το ψάχνω και έτσι ανακαλύπτω νέα πράγματα – χωρίς φανατισμό.

Τα τραγούδια σου πώς γράφονται;
Λ.Μπ.: Πολλές φορές πιάνω τον εαυτό μου να πιάνει την κιθάρα και να λέει ασυναρτησίες, λόγια που αν τα άκουγε κανείς θα με έλεγε τρελό. Άλλες φορές γράφω μόνο το στίχο και κατόπιν το μελοποιώ και άλλες γράφω πάνω στη μελωδία. Κάποιες φορές, όταν συνομωτεί το σύμπαν, έρχονται μαζί η μουσική και οι στίχοι. Δεν υπάρχει πάντως κάποια συνταγή.

Κυνηγάς κάτι φτιάχνοντας τραγούδια; Θέλεις απλά να εκφραστείς ή προσπαθείς π.χ. για το τέλειο ποπ τραγούδι;
Λ.Μπ.: Βγάζω αυτό που αισθάνομαι, ξαλαφρώνω όταν γράφω κάτι. Όταν φτιάχνεις κάτι, είναι καλό να μπορείς να το υποστηρίξεις στη σκηνή. Να πιστεύεις τα λόγια, να τα εννοείς – αυτό είναι που εισπράττει αυτός που σε ακούει. Αυτό έρχεται σιγά-σιγά.

Μόλις κυκλοφόρησε και ο νέος σου δίσκος.
Λ.Μπ.: Ναι. Έχει τίτλο Ανοιξιάτικη Μέρα. Ενορχήστρωσα παρέα με τον Βαγγέλη Καραπέτρο και έπαιξα διάφορα όργανα – ακουστική και ηλεκτρική κιθάρα, κρουστά, μπάσο, λίγο τύμπανα... Δεν είναι όλα ζωντανά ηχογραφημένα αλλά βγάζει μια λάιβ αίσθηση. Έχουν ένα κοινωνικό χαρακτήρα τα τραγούδια αυτά.

Ανοιξιάτικη Μέρα εν μέσω χειμώνα ε;
Λ.Μπ.: Περιμένοντας να δούμε την αλλαγή, τη μεταμόρφωση – μέσα μας καταρχάς αλλά και ο ένας στον άλλο. Το ομώνυμο κομμάτι λέει: “Ανοιξιάτικη μέρα, είμαστε ένα με τον αέρα”. Στο ίδιο χώμα θα μπούμε, αυτό είναι που δεν καταλαβαίνουν κάποιοι.

Κάνεις δίσκους και τους κυκλοφορείς σε μια εποχή που αυτοί δεν πουλάνε.
Λ.Μπ.: Είναι κυρίως συναισθηματικοί οι λόγοι. Θέλω όλη αυτή τη δουλειά, τον κόπο μου, να τον έχω σε απτή μορφή. Δένεσαι πιο πολύ με το αποτέλεσμα της δουλειάς σου όταν μπορείς να το κρατήσεις στα χέρια σου. Φταίνε οι εταιρείες που δεν πουλάνε τους δίσκους πιο φτηνά. Αν η τιμή τους ήταν 6 ευρώ θα τα αγόραζε ο κόσμος. Σε λίγο φοβάμαι ότι δεν θα υπάρχουν cd…

Πέρα από τη βραδιά στο Gagarin και το νέο άλμπουμ, τι άλλο να περιμένουμε από σένα;
Λ.Μπ.: Υπάρχει ένα ενδεχόμενο να συνεχίσω στο Koo Koo από Δεκέμβρη, μία μέρα την εβδομάδα. Θα παίξουμε επίσης στη Θεσσαλονίκη στις 26 Νοέμβρη. Θέλω να κυνηγήσω όσο μπορώ να παίξω και στην επαρχία, με μικρότερο σχήμα και σε μικρές σκηνές – δεν το έχω κάνει πολύ. Ξεκίνησα από την Απανεμιά στην Πλάκα και μου αρέσουν τέτοιοι χώροι, έχουν παρεΐστικη ατμόσφαιρα. Έχω όμως ήδη έτοιμα και ακόμα 9 τραγούδια για τον επόμενο δίσκο. Έχω σκοπό να τα ηχογραφήσω τον Μάρτιο και να κυκλοφορήσουν τον επόμενο χειμώνα. Θέλω να τα κάνω τελείως λάιβ. Θα πάω σε ένα χωριό, με δύο πυκνωτικά μικρόφωνα και την παρέα μου και θα γράψουμε χύμα, με τα λάθη και τα όλα του. Θέλω να βγει ζωντάνια που πιστεύω ότι λείπει από την εγχώρια παραγωγή – είναι κάπως τυποποιημένα τα πράγματα. Πιστεύω ότι ο κόσμος έχει ανάγκη να ακούσει κάτι ζωντανό, με ψυχή.

Λεωνίδα, σε ευχαριστώ πολύ για αυτή τη συνέντευξη.
Λ.Μπ.: Ευχαριστώ κι εγώ. Εύχομαι καλή καρδιά σε όλους.

Φωτογραφίες: Ζωή Νικολακοπούλου
Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Το λαϊκό τραγούδι κάθεται απ’ έξω κρυώνει και πονάει και λεφτά δεν έχει να πληρώσει να μπει μέσα.
Θωμάς Γκόρπας

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

23/5/1942 Πέθανε ο συνθέτης Παναγιώτης Τούντας
23/5/1943 Γεννήθηκε στην Αθήνα η τραγουδίστρια Βίκυ Μοσχολιού
24/5/1941 Γεννήθηκε ο αμερικανός τραγουδιστής Μπομπ Ντύλαν
24/5/1974 Έφυγε από τη ζωή ο αμερικανός πιανίστας της jazz Edward Kennedy "Duke" Ellington