151 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
17.06.2019
Ορφέας | Main Feed
Μιχάλης Τσαντίλας

Όσο περνούν τα χρόνια, ο Γιώργος Δημητριάδης μοιάζει να αυξάνει τους ρυθμούς του. Μετά το καλό lp Σάββατο που κυκλοφόρησε πέρυσι, ήρθε το διπλό Live-15 Χρόνια Εφηβείας που αποτελεί ένα άτυπο best of της μέχρι σήμερα δισκογραφίας του, ηχογραφημένο ζωντανά στο Metropolis Live Stage με πλήθος συναδέλφων του να τον συνδράμουν. Και τώρα, παρέα με τη Στέλλα Πιλάτη και το Νίκο Γώγο, ανεβαίνει στη σκηνή του Οξυγόνο Live για μια σειρά δυναμικών εμφανίσεων. Δεν ήταν λίγες, λοιπόν, οι αφορμές για να μιλήσω μαζί του, για λογαριασμό του Ορφέα...

Ας ξεκινήσουμε από το πρόγραμμα που έχετε ετοιμάσει και παρουσιάζετε στο Οξυγόνο Live. Ποια η δομή και το ύφος του;
Γιώργος Δημητριάδης: Καταρχάς είναι η πρώτη φορά που εμφανίζομαι στο Οξυγόνο Live. Είμαι πολύ χαρούμενος που το κάνω αυτό γιατί πρόκειται για έναν πάρα πολύ ωραίο, αμειγώς μουσικό, χώρο, μια εξαιρετική μουσική σκηνή, με εξαιρετικό ήχο και εξαιρετικό προσωπικό όπου μπορώ να παρουσιάσω τα τραγούδια μου, τη δισκογραφία μου και ό,τι άλλο θέλω, μαζί με τη Στέλλα Πιλάτη και το Νίκο Γώγο και την πολύ καλή μπάντα μας. Θα παρουσιάσουμε κάτι πολύ ωραίο το οποίο περιέχει και κάποια οπτικοακουστικά μέρη. Το πρόγραμμα περιλαμβάνει ένα απάνθισμα της δισκογραφίας μου, από την αρχή της μέχρι και τον περυσινό δίσκο μου, το Σάββατο.

Ποια στοιχεία είδατε και σας άρεσαν σε αυτά τα δύο νέα παιδιά; Γιατί τους επιλέξατε ως συνεργάτες;
Έπαιξε ρόλο το ότι είναι νεότεροι από μένα, ξεκινάνε τώρα και αυτό μου δίνει επιπρόσθετη ενέργεια – με κάνουν να θυμάμαι πώς ξεκίνησα εγώ. Τα παιδιά τώρα ντεμπουτάρουν, έκαστος με τον πρώτο του δίσκο – ο Νίκος με το Κρυμμένος Θησαυρός, η Στέλλα με το Αυτός Ο Κόσμος Θα Μείνει Αρσενικός. Είναι δύο πολύ ωραίες παρουσίες, δύο καινούργιοι καλλιτέχνες που έχουν πρόταση και αυτό με ενδιαφέρει πάρα πολύ. Είναι μεν ο καθένας τους διαφορετικός αλλά δεν είναι μακριά από τα γούστα μου, από την προσωπική αισθητική μου. Στον δίσκο του Νίκου έκανα και την επιμέλεια παραγωγής, είναι πολύ καλό παιδί, είναι ωραίος τύπος, γνήσια rock’n’roll φυσιογνωμία. Η Στέλλα είναι πολύ ενδιαφέρουσα καλλιτέχνης, ξεχωριστή παρουσία και πολλά υποσχόμενη νέα τραγουδοποιός – δεν είναι κάτι πολύ συνηθισμένο οι γυναίκες τραγουδοποιοί. Θέλω να τα υποστηρίξω τα παιδιά αλλά αισθάνομαι ότι κι αυτά με υποστηρίζουν με την παρουσία τους.

Σε μια πολύ δύσκολη εποχή για τη δισκογραφία εσείς κυκλοφορήσατε κοντά κοντά δύο άλμπουμ, το Σάββατο και το διπλό Live-15 Χρόνια Εφηβείας. Είστε ικανοποιημένος από την υποδοχή που τους επιφύλαξε το κοινό; Πώς βλέπετε το μέλλον της δισκογραφίας έτσι όπως διαμορφώνεται πλέον;
Το πρώτο ερώτημα είναι γλυκό γιατί ναι, έμεινα πάρα πολύ ευχαριστημένος – και δεν το λέω στερεότυπα – από την υποδοχή που έλαβαν και οι δύο δίσκοι. Το Live είχε την ιδιαιτερότητα ότι δεν ήταν επιλογές από διάφορες εμφανίσεις αλλά η ηχογράφηση μίας μόνο βραδιάς που συμπύκνωσε 16 χρόνια δισκογραφίας. Και είναι παράλληλα ένα best of της μέχρι τώρα πορείας μου με πολλές παρουσίες φίλων καλλιτεχνών – Απροσάρμοστοι, Βαγγέλης Ασημάκης, Νίκος Γώγος, Στάθης Δρογώσης, Νίκος Ζιώγαλας, Βασίλης Καζούλλης, Κώστας Λειβαδάς, Πάνος Μουζουράκης, Γιώργος Μυλωνάς, Λιάνα Παπαλέξη, Σοφία Στρατή, Μύρωνας Στρατής, Μανώλης Φάμελλος. Έχει κάτι το ιδιαίτερο αυτό το live, είναι επετειακό, κλείνει μία περίοδο και συνάμα ανακοινώνει, εκφωνεί τον επόμενο κύκλο στον οποίο έχω ήδη μπει. Το δεύτερο ερώτημά σου, τώρα, είναι επώδυνο. Η δισκογραφία,
έτσι όπως την ξέραμε, έχει εκλείψει. Κάτω από τις συνθήκες με τις οποίες έγινε και γίνεται αυτό, δεν μπορώ να πω «ευτυχώς». Οι αλλαγές, γενικά στη ζωή, είναι βίαιες, δεν έχουν ηθική, δεν καταλαβαίνουν, απλά συμβαίνουν. Τα πράγματα είναι πάρα πολύ δύσκολα και το μέλλον άδηλο – μάλλον σκαιό προβλέπεται. Ήδη το ζούμε αυτό, έχει αλλάξει ο τρόπος παραγωγής, διάθεσης της μουσικής, προσφοράς και ζήτησής της. Το πνευματικό προϊόν, βέβαια, ακούγεται – το αν πράγματι αναγνωρίζεται η μουσική σαν πνευματικό προϊόν, είναι ένα άλλο θέμα – αλλά περνάει κρίση το μέσο, έχει χαθεί η έννοια του άλμπουμ. Δεν ξέρω αν αυτό έχει κάνει καλό στη δημιουργικότητα και δε νομίζω ότι αρέσει σε κανέναν. Οποιοσδήποτε δημιουργός νιώθει ότι έχει να κάνει μια κατάθεση, δεν μπορεί να την κάνει σε ένα κομμάτι. Ο τρόπος που έχει στηθεί ή πάει να στηθεί το όλο σκηνικό, τα ραδιόφωνα, η αγορά, το ίδιο το ακροατήριο που έχει μια τελείως διαφορετική, πια, στάση απέναντι στο μουσικό προϊόν, δεν προϋποθέτει την ύπαρξη του άλμπουμ, δεν υπάρχει κατ’ ιδίαν ακρόαση στο σπίτι πλέον.

Οι ευθύνες είναι λοιπόν συλλογικές;
Είναι πολυπαραγοντικό το πράγμα, δεν είμαι σε θέση να σου πω τι φταίει πρώτα απ’ όλα. Είναι η αρνητική δυναμική μιας εποχής. Όταν ακούγεται συνέχεια μια μεγάλη ποσότητα μουσικής η οποία είναι φτιαγμένη ακριβώς για να μην έχει καμία σημασία, είτε συναισθηματική είτε πνευματική, δημιουργείται ένας θόρυβος, μια μαύρη τρύπα η οποία καταπίνει και άλλα πράγματα. Το λέω αυτό για το κοινό, αυτό είναι που συνδιαμορφώνει την κατάσταση, ο τελικός αποδέκτης.


Εσείς και η γενιά σας νιώθετε λίγο σαν «τελευταίοι των Μοϊκανών» σε μια εποχή που οι νεότεροι δημιουργοί επιλέγουν, στη μεγάλη πλειοψηφία τους, να τραγουδήσουν στα αγγλικά;
Με θλίβει αυτό που λες τώρα, δεν θέλω να νιώθω έτσι, είναι πολύ απαισιόδοξο και δε με κάνει να χαίρομαι καθόλου. Τα πράγματα είναι πολύ ρευστά. Σήμερα υπάρχει ένα τρεντ με μία σκηνή από την οποία εγώ ξεκίνησα. Τότε είχε άλλα χαρακτηριστικά, πιο λεβέντικα, πιο παληκαρίσια, πιο ηρωικά και λειτουργούσε μέσα σε ένα «εχθρικό» περιβάλλον. Είμαι πολύ διχασμένος με την τωρινή ιστορία. Ακούω ενδιαφέροντα πράγματα αλλά νομίζω ότι περισσότερο είναι τρεντ και ότι δεν έχει τόσο ενδιαφέρον τελικά. Όχι επειδή είναι στα αγγλικά – οι Raining Pleasure παλιότερα έκαναν μια απόλυτα πειστική κατάσταση και μου άρεσαν πάρα πολύ – αλλά επειδή υπάρχουν διάφοροι ποζεράδες, παιδιά που μπορεί να έχουν σπουδάσει στην Αγγλία, ευκατάστατα παιδιά τα περισσότερα – αυτό δεν αποτελεί μομφή. Διακρίνω ένα ποζεράδικο πράγμα και μια κατάσταση για μπίζνα. Το θεωρώ και λίγο τζάμπα μαγκιά γιατί αντιλαμβάνομαι και μία στάση σνομπισμού εκ μέρους τους. Δεν θέλω όμως να είμαι ισοπεδωτικός, έχω ακούσει ενδιαφέροντα πράγματα από αυτή τη σκηνή. Και φυσικά δεν είναι κανένας υποχρεωμένος να γράφει τραγούδια στα ελληνικά, απλά έχει γίνει μόδα και γι’ αυτό ίσως δεν φταίνε τα παιδιά, φταίνε κάποιοι άλλοι.

Είστε mod. Τι είναι mod και πώς κάτι τέτοιο άγγιξε έναν πιτσιρικά που μεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη;
Η mod κουλτούρα, το ντύσιμο, η μουσική, με τράβηξαν σιγά σιγά. Ήμουν mod και δεν το ήξερα. Χωρίς να είμαι κανένα πλουσιόπαιδο, με τράβαγαν τα πολύ μοντέρνα και γουστόζικα ρούχα στα μαγαζιά του κέντρου της Θεσσαλονίκης, στην Τσιμισκή. Είχα κάνει και μερικές εκπληκτικές παρέες που άκουγαν πολύ ωραία πράγματα και διαμόρφωσαν το μουσικό μου γούστο. Έτσι άρχισα σιγά σιγά να βλέπω ότι η περσόνα μου ταιριάζει σε αυτό το πράγμα, με τράβηξε πάρα πολύ και άρχισα να το καταλαβαίνω, στη ρέγγε, στο μπλούμπητ, στη σκα, στη σόουλ της Motown. Άκουγα και εξακολουθώ να ακούω πάρα πολλή ξένη μουσική – δεν τη θεωρώ ξένη βέβαια, είναι η δικιά μου λαϊκή μουσική. Ζω στην Ελλάδα και φυσικά αγαπάω και τη δικιά μας λαϊκή μουσική, ειδικά τα παλιά λαϊκά και τα ρεμπέτικα. Η mod κουλτούρα, λοιπόν, μού ταίριαξε πολύ και σαν όψη. Πιστεύω ότι το στυλ έχει σχέση με το περιεχόμενο – αν, βέβαια, δεν έχει περιεχόμενο, δεν είναι τίποτα. Μου αρέσει πολύ το μότο που έχουν οι mod: “clean living under difficult circumstances”, που δεν προϋποθέτει πολλά φράγκα και κόπο. Προϋποθέτει μια στάση σχετικά αυστηρή και απόλυτη με τα αισθητικά γούστα και κριτήρια του καθενός, ένα πολύ εκλεκτικό γούστο το οποίο εγώ είχα έτσι κι αλλιώς, δεν μου το δίδαξε κανένας mod. Γι’ αυτό ταυτίστηκα με όλη αυτή την κουλτούρα, με τους Jam, τον Paul Weller, τους Who… Βρήκα την περσόνα μου εκεί και δεν πρόκειται ποτέ να ξεκολλήσω από αυτό.

Στην πορεία σας όλα αυτά τα χρόνια, ποιες θα λέγατε ότι είναι οι σταθερές σας και σε τι αλλάξατε;
Έχω αλλάξει αρκετά. Όχι, βέβαια, με έναν τρόπο που να αντικατοπτρίζεται στη μουσική μου με κάποια δραστική αλλαγή – δεν αποφάσισα ποτέ να αλλάξω κατεύθυνση και να παίξω με ούτια και ζουρνάδες. Οι αλλαγές φαίνονται από δίσκο σε δίσκο, μέσα στο πράγμα που εγώ βρίσκομαι όλα αυτά τα χρόνια – πες το ροκ, πες το ποπ, έχω βαρεθεί με τους προσδιορισμούς. Προσπαθώ σε κάθε νέα δουλειά να επανασυστήνομαι, παρουσιάζοντας μια παραλλαγή του εαυτού μου. Πρόκειται περί παραλλαγών, σαν ένα στροβοσκόπιο που παρουσιάζει κάθε φορά μία άλλη δική μου όψη, πάντα όμως γύρω από τη ροκ κουλτούρα που έχω. Αυτό αγαπούσα και δεν θέλησα ποτέ να αποκοπώ, δεν το είδα ποτέ σαν μέσο για να πω στίχους ή λόγια. Και, ξέρεις, αυτή η μουσική δεν είναι μία, είναι πάρα πολλά ιδιώματα μέσα στη ροκ μουσική. Για μένα αυτή είναι η πρώτη έθνικ μουσική που υπήρξε γιατί μέσα της έχει απορροφήσει διαφορετικές προσωπικότητες από πολλές διαφορετικές χώρες. Αυτό που έμεινε σταθερό όλα αυτά τα χρόνια είναι ότι προσπαθώ να μεταφέρω όλες αυτές τις μελωδίες που έχω στο κεφάλι μου. Όσο ιδανικές κι αν ακούγονται εκεί μέσα, όταν βγαίνουν καμιά φορά κάπου το χάνεις το παιχνίδι. Όταν το καταφέρεις σωστά, είναι μαγικό. Πίστευα και εξακολουθώ να πιστεύω στη δύναμη του τραγουδιού, του τραγουδιού που βγάζει συναίσθημα, που αγωνιά να μεταφέρει κάτι, αυτό που νιώθει ο δημιουργός του. Πάντα ήθελα να γράφω τραγούδια που θα παλεύανε να διατηρηθούν μέσα στο χρόνο.

Κλείσατε 15 Χρόνια Εφηβείας – όπως δηλώνει και ο τίτλος του τελευταίου δίσκου σας – και μπαίνετε στην ενηλικίωση. Τι προσδοκάτε για τα επόμενα 15 και τι σχέδια έχετε για το άμεσο μέλλον;
Ας μην πάμε τόσο μακριά γιατί δεν ξέρουμε τι μας ξημερώνει. Τώρα έχω ξεκινήσει την επεξεργασία του νέου υλικού, το οποίο, καλώς εχόντων των πραγμάτων, θα κυκλοφορήσει μέσα στην επόμενη χρονιά. Στον τομέα των ζωντανών εμφανίσεων, τώρα παίζουμε εδώ, στο Οξυγόνο Live, μέχρι νεοτέρας. Φυσικά, θέλουμε να παρουσιάσουμε το πρόγραμμά μας και αλλού, αλλά προς το παρόν είμαστε εδώ, σε αυτή την πολύ ωραία στέγη, παρουσιάζοντας ένα πολύ πλούσιο πρόγραμμα, μια εξτραβαγκάνζα.

Η προσωπική δισκογραφία του Γιώργου Δημητριάδη

Με τους Μικρούς Ήρωες
01. Αφορμές Για Ανταρσία (Lyra, 1994)
02. Τεύχος Δεύτερον (FM Records, 1995)
03. Σα Να Μην Πέρασε Μια Μέρα (Virgin Records, 1997)
04. Ξύπνα! Φτάσαμε (Virgin Records, 2000)

Σόλο
05. Αυτός Που Δεν Ξέρει (Virgin Records, 2001)
06. Όσα Μου ‘Χεις Χαρίσει: Τα Καλύτερα (Virgin Records, 2002)
07. Παράξενη Εποχή (Lyra, 2004)
08. Πέντε Λεπτά Ακόμα [Single] (Plus (+) Records, 2006)
09. Ανοιχτά Μαγαζιά/Πέντε Λεπτά Ακόμα Soundtrack (Plus (+) Records, 2006)
10. Σάββατο (Μικρός Ήρως/Legend, 2009)
11. Live-15 Χρόνια Εφηβείας (Μικρός Ήρως, 2010)

Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Το παραμύθι της τέχνης λέει πάντα την αλήθεια
Διονύσης Σαββόπουλος

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

18/6/1939 Γεννήθηκε ο ηθοποιός και τραγουδιστής Γιώργος Μαρίνος

ΤΥΧΑΙΑ TAGS